اخبار علمی فضایی

[omidrock]

رعد و برق چگونه منجر به مرگ انسان می‌شود؟

رعدوبرق یک پدیده طبیعی است که ناشی از تصادم ابرها و تخلیه بار الکتریکی آن‌ها است و تاکنون انسان‌های بسیاری در اثر رعدوبرق جان خود را از دست داده‌اند که این آمار، با پیشرفت‌های معماری شهرها کاهش چشمگیری داشته است.

 به گزارش ایسنا ؛در ماه آگوست (مردادماه) سال ۲۰۱۶ میلادی مردی در حین بازدید از پارک ایالتی میدو (Meadow) در لانگ آیلند در نیویورک ایالات‌متحده امریکا در معرض رعدوبرق قرارگرفته و کشته شد. او شانزدهمین کشته حادثه ناشی از رعدوبرق در این کشور و در این سال است.

 

بر اساس آمارهای رسمی، در اواخر دهه ۱۹۴۰ میلادی رعدوبرق سالانه صدها کشته در کشور ایالات‌متحده امریکا بر جای می‌گذاشت. آمار تلفات ناشی از رعدوبرق بیشتر شامل کسانی بود که در هنگام طوفان در دشت‌ها و محیط‌های مسطح قرار داشتند. قابل‌توجه است بااینکه جمعیت این کشور با افزایش سه برابری روبه‌رو بوده اما آمار مرگ‌ومیر ناشی از رعدوبرق به‌طور ناگهانی کاهش پیداکرده است. درواقع پیشرفت‌های معماری شهر باعث شده تا رعدوبرق کمتر جان مردم را به خطر اندازد.

 

با بررسی مرگ غم‌انگیز مردی که در سال ۲۰۱۶ میلادی در اثر رعدوبرق جان باخت، مشخص‌شده، زمانی که رعدوبرق با این مرد برخورد کرده بود، او زیر یک درخت در پارک ایستاده بود و بررسی‌های کارشناسان نشان می‌دهد که صرفاً اتصال به زمین نمی‌تواند جلوی آسیب‌دیدگی ناشی از رعدوبرق را بگیرد. می‌توان گفت درصورتی‌که گرما و انرژی رعدوبرق به‌صورت مستقیم با هر چیز برخورد کند درجه حرارتی بیشتر از حرارت سطح خورشید ایجاد می‌کند که این میزان حرارت به‌سادگی می‌تواند موجب مرگ انسان و هر جاندار دیگری شود.

 

تاکنون رعدوبرق به روش‌های مختلف و عجیب‌وغریب باعث مرگ افراد شده است. رعدوبرق می‌تواند کشنده باشد بدون اینکه ضربه‌ای فیزیکی به افراد وارد کند. دانشمندان نظریه‌های جدیدی در مورد آنچه موجب می‌شود رعدوبرق بسیار مرگبار باشد، ارائه داده‌اند. یکی از مهم‌ترین نکات در رابطه با رعدوبرق این است که نزدیک شدن به سطح زمین هیچ کمکی به افراد نخواهد کرد. توصیه می‌شود در هنگام رعدوبرق در دشت‌ها و مناطق سرباز نبوده و ترجیحاً در فضایی مسقف پناه بگیرید.

 

تحقیقات جدید محققان دانشگاه ایلی نویز شمالی در ایالات‌متحده امریکا نشان می‌دهد که شهرهای بزرگ به‌ویژه آن‌هایی که در مناطق گرم و مرطوب قرار دارند، شاهد رعدوبرق‌های بیشتری نسبت به روستاها هستند.

 

دانشمندان همچنین دریافته‌اند که میزان تولید رعدوبرق در روزهای هفته به‌طور قابل‌توجهی از آخر هفته بیشتر است، به نظر می‌رسد که سطح آلودگی صنعتی و میزان رفت‌وآمد ماشین‌ها نیز در افزایش تولید رعدوبرق مؤثر است.

 

اثر حرارت در شهرهای جزیره‌ای خشک، سطوحی مانند سقف‌ها و پیاده‌روها که میزان انرژی خورشیدی بیشتری را جذب می‌کنند، نسبت به مناطق کمتر توسعه‌یافته و پوشیده شده از درخت و مزارع کشاورزی و یا پوشیده شده از آب، نقش تعیین‌کننده‌تری دارد.

 

به‌طورمعمول یک شهر ممکن است دو تا سه رعدوبرق در سال بیشتر از مناطق روستایی داشته باشد. این نخستین موضوعی بود که در تفاوت‌های تولید رعدوبرق در مناطق شهری و روستایی به آن توجه شد.

 

الکس هابرلی (Alex Haberlie) دانشجوی دکترای جغرافیا در مصاحبه مطبوعاتی دانشگاه ایلینوی شمالی در این رابطه تأکید کرد که برنامه ریزان شهری، هواشناسان و شهروندانی که در شهرهای بزرگ و یا نزدیک آن زندگی می‌کنند، باید نسبت به خطرات بیشتر این مناطق آگاه باشند. در این مناطق این تغییر ناگهانی هوا باعث ایجاد خطرات آب و هوایی همچون رعدوبرق، تگرگ، بادهای شدید و سیل ناگهانی می‌شود که اغلب نسبت به آن‌ها کم هشدار داده‌شده و یا هیچ‌گونه اعلام‌خطری نشده است.

 

محققان با کمک داده‌ها و اطلاعات راداری، نموداری از تولید رعدوبرق در طول یک دوره هفده‌ساله از سال ۱۹۹۷ تا سال ۲۰۱۳ در منطقه‌ای از جنوب شرقی ایالات‌متحده امریکا که شامل آتلانتا نیز می‌شود را تهیه کردند. آن‌ها معتقد هستند که به‌احتمال‌قوی نتایج این نمودار با شهرهای مشابه ازنظر گرما و رطوبت همانند شهرهای نشویل (Nashville) و بیرمنگام (Birmingham) یکسان باشد.

 

در پژوهش‌های پیشین در سال ۲۰۱۲ که توسط یک گروه تحقیقاتی با همکاری پروفسور واکر اشلی (Walker Ashley) استاد هواشناسی دانشگاه شمال ایلینوی انجام‌شده بود، پژوهشگران دریافتند که شهرهای بزرگ جنوب شرقی ایالات‌متحده امریکا نسبت به دیگر شهرها، در معرض خطر بیشتر نسبت به بارش باران‌های سنگین پس از رعدوبرق‌های تابستانی قرار دارند.

[omidrock]

معمای 80 ساله مواد فروالکتریک رمزگشایی شد

یک مطالعه مشارکتی منجر به این شد که در نهایت، راز مواد فروالکتریک فاش شود. 

به گزارش ایسنا و به نقل از نیچر، تحقیقات جدید از محققان دانشگاه‌های "لینکوپینگ"(Linköping) و "آیندهون"(Eindhoven) برای اولین بار با موفقیت نشان دادند که ذرات فرضی که توسط فرانتس پریساک در سال 1935 مطرح شده بود، واقعا وجود دارند.

 

فروالکتریسیته(Ferroelectricity) خاصیتی در مواد است که باعث می‌شود در سطح سلول واحد، به علت چینش منظم اتم‌ها یا مولکول‌ها، دوقطبی‌های الکتریکی دائمی به وجود بیاید، به نحوی که جهت آنها با اعمال میدان الکتریکی خارجی قابل تنظیم باشد.

 

مقاله پژوهشی دانشمندان نشان می‌دهد که چرا مواد فروالکتریک این گونه رفتار می‌کنند.

 

فروالکتریسیته به شدت با فرومغناطیس مرتبط است. مواد فرومغناطیس شناخته شده شامل آهن، کبالت و نیکل هستند. در این مواد، الکترون‌ها به عنوان آهن‌رباهای کوچک موسوم به "دیپولس"(dipoles) یا دوقطبی‌های الکتریکی ایفای نقش می‌کنند که دارای قطب مثبت و منفی هستند.

 

مواد فروالکتریک در دیسک‌های سخت(حافظه‌های جانبی) مورد استفاده قرار می‌گیرند.

 

در یک ماده فروالکتریک، دوقطبی‌ها مغناطیسی نیستند، بلکه الکتریکی هستند و قطب مثبت و منفی دارند. این قطب‌ها به صورت تصادفی هستند، مگر اینکه یک میدان که به اندازه کافی قوی باشد، اعمال شود. در این صورت، دوقطبی‌ها با آن میدان هماهنگ می‌شوند.

 

میدان مذکور به عنوان میدان اجباری یا بحرانی شناخته می‌شود. مواد فلزی همچنان هماهنگی خود را حفظ می‌کنند، حتی زمانی که میدان حذف می‌شود. بنابراین ماده به صورت دائمی قطبی می‌شود.

 

برای برهم زدن این هماهنگی، یک میدان که حداقل باید با میدان اصلی هم‌قدرت باشد، در جهت مخالف اعمال شود. این پدیده به عنوان "پسماند"(hysteresis) شناخته می‌شود.

 

مدل فرانتس پریساک، با وجود اینکه 80 سال از عمر مطرح شدنش می‌گذشت، همچنان یک رمز و راز بود.

 

ویژگی این مواد باعث می‌شود که مواد مناسبی برای استفاده در حافظه‌های قابل بازنویسی مانند دیسک‌های سخت باشند.

 

دانشمندان به طور کامل مدل ریاضی ارائه شده توسط پریساک را درک نمی‌کنند. این مدل مواد فروالکتریک را به عنوان مجموعه‌ای از ماژول‌های کوچک مستقل به نام هیسترون(hysteron) معرفی می‌کند.

 

اما دانشمندان این سوال را مطرح کردند که این مواد چه هستند و چرا مواد فروالکتریک اینگونه عمل می‌کنند؟ به طرز باور نکردنی، راه حل توسط گروه تحقیقاتی به رهبری پروفسور مارتجین کمرینک با همکاری محققان دانشگاه آیندهون پیدا شد.

 

محققان دو سیستم بنیادی مدل فروالکتریک را مطالعه کردند و این توضیح را یافتند که به نظر می‌رسد پاسخ سوال در چگونگی تعامل و ارتباط مولکول‌های مواد فروالکتریک با یکدیگر است. آنها روی هم قرار می‌گیرند تا پشته‌هایی(stacks) را با عرض یک نانومتر و طول چندین نانومتر تشکیل دهند.

 

کمرینک می‌گوید: ما می‌توانیم ثابت کنیم که این پشته‌ها در واقع هیسترون‌های مورد نظر هستند. ترفند این است که آنها از اندازه‌های مختلفی برخوردار هستند و به شدت با یکدیگر همکاری می‌کنند و فعل و انفعال دارند، چرا که آنها خیلی نزدیک به هم هستند.

 

وی افزود: جدا از سایز مخصوص به خود، هر پشته محیط مختلفی را احساس می‌کند که نشان می‌دهد مدل پریساک درست است.

 

موفقیت‌هایی که توسط این تحقیق به دست آمده است، می‌تواند درک و استفاده از مواد فروالکتریک را در برنامه‌های ذخیره‌سازی داده معمولی و چند بیتی گسترش دهد.

 

این تحقیق در مجله Nature Communications منتشر شده است.

 

[omidrock]

دانشجوی هلندی با استفاده از پسماند بدن خود سبزیجات پرورش می دهد

همه ما بعد از دیدن فیلم مریخی ریدلی اسکات به این فکر کردیم که اگر شرایط مشابهی پیش بیاید، قادر خواهیم بود با استفاده از پسماند بدنی خود، غذا تولید کنیم. حال یک دانشجو موفق چنین شرایطی را فراهم کند و با استفاده از پسماند بدنش مزرعه‌ای شکل دهد و مواد غذایی تولید کند.

[/url]
[img=0x0]https://digiato.com/wp-content/uploads/2018/10/2-90256213-this-guy-grew-crops-from-his-body-hair-and-pee.jpg[/img]



این دانشجوی آکادمی طراحی دانشگاه آیندهوون Thieu Custers نام دارد و  موفق شده که با استفاده از مایعات بدن و موی سر خود، سبزیجات پرورش دهد. او در این باره گفته است:

«من سعی کردم که ادرار خود را جمع آوری کنم و با استفاده از آن کودی برای گیاهان تولید نمایم. پس از آن موهایم را تراشیدم تا متریال کافی برای ایجاد ساختار ریشه‌ها مهیا کنم. در پایان نیز یک لباس نایلونی تهیه کردم تا عرق بدن یا نمک موردنیاز را جمع آوری کنم.»

Thieu با استفاده از تمامی متریال‌ بدست آمده بدن خود، یک سیستم کشت هیدروپنیک یا آب کشت طراحی کرده که می تواند کاهو، تربچه، پیازچه و ریحان کشت دهد. البته او آب بیشتر و نور مصنوعی در اختیار داشته و از آنها نیز استفاده کرده است.

[img=0x0]https://digiato.com/wp-content/uploads/2018/10/1-this-guy-grew-crops.jpg[/img]



با تمامی این اوصاف Thieu مدعی شده که موی انسان، می‌تواند ساختار تاثیر گذاری برای ریشه گیاهان باشد اما ادرار سرشار از نیتروژن، فسفر و پتاسیوم بوده و کود شناخته شده‌ای به شمار می‌رود.
جالب اینجاست که ادرار تنها یک درصد فضولات آبی جهان را تشکیل می‌دهد اما تقریباً ۸۰ درصد آن را مواد مغذی تشکیل می‌دهد که درصد بالایی است و می‌توان از آنها استفاده نمود.

[img=0x0]https://digiato.com/wp-content/uploads/2018/10/3-90256213-this-guy-grew-crops-from-his-body-hair-and-pee.jpg[/img]

[url=https://digiato.com/wp-content/uploads/2018/10/3-90256213-this-guy-grew-crops-from-his-body-hair-and-pee.jpg]

در پایان این پروژه، دانشجوی هلندی تمامی سبزیجات پرورش یافته توسط خود را جمع آوری کرده و سالادی با آنها تهیه نموده است. سپس آن را برای استادان خود سرو کرده تا آنها بتوانند به  موفقت آمیز بودن پروژه وی پی ببرند و به داشتن چنین شاگردی افتخار کنند.

[omidrock]

تلسکوپ فضایی کپلر به پایان عمر خود رسید

تلسکوپ فضایی کپلر که طی دوره فعالیت خود هزاران سیاره و ستاره را شناسایی کرده بود، سرانجام برای همیشه بازنشست خواهد شد.

این تلسکوپ که در سال 2009 به فضا پرتاب شد، بیش از 2600 سیاره خارج از منظومه شمسی را برای انسان‌ها شناسایی کرده است. اسفند ماه سال گذشته، ناسا اعلام کرده بود که کپلر تنها برای چند ماه دیگر سوخت کافی دارد و به‌زودی ارتباطش با زمین قطع خواهد شد. پیش از این هم با از کار افتادن یکی از مکانیزم‌های این تلسکوپ فضایی کهنه‌کار در سال 2013، بسیاری از دانشمندان از ادامه فعالیت آن قطع امید کردند.
پیش از این و طی ماه‌های اخیر، فضانوردان چندباری به کپلر برای باقی ماندن سوخت در مخزن‌هایش استراحت داده بودند اما سرانجام ناسا اعلام کرد که سوخت این تلسکوپ به پایان رسیده و ماموریت ۹ ساله‌اش سرانجام به پایان رسیده است.
[/url]
[url=https://digiato.com/wp-content/uploads/2018/10/keplerbeautyshot-1200x675.jpg]
کپلر تا کنون نزدیک به 700 گیگابایت اطلاعات به زمین ارسال کرده است.
امکان بازگشت کپلر به خاطر پایان یافتن سوختش وجود ندارد و از آن‌جایی که این تلسکوپ در فاصله ۱۵۲ میلیون کلیومتری زمین قرار دارد، ناسا به جای منفجر کردنش، آن را به حال خود رها خواهد کرد.
این تلسکوپ طی دوران فعالیت خود دستاورد‌های مهمی را از خود به جای گذاشته است. یکی از مهم‌ترین ماموریت‌های اخیر کپلر به پیدا کردن ۲۰ سیاره جدید که احتمال امکان سکونت در آن‌ها وجود دارد بر می‌گشت. در بین این ۲۰ سیاره، یکی از آن‌ها «KOI-7923.01» نام داشت که دارای سال های 395 روزه و با اندازه 97 درصد زمین است که باعث می‌شوند این سیاره ناشناخته بسیار شبیه کره خاکی ما باشد.
البته نگرانی خاصی در مورد پایان کار کپلر وجود ندارد و ناسا از همین حالا جایگزین آن را مشخص کرده و چند ماهی می‌شود که تلسکوپ فضایی Transiting Exoplanet Survey Satellite همانند پدر‌خوانده‌اش مشغول پیدا کردن سیاره‌های زمین در خارج از منظومه شمسی شده است.

[omidrock]

فضانوردان چگونه از یک پرتاب ناموفق جان سالم به‌در می‌برند

تاکنون چهار سانحه برای فضاپیمای سایوز روسیه رخ داده، سوانحی که گاهی منجر به مرگ فضانوردان شدند" خوشبختانه فرود اضطراری اخیر موفق بود.

اواسط ماه گذشته بود که فضانوردان در راه رفتن به ایستگاه فضایی بین‌المللی مجبور به فرود اضطراری به‌حالت بالستیک شدند. سانحه‌ای که روز ۱۹ مهر (۱ اکتبر) اتفاق افتاد، موجب فرود اضطراری دو فضانورد شد. این دو فضانورد، الکسی اوچین از روسیه و نیک هیوج از آمریکا بودند که کم‌تر از یک ساعت پس از پرتاب، مجبور به فرود اضطراری در قزاقستان شدند.

 این دو فضانورد، ساعت ۴:۴۰ دقیقه به وقت شرقی (۱۲:۱۰ دقیقه به وقت تهران) روز ۱۹ مهر از پایگاه فضایی بایکونور قزاقستان از زمین بلند شدند؛ اما سازمان روسکاسموس (سازمان فضایی فدرال روسیه)، حدود ۶ دقیقه پس از پرتاب اعلام کرد که یکی از بوسترهای (تقویت‌کننده) فضاپیما در طول پرواز دچار مشکل شده است.

اما فرود به روش بالستیک یا ورود بالستیک که فضانوردان انجام می‌دهند، دقیقا چیست؟ و چگونه دو فضانورد موفق شدند ایمن به زمین برسند؟ حالت بالستیک، روشی است که مهندسان فضاپیمای سایوز در این فضاپیما تعبیه کردند تا در صورت بروز سانحه‌ای غیرمنتظره مورد استفاده قرار گیرد.

با سانحه‌ای که ۱۹ مهر رخ داد، این چهارمین بار در تاریخ برنامه سایوزبود که فضانوردان مجبور به فرود اضطراری به‌ چنین حالتی می‌شدند. خوشبختانه در سانحه‌ی اخیر، سامانه فرود اضطراری سایوز به‌خوبی کار کرد. به‌طوری که حتی جیم برایدنستاین، مدیر ناسا، در توضیح این سانحه گفت که با وجودی که شاهد پروازی ناموفق بوده، اما احتمالا موفق‌ترین پرواز ناموفقی بود که می‌توانست تصور کند. اما فرود اضطراری تجربه‌ی فوق‌العاده ناخوشایندی است.

فضانوردان در سانحه اخیر فشار جاذبه ۶ تا ۷ برابری را تجربه کردند

کپسول مخصوص سرنشینان در حالت بالستیک یک وظیفه دارد: باید فورا از سرعت خود بکاهد تا سالم به زمین برسد. فرود بالستیک به جای یک سفر طولانی و آرام، بسیار کوتاه و سریع و دقیقا نقطه مقابل یک فرود کنترل شده است. هنگامی که شیء وارد جو زمین می‌شود، دارای شیبی تند است. اما باید زاویه فرودی با شیبی کم داشته باشد تا سالم به زمین برسد. ولی در حالت فرود اضطراری، به جهت اینکه زاویه فرود، شدیدتر از حالت عادی است، فضانوردان در هنگام فرود تجربه دشواری را از سر می‌گذرانند.

الکسی اوچین و نیک هیوج، فضانوردان ماموریت سایوز ام‌اس-۱۰ پیش از پرتاب

در این حالت، فشار جاذبه‌ای که به خدمه پرواز فضایی وارد می‌شود به‌شدت افزایش می‌یابد. به عنوان مثال، در طی فرود بالستیک ماموریت اسیوز تی‌ام‌ای-۱، فضانوردان فشار جاذبه‌ای ۸ برابری را تحمل کردند. در مقابل در یک فرود کنترل شده، فضانوردان فشاری ۶ برابری را تجربه می‌کنند. سانحه‌ای که برای ماموریت اسیوز تی‌ام‌ای-۱ رخ داد، باعث شد، فضانورد کره‌ای یی سو یئون بر اثر صدماتی که به عضلات گردن و ستون فقراتش وارد شد، راهی بیمارستان شود.

اما سانحه‌ اخیر به نظر مانند سال ۲۰۰۸ تجربه‌ی هولناکی نبود. با توجه به گزارش‌هایی که منتشر شد، فضانوردان در این سانحه فشار جاذبه ۶ تا ۷ برابری را تجربه کردند. کپسول مخصوص سرنشینان در حالت فرود بالستیک زاویه بسیار تندی به خود می‌گیرد، اما باید پایدار باقی بماند. در مراحل پایانی فرود اضطراری، سپرگرمایی و دریچه‌های کپسول جدا می‌شوند و سوخت و اکسیژن اضافه موجود در کپسول‌های فضاپیما نیز تخلیه می‌شود تا خطر انفجار فضاپیما در زمان فرود به حداقل برسد.
اما در صورت تند بودن بیش از حد زاویه، فضاپیما با سرعتی بیش از حد مجاز وارد جو می‌شود که می‌تواند موجب جدا شدن پیش از موعد دریچه‌های کپسول شود، این باعث می‌شود که دمای کپسول به ۱۶۴۸ سانتی‌گراد (۳۰۰۰ درجه فارنهایت) برسد که موجب کشته شدن فضانوردان می‌شود. برای جلوگیری از این سرنوشت، کپسول سایوز در اطراف محور مسیر پرواز خود گردش می‌کند تا ثبات خود را افزایش دهد.

پگی ویتسون، یکی دیگر از فضانوردانی که از فرود بالستیک ماموریت اسیوز تی‌ام‌ای-۱ جان سالم به در برد، این اتفاق را به مانند یک «تصادف رانندگی» توصیف کرد.

ویتسون در آن زمان به CNN، گفت:

سانحه‌ای که رخ داد، به مانند یک ضربه و تلاطم شدید بود. احساس کردم که صورتم به عقب کشیده می‌شود. نفس کشیدن سخت بود و باید از شکم و ماهیچه‌ دیافراگم خود به جای انبساط قفسه سینه نفس می‌کشیدیم.

این اتفاق زمانی می‌افتد که فشار جاذبه فرد را به شدت به طرف صندلی هل می‌دهد که فشاری ۸ برابر حالت عادی را به فرد وارد می‌کند. با وجودی که فرود بالستیک ممکن است، تجربه‌ای دشوار به نظر برسد، اما اولین فضانوردان هیچ راه‌حل جایگزینی نداشتند.

فضانوردانی مانند یوری گاگارین و جان گلن تنها برای ورود دوباره به جو زمین، فرود بالستیک انجام می‌دادند. و سرانجام، مهندسان كپسول‌های مخصوصی را طراحی كردند كه می‌توانستند نیروی برآ (لیفت) تولید کنند تا این فرودها را راحت‌تر باشند. اما راهکار قدیمی وقتی سانحه‌ای رخ دهد، هنوز هم بهترین گزینه در دسترس است.

[omidrock]

پارکر در نزدیکترین فاصله با تاج خورشیدی

کاوشگر خورشیدی "پارکر" (Parker Solar Probe) که سریع‌ترین ساخته دست بشر است، اکنون با ثبت سرعتی خارق‌العاده به فاصله‌ای از خورشید رسیده است که تاکنون هیچ فضاپیمایی آن را تجربه نکرده است.

به گزارش ایسنا به نقل از دیلی میل، کاوشگر خورشیدی پارکر تنها حدود سه ماه است که به فضا رفته و در حال حاضر در حال شکستن رکوردها یکی پس از دیگری است.

 

کاوشگر خورشیدی پارکر ناسا دوشنبه (۵ اکتبر) به فاصله ۱۵ میلیون مایل (۲۴ میلیون کیلومتری) از سطح خورشید رسید که نزدیکتر از هر شیء ساخته شده به دست بشر به ستاره منظومه شمسی است.

 

این کاوشگر با سرعت ۲۱۳ هزار مایل بر ساعت (۳۴۲ هزار کیلومتر بر ساعت) در نزدیکی "تاج خورشیدی" در حال حرکت بود.

 

رکورد قبلی سرعت در دست یک فضاپیمای آلمانی-آمریکایی موسوم به "هلیوس ۲"(Helios ۲) بود.

 

"تاج خورشیدی" (corona) بیرونی ترین لایه خورشید است. در زمان قدیم تاج خورشید تنها در زمان کسوف دیده می‌شد، اما امروزه بسیاری از رصدخانه‌های زمینی و فضایی از جمله سوهو در هر لحظه قادر به دیدن تاج خورشیدی هستند. دمای تاج خورشیدی حدود ‎۱۰۶ درجهٔ کلوین است.

 

ناسا تا زمانیکه پارکر به اندازه کافی به خورشید نزدیک نشده است، برای جلوگیری از تداخل رادیویی، با آن تماس برقرار نخواهد کرد.

 

"نیکولا فاکس" (Nicola Fox) دانشمند ناسا می‌گوید دانشمندان بی صبرانه منتظر دریافت اطلاعات از سوی پارکرمی باشند. مشاهدات کاوشگر خورشیدی پارکر می‌تواند برخی از اسرار خورشید را فاش کند.

 

پارکر هفته گذشته (۲۹ اکتبر) رکورد ۲۶.۶ میلیون مایل (۴۳ میلیون کیلومتر) را که توسط Helios-۲ در سال ۱۹۷۶ ثبت شده بود را شکست.

 

این فضاپیمای بدون سرنشین، روز ۲۹ اکتبر در ساعت ۱:۰۴ بعد از ظهر به وقت EDT یا همان منطقه زمانی شرقی، در حالی که با سرعت خارق‌العاده ۲۴۶ هزار و ۹۶۰ کیلومتر بر ساعت در حرکت بود، به فاصله ۴۲.۷۳ میلیون کیلومتری از سطح خورشید رسید که نزدیکتر از هر شیء ساخته شده به دست بشر به ستاره منظومه شمسی است.

 

دوشنبه نیز برای نخستین بار با عبور از ۱۵ میلیون مایل (۲۴ میلیون کیلومتری) از سطح خورشید در نزدیک فاصله نسبت به تاج خورشیدی قرار گرفت.

 

سرعت کاوشگر خورشیدی پارکر با استفاده از شبکه فضای عمیق (DSN) ناسا اندازه‌گیری شد که سیگنال‌های رادیویی را به فضاپیما ارسال می‌کند و پس از آن به زمین فرستاده می‌شود. با بررسی عواملی مانند زمان بازگشت و تغییرات داپلر، تیم نظارت پارکر می‌تواند سرعت و موقعیت آن را محاسبه کند.

 

دوشنبه پارکر نخستین مواجهه با خورشید را تجربه کرد و این کاوشگر به نقطه حضیض خورشیدی رسید که نزدیکترین نقطه به خورشید است. پارکر در این نقطه تحت حرارت و تابشی بود که تا کنون هیچ کاوشگر فضای عمیقی آن را تجربه نکرده است.

 

اوج و حضیض خورشیدی (Perihelion and aphelion) موقعیتی در مدار زمین یا هر جِرم دیگر به دور خورشید است که در آن، جرم مورد نظر در دورترین و نزدیک‌ترین فاصله از مرکز خورشید قرار گیرد.

 

کاوشگر خورشیدی پارکر

کاوشگر خورشیدی پارکر یک فضاپیمای رباتیک برنامه‌ریزی شده برای بررسی تاج خورشیدی است. این کاوشگر در ۱۲ اوت سال ۲۰۱۸ به فضا پرتاب شده‌است.

 

کاوشگر پارکر که مقاومت زیادی نسبت به حرارت دارد، از همه کاوشگرهای پیشین به خورشید نزدیک‌تر خواهد شد و با کمک نیروی گرانشسیاره زهره پس از هفت سال در شش میلیون کیلومتری خورشید قرار خواهد گرفت؛ این کاوشگر اطلاعات تازه‌ای درباره تاج‌های خورشیدی مخابره خواهد کرد.

 

از ویژگی‌های دیگر این کاوشگر این است که پس از نزدیک شدن به خورشید و با وجود گرمای محیط، به گونه‌ای طراحی شده که دمای داخل آن ۳۰ درجه سانتیگراد باقی بماند. پارکر توسط یک سپر حرارتی ضخیم محافظت می‌شود که در برابر تغییرات حرارتی تا ۵۰۰ برابر بیشتر از گرمایی که از خورشید به زمین می‌رسد، مقاوم است.

 

یکی از موضوعان تحقیق این کاوشگر این است که چرا بر خلاف معمول درجه حرارت در تاج خورشید بیشتر از سطح این ستاره است.

 

قرار است پارکر در طی ماموریت ۷ ساله خود ۲۴ بار در مدار خورشید گردش کند و مسافتی حدود ۶ میلیون و ۲۰۰ کیلومتر را بپیماید. این کاوشگر در فاصله ۶ میلیون و ۱۶کیلومتری خورشید حرکت خواهد کرد و زمانی که به خورشید نزدیک شود، می‌تواند با افزایش سرعت خود به سریع‌ترین ابزار تولید بشر تبدیل شود. هدف این ماموریت، درک بهتر خورشید و تاثیر آن روی زمین و دیگر سیاره‌ها است.

 

 

---

رایانه ماژول روسیه در ایستگاه فضایی بین المللی مختل شد

یکی از رایانه های ماژول روسیه در ایستگاه فضایی بین المللی مختل شده است. اما به گفته سازمان فضایی این کشور هیچ خطری سرنشینان ایستگاه را تهدید نمی کند.

به گزارش مهر به نقل از آسوشیتدپرس، سازمان فضایی روسیه اعلام کرده یکی از رایانه های ایستگاه فضایی بین المللی دچار اختلال شده است. اما این اختلال هیچ خطری برای خدمه ندارد.

 

سازمان فضایی روسیه شب گذشته اعلام کرد یکی از سه رایانه موجود در ماژول روسی ایستگاه فضایی بین المللی از کار افتاده است. اما کنترل کننده پرواز در روسیه تصمیم دارند آن را تا ۵ شنبه دوباره فعال کنند.

 

این سازمان تاکید داشت مشکل رایانه هیچ تاثیری بر ۳ خدمه حاضر در ایستگاه فضایی بین المللی ندارد و ۲ رایانه دیگر می توانند عملیات ایستگاه را انجام دهند.

---

شفق قطبی در اورانوس

آژانس فضایی اروپا اخیرا در حساب کاربری خود در اینستاگرام تصویری شگفت‌انگیز از شفق قطبی در سیاره اورانوس را منتشر کرده است. 

به گزارش ایسنا، آیا می‌دانستید که آب‌وهوای فضا حتی بر مناطق دورتر از سیستم خورشیدی ما نیز تاثیر می‌گذارد؟ شفق قطبی یکی از پدیده‌های جوی کره زمین است. شفق قطبی پدیده ظهور نورهای رنگین و متحرک در آسمان شب است و معمولا در عرض‌های نزدیک به دو قطب زمین بر اثر برخورد ذرات باردارِ باد خورشیدی و یونیزه شدن مولکول‌های موجود در یون‌سپهر زمین به وجود می‌آید.

 

در مشتری و زحل قطب‌های مغناطیسی قوی‌تری وجود دارد که هر دوی آن‌ها کمربند تشعشع بزرگی دارند و شفق‌های قطبی به وضوح توسط تلسکوپ هابل در آن‌ها دیده شده است. در اورانوس و نپتون نیز شفق قطبی وجود دارد.

 

شفق‌های قطبی در مکانی مانند زمین توسط بادهای خورشیدی ایجاد می‌شود، ولی در مشتری اقمار آن به خصوص قمر lo علت وجود این پدیده هستند.

 

این پدیده همچنین در مریخ و زهره نیز دیده می‌شود، زیرا زهره دارای مغناطیس درونی نیست. شفق قطبی در زهره گاهی اوقات تمام سیاره را نیز می‌پوشاند. این پدیده در زهره توسط بادهای خورشیدی تولید می‌شود. 

 

اورانوس هفتمین سیاره از نظر نزدیکی به خورشید و سومین سیاره از نظر اندازه و چهارمین سیاره از نظر جرم در منظومه شمسی است. اورانوس هر ۸۴ سال و ۷ روز یک بار به دور خورشید می‌گردد. همچنین هر ۱۰ ساعت و ۴۸ دقیقه یک دور به دور خودش می‌چرخد.

 

این تصویر توسط تلسکوپ فضایی هابل که دارای لنزهای فرابنفش است، ثبت شده است. تلسکوپ هابل طی یک ماه (۱ تا ۵ و ۲۲ تا ۲۴ نوامبر ۲۰۱۴) دو بار از این سیاره تصویر را ثبت کرد و دانشمندان توانستند توسط این تصویر، شفق‌های قطبی درخشان این سیاره را تشخیص دهند.

 

این مشاهدات همچنین به دانشمندان در یافتن قطب‌های مغناطیسی اورانوس و ردیابی دو پدیده بین سیاره‌ای که از طریق سیستم خورشیدی پخش می‌شود، کمک کرد.

[omidrock]

چین هم «هایپرلوپ» می سازد

چین قصد دارد نسخه ای از سیستم هایپرلوپ ایلان ماسک را بسازد.

به گزارش مهر به نقل از دیلی میل، شرکت جیلی با همکاری سازمان فضایی و صنعتی چین مشغول ساخت سیستمی هستند که مشابه هایپرلوپ ایلان ماسک است.

 

در حال حاضر چین طولانی ترین خط راه آهن جهان را مدیریت می کند و سعی دارد شبکه حمل ونقل مافوق صوت خود را نیز بسازد.

 

توافقنامه ساخت این سیستم میان دو شرکت درحاشیه نمایشگاه هوایی دوسالانه چین امضا شده است.

 

توافقنامه مذکور مربوط به ترکیب دو فناوری است. در این سیستم با استفاده از تعلیق مغناطیسی از میزان مقاومت هوا در تونل های خلا کاسته می شود. به این ترتیب می توان حمل ونقل با سرعت مافوق صوت را فراهم کرد.

 

سازمان هوافضای چین نیز مشغول کار روی سیستمی است که قطارها را با سرعت هزار کیلومتر برساعت حرکت می دهد. 

---

خنک کردن زمین با نازک کردن ابرها

پژوهشگران چینی قصد دارند با کاهش ضخامت ابرها، گرمای جهانی را کاهش دهند.

به گزارش ایسنا به نقل از دیلی‌میل، کره زمین در حال گرم شدن است و این گرما روز به روز بیشتر می‌شود. به همین دلیل، دانشمندان در پی ابداع راهبردهایی هستند تا این سیاره را به طور مصنوعی خنک کنند. در هر حال، بسیاری از این راهبردها نیز پیامدهای مخصوص به خود را دارند که از آن میان می‌توان به تغییر در الگوهای بارش و در نتیجه خشکسالی اشاره کرد.

 

پژوهشگران "دانشگاه ججیانگ" (ZJU) چین، در یک ارزیابی جدید دریافتند که بهترین راه‌حل برای رفع مشکل گرما، روشی موسوم به "نازک کردن ابرها" است.

آنها باور دارند که با کاهش ابرهای پرمانند سیروس که در ارتفاع بالا قرار دارند، می‌توان با گرمای جهانی مقابله کرد. در این روش، نوعی گرد روی ابرها اسپری می‌شود و کریستال‌های یخ دور دانه‌های گرد، شکل می‌گیرند و نهایتا به خاطر وزن خود پایین می‌افتند.

 

به گفته پژوهشگران، ممکن است کاهش ضخامت ابرهای سیروس، با اصلاح اثر تابش طولانی مدت بتواند گرمای جهانی را کاهش دهد. این ابرها به دلیل داشتن وزن کم می‌توانند در ارتفاعات بالا قرار گیرند و بدون داشتن اثرات شدید بر بارش، به کاهش دما کمک کنند.

 

این گروه پژوهشی، سه ایده "تزریق اسپری به استراتوسفر"، "بازگرداندن نور خورشید به فضا" و "نازک کردن ابرها" را نیز مورد بررسی قرار داد.

 

پژوهشگران دریافتند که همه این سه راهبرد می‌توانند الگوی جهانی بارش را تغییر دهند و هرگز نیز به حالت معمولی بازنمی‌گردند اما پیامدهای جانبی نازک کردن ابرها، بسیار کمتر است.

 

این پژوهش نشان داد که نازک کردن ابرهای سیروس برای رسیدن به سطح خاصی از سرما، نسبت به دو روش دیگر، کاهش بارش کمتری را به دنبال دارد.

 

 هنوز تردید بسیاری در مورد کارآیی این طرح وجود دارد اما در مقایسه با روش‌های دیگر این شیوه  امیدوارکننده‌تر به نظر می‌رسد.

 

یافته‌های این پژوهش، در مجله " Journal of Geophysical Research" به چاپ رسیده است.

---

حل شدن کف اقیانوس ها در اثر فعالیت انسان

محققان دانشگاه پرینستون در آمریکا با همکاری محققان دانشگاه مک گیل کانادا دریافتند بستر اقیانوس ها در اثر فعالیت های انسانی در حال حل شدن است.

به گزارش ایرنا از پایگاه خبری ساینس دیلی، بر اساس تحقیقات پیشین، از شروع عصر صنعتی شدن در حدود 525 میلیارد تن دی اکسید کربن در آب اقیانوس های جهان جذب شده و در مقایسه با 200 سال قبل آب اقیانوس ها را 30 درصد اسیدی تر کرده است. 

 

این تغییرات، سریع ترین تغییراتی است که در طول 50 میلیون سال گذشته در اقیانوس ها به وقوع پیوسته و در این مدت کوتاه پیامدهای بسیار وسیعی داشته است. یکی از این پیامدها رسیدن جریان های آب اسیدی به بستر اقیانوس و حل کردن آن است. 

 

در این مطالعه محققان به بررسی میزان تحلیل رفتن بستر اقیانوس و نحوه اثرگذاری فعالیت های انسان بر این پدیده پرداختند. بستر سالم اقیانوس ها عمدتا از جنس کلسیت تشکیل شده است. کلسیت ماده ای سفید رنگ است که از تجزیه بقایای پلانکتون ها و سایر موجودات آبزی تولید می شود.

 

بر اساس این تحقیقات عمیق ترین نقاط اقیانوس ها به دلیل فشار بالا، دمای پایین و دی اکسید کربن محلول در آب، اسیدی هستند. اما در مناطق با عمق کمتر، میزان اسیدیته آب کمتر بوده و امکان تجمع کلسیت در آن وجود دارد. بیشترین عمقی که در آن امکان تجمع کلسیت وجود دارد، با عنوان ژرفای انباشت کلسیت شناخت می شود. زمانی که جریان های آب اسیدی به بستر اقیانوس می رسد، موجب تجزیه کلسیت شده و آن را به ماده ای قهوه ای رنگ و گل آلود تبدیل می کند.

 

در این تحقیقات اطلاعات مربوط به ساختار شیمیایی آب های عمیق و سایر شرایط زیستی در بخش غربی اقیانوس اطلس شمالی مورد بررسی قرار گرفت و مشخص شد ژرفای انباشت کلسیت در این منطقه از آغاز عصر صنعتی، حدود 300 متر بالاتر آمده است. 

 

محققان با مدل سازی میزان حل شدن بستر اقیانوس در دوران قبل از صنعتی شدن و پس از آن توانستند میزان اثرگذاری فعالیت های انسان را بر این پدیده ارزیابی کنند. در نتیجه این بررسی ها مشخص شد نقش انسان در حل شدن بستر اقیانوس ها در منطقه مورد مطالعه بین 40 تا 100 درصد بوده است. 

 

مرحله بعدی این تحقیقات پیش بینی وضعیت بستر اقیانوس ها بر اساس میزان دی اکسید کربن تولید شده توسط انسان است.

 

گزارش کامل این تحقیقات در نشریه Proceedings of the National Academy of Sciences منتشر شده است.

 

[omidrock]

باشگاه خبرنگاران جوان گزارش می‌دهد؛

اورانوس؛ سیاره‌ای بزرگ با رنگى شگفت انگیز/ دورترین جسم کیهانی که می‌توان با چشم غیرمسلح دید

اورانوس نام یکی از اسطوره‌های یونانی، هفتمین سیاره از خورشید، چهارمین سیاره از نظر اندازه و سومین سیاره از نظر جرم و به رنگ آبی است.

به گزارش خبرنگار حوزه فن‌آوری‌ گروه علمی پزشكی باشگاه خبرنگاران جوان؛ سیاره اورانوس در سال 1781 توسط ویلیام هرشل و به کمک یک تلسکوپ  کشف شد. نام اورانوس توسط فضانوردی به نام "جوآن باد" پیشنهاد شد. این نام از خدای یونان باستان، اورانوس، گرفته شده است.

 

ویژگی‌های فیزیکی سیاره اورانوس

میانگین فاصله اورانوس تا خورشید  ۲۸۸۰۰۰۰۰۰۰ کیلومتر  و۶۳ بار از کره زمین بزرگ‌تر و  ۱۳ برابر سنگین‌تر است. اورانوس با حداقل دمای اتمسفر (224- درجه سانتی‌گراد)، گاهی به عنوان سردترین مکان در منظومه شمسی یا یک غول یخ شناخته می‌شود به دلیل اینکه 80 درصد یا بیشتر جرم آن از ترکیب مایع آب، متان و یخ آمونیاک ساخته شده است.
اورانوس از سه لایه تشکیل شده است. هسته آن از سیلیکات و فلز نیکل است. این قسمت از سیاره اورانوس حدود 17000 کیلومتر قطر دارد و دمای آن 6927 درجه سانتی‌گراد است. دومین لایه گوشته است و از  آب، آمونیاک و متان ساخته شده است. سومین لایه جو اورانوس است که  از حدود 83 درصد هيدروژن، 15 درصد هليوم، دو درصد متان و مقادير بسيار اندكي از اتان و ساير گازها تشكيل شده است. فشار جوي در زير لايه ابر متان حدود 1.3 برابر فشار جوي در سطح زمين است. فشار جوی در سطح زمین 325 نیوتن بر متر مربع است.
 

 

وزن شما بر روی سیاره اورانوس چه قدر است؟

در مقایسه با سیارات دیگر در منظومه خورشیدی، گرانش اورانوس تا حدودی مشابه با زمین است. گرانش اورانوس   m/s²8.9 است و گرانش زمین  m/s²9.8 است. گرانش در اورانوس تنها کمی ضعیف تر از جاذبه زمین است. یعنی اگر وزنه‌ای روی زمین 32 کیلو گرم باشد، روی سیاره اورانوس وزن آن به 28 کیلو گرم کاهش پیدا می‌کند.
 

چرا اورانوس آبی است؟

جو اورانوس حاوی هیدروژن و هلیوم است و مهم‌تر از همه، مقدار نسبتا زیادی متان دارد.  هنگامی که  نور خورشید به آن می‌تابد، متان نور قرمز را جذب می کند و نور آبی را بازتاب می‌دهد. این نور آبی رنگی، چیزی است که چشم ما قادر به دیدن آن است.
 

 

یک سال بر روی سیاره اورانوس چه‌قدر طول می‌کشد؟

این سیاره حدود ۸۴ سال زمینی ( ۳۰۶۸۸۵ روز زمینی) طول می‌کشد تا یکبار به دور خورشید بچرخد. اما از آنجا که این سیاره ۱۷ ساعت و ۱۴ دقیقه و ۲۴ ثانیه طول میکشد تا یک دور به دور محورش بچرخد، یک سال بر روی اورانوس ۴۲۷۱۸ روز اورانوسی طول می‌کشد. با این حال این امر به دلیل انحراف محوری اورانوس است.
 

حلقه‌های اورانوس

این سیاره 11 حلقه دارد که 9 تا از این حلقه‌ها درونی و دو تا از آنها حلقه بیرونی هستند. حلقه های داخلی اورانوس برای اولین بار در سال 1977 کشف شد، در حالی که دو حلقه بیرونی توسط تلسکوپ فضایی هابل بین سال  2003 تا 2005 کشف شد. جنس این حلقه‌ها ازسنگ, گرد و غبار است. آنها در مدارهاي بسيار بيضي شكل دور اورانوس می‌گردند. حلقه‌هاي کیوان (زحل) به قدري بزرگند كه حلقه هاي اورانوس تنها کسری از اندازه حلقه هاي زحل را دارند.
 

 

 قمرهای اورانوس

سیاره اورانوس 27 قمر دارد. ستاره شناسان 5 قمر بزرگ این سیاره را در بین سالهای 1787 و 1948 کشف کردند. تصاویر تهیه شده توسط ویجر 2 در سالهای 1985 و 1986 ده قمر این سیاره را آشکار نمود. بعدها ستاره شناسان به کمک تلسکوپ‌های مستقر در زمین بقیه اقمار آنرا نیز کشف کردند. بزرگ‌ترین قمر اورانوس تایتانیا نام دارد و چهار تای دیگر به ترتیب عبارتند از: ابرون، آمبریل، آریل و میراندا.
برخی از قمرهای کوچک‌تر اورانوس عبارتند از: بلیندا، بیانکا، کلیبان، کوردلیا، کرسیدا، دسدمونا، ژولیت، اوفلیا، پورتیا، پوک و رزالیند.
 

تصویری از شش ماه مشهور اورانوس :پاک، میراندا، آریل، اومبریل، تیتانیا و اوبرون

[omidrock]

نحوه ساخت دماسنج خانگی

 

ساخت دماسنج خانگی

 

وسایل مورد نیاز :

بطری پلاستیکی

نی نوشیدنی

خمیر

الکل

آب

رنگ

 

طرز ساخت دماسنج در خانه:

ابتدا به مقدار مساوی آب و الکل را مخلوط کنید به اندازه ای استفاده کنید که حدود یک چهارم بطری را در بر بگیرد سپس آن را داخل بطری بریزید چند قطره از رنگ را داخل بطری بریزید و مخلوط کنید.

 

نی را داخل بطری قرار بدهید طوری که به کف بطری نچسبد نی را با زدن خمیر در دهانه بطری ثابت کنید دهانه بطری کاملا بسته باشد که هیچ هوایی وارد آن نشود به جز باز بودن سوراخ نی. می توانید به اندازه نی درب بطری را سوراخ کرده البته باید خیلی دقت کنید که اطراف نی باز نباشد.

 

روی بطری را می توانید خطوطی بکشید و درجه بندی کنید که البته این تمایلی است.سپس بطری را درون ظرف آب گرم یا پشت پنجره در آفتاب قرار بدهید ببینید چه اتفاقی می افتد بعد از آن، آن را دورن ظرف آب سرد قرار بدهید می بینید مواد رنگی از نی پایین آمده است.

 

دماسنج را داخل ظرف آب گرم قرار بدهید

 

بررسی روش عمل دماسنج : همانطور که محیط پیرامونی دماسنج گرمتر می شود، مایع درون آن نیز منبسط شده و به نقاط بالاتر لوله (نی) منتقل می‌شود؛ و بر عکس، وقتی که محیط پیرامونی دماسنج خنک تر می شود، مایع درون آن منقبض شده و به نقاط پایینی آن انتقال می یابد. هنگامی که مایع منبسط می شود به نی فشار وارد می کند، چون تنها مکانی است که می‌تواند به آن وارد شود. مایع نمی تواند هوا را از ظرف خارج سازد، چون آن را محکم مهر و موم کرده ایم!

 

گردآوری: بخش علمی بیتوته

[omidrock]

انگل های درون بدن از شما محافظت می کنند

باکتری که حشرات را آلوده می کند قادر به ارائه حافظت در برابر عفونت های مرگبارتر است

 

براساس نتایج یک مطالعه جدید، انگل های درون بدن انسان همیشه مضر نیستد و حتی گاهی اوقات از میزبان خود در برابر عفونت های مرگبارتر نیز دفاع می کنند.

 

به گزارش  sciencealert، عادلانه نیست که بگوییم انگل ها به طور کلی برای میزبانشان بد هستند. بسیاری از انگل ها باعث بیماری و مرگ می شوند بنابراین مانند اکثر گونه ها، ما انسان ها نیز سعی می کنیم به هر قیمتی که شده از آنها دوری کنیم. اما براساس نتایج یک تحقیق جدید برخی از انگل ها قادرند به میزبان خود کمک کنند تا با عفونت های مرگبار مقابله کنند.

 

درک زمانی که انگل‌ برای میزبان مفید است، پیامدهای مهمی درباره نحوه مدیرت ما در بیماری های عفونی دارند اما در حال حاضر اطلاعات ما درباره این پدیده بسیار کم‌ است.

 

نتایج مطالعه جدید نشان می دهد که انگل ها می توانند به راحتی مکانیسم های مختلف را تکامل دهند تا از میزبان خود در برابر دیگر عفونت ها دفاع کنند؛ این امر حاکی از آن است که محافظت از میزبان به طور طبیعی در ذات آن ها وجود دارد.

 

این ایده که «دشمن دشمن من، دوست من است» ریشه کهنی در جوامع انسانی دارد اما نه تنها به دنیای ما محدود نمی‌شود. دنیای طبیعی پر از مثال‌ است برای نمونه انگل ها در برخی شرایط مفید و در برخی دیگر مضر هستند.

 

بعضی اوقات باکتری هایی که در سیستم گوارشی زندگی می کنند، مشکل ساز می شوند اما این باکتری ها از استعمار میکروب های مضر مانند سالمونلا، که باعث مسمویت غذایی می شود، در دل و روده جلوگیری می کنند.

به طور مشابه، باکتری که به طور معمول حشرات را آلوده می کند قادر به ارائه محافظت در برابر عفونت های مرگبارتر است.

 

انگل ها از راه های دیگر هم برای میزبان خود مفید واقع می شوند، برای مثال منجر به بیماری های حاد در دیگر گونه ها می شوند. این یکی از دلایل اصلی است که چگونه سنجاب های خاکستری به سرعت جایگزین سنجاب های قرمز در اکثر نقاط بریتانیا شدند.

 

سنجاب های خاکستری حامل ویروس سرخچه هستند که به ندرت به آنها آسیبی می زند اما معمولا برای سنجاب های قرمز مرگبار است. به همین ترتیب، برخی از گونه های باکتری با حمل ویروس هایی که باکتری رقیب در برابر آن ایمن نیست، یک جنگ بیولوژیکی راه می اندازند.

 

این مثال ها نشان می دهد که آلوده بودن لزوما چیز بدی نیست و حتی بعضی اوقات می تواند مفید هم واقع شود اما چیزی که دانشمندان به ما نمی گویند این است که انگل ها کی و چگونه تکامل می یابند تا برای میزبان خود مفید باشند.

 

نتایج آزمایش های اخیر نشان می دهد که باکتری های نه چندان مضر که درون کرم های میکروسکوپی زندگی می کنند قادرند در طی چند روز تکامل یابند تا از میزبان خود در برابر عفونت های مرگبار دفاع کنند.

 

منبع : ana.ir