اخبار علمی فضایی

[omidrock]

مسکونی‌سازی یا مستعمره‌سازی مریخ به معنی آلوده کردن آن است

با افزایش اکتشافات مریخ این سؤال مطرح می‌شود که حضور انسان چه خطراتی برای حیات مریخی خواهد داشت؟

[font=IRANSans, Tahoma]نزدیک‌ترین نقطه به زمین با احتمال بالای وجود حیات فرازمینی مریخاست و انسان در تلاش است این سیاره‌ی همسایه را در یک دهه‌ی آینده به مستعمره‌ی خود تبدیل کند؛ اما قبل از این تصمیم باید به این نکته توجه کرد که قدم گذاشتن انسان روی سطح مریخ می‌تواند منجر به تداخل حیات زمینی و حیات مریخی شود.[/font]

اگر سیاره‌ی سرخ یک زمین بایر و لم‌یزرع باشد، حضور انسان در مریخ هیچ مشکل اخلاقی نخواهد داشت؛ اما اگر حیات بالقوه‌ای روی مریخ وجود داشته باشد، کاوشگرهای انسانی تهدیدی برای حیات مریخی محسوب می‌شوند و حتی ممکن است باعث انقراض آن شوند. دیوید وینتراپ ستاره‌شناس در کتاب خود با عنوان حیات روی مریخ: آنچه قبل از رفتن باید بدانیم به چند سؤال پاسخ می‌دهد. به عقیده‌ی او در ابتدا باید سناریوی مهاجرت به مریخ را درک کرد و به پیامدهای آن فکر کرد. شاید لازم باشد مأموریت‌های سرنشین‌دار به مریخ در زمان مشخصی اجرا شوند.

حیات کجاست؟

به عقیده‌ی دانشمندان پیش‌نیازهای اولیه‌ای برای حیات وجود دارد. در هر نقطه از جهان که آب مایع وجود داشته باشد، احتمال وجود حیات هم است. آب مایع منبع گرما و انرژی و مقادیر فراوان عناصر ضروری مثل کربن، هیدروژن، اکسیژن، نیتروژن و پتاسیم است. مریخ و دو قمر دیگر در منظومه‌ی شمسی گزینه‌های مناسبی برای حیات فرازمینی هستند. قمر اروپا یکی از قمرهای مشتری و انکلادوس یکی از قمرهای زحل پیش‌نیازهای حیات را دارند.

[font=IRANSans, Tahoma] با درنظر گرفتن برنامه‌های اکتشافی دانشمندان برای بررسی این دو قمر می‌توان مریخ را بدون خطر آلودگی مورد بررسی قرار داد. اقیانوس‌هایی در لایه‌های ضخیم زیرین قمرهای اروپا و انکلادوس قرار دارند؛ این اقیانوس‌ها منبع احتمالی حیات اولیه در اوایل شکل‌گیری منظومه‌ی شمسی یعنی در ۴.۵ میلیارد سال پیش هستند.

[/font]

[font=IRANSans, Tahoma]فضاپیمای ناسا از فوران‌های آب گرم اقیانوس‌های انکلادوس تصویربرداری کرده است. دانشمندان سیاره‌شناس در جستجوی حیات روی سطح این قمرها به دنبال توسعه‌ی مأموریتEuropa Clipper تا سال ۲۰۲۰ هستند. آن‌ها امیدوارند مأموریت‌های دیگری را برای قمر انکلادوس اجرا کنند.
[/font]
توجه به عدم آلودگی

از آغاز عصر فضا، دانشمندان تهدید آلودگی دنیاهای دیگر را جدی گرفتند. اوایل ۱۹۵۹، ناسا نشست‌هایی با موضوع اهمیت پاک‌سازی فضاپیماهای ارسالی به دنیاهای دیگر برگزار کرد. از آن زمان، استانداردهای گندزدایی برای تمام مأموریت‌های اکتشافی فضایی تدوین شده است، این استانداردها به تعادل بین اهداف پروژه و عدم آسیب و خسارت به تجهیزات حساس (که می‌توانند منجر شکست کل پروژه شوند) کمک می‌کنند. امروزه ناسا پروتکل‌هایی برای محافظت از کل اجرام منظومه‌ی شمسی ازجمله مریخ تدوین کرده است.

پیشگیری از آلودگی قمر اروپا و انکلادوس به‌خوبی درک شده است؛ به همین دلیل یکی از پیش‌نیازهای کل مأموریت‌های زحل و مشتری جلوگیری از آلودگی قمرهای آن‌ها بوده است. فضاپیمای گالیله‌ی ناسا از سال ۱۹۹۵ تا ۲۰۰۳ به بررسی مشتری و قمرهای آن پرداخت. با توجه به مدار گالیله، احتمال برخورد آن به قمر اروپا و آلوده شدن این قمر وجود داشت.

آخرین دور فضاپیمای کاسینی با سوختن این فضاپیما در جو زحل به پایان رسید

البته ممکن است چنین برخوردی در طی میلیون‌ها سال رخ ندهد؛ اما این ریسک هر چند کوچک وجود دارد. به‌همین دلیل ناسا به‌صورت جدی به راهبرد کمیته‌ی آکادمی ملی در مورد اکتشافات قمری و سیاره‌ای توجه کرده است. در این بیانیه به مخالفت‌های جدی ملی و بین‌المللی در رابطه با دفع احتمالی فضاپیمای گالیله در قمر اروپا اشاره شده است.

ناسا برای از بین بردن چنین ریسکی در ۲۱ سپتامبر ۲۰۰۳، از آخرین سوخت فضاپیما برای برخورد آن به جو مشتری استفاده کرد. پس از برخورد گالیله با سرعت ۴۸ کیلومتر بر ثانیه در عرض چند ثانیه تبخیر شد.

درست ۱۴ سال بعد، ناسا همین سناریو را برای فضاپیمای کاسینی تکرار کرد. مأموریت کاسینی برای بررسی زحل و قمرهای آن از سال ۲۰۰۴ تا سال ۲۰۱۷ ادامه داشت. در ۱۵ سپتامبر ۲۰۱۷ و به‌دنبال کاهش سوخت کاسینی بر اساس دستورالعمل‌های اپراتورها، این فضاپیما به جو زحل برخورد کرد و متلاشی شد.

اما در مورد مریخ چطور؟

مریخ هدف ۷ مأموریت فعال ازجمله دو مریخ‌نورد اپورچونیتی وکریاسیتی است. علاوه بر این مأموریت Insight ناسا در ۲۶ نوامبر برای فرود روی مریخ برنامه‌ریزی شده است. هدف این مأموریت، اندازه‌گیری ساختار داخلی مریخ است. در ادامه‌ی برنامه‌های دهه‌ی ۲۰۲۰، هردو مریخ‌نورد ExoMars از ESA (آژانس فضایی اروپا) و Mars 2020 از ناسا برای جستجوی حیات به مریخ فرستاده خواهند شد.

مریخ‌نورد کریاسیتی قبل از پرتاب برای پیشگیری از آلودگی‌های میکروبی در شرایط پاک تست شد

خبر خوب این است که ریسک آلودگی مریخ‌نوردهای رباتیک برای مریخ اندک است؛ زیرا کل فضاپیما برای فرود روی مریخ طراحی شده است و قبل از ارسال پاک‌سازی می‌شود. این مسئله از دهه‌ی ۱۹۷۰ و با اجرای فرآیند پاک‌سازی کپسول‌های وایکینگ توسط ناسا اهمیت پیدا کرد (زیرا این کپسول‌ها به صورت مستقیم با سطح مریخ در تماس بودند). احتمال ورود میکروب به این مریخ‌نوردها اندک است.

حتی اگر باکتری‌ها بتوانند به مریخ راه پیدا کنند به خاطر شرایط سخت کشته می‌شوند

هر گونه جانداری که بتواند به خارج از مریخ‌نورد راه پیدا کند، قطعا از شرایط سخت سفر زمین به مریخ جان سالم به در برده است. از طرفی خلاء فضا همراه با اشعه‌ی شدید ایکس، نور فرابنفش و اشعه‌ی کیهانی فضای خارجی هر فضاپیما را استریل می‌کنند.

هر باکتری که به داخل مریخ‌نوردها راه پیدا کند می‌تواند به‌صورت زنده وارد مریخ شود؛ اما حتی در صورت فرار هم به‌خاطر جو نازک مریخ هیچ تضمینی برای محافظت از آن در مقابل تشعشعات پرانرژی فضایی وجود ندارد. این باکتری‌ها به‌سرعت کشته می‌شوند.

در نتیجه به‌خاطر این محیط خشن می‌توان انتظار داشت زندگی روی مریخ (حتی در صورت وجود) زیر سطح آن در جریان باشد. از آنجا که هیچ مریخ‌نوردی حفره‌های عمیق و غارهای آن را مورد بررسی قرار نداده، هنوز فرصت روبه‌رو شدن با میکروب‌های احتمالی مریخی به وجود نیامده است.

اکتشافات مریخ تا این لحظه به مریخ‌نوردهای بدون سرنشین محدود شده‌اند به‌همین دلیل این سیاره از آلودگی‌های زمینی مصون مانده است؛ اما وقتی فضانوردها به مریخ بروند، باید با سیستم‌های تأمین انرژی و پشتیبان حیات، محل استقرار، پرینترهای سه‌بعدی غذا و ابزار به بررسی مریخ بپردازند.

مهاجرت به مریخ

هیچ‌کدام از این موارد را نمی‌توان مانند یک فضاپیمای رباتیک استریل کرد. مهاجران انسانی ضایعاتی را تولید می‌کنند، سعی می‌کنند به تولید و پرورش غذا بپردازند و از ماشین‌هایی برای استخراج آب از زمین و جو مریخ استفاده کنند. به‌همین سادگی، مهاجران انسانی تنها با زندگی روی مریخ آن را آلوده می‌کنند.

بعد از آلودگی نمی‌توان زمان را به عقب برد

پژوهشگرهای فضایی به توسعه‌ی یک روش دقیق برای اکتشافات رباتیک مریخ، اروپا و انکلادوس پرداخته‌اند؛ اما چرا انسان همچنان خطرات تهدید‌کننده‌ی زندگی مریخی و مستعمره کردن این سیاره را نادیده می‌گیرد؟

آلودگی مریخ یک پیامد غیرقابل‌پیش‌بینی نیست. تقریبا ۲۵ سال پیش، انجمن پژوهش‌های ملی گزارشی با این عنوان منتشر کرد: آلودگی زیستی مریخ: مشکلات و توصیه‌ها. این گزارش بر مأموریت‌های انسانی مریخ و آلودگی اجتناب‌ناپذیر این سیاره در این مأموریت‌ها اشاره کرده است.

البته هر گونه تلاشی برای دستیابی به شواهد زندگی گذشته و حال در مریخ در مأموریت‌های آینده (ازجمله‌ مأموریت‌های سرنشین‌دار) ضروری است. اکتشافات حاصل از این مأموریت‌ها می‌توانند بر تصمیم‌گیری و ارسال مهاجر به مریخ تأثیر بگذارند.

به عقیده‌ی دانشمندان نوارهای باریک تیره بر اثر جریان‌های آب مایع از دیواره‌های مریخ شکل گرفته‌اند (آب لازم برای حیات)

حتی اگر خطرات حضور انسان در مریخ نادیده گرفته شوند، مسئله‌ی تبدیل مریخ به زمینی دیگر پیامدهای جدی اجتماعی، قانونی و بین‌المللی را به دنبال خواهد داشت و قبل از این که دیر شود باید به بحث در مورد آن‌ها پرداخت؛ اما زندگی مریخی چه ریسک‌هایی را برای محیط‌زیست یا حتی سلامت انسان خواهند داشت؟ و اگر انواع حیات در مریخ تهدیدی برای مولکول DNA و زندگی افراد روی زمین باشند، آیا کشورها یا سازمان‌های مختلف همچنان حق مهاجرت به این سیاره و آلوده کردن آن را دارند؟

اما سازمان‌های کلیدی دولتی (ازجمله ناسا، پروژه‌ی Mars 2117 امارات متحده) و خصوصی (SpaceX، Mars One، Blue Origin) در حال برنامه‌ریزی برای ارسال مهاجر به مریخ هستند و هدف آن‌ها ساخت شهرهای قابل سکونت در این سیاره است که قطعا آلودگی‌هایی را به بار خواهد آورد.

[font=IRANSans, Tahoma]به‌عقیده‌ی بعضی دانشمندان، شواهد مستدلی پیرامون حیات مریخی، چه در گذشته و چه در زمان حال وجود ندارد. اگر حیات روی مریخ وجود داشته باشد، متعلق به مریخی‌ها است. مریخ سیاره‌ی آن‌ها است و انسان تهدیدی برای زندگی مریخی خواهد بود. آیا انسان صرفا به‌خاطر داشتن توانایی حق مستعمره‌سازی مریخ را دارد؟ انسان می‌تواند از فناوری رباتیک برای بررسی قابل سکونت بودن مریخ استفاده کند؛ اما آیا اصول اخلاقی اجازه‌ی استفاده از ابزار برای برسی مریخ را می‌دهند؟
[/font]

[omidrock]

یک پستاندار غول پیکر جدید مربوط به ۲۵۰ میلیون سال پیش کشف شد

در حالی که پستانداران این روز‌ها بیشترین تراکم را بین همه‌ی جانداران دارند، اما سالیانی طولانی بعد از خزندگان قرار می‌گرفتند. خصوصا دورانی که دایناسور‌ها حضوری پررنگ روی کره‌ی زمین داشتند. اما حالا باستان شناسان موفق شدند فسیلی از یک پستاندار قدیمی پیدا کنند که در دوره‌ی تریاس زندگی می‌کرده و به اندازه‌ی یک فیل بوده است.

این گونه‌ی جدید که «لیزوویشا بوهانی» نام دارد، مربوط به گروهی از جانداران است که آن‌ها را دو سگ دندان می‌نامند. این جانداران که بین ۲۵۰ تا ۲۲۰ میلیون سال پیش در دوره‌ی تریاس زندگی می‌کردند «پستاندارانی شبیه به خزندگان» نامیده می‌شدند.
[/url]




اما لیزوویشا یک دو سگ دندان معمولی نبود. در حالی که پستانداران در آن دوره محدوده اندازه‌شان بین یک موش تا یگ گاو بود، لیزوویشا بسیار بزرگتر از آن‌ها بود و تقریبا هم اندازه‌ی یک فیل بود. این پستاندار حدودا ۴.۵ متر طول و ۲.۶ متر عرض داشت و وزنش حدودا ۹ تن بود که محققان بر این عقیده‌اند که این مقدار حدود ۴۰ درصد بزرگتر از بزرگترین دو سگ دندان پیش از کشف شدن لیزوویشاست. این اندازه همچنین چندان فاصله‌ای با بزرگترین دایناسور دوره‌ی تریاس ندارد.
اما فقط اندازه‌ی لیزوویشا این جاندار را خاص نمی‌کند. این موجود حدود ۲۱۰ تا ۲۰۵ میلیون سال پیش زندگی می‌کرد که حدود ۱۰ میلیون سال بعد از زمانی است که فکر می‌کنیم زندگی دایناسور‌ها روی زمین به پایان رسید.

[img=0x0]https://digiato.com/wp-content/uploads/2018/11/Mammal_03.jpg[/img]

[url=https://digiato.com/wp-content/uploads/2018/11/Mammal_03.jpg]

«ژگورز نیدزویسکی» یکی از محققین درباره‌ی این موجود می‌گوید:

دو سگ دندان‌ها موجودات بسیار موفقی بودند که در اواسط و اواخر دوره‌ی تریاس می‌زیستند. لیزوویشا جوان‌ترین دو سگ دندان و همچنین بزرگترین چهارپای عصر زمین بین غیر دایناسور‌ها شناخته می‌شود. طبیعیست که بخواهیم بدانیم چگونه دو سگ دندان‌ها تا این حد بزرگ شده‌اند. لیزوویشا یافته‌ی هیجان انگیزی است چرا که بسیاری از یافته‌های ما در تاریخ را زیر سوال می‌برد.

[omidrock]

کاوشگر ناسا روی مریخ نشست

برترین ها: این مریخ‌پیما که «اینسایت (InSight)» نام دارد اولین فضاپیمایی است که قابلیت اندازه‌گیری اعماق این سیاره و تحلیل داده‌های آن را دارد و مسیر 56 میلیون کیلومتری زمین تا مریخ را در عرض ۶ ماه طی کرده است.

به نقل از یورونیوز، این فضاپیما با سرعتی حدود ۱۹ هزار کیلومتر بر ساعت به جو مریخ برخورد کرد. در اثر این برخورد سرعت حرکت آن به دلیل اصطکاک جو کند شد و در مدت ۶.۵ دقیقه بر سطح مریخ نشست.
پرواز این مریخ‌پیما در ماه مه از یک ایستگاه فضایی واقع در کالیفرنیای ایالات متحده آغاز شد. تیم کنترل در آزمایشگاه پیشرانه جت ناسا (JPL) در نزدیکی لس‌آنجلس واقع شده امیدوار است اطلاعات لازم از زمان دقیق ورود به مریخ را که از سوی یک ماهواره مینیاتوری که در کنار اینسایت تعبیه شده است، دریافت کند.

اینسایت ۲۴ ماه یعنی معادل یکسال مریخی در مریخ خواهد ماند و با استفاده از لرزه‌نگار و دماسنج ویژه خود شرایط این سیاره و چگونگی پیدایش آن را بررسی خواهد کرد.
ابزار اصلی این سفینه فضایی یک سنجشگر فرانسوی است که برای ضبط کوچکترین ارتعاشات و اثرات جوی در اطراف این سیاره طراحی شده است. این دستگاه که به وسیله یک بازوی رباتی بر روی سطح سیاره قرار می‌گیرد بسیار حساس است و می‌تواند یک مواج لرزه‌ای به اندازه نصف شعاع یک اتم هیدروژن اندازه گیری کند.
دانشمندان امیدوارند با کمک این سنجشگر عمق، چگالی، ترکیب هسته و پوسته سیاره را اندازه‌ بگیرند و به این ترتیب در مورد چگونگی پیدایش آن بیشتر بدانند.
با این حال مقامات ناسا می‌گویند دو تا سه ماه طول می‌کشد تا ابزار اصلی برای انجام اکتشافات مورد نظر به مرحله بهره‌برداری برسد.


در همین حال اولین عکس از سطح سیاره توسط اینسایت به زمین مخابره شد که در زیر مشاهده می‌کنید. (کاربران شبکه‌های اجتماعی البته این عکس را مورد تمسخر قراردادند که در زیر عکس اصلی مشاهده می‌کنید!)


تصویر به تمسخر گرفته شده / عکس زیر

عکس دیگری از سطح سیاره توسط اینسایت به زمین مخابره شد که در زیر مشاهده می‌کنید.

[omidrock]

آیا تله پورت از لحاظ علمی امکان‌پذیر است؟

تله پورت یا انتقال آنی به نقطه‌ای دیگر، یکی از مهارت‌های هیجان‌انگیز به ظاهر ماورایی است که بشر در تلاش بوده آن را به فعلیت برساند. تماشای قابلیت‌هایی فرابشری مثل تله پورت در میان فیلم‌های هالیوودی چیز عجیبی نیست و این ویژگی‌ها به واسطه تکنولوژی روز دنیا مثل نقل و نبات در هالیوود دیده می‌شود. ولی شاید این سوال برای شما هم مطرح شده آیا تله پورت واقعا از لحاظ علمی امکان‌پذیر است؟
اینکه چرا بشر به شدت عاشق تله پورت است شاید به این خاطر باشد که او را در انجام راحت‌تر امور یاری می دهد. مثلا آیا کسی بدش می‌آید از رخت خواب مستقیم به محل کار منتقل شود؟ مثلا خیر. این علاقه به راحت‌ زندگی کردن باعث شده محققین از گذشته دور با ایده‌های جدید سعی کنند ساز و کار قابلیت تله پورت را کشف کنند. چرا که در طول تاریخ، هم دیده شده و هم داستان‌هایی تعریف شده که افرادی قادر بودند در کسری از ثانیه، به نقطه‌ای دیگر روی نقشه منتقل شوند.
[/url]
مکس پلانک در جوار انیشتین: دو بزرگ‌مردی که دنیای فیزیک را دگرگون کردند.
تله پورت صرفا یک پدیده انتزاعی و تخیلی نیست
یک فیزیک دان آلمانی به نام مکس پلانک در سال ۱۹۰۰ میلادی تلاش کرد تا مفهوم جدیدی را در حوزه فیزیک معرفی کند و آن چیزی نبود جز «کوانتوم». پلانک کشف کرد بسته‌ای از انرژی در کوچک‌ترین واحد از ماهیت و چارچوب یک جسم وجود دارد. او این بسته انرژی را «کوانتا» نامید و سپس فرضیه‌ای را مطرح ساخت که بعدها به «ثابت پلانک» مشهور شد. پلانک فرمولی را طراحی کرده تا توضیح دهد کوانتا در سطح زیر اتمی چطور می‌تواند هم به صورت ذره باشد و هم امواج.
دکتر استفن جنکینز، پروفسور دانشگاه اگزِتر در بریتانیا مفهوم صحبت‌های پلانک را به زبانی بسیار ساده توضیح می‌دهد. او یک میز بیلیارد را برای درک صحیح ذره (پارتیکل) و امواج مثال می‌زند. شارهای میز حکم ذره‌ یا پارتیکل را دارند که حاوی انرژی هستند و در یک نقطه ثابت روی میز  قرار دارند. حال اگر ضربه‌ای به این شار بزنید، این اشیا حرکت کرده و چه بسا به یک شار دیگر ضربه وارد کنند. پروفسور جنکینز امواج در سطح زیر اتمی را به این ضربات تشبیه می‌کند.

شاید اگر هایزنبرگ این فرمول را کشف نمی‌کرد، مفهوم تله پورت نیز امروزه از لحاظ علمی وجود نداشت.
ایده‌ تله پورت در ۹۰ سال پیش در کشور آلمان جرقه‌اش زده شد
ورنر هایزنبرگ یک قانون اساسی در دنیا را در سال ۱۹۲۷ میلادی کشف کرد که به قانون هایزنبرگ معروف شد. بر اساس این قانون، شما هر چقدر بتوانید نیروی پرتابه یک پارتیکل را بیشتر حساب کنید، موقعیت آن ذره نامشخص‌تر خواهد شد. به زبانی ساده شما نمی‌توانید در آن واحد هر دو حالت یک پارتیکل را درک کنید؛ چه برسد به اینکه با شماری از پارتیکل‌ها روبه‌رو باشید. اگر با طرز تفکر هایزنبرگ موافق باشیم، تله پورت طبق قوانین کوانتومی که او تحلیل کرده، غیرممکن خواهد بود. بعدها اروین شرودینگر خیلی راحت قانون هایزنبرگ را با ارائه مفهومی تحت عنوان «درهم‌تنیدگی کوانتومی» به چالش می‌کشد.

انیشتین در رابطه با درهمتنیدگی کوانتومی، عبارتی جالب گفت: «تاثیر شبح‌وار از راه دور». عبارت این دانشمند برجسته به این معناست تغییرات یک پارتیکل در هم تنیده شده موجب تاثیر روی پارتیکل دوم می‌شود. حتی اگر بین این دو ذره فاصله وجود داشته باشد.

[size=undefined]


آزمایشی که تحت عنوان گربه شرودینگر مشهور شد.
تئوری گربه شرودینگر: یک پارادوکس سرنوشت‌ساز برای مفهوم تله پورت
شرودینگر در مقاله‌ای به نام EPR (انیشتین،پودولسکی و روزندر) در سال ۱۹۳۵ میلادی به صورت مفصل درباره قانون هایزنبرگ و حالت کوانتومی صحبت کرده و دقیقا در این مقاله بود که نظریه پارادوکسی گربه شرودینگر را مطرح می‌کند. شرودینگر مفهومی که دلش می‌خواست را در قالب یک آزمایش بیان کرد.
فرض کنید گربه‌ای در جعبه‌ای مهر و موم شده زندانی است. در این جعبه یک چکش، حس‌گر پرتوزا و گاز سیانور وجود دارد. احتمال نشت گاز پس از بسته شدن در جعبه ۵۰-۵۰ است. اگر بخواهیم بدون باز کردن در جعبه بگوییم گربه زنده‌است یا مرده دقیقا همین نسبت وجود دارد: ۵۰ درصد مرده و ۵۰ درصد زنده. ولی پس از باز کردن در جعبه، گربه «قطعا» یا مرده است یا زنده. این همان پارادوکسی است که شرودینگر در ذهن داشته.





آیا محققین از درهم‌تنیدگی کوانتومی و رابطه‌اش با تله پورت سر در آوردند؟
محققین انتظار دارند با تله پورت، اشیا به داده تبدیل شده و سپس این داده‌ها به مکانی دیگر منتقل شوند. سپس دوباره داده‌ها، ماهیت اولیه خودشان را احیا سازند. این فرآیند درست همانند ارسال یک نامه الکترونیکی است. شما وقتی یک نامه را برای کسی ارسال می‌کنید، در درجه اطلاعات این نامه تبدیل به کد شده و سپس به واسطه بستر اینترنت در سیستم دیگری منتقل و این کد دوباره به نامه تبدیل می‌شود. البته ساز و کار ارسال ایمیل از آنچه توضیح دادیم پیچیده‌تر است ولی به زبان ساده خواستیم توضیح دهیم این پروسه هم نوعی تله پورت تلقی می‌شود.
در حال حاضر و بر اساس مفهومی که شرودینگر اتریشی بیان کرده، دانشمندان برای تله پورت انسان‌ها به یک عقیده واحد اتفاق نظر دارند و آن چیزی نیست جز «تله پورت کوانتومی»؛ فرآیندی که اجازه می‌دهد اتم، کوچکترین واحد سازنده هر موجود زنده به یک داده قابل برنامه‌ریزی تبدیل شود. این داده‌ها به واسطه یک بستر به نقطه‌ای دیگر منتقل شده و به واسطه وضعیت «درهم‌تنیدگی کوانتومی» فرم اولیه خود را مجدد بازیابی می‌کنند. چند سالی است که مفهوم درهم‌تنیدگی کوانتومی در دنیای فیلم و سریال به صورت زیر پوستی توضیح داده می‌شود و اخیرا در جدیدترین فیلم کمپانی مارول یعنیمرد مورچه‌ای به وضوح تماشا کردیم که ساز و کار وضعیت کوانتومی تا حدودی به چه صورت است.





درهم‌تنیدگی کوانتوم، تنها راه برای تله پورت انسان؟
در رابطه با مفهوم درهم‌تنیدگی کوانتومی می‌توان یک کتاب نوشت ولی به زبان ساده می‌توان گفت در وضعیت درهم‌تنیدگی کوانتومی، اجزای یک سیستم هیچ ویژگی مستقلی از خود نشان نمی‌دهند و فقط سیستم کل، ویژگی‌های اجزایش را داراست. درست مانند گربه‌ شرودینگر که در یک سامانه مرکب قرار گرفته و علم کوانتوم می‌گوید گربه باید هم مُرده باشد و هم زنده ولی در واقعیت امر، با باز شدن در جعبه یکی از این حالات رخ می‌دهد.
اغلب فیزیک‌دانان معتقدند بشر تنها در این حالت می‌تواند جسمش را به یک نقطه دیگر انتقال دهد. چرا که موقعیت مبدا و مقصد در حالت درهم‌تنیدگی کوانتومی به اشتراک گذاشته شده و بشر به واسطه این قابلیت می‌تواند جسمش را به نقطه‌ای دیگر منتقل سازد.
شاید روی کاغذ این فرضیه ساده و قابل انجام به نظر برسد ولی روح انسان که از دید متافیزیک توده‌ای است از انرژی نامشخص، هنوز کشف نشده قرار است چطور منتقل شود. به عبارتی دیگر و قابل فهم‌تر، چطور محموله‌ای را که نمی‌بینیم و نامرئی است، باید آن را به واسطه یک ماشین نقلیه، به شهری دیگر ارسال کنیم؟
جدا از پیچیدگی‌های تله پورت انسان‌ها، در دو سال گذشته یک تیم تحقیقاتی واقع در کانادا موفق شداطلاعات اندکی را از یک نقطه به نقطه‌ای دیگر در همان شهر منتقل کنند. با این حال مشکلاتی هنوز پابرجاست.





یک اینکه اتم‌ها پیش از پروسه تله پورت، باید در مجاورت با یکدیگر واکنش نشان بدهند و گسسته نشوند. این مشکل خود نیازمند مطالعات زیادی است. پروفسور سِیج سینی (Saj Saini)، محقق برجسته موسسه تکنولوژی در ماساچوست اعتقاد دارد: « در تئوری ما می‌توانیم اشیا و حتی آدم‌ها را جابه‌جا کنیم ولی در حال حاضر (و به واسطه تکنولوژی ناقصی که داریم) به نظر می‌رسد توانایی‌ انجامش را نداریم تا حالت درهمتنیدگی تریلیون‌ها اتم را در اشیای بزرگ محاسبه کرده و همان میزان اتم را در نقطه‌ای دیگر  مجدد سر هم کنیم. پیچیدگی این کار و همچنین انرژی که نیاز داریم، در حد و اندازه کیهانی است».
هم‌اکنون محققین بنا به اقتضای محدودیت‌های تجهیزات حال حاضر قادر هستند الکترون‌ها را صرفا در یک اتم تله پورت کنند. پس تله پورت از لحاظ علمی، شدنی است و صرفا یک فانتزی نیست. شاید با گذر زمان و پیشرفت قابل توجه تکنولوژی، یک روز ما هم بتوانیم به واسطه ابزارآلات مختلف تله پورت کنیم.





به آینده امیدوار باشیم؟
در هر صورت از دید محققین، بشر می‌تواند در آینده نزدیک چه به واسطه ماشین‌های مختلف و چه به تنهایی و به واسطه نیروی ذهن، مهارت تله پورت را یاد بگیرد. همانطور که در این یادداشت متوجه شدید تنها دو عامل جلو روی انسان است: عدم آگاهی کامل از حالت «درهمتنیدگی کوانتومی» و محدودیت‌های ابزارهای آزمایشگاهی فیزیک‌دان‌ها.[/size]
منبع:
[url=https://sciencing.com/is-teleportation-possible-in-real-life-13711526.html]sciencing

[omidrock]

ترامپ فرمان تشکیل فرماندهی فضایی را صادر کرد

ترامپ پس از کش و قوس های فراوان دستور تشکیل فرماندهی فضایی را به وزارت دفاع ابلاغ کرد.
«مایک پنس»، معاون رییس جمهور آمریکا طی سخنرانی در «مرکز فضایی کندی» از تشکیل شاخه ای جدید برای بخش فضایی خبر داد:

وزارت دفاع تحت هدایت پرزیدنت ترامپ سرفرماندهی جدیدی را برای نظارت بر تمام فعالیت های نظامی ما در فضا ایجاد خواهد کرد.

بودجه لازم برای تشکیل و مدیریت این بخش ۸۰۰ میلیون دلار طی پنج سال برآورد شده و تا سال آینده ۱۶۰۰ نفر از پرسنل فضایی دیگر بخش‌های ارتش در یک تشکیلات واحد گرد هم می آورد.
این بخش جدید در کنار مراکزی نظیر فرماندهی کل و فرماندهی سایبری به یازدهمین شاخه رزمی وزارت دفاع ایالات متحده تبدیل می شود. به گفته پنس این بخش جدید دکترین، تاکتیک ها، پروسه ها و تکنیک های فضایی را توسعه داده ها و به سربازان اجازه می دهد در این حیطه جدید هم به دفاع از ملت آمریکا بپردازند. [/url]


[url=https://digiato.com/wp-content/uploads/2018/12/pencescreenshot.jpg]

معاون رییس جمهور همچنین تایید کرد که ترامپ به زودی سیاست فضایی جدیدی را برای تشکیل ارتش فضایی به عنوان ششمین شاخه نیروهای مسلح تدوین می کند.  پنس از این پروژه ها به عنوان «شروع دوره ای جدید از امنیت ملی آمریکا در فضا» یاد کرده است.
فرماندهی فضایی تحت نظر یک ژنرال چهار ستاره هدایت خواهد شد که از اهمیت بالای این شاخه برای ارتش آمریکا حکایت دارد. پیش از این «جیم برایدنستاین»، رئیس ناسا از تصمیم ترامپ برای تشکیل ارتش فضایی حمایت کرده بود.
این پروژه در دولت های قبلی به دلیلی مخارج زیاد و عدم توجیه اقتصادی کمرنگ شد اما ترامپ از همان ابتدا علاقه خود را به ایجاد شاخه جدید برای ارتش فضایی ابراز کرد.  دونالد ترامپ بهار امسال ایده ارتش فضایی آمریکا را مطرح کرد که تعدادی اعضای کنگره نیز پیشنهاد تشکیل آن زیر نظر نیروی هوایی را ارائه دادند. ایده مذکور بامخالفت بعضی از مقامات نظامی راه به جایی نبرد حالا اما به نظر شرایط تغییر کرده است.

[omidrock]

محاسبه کالری غذا از روی عکس

به گزارش ایسنا و به نقل از دیجیتال‌ترندز، شاید به‌زودی بتوان با کمک یک اپلیکیشن جدید، میزان کالری و مواد مغذی غذاها را تنها با عکس گرفتن مشخص کرد. این اپلیکیشن موسوم به "فودوایزر"(Foodvisor) می‌تواند ترکیبات غذا را بررسی و کالری‌های آن را محاسبه کند.

 

"اورور ترن"(Aurore Tran)، بنیانگذار و مدیر تجاری فودوایزر گفت: با استفاده از این اپلیکیشن، تنها کافیست از غذای خود عکس بگیرید تا ترکیبات متفاوت غذا و مواد مغذی آن بررسی شود.

 

فودوایزر در سال ۲۰۱۸ در فرانسه ابداع شد و در حال حاضر یک میلیون کاربر دارد. این اپلیکیشن در انگلستان، آلمان، اسپانیا و ایتالیا در حال گسترش است و برنامه‌ریزی شده که تا پایان سال در آمریکا نیز کار خود را شروع کند.

 

اپلیکیشن فودوایزر، با نرم‌افزارهای اندروید و iOS کار می‌کند و کاملا رایگان است. این اپلیکیشن می‌تواند پس از ثبت تصویر غذا، آن را تحلیل کند و اطلاعاتی شامل میزان کلی کالری، چربی، پروتئین‌ها، کربوهیدرات‌ها و فیبرهای موجود در آن ارائه دهد؛ در نتیجه امکان کاهش وزن و محاسبه ترکیبات مورد نیاز امکان‌پذیر می‌شود. کاربر باید وزن، قد، جنسیت و سن خود را در اپلیکیشن ثبت کند تا برنامه مورد نیاز او ارائه شود.

 

محاسبه کالری غذا، روش موثری در مدیریت وزن است. اگر بدانید که برای رسیدن به وزن مورد نظر خود، باید چقدر کالری مصرف کنید، این کار را راحت‌تر انجام خواهید داد. به گزارش "سازمان جهانی بهداشت"(WHO)، تعداد ۱.۹ میلیارد بزرگسال در سال ۲۰۱۶ اضافه‌وزن داشتند و این رقم در حال حاضر بالاتر رفته است.

 

"ترن" تصریح کرد: روزانه میلیون‌ها نفر، از اپلیکیشن‌هایی مانند "مای فیتنس پل"(MyFitnessPal) استفاده می‌کنند؛ اما کار با این گونه اپلیکیشن‌ها معمولا به زمان زیادی نیاز دارد و بیشتر افراد به همین دلیل استفاده از آن را ادامه نمی‌دهند. هدف از ساخت فودوایزر، ارائه روشی ساده‌تر برای رسیدن به تناسب اندام است.

 

وی افزود: فودوایزر در آغاز تنها می‌توانست پنج یا شش عنصر را در غذا تشخیص دهد، اما اکنون از عهده تشخیص بیش از ۱۰۰۰ نوع ماده غذایی برمی‌آید. این اپلیکیشن، مبتنی بر یک الگوریتم یادگیری عمیق است؛ در نتیجه ما برای آموزش دقیق‌تر آن، از تصاویری که کاربران ارائه می‌دهند، استفاده می‌کنیم.

 

فودوایزر علاوه بر تحلیل غذا می‌تواند بارکد محصولات غذایی را اسکن کند و در حال حاضر، بیش از ۷۰۰ هزار بارکد را در مجموعه داده‌های خود دارد و روزانه به این تعداد افزوده می‌شود. اگر بارکد اسکن شده، در مجموعه داده‌ها موجود نباشد، به آن اضافه می‌شود تا هنگام اسکن‌های بعدی بتواند قابل تشخیص باشد.

 

این اپلیکیشن در انگلستان آزمایش شد و نتایج آن با اپلیکیشن‌هایی مانند "مای فیتنس پل" مورد مقایسه قرار گرفت. در این آزمایش مشخص شد که فودوایزر می‌تواند همه نوع ماده غذایی را با دقت بالا تحلیل کند، اما هنوز برای ثبت دقیق‌تر باید روی آن کار کرد.

 

"ترن" گفت: کاربران می‌توانند با کمک فودوایزر، دستورالعمل‌های مورد علاقه خود را برای غذا تنظیم کنند. الگوریتم هوشمند این اپلیکیشن می‌تواند بفهمد که کیک شکلاتی مقابل آن، دستپخت خود کاربر است، به شرکت خاصی تعلق دارد و یا از شیرینی‌فروشی تهیه شده است.

[omidrock]

آژانس فضایی اروپا برای پیدا کردن اکسیژن و آب کره ماه را حفاری خواهد کرد

آژانس فضایی اروپا امیدوار است بتواند حفاری در ماه را از سال ۲۰۲۵ میلادی آغاز کند.
سطح کره ماه تقریبا به طور کامل از سنگ پوشه پوشیده شده که شامل ترکیباتی مانند خاک رس، قطعات شیشه‌ای، مواد معدنی و ترکیبات شیمایی مانند اکسید آهن است که از آن می‌توان اکسیژن، آب و حتی سوخت استخراج کرد. بسیاری از سازمان‌های فضایی معتقد هستند حفاری و استفاده از معادن فضایی یکی از ملزومات تشکیل کلونی‌های انسانی در سایر کره‌ها است.
دکتر دیوید پارکر به عنوان مدیر اکتشاف رباتیک در آژانس فضایی اروپا باور دارد استفاده از منابع فضایی می‌تواند کلید اصلی بقای انسان در کلونی‌ها باشد و یکی از برنامه‌های اصلی این آژانس در آینده‌ای نزدیک کار روی چنین پروژه‌هایی خواهد بود.

بذر چینی‌ها قبل از ارسال به کره ماه
برای رسیدن به چنین هدفی و ساخت یک ماه نورد، چند کمپانی از آلمان و بلژیک با یکدیگر همکاری خواهند کرد. البته مسئولان پروژه ذکر شده می‌گویند آن‌ها در حال حاضر تنها برای ارسال ربات‌ها به ماه برنامه دارند و ارسال انسان‌ها در مراحل بعدی اتفاق خواهد افتاد.
در حال حاضر، کمپانی Ariane Group به عنوان یکی از مهره‌های کلیدی این پروژه اعلام کرده که قمر نورد Ariane 64 می تواند طی ماموریت خود در خود در کره ماه با ظرفیت ۸.۵ تن بارگیری کند.
پیش از این هم دانشمندان چینی برای رشد دادن گیاهی روی کره ماه تلاش‌هایی انجام دادند که البته این پروژه سرانجام شکست خورد. در ضمن، تلاش‌های این احتمال وجود دارد که تشکیل کلونی‌های انسانی روی ماه به خاطر وجود مشکلات مختلف هیچ زمانی عملی نشود. مثلا مدتی پیش دانشمندان فضایی به این موضوع پی بردند که غبار ماه می‌تواند باعث ابتلای انسان به بیماری‌های مرگبار شود.

منبع:
Telegraph

[omidrock]

کشف حقایقی تازه از سیارات غول پیکر یخی/ شبیه سازی ساختار اورانوس و نپتون

به گزارش خبرنگار حوزه فن‌آوری‌ گروه علمی پزشكی باشگاه خبرنگاران جوان،کربن و هیدروژن از جمله عناصر با درصد فراوانی بالا در جهان هستند و یکی از اجزای اصلی سیارات غول پیکر یخی مانند سیارات  اورانوس و نپتون به شمار می‌روند.

در اتمسفر بیرونی، این اتم‌ها به شکل گاز متان یافت می‌شوند، اما در عمق بیشتری و به تبع آن فشار بالا ساختار هیدروکربن‌ها پیچیده‌تر می‌شود؛ پیش بینی فاز‌ها و سازه‌هایی که مواد در این شرایط به دست می‌آورند یکی از مسائل بزرگ تحقیقات مربوط به سیاره‌ای است.

به منظور درک بهتر ساختار غول‌های یخی، یک تیم بین المللی به رهبری دو پژوهشگربه نام‌های دکتر نیکلاس هارتلی و دکتر دونیمیک Kraus دو نوع پلاستیک پلی استایرن و پلی اتیلن را در یک شرایط آزمایشگاهی مورد بررسی قرار دادند؛ این مواد در شیمی به هیدروکربن درون سیارات مشابه است.

در آزمایشگاه ملی شتاب دهنده SLAC در ایالات متحده، دانشمندان نمونه‌هایی را در معرض شرایطی قرار دادند که حدود ۱۰ هزار کیلومتر زیر سطح نپتون و اورانوس وجود دارد. در این عمق، فشار تقریبا برابر با هسته زمین و ۲ میلیون برابر فشار جو زمین است.

رسیدن به فشار‌های بسیار بالا

در چنین فشار‌های زیاد و درجه حرارت، تنها ساختار ممکن است که محققان انتظار مشاهده آن را داشتند الماس یا نمونه‌هایی که ذوب می‌شوند؛ بود، اما در عوض، آن‌ها برای نمونه‌های پلی اتیلن ساختار‌های پایدار هیدروکربنی را تا بالاترین فشار به دست آوردند.

هارتلی یکی از پژوهشگران این پروژه می‌گوید: «از این نتیجه بسیار شگفت زده شدیم.» انتظار داشتیم که حالت اولیه تفاوت بسیاری با شرایط نهایی داشته باشد و اخیرا با پیشرفت منابع پرتو ایکس با وضوح بیشتری، قادر به مطالعه این مواد شدیم. البته ما جزء ما اولین کسانی بودیم که فکر می‌کردیم اتفاق حاضر رخ دهد و این چنین هم شد.

از آنجایی که این شرایط درون غول‌های یخی روی زمین تنها برای یک لحظ کوتاه قابل دسترسی است، محققان نیاز به روش‌های اندازه گیری سریع دارند و تنها تعداد انگشت شماری از دستگاه‌های لیزر فوق اشعه ایکس در سراسر جهان برای این منظور وجود دارد که زمان برای اندازه گیری بسیار کم، اما به شدت نیاز است.

کراوس و هارتلی (پژوهشگران این پروژه) در مجموع سه شیفت ۱۲ ساعته برای آزمایش خود در نظر گرفتند بنابراین مجبور بودند از هر دقیقه برای انجام هر گونه اندازه گیری که ممکن است انجام شود بهره بگیرند.

لحظه‌ای که آن‌ها نمونه و کاوشگر را به وسیله لیزر اشعه ایکس تکان می‌دهند تنها چند میلیاردم ثانیه طول می‌کشد.

کشف یک ساختار غیر منتظره

هارتلی پژوهشگران این آزمایش می‌گوید که حتی در طول آزمایشات، محققان توانستند نتایج اولیه را تشخیص دهند و بسیار هیجان زده بودیم. امید داشتیم تا پلی استایرن ساختار‌های الماس مانند کربن را تشکیل دهد اما برای پلی اتیلن، هیچ الماسی در شرایط در نظر گرفته شده نداشتیم در عوض، یک ساختار جدید ایجاد شد که در ابتدا نمی‌توانستیم آن را توضیح دهیم؛ با مقایسه داده‌ها با نتایج قبلی در فشار پایین، آن‌ها آن را به عنوان یک ساختار پایدار از پلی‌اتیلن که در فشار پنج بار کمتر از آزمایش قبلی ایجاد شده و در دمای محیط، شناسایی کرد.

نتایج تیم تحقیقاتی اهمیت درجه حرارت، ترکیب شیمیایی و شرایط فشار را داخل غول‌های یخی نشان می‌دهد که این عوامل در درک ساختار و خواص فیزیکی آن‌ها تاثیرگذار است.

مدل‌های اورانوس و نپتون فرض می‌کنند که میدان‌های مغناطیسی غیر معمول این سیارات ممکن است از هیدروژن آزاد تشکیل شده باشد؛ این نتایج می‌تواند به این معنی است که نتایج کمتر مورد انتظار است.

در آینده، محققان قصد دارند تا مخلوطی از جمله اکسیژن را مورد استفاده قرار دهند تا آزمایشات خود را با شیمی در داخل سیارات مطابقت دهند.

[omidrock]

احتمال وجود ۳۶ تمدن هوشمند در همسایگی کره زمین

انسان همواره در رویای خود به دنبال ارتباط با موجودات فضایی بوده است؛ گرچه وجود این موجودات هنوز به طور قطع به اثبات نرسیده است، اما محققان در یافته‌های خود به شواهدی رسیده‌اند که انسان را تا اندازه‌ای به سوی باور این فرضیه که در فراسوی جهان جایی در کهکشان موجودات دیگری هستند که حیات دارند و چه بسا ممکن است از تمدن پیشرفته‌تری نسبت به انسان‌ها برخوردار باشند، سوق می‌دهد.

در همین راستا یک مطالعه جدید نشان داده است که بسیاری از بیگانگان پیشرفته می‌توانند سیگنال‌های ارتباطی را در سراسر کیهان ارسال کنند. این مطالعه توسط دانشمندان دانشگاه ناتینگهام انگلیس بر مبنای تکامل زندگی بشر انجام شده است که بر اساس شواهدی مبنی بر زندگی هوشمند در سیارات دیگر بوده است. 

طبق این تحقیق، دانشمندان تخمین زده‌اند تا ۳۶ تمدن پیشرفته می‌تواند در راه شیری وجود داشته باشد. با این وجود کارشناسان دانشگاه ناتینگهام  بر این باورند که زمین و جمعیت آن هنوز از نظر فناوری به اندازه کافی برای دریافت این سیگنال‌ها پیشرفته نیستند.

یکی از محققان این دانشگاه در مورد یافته‌های این مطالعه این نتایج را بسیار مهم و مهیج خواند، زیرا برای اولین بار است که واقعاً تخمینی برای این تعداد تمدن فعال هوشمند زده می‌شود که به طور بالقوه می‌توانیم با آن‌ها ارتباط برقرار کنیم و بدانیم که غیر از بشر، موجودات زنده دیگری نیز وجود دارند، چیزی که هزاران سال است که سؤال برانگیز بوده و هنوز پاسخی به آن داده نشده است.

به گفته او باید حداقل چند ده تمدن فعال در کهکشان ما وجود داشته باشد، با این فرض که پنج میلیارد سال زمان می‌برد تا زندگی هوشمند در سیارات دیگر مانند کره زمین شکل بگیرد.

در اینجا بر اساس آنچه در مورد تمدن‌های هوشمند روی زمین کشف شده، دو فرض وجود دارد: نخست اینکه سیاره باید در منطقه قابل سکونت ستاره خود قرار داشته باشد، منطقه‌ای که در فاصله‌ای مناسب با آن یعنی نه خیلی دور و نه خیلی نزدیک به ستاره قرار دارد. نکته دیگر اینکه سیاره باید مانند زمین بین ۴/۵ و ۵/۵ میلیارد سال سن داشته باشد. این تحقیق همچنین بر اساس «معادله دریک» انجام شده است.

در سال ۱۹۶۱ دانشمند «فرانک دریکـ» با یک معادله متغیر‌ها و شانس تمدن بیگانه در جهان را تشریح می‌کند. او فاکتور‌هایی مانند میزان شکل‌گیری ستارگان مناسب برای رشد زندگی در سیارات اطراف و تعداد سیارات در منظومه شمسی را در نظر گرفت؛ در حالی که هیچ راه حل منحصر به فردی برای معادله وجود ندارد، اما به طور گسترده می‌تواند احتمال یافتن زندگی در فراسوی جهان را قوت بخشیده و امکان پذیر کند.

[omidrock]

اولین جابجایی مسافر با پروژه سریع السیر هایپرلوپ انجام شد

طبق جدیدترین خبرها، اخیراً سیستم حمل و نقل ویرجین هایپرلوپ (Virgin Hyperloop) به مرحله‌ی آزمایش عملی رسیده و روز گذشته اولین مسافران خود را در صحرای نوادای آمریکا با سرعتی باورنکردنی به مقصدی در فاصله‌ی 500 متری خود رسانده است.

ویرجین هایپرلوپ (به اختصار: VH)، یک سیستم حمل و نقل جذاب و پیچیده است که کابین‌های موسوم به پاد (Pod) خود را به صورت مغناطیسی از زمین جدا کرده و در راستای لوله‌های مکنده‌ی خود با سرعت بسیار بالا به حرکت در می‌آورد. این سیستم در سال 2013 توسط مدیرعامل نام‌آشنای شرکت تسلا، ایلان ماسک، به عنوان یک ایده پیشنهاد شد و چندی بعد توسط یکی از زیرشرکت‌های Virgin Group برای طراحی و توسعه برداشته شد.

طبق خبرهای جدید، این سیستم حمل و نقل سریع‌السیر روز گذشته در صحرای نوادا دو مسافر اول خود را با سرعت اعجاب‌انگیز 172 کیلومتربرساعت به مقصدی در فاصله‌ی 500 متری آنها رسانید. البته این سیستم هنوز در مراحل آزمایشی بوده و در حال حاضر فقط آزمون‌های اولیه‌ی خود را پشت سر گذاشته، اما فواید آن در صورت تجاری شدن بسیار هیجان‌انگیز است.

پاد مورد آزمایش در جاده‌ی مخصوص خود، مسافتی 500 متری را در 15 ثانیه طی کرد و در این مسیر سرعت آن تا 172 کیلومتربرساعت (107 مایل‌برساعت) نیز افزایش یافت. دو تن از کارکنان شرکت ویرجین با نام‌های Sara Luchian و Josh Geigel، اولین مسافران نخستین آزمایش این سیستم حمل و نقل بوده‌اند که در ویدیوی زیر مشاهده می‌کنید.

شرکت VH مدعی شد این سیستم می‌تواند در فقط 43 دقیقه مسافران خود را از شهر لوس‌انجلس به سن‌فرانسیسکو برساند که ویرجین هایپرلوپ برای این کار نیاز به بیشنیه سرعتی برابر با 1078 کیلومتربرساعت خواهد داشت. در نظر داشته باشید این سرعت حدود دو برابر رکورد جهانی است که سال 2015 در یکی از آزمایش‌های سرعت «قطارهای مغناطیسی شناور» (Maglev Train) در کشور ژاپن به ثبت رسید.

قطار Maglev ژاپن

طبق گفته‌های ایلان ماسک، با سیستم ویرجین هایپرلوپ هزینه‌ی مسافرت از لوس‌آنجلس به سن‌فرانسیسکو روی کاغذ چیزی در حدود 20 دلار بوده و این پادها می‌توانند با فاصله‌ی 30 ثانیه از یکدیگر مسافران را جابه‌جا کنند.

همچنین بر اساس اظهارات مدیرعامل تسلا، ساخت ریل یا جاده‌ی مخصوص این سیستم حمل و نقل نیز حدود 6 میلیارد دلار بیشتر هزینه نخواهد داشت.

برای درک بهتر کوچک بودن این رقم توجه داشته باشید ریل‌های High Speed 2 (به اختصار: HS2) که قرار است در انگلیس استفاده شده و شهر لندن را به شمال این کشور متصل کند، حدود 140 میلیارد دلار خرج برداشته‌اند؛ پس هزینه‌ی ساخت ریل یا مسیر مخصوص ویرجین هایپرلوپ در کنار آن بسیار اندک خواهد بود. همچنین در نظر داشته باشید سیستم حمل و نقلی که روی این ریل‌ها قرار می‌گیرد نیز نهایتاً 402 کیلومتربرساعت سرعت خواهد داشت و از این نظر با بیشینه سرعت Virgin Hyperloop حتی قابل مقایسه هم نیست.

رئیس سابق شرکت ویرجین هایپرلوپ، راب لوید، با بیان اینکه این سیستم مسافربری را می‌توان در سرتاسر جهان مورد استفاده قرار داد، مدعی شد در آینده فاصله‌ی 62 کیلومتری بین دو فرودگاه Heatrow و Gatwick لندن را می‌توان در تنها 4 دقیقه طی کرد.

Sara Luchian، یکی از مسافران این آزمایش و مدیر بخش تجربه مشتری (Customer Experience) شرکت VH، بیان کرد ما می‌توانیم همان راه امروز و دیروز خود را پیش ببریم و با مشکلات سیستم‌های حمل و نقل کنونی دست و پنجه نرم کنیم یا سیستمی بسازیم که تمام مشکلات قبلی را حل می‌کند.

وب‌سابت کمپانی VH نیز از حفظ محیط زیست توسط این تکنولوژی جدید نوشته است؛ ریل یا مسیر مخصوص ویرجین هایپرلوپ یا کاملاً در زیر زمین قرار خواهد گرفت یا با قرارگیری روی بست‌های بتونی از زمین فاصله خواهد داشت و در نتیجه تاثیر بسیار کمی بر حیات وحش و محیط زیست دارد.

همچنین کل انرژی لازم برای راه‌اندازی این سیستم نیز توسط پنل‌های خورشیدی تامین خواهد شد و نسبت به ریل‌های حال حاضر آلودگی صوتی بسیار کمتری هم خواهد داشت.

هرچند تمام خبرهای جدید حول سیستم سریع‌السیر ویرجین هایپرلوپ هیجان‌انگیز و خوشحال‌کننده هستند، اما این سیستم حمل و نقل هنوز در مرحله‌ی آزمایشی بوده و با عملیاتی شدن آن فاصله بسیاری داریم؛ پس برای دسترسی به چنین سیستمی هنوز باید صبر کرد.

نظر شما در مورد ویرجین هایپرلوپ چیست، آیا در مقابل نقاط مثبت آن ضعف خاصی هم مشاهده می‌کنید یا آن را نسل بعدی سیستم‌های مسافربری می‌دانید؟