آموزش راهنما و اخبار بازی Fallout 76 در پی‌سی

[omidrock]

آموزش بهترین تنظیمات برای اجرای بهینه و با کیفیت Fallout 76 در پی‌سی

آن‌چنان که در جریان قرار گرفته‌اید، بازی Fallout 76 بالاخره عرضه شد و حالا در دسترس بازی‌کنندگان از جمله پی‌سی گیمرها قرار گرفته است. اما این بازی، به دلایل نامشخصی برخی از گزینه‌های مهم تنظیمات گرافیکی متداول بازی‌های پی‌سی را ندارد! البته نگران نباشید، چون می‌توانید خودتان این تنظیمات را به صورت دستی وارد کنید و به اجرای بهینه و با کیفیت Fallout 76 در پی‌سی دست یابید.

برای این‌که در تنظیمات گرافیکی این بازی تغییر ایجاد کنید، باید ابتدا فایل Fallout76prefs.ini را پیدا کرده و یک کپی از آن تهیه کنید. ابتدا نام این فایل را به Fallout76Custom.ini تغییر دهید تا بتوانید بین تنظیمات ویرایش شده و اصلی تفاوت قائل شوید.

بعد از این کار، محتوای نوشتاری داخل فایل Fallout76Custom.ini را پاک کنید.

حالا می‌توانید تنظیمات جدید را در فایل Fallout76Custom.ini که با نت‌پد (notepad) ویندوز باز کرده‌اید اعمال کنید و آن را ذخیره نمایید. توجه داشته باشید که تا زمانی که هر دو فایل را در یک پوشه نگه دارید، تنظیمات ویرایش شده به صورت خودبه‌خود جایگزین تنظیمات اصلی بازی می‌شود.

به همین خاطر اگر دلتان خواست که تنظیمات را به حالت اولیه برگردانید می‌توانید فایل جدید را حذف کنید یا به پوشه‌ی دیگری انتقال دهید.

برای بهترین عملکرد و اجرای بهینه و با کیفیت Fallout 76 در پی‌سی بهتر است «عمق میدان» را خاموش کنید. برای این‌کار، تنظیمات زیر را در فایل جدید کپی کنید:

[Display]
fDOFBlendRatio=0
fDOFMinFocalCoefDist=999999
fDOFMaxFocalCoefDist=99999999
fDOFDynamicFarRange=99999999
fDOFCenterWeightInt=0
fDOFFarDistance=99999999

این نوشته‌ها را به سادگی باید در قسمت Display فایل تنظیمات کپی کنید.

همچنین اگر می‌خواهید که این تنظیمات را برگردانید، این نوشته‌ها را کپی کنید:

fDefault1stPersonFOV=90.00

fDefaultWorldFOV=90.00

طبیعتا در همان قسمتِ Display باید وارد کنید.

می‌توانید مقادیر را به هر عددی که دلخواهتان است تغییر دهید، اما یادتان باشد که افزایش بیش از حد ممکن است عواقبی داشته باشد.

اگر می‌خواهید که آنتی آلیازینگ را تغییر دهید، در همین قسمت Display تنظیمات، خطِ زیر را پیدا کنید و مقدار را از TAA به FXAA تغییر دهید:

sAntiAliasing=FXAA

همین حالا به تنظیمات بازی بروید و آزادی خودتان به عنوان یک پی‌سی گیمر در به هم ریختن تنظیمات و بلا آوردن سر بازی‌ها به مرحله‌ی انجام برسانید!

[omidrock]

بروزرسانی جدید Fallout 76 پرحجم است

شرکت بتسدا بازی Fallout 76 را در E3 2018 طی کنفرانس خود معرفی کرد. عنوانی که تنها از بخش چندنفره برخوردار است و فاقد بخش آفلاین تک نفره می باشد. بتسدا این بازی را یک عنوانی با داستانی نزدیک به Fallout 4 توسعه داده که داستان آن 20 سال پس از آخرین انفجار اتمی جریان دارد.

به هر  حال چند هفته ای از انتشار این بازی آنلاین بتسدا می گذرد و در این میان شرکت موردبحث جدیدترین بروزرسان را به عنوان نسخه 1.02 منتشر کرده است. پچی که با هدف بهبود گیم پلی و ثبات بازی منتشر شده است. این پچ روی کنسول های بازی حجم بالایی دارد اما در نسخه PC با حجم کمتری دردسترس است.
به گفته بتسدا این حجم در کنسول های PS4 و XBOX One به 47 گیگابایت می رسد اما در نسخه PC تنها 15 گیگابایت حجم دارد. هدف بتسدا از انتشار این آپدیت جدید رفع مشکلات پیشین بوده تا بازیکنان در ابتدا انتشار با مسئله هایی رنج آور رو به رو نشوند.
بتسدا می گوید با پچ جدید بازیکنان ممکن است تغییراتی در عملکرد را شاهد باشند و این تغییرات مثبت خواهد بود. همانطور که گفته شد حجم هر دو نسخه پلی استیشن 4 و ایکس باکس وان بازی یکسان است، بنابراین هیچ ویژگی خاصی در بروزرسان نسخه پلی استیشن 4 یا ایکس باکس وان وجود ندارد تا کاربران دو کنسول به طور اختصاصی تجربه کنند.
از آنجایی مشکلات در نسخه پی سی کمتر است، حجم بروزرسان نیز به مراتب کمتر شده است. شرکت ناشر اعلام کرده در آینده بروزرسانی های بیشتری منتشر خواهد شد که مسائل موجود را برطرف خواهد کرد و بازیکنان می توانند تجربه گیم پلی نسبتا بی نقصی را شاهد باشند.
به هر حال جهت کسب جزئیات بیشتر بهتر است به وب سایت بازی مراجعه کرده و یادداشت بروزرسانی را مشاهده کنید.

[omidrock]

نقد و بررسی Fallout 76پ

سال‌ها پیش ، زمانی که نام بازی‌های fallout در حال فراموشی بود، زمانی که چراغ این دنباله‌ی معنویِ مجموعه‌ی محبوب wasteland رو به خاموشی بود، یک منجی که بعدها به سلطان نقش‌آفرینی شهره گشت، به فریاد این گنج پنهان رسید و با انتشار fallout 3 سبک نقش‌آفرینی را به خود مدیون کرد اما خوشبختانه این پایان کار نبود. Bethesda به عنوان جایزه‌ای برای خود (و همچنین ما!) ساخت نسخه‌ی جدید آن را به استودیوی بااستعداد obsidian سپرد که بازی fallout : new vegas را منتشر کرد، بازی‌ای که خیلی‌ها از جمله خودم، آن را در کنار fallout 3 بهترین نسخه از این سری مینامند. و اگر دلیل‌اش را بخواهید، من به خاطر المان‌های نقش آفرینی غنی و همچنین اتمسفر زیبای new vegas است که مجذوب آن شده‌ام. این استودیو که همین‌ تازگی‌ها به مجموعه استودیوهای first party شرکت microsoft پیوسته است، با خلق new vegas خیلی‌ها را به سبک نقش‌آفرینی امیدوار کرد. Bethesda هم که موفقیت این نسخه را دید، جیب‌هایش به او فشار آوردند و اینگونه بود که fallout 4 به سرپرستی تاد هاوارد کبیر ساخته گشت. بازی‌ای که در کنار موفقیت‌های زیادی که کسب کرد، نتوانست آنگونه که باید و شاید انتظارات را برآورده کند، هرچند به شخصه آن را بازی خوبی میدانم و صدالبته با اینکه بازی نتوانست از پس هایپی که Bethesda برای طرفداران ایجاد کرده بود بربیاید موافقم. دلایل اینکه چرا fallout 4 به شاهکاری که همه انتظار داشتیم تبدیل نشد میتواند برای هرکس متفاوت باشد اما به شخصه دلیل آن را کمبود عناصر نقش‌آفرینی و نبود تاثیرات آنچنانی در سیستم دیالوگ‌ها میدانم.(مشکلات فنی جزئی از عناصر تشکیل دهنده‌ی بازی‌های Bethesda هستند و ذکر آن‌ها به عنوان نکته‌ی منفی خیلی امری ضروری‌ قلمداد نمیشود!!!) چندی قبل از E3 2018 بود که شایعاتی مبنی بر در دست ساخت بودن یک fallout آنلاین به گوش میرسید که به شخصه خیلی آن را جدی نمیگرفتم، آخر هرچه که باشد صحبت در رابطه با مجموعه‌ای است که یکی از زیبایی‌هایش القای حس تنهایی به آدم است، بنابراین به من حق دهید که پس از نطق جذاب تاد هاوارد در E3 شوکه شده باشم! بگذارید جمله‌ی خود را اصلاح کنم ، “… تاد هاوارد در E3 عصبانی و تا حدودی ناامید شده باشم!”. Fallout همیشه جزئی جدا ناپذیر از لیست طویل من برای مثال زدن شاهکارهای این مدیوم بود و اگر بخواهید حقیقت را بدانید، پس از فهمیدن صحت این خبر فکری گذرا در ذهن‌ام شروع به خودنمایی کرد : شاید باید لیست خود را کوتاه‌تر کنی. اما خوشبختانه این فکر با توضیحات بیشتر تاد هاوارد نه تنها در نطفه خفه گشت، بلکه ناگهان fallout 76 تبدیل به یکی از بازی‌های مورد انتظارم گشت و گزینه پیش خرید در مقابل دیدگانم شروع به درخشیدن کرد! تا قبل از انتشار بازی و تجربه آن، برای دفاع از بازی در برابر خیلی‌ها انرژی صرف کردم و حال که بازی را تجربه کرده‌ام باید بگویم: … حیف آن همه وقت و انرژی که هدر رفت!

fallout 76 آخرین دست پخت Bethesda بازی بدی نیست ، اما بد نبودن یک بازی لزوماً به معنای خوب بودن آن نیست! با گیمفا برای بررسی نسخه آخر مجموعه محبوب fallout همراه باشید.

خواهشمندم که توجه داشته باشید که سایت گیمفا، بدون توجه به موج‌های منفی بر علیه بازی آن را نقد کرده است و این نقد کاملاً برگرفته از تجربه و عقاید شخصی منتقد است. البته این نوشته بیشتر از آنکه نقدی بر پیکره‌ی بی جان آخرین دست پخت Bethesda باشد، قرار است عاشقانه‌ای باشد در وصف مجموعه‌ای که تغییر را پذیرفت اما به قوانین‌ این تغییر احترامی نگذاشت. هرچند نگران نباشید، رسالت خود را به عنوان یک منتقد از یاد نبرده‌ام و مطمئن باشید بازی را زیر ذره‌بین قرار خواهیم داد.
صدایی که از بلندگوها پخش می‌شود، شما را از خواب بیدار می‌کند. آن صدا شما را از طایفه‌ی “پناهگاه ۷۶” می‌خواند و می‌گوید زمان آن فرارسیده است که پا به دنیای بیرون بگذارید و جهان را بسازید. بلند می‌شوید و شروع به ساخت چهره‌ی خویش می‌کنید، بخشی که دست شما را تا بی‌نهایت برای خلاقیت باز میگذارد. از اتاق خود بیرون می‌روید و با مکانی روبرو می‌شوید که ظاهرا همان پناهگاه ۷۶ معروف است. پناهگاهی که بازمانده‌های جشنی بزرگ در گوشه و کناره‌اش پیدا می‌شوند ، از کاغذهای رنگی بگیر تا بادکنک و … و خب، کاغذهای رنگی بیشتر! هرچه می‌گردید انسانی را پیدا نمی‌کنید و البته نباید هم پیدا کنید، زیرا اینگونه گفته‌اند که در بازی خبری از NPC نیست. در طبقه‌ی پایین با یک ربات روبرو می‌شوید، پس از شنیدن دیالوگ‌های خواب‌آور او ، به سمت در خروج پناهگاه می‌روید تا به رسالت خود یعنی ساخت دنیای بیرون برسید. و صد البته که قبل از انجام این کار نیاز به وسایلی دارید، پس از برداشتن وسایل از مکان‌هایی که تداعی گر ایستگاه‌های نذری است، با در خروج روبرو میشوید. هیجان در سر تا پایتان رخنه می‌کند. در باز میشود و پا به دنیای بیرون میگذارید و … . زیبا، واقعا زیبا. ویرجینیای غربی شما را مجذوب خود می‌کند ، نورپردازی‌های هنرمندانه ، رنگبندی‌هایی شاعرانه با چاشنی موسیقی‌هایی بی‌نظیر قلب و ذهن‌تان را تسخیر میکند. در همین حین سطح ‌تان به مرحله دو می‌رسد و آن S.P.E.C.I.A.L معروف با ظاهری جذاب‌تر از همیشه بر صفحه‌ی نمایشگر نقش می‌بندد. با وسواس زیاد یکی از گزینه‌های ارتقای شخصیت را انتخاب می‌کنید و درست همان لحظه‌ای که توقع داشتید منو کنار برود و به بازی برگردید ، چند عدد کارت با طراحی‌های جالب روبرویتان سبز می‌شود، کمی به جعبه بازی نگاه می‌کنید و به اسم fallout 76 بر روی جلد خیره می‌شوید و سپس در گوشی خود به آیکون بازی Hearthstone نگاه می‌کنید؛ اما طراحی جذاب کارت‌ها نگاه شما را می‌دزدد و کاری می‌کند تا تغییر درخت مهارت‌های بازی ساده‌تر در ذهن‌تان بنشیند. در ابتدا فکر می‌کنید که این سیستم کارت‌ها فرق چندانی نسبت به همان درخت مهارت‌های کلاسیک ندارد و اگر بخواهید بدانید، در آینده از این امر مطمئن خواهید شد. (البته نه اینکه هیچ تغییری نداشته باشد ، مسلماً تغییراتی هست اما این تغییرات درست به روند بازی تزریق نشده است.) ماموریت‌تان جهتی را به شما نشان می‌دهد و شما هم از روی کنجکاوی و یا شاید هم عادت، نقشه‌ی بازی را باز می‌کنید و از وسعت و زیبایی طراحی آن جا می‌خورید، اقلیم‌های زیستی متفاوت در نقشه به زیبایی هرچه تمام‌تر نشان داده شده‌اند و نوید دنیایی زیبا ، بزرگ و با جزئیات را میدهند و خوشبختانه دنیای بازی همینگونه است، جذاب و دل‌ربا. لبخندی بر لبانتان نقش می‌بندد و پس از بستن نقشه، قدم در مسیر ماموریتتان می‌گذارید و سفری به یادماندنی را آغاز میکنید.

ماجراجویی شما در دنیای فوق العاده زیبای fallout 76 پر از تناقص است ، لحظاتی که نمی‌دانید باید به خاطر آن‌ها خوشحال باشید یا ناراحت. لحظاتی که شاید لذت بخش باشند ، اما در عین حال ناامید کننده نیز ظاهر می‌شوند.

هرچه بیشتر در جهان زیبای fallout 76 غوطه ور شوید، زشتی‌های بازی بیشتر نمایان می‌شوند و متاسفانه این زشتی‌ها به یکی یا دو تا ختم نمی‌شوند. اولین مشکلی که با آن روبرو می‌شوید ، مشکلات فنی است. بله ، این درست است که بازی‌های Bethesda همیشه با مشکلات فنی زیادی همراه هستند، اما fallout 76 حتی به عنوان یک بازی Bethesda نیز مشکلات زیادی دارد! از افت فریم های اعصاب خرد کن گرفته تا باگ‌ها و تکسچرهای بعضاً بی‌کیفیت. به عنوان مثال در نسخه‌ی ps4 تعویض کردن سلاح‌تان عملاً یک کابوس به حساب میاید، افت فریم‌های بازی به همین جا ختم نمی‌شود و تا دلتان بخواهد در بازی شاهد آن‌ها خواهید بود. باگ‌ها هم مثل همیشه در کنار خنده‌دار بودن حسابی به تجربه‌ی شیرین شما از سلاخی کردن دشمنان با دوستان خود صدمه می‌زند. و بدتر از همه این است که تمامی این مشکلات پس از آپدیت ۵۰ گیگابایتی روز اول عرضه بازی همچنان پابرجا هستند! اما بازی هرچقدر از لحاظ فنی ناامیدتان می‌کند ، از حیث هنری شما را وادار به تحسین میکند. جهان بازی واقعا زیباست، نورپردازی‌های بازی جذاب هستند و رنگبندی‌ها نیز روح‌تان را نوازش می‌دهند. و اما این زیبایی زمانی به کمال می‌رسد که اقلیم‌های متفاوت نقشه شروع به خودنمایی می‌کنند، ۶ اقلیم با طبیعت متفاوت که هرکدام اتمسفر و استایل بصری مخصوص به خود را دارند. البته طراحی اسلحه‌ها و لباس‌ها و وسایلی از این قبیل تغییر چندانی با نسخه‌ی قبل ندارند اما همچنان زیبا هستند. رابط کاربری بازی هم دچار تغییراتی شده است که اکثر آن‌ها باعث بهتر شدن تجربه شما از بازی میشوند، تنها نکته‌ی بد در این رابطه طراحی منوهای بخش ساخت و ساز و خرید و فروش است. این منوها خیلی گیج کننده نیستند ، اما با طراحی بیش از حد ساده‌ی خود ، باعث سر درد شما می‌شوند! اما به طور کل Bethesda در بخش هنری بازی واقعا خوب عمل کرده است و البته بخش فنی بازی تا حدودی با دیر بارگزاری تکسچرها اجازه‌ی لذت بردن از این طراحی‌های جذاب را به شما نمی‌دهد. البته زیبایی‌های جدیدترین نسخه از مجموعه‌ی fallout تنها به ویژگی‌های بصری ختم نمی‌شود، بلکه fallout 76 از لحاظ صوتی نیز بسیار جذاب است. موسیقی‌های کلاسیک و عجیب و غریب مجموعه در این نسخه نیز حضور دارند و گوش‌هایتان را قلقلک می‌دهد. علاوه بر موسیقی‌ها، fallout 76 در بخش صداگذاری نیز قابل قبول عمل می‌کند و باعث می‌شود بازی هم از بخش بصری و هم بخش صوتی بسیار زیبا جلوه کند.

سیستم جدیدی که سعی کرده درخت مهارت‌های بازی را تغییر دهد اما در عمل شاهد هیچ تغییر خاصی در بازی نیستیم.
این سیستم جدید حتی نمی‌تواند در شما انگیزه‌ای برای ارتقای سطح‌تان ایجاد کند و بعد از چند ساعت اولیه بازی ، دیگر اهمیتی برایتان ندارد.

اما گیم پلی یکی از بخش‌هایی است که در برزخ قرار دارد، نه عالی است و نه افتضاح. مکانیک‌های بازی تقریبا به طور تمام و کمال از نسخه چهارم به این نسخه اضافه شده و شاهد تغییرات خاصی در بازی نیستیم. البته دو عنصر گرسنگی و تشنگی به بازی اضافه شده‌اند که تا حدودی جذاب اند و باعث می‌شوند المان‌های بقا در بازی پر رنگ شوند. رسیدگی به این عناصر مهم است و بی توجهی شما به آن‌ها ، به تجربه‌تان در ویرجینیای غربی ضربه میزند. به جز این دو عنصر، عناصر خاص دیگری به بازی اضافه نشده‌اند و نه تنها شاهد پیشرفت خاصی در مکانیک‌های قدیمی نیستیم ، بلکه برعکس برخی از اجزای گیم پلی واقعا قربانی آنلاین شدن بازی گشته‌اند و بارزترین نمونه‌ی آن، سیستم V.A.T.S است. یک بخش دوست داشتنی در این مجموعه که در نسخه‌های قبل زمان را متوقف و یا آهسته می‌کرد و شما می‌توانستید با انتخاب اجزای بدن دشمنانتان، با اتکا به شانس و بدون نشانه‌گیری آن‌ها را به هلاکت برسانید. اما در این نسخه گذر زمان تغییری نمی‌کند و تنها مزیت استفاده از آن این است که نیازی به نشانه‌گیری نیست! و به طور حتم این تغییر یک پسرفت است. البته این حرف‌ها به معنای بد بودن گیم پلی و مکانیک نیست. اتفاقا گیم پلی بسیار جذاب است اما شاهد هیچ تغییر خاصی در آن نیستیم و اینکه بازی نتواند پیشرفت کند، به تعبیری یک پسرفت حساب می‌شود. هرچند بخش ساخت و ساز settlementها در بازی تغییر نسبتا بزرگی کرده است و از این پس به جای ساختن پایگاه خود در مکان‌هایی از پیش تعیین شده، وسیله‌ای به نام camp در اختیار دارید که می‌توانید با قرار دادن آن در هرکجای دنیای fallout 76 قلمرو مخصوص خود را بسازید. این بخش واقعا جذاب کار شده است و ساخت و ساز در بالای تپه‌ها و یا در میان درخت‌ها، حس خوبی را در وجودتان ایجاد می‌کند. تکراری بودن گیم پلی بازی در برابر دشمنان بازی ، کم رنگ‌تر می‌شود و تنوع بالای آن‌ها باعث جلب توجه شما می‌شود ، از حیوانات جهش یافته گرفته تا ربات‌ها و حشرات و دشمنان همیشگی مجموعه یعنی Super mutantها تنوع بسیار بالایی دارند، البته باز هم این تنوع به جنبه‌ی بصری بازی بر می‌گردد و تعداد زیادی از دشمنان با اینکه ظاهر بسیار متفاوتی نسبت به یکدیگر دارند ، اما نحوه‌ی مبارزه‌ی آن‌ها با شما و همچنین نحوه‌ی مبارزه‌ی شما با آن‌ها یکسان است!

تنوع دشمنان بازی بسیار بالاست و طراحی‌های هرکدام از آن‌ها نیز زیبا و منحصر به فرد است. اما متاسفانه این انحصار تنها به ظاهر دشمنان بر می‌گردد و مبارزه با انواع مختلف دشمنان تقریبا یکسان است.

یکی از بزرگترین تغییراتی که در بازی اعمال شده است ، مربوط به داستان و نحوه‌ی روایت آن است. داستان بازی به هیچ وجه نمی‌تواند خوب عمل کند و گویا سازندگان فقط برای رفع تکلیف همچین چیزی در بازی قرار داده اند و این برای مجموعه‌ای که همیشه در میان بازی‌های داستان محور می‌درخشید واقعا دردناک است. نیازی نیست خیلی به عقب برگردیم، همین fallout 4 که نسخه‌ی قبلی از این مجموعه‌ی دوست داشتنی است داستان خوب و جذابی داشت که به همراه یک روایت زیبا آن را به مخاطب تقدیم می‌کرد اما fallout 76 نه تنها داستان خوبی ندارد ، بلکه در روایت هم به هیچ وجه نمی‌تواند درست عمل کند. همانطور که پیش‌تر گفتیم در بازی خبری از NPC نیست و بنابراین روایت از طریق ربات‌ها، ترمینال‌ها، صداهای ضبط شده و از این دست وسایل منتقل می‌شود. این به خودیِ خود نه تنها بد نیست ، بلکه خوب هم هست! زیرا با توجه به اینکه ویدئوگیم با عنصری به نام تعامل تعریف می‌شود، داستان یک بازی نیز باید مبتنی بر کاوش کردن ، دیدن و محیط روایت شود کاری که به بهترین شکل توسط بازی‌های bloodborne , darksouls و به نحوی توسط سری BioShock انجام شده است. بنابراین fallout 76 باید می‌توانست در روایت موفق و حتی چیزی فراتر از آن ظاهر شود، اما چرا چنین اتفاقی رخ نداد؟ جوابش واضح است. چون بازی نه از روایت محیطی چیزی می‌داند و نه می‌خواهد داستانی روایت کند! اینکه چرا مجموعه‌ای مانند fallout که زمانی یکی از سردمداران و فرماندهان لشکر بازی‌های داستان محور بود در چنین دامی افتاده است باید ریشه‌یابی شود ، اما هرگز نباید اشتباهات یک نسخه را به پای کل مجموعه بنویسیم و اشتباهات Bethesda در ساخت این نسخه ، به هیچ عنوان نباید باعث زیر سئوال رفتن تمام مجموعه‌ی fallout شود. هرچند متاسفانه اشتباهات بازی همینجا به پایان نمی‌رسد و گویی Bethesda به اندازه‌ی کافی قلب ما را به درد نیاورده است. مشکل دیگر بازی که به شما راهی برای لذت بردن از بازی نمی‌دهد، طراحی بسیار بد کوئست هاست. چه ماموریت‌های اصلی و چه فرعی بسیار از لحاظ طراحی ضعیف هستند و به هیچ عنوان هیجان و انگیزه را به وجود شما تزریق نمی‌کنند. به عنوان مثال چرا باید غذا پختن ، به عنوان یک ماموریت اصلی و بخشی از داستانی که وجود ندارد و روایتی که روایت نمی‌شود جذاب باشد؟ یا چرا باید به دنبال کسی بگردیم و یا سعی در کشتن کسی داشته باشیم که اصلا در بازی نیست؟! (زیرا در بازی NPC وجود ندارد) و شخصیت پردازی نیز در fallout 76 وجود ندارد ، زیرا در بازی شخصیتی نیست! و البته دلیل نبود NPC در بازی واقعا عجیب است، زیرا نه تنها به بخش‌های زیادی از بازی ضربه می‌زند ، بلکه به هیچ وجه باعث بهبود تجربه‌ی بخش آنلاین بازی نیز نمی‌شود.

نقشه‌ی بزرگ و زیبای بازی را شاید بتوان بزرگترین نکته‌ی مثبت آن دانست. ۶ اقلیم که هرکدام پوشش و اتمسفر خاص خود را دارند و به زیبایی هرچه ممکن طراحی شده‌اند.
شاید دروغ نباشد اگر بگوییم که اکثریت نکات مثبت بازی مدیون تیم هنری بازی است.

اما بخش چندنفره‌ای که کانون توجه سازندگان بوده و تیم توسعه مجبور به قربانی کردن بخش‌های زیادی از بازی برای آن شده، متاسفانه آنطور که باید و شاید موفق عمل نمی‌کند. اشتباه نکنید، تجربه‌ی بازی در کنار دوستانتان و سفر در این جهان پر جزئیات و تمام نشدنی بسیار لذت بخش است، اما اینگونه به نظر می‌رسد که Bethesda فراموش کرده است که خلق خاطره و تجربه نیاز به یک بهانه و علت دارد. مشکل fallout 76 این است که به شما دلیلی برای لذت بردن نمی‌دهد و فقط میخواهد با خلق مکانیک و فضاسازی شما را سرگرم کند، اتفاقی که برای بازی Sea of Thieves نیز رخ داد. این دو بازی میخواستند تجربه‌ای را در ذهن‌تان ثبت کنند که با توجه به ارتباط شما با دوستان‌تان به وجود آمده است، کاری که هنر اصلی یک استودیو مانند BLIZZARD است. اما چرا بازی‌های BLIZZARD از پس انجام این کار بر می‌آیند، اما Bethesda در انجام این کار شکست می‌خورد؟ دلیل‌اش این است که Bethesda نکته‌ی مهمی را فراموش می‌کند ، نکته‌ای که یکی از بزرگترین هنرهای استودیویی مانند BLIZZARD است. و آن هم یک نخ رابط میان بازی و گیم پلی است. در fallout 76 ، عملا پتانسیل بالای گیم پلی مورد استفاده قرار نمی‌گیرد و این چیزی است که از نظر من امروزه ، به اشتباه کمبود محتوا خوانده می‌شود. مشکل fallout 76 این نیست که محتوای کمی دارد ، مشکل این است که محتوای آن به هیچ وجه نمی‌تواند به بازیکن اجازه‌ی لذت بردن از گیم پلی و خلق تجربه را دهد. این که با دوستان‌تان دور هم جمع شوید و در خرابه‌ها دنبال مهمات بگردید جذاب است، اما Bethesda هیچ تلاش دیگری برای سرگرم کردن شما نمی‌کند. این که هر چند وقت یکبار رویدادی در بازی برگزار شود تا بهانه‌ای برای جمع شدن بازیکنان دور یکدیگر باشد کافی نیست. بنابراین fallout 76 نمی‌تواند به عنوان یک بازی PvE موفق و سرگرم کننده ظاهر شود و این در حالی است که بخش PvP بازی بسیار وضعیت بدتری دارد! Bethesda خواسته است تا با یک سری محدودیت جلوی مزاحمت دیگر بازیکنان را هنگام تجربه‌ی شما بگیرد، یعنی زمانی که به سطح ۵ رسیدید و مبارزات PvP در دسترس‌تان قرار گرفت، و خواستید وارد یک مبارزه با بازیکنان دیگر شوید، اگر به آن‌ها شلیک کنید چیزی تا حدود ۹۰ درصد از قدرت اسلحه‌ی شما کم می‌شود و تا زمانی که بازیکن دیگر نیز به شما شلیک نکند مبارزه‌ی بین شما آغاز نمی‌شود و به گونه‌ای حکم دعوتنامه‌ای برای مبارزه است. شاید در نگاه اول این محدودیت چیز بدی به نظر نرسد، اما باعث سردرگمی بازی می‌شود. گویا بازی خودش نمی‌داند که در رابطه با مبارزات PvP چه طرز برخوردی دارد، از یک سو با این محدودیت سعی در جلوگیری از آن دارد ، از طرف دیگر مباحثی مانند انتقام و اینگونه چیزها در آن مطرح می‌شود که جدا از هم خوب و منطقی به نظر میرسند ، اما در کنار هم باعث می‌شوند هویت بازی بیش از پیش گنگ باقی بماند و اینگونه تجربه‌ی چندنفره‌ی fallout 76 تنها به ساخت و ساز با دیگران و یا گشت و گذار خلاصه می‌شود‌. مشکلات فنی به بخش‌های آنلاین بازی نیز رحم نکرده و سرورهای بازی در وضعیت بسیار بدی به سر می‌برند، البته این اتفاق با توجه به اینکه بازی در روزهای اولیه‌ی انتشار خود به سر می‌برد، تا حدودی قابل توجیه است ؛ ولی مسئله‌ی اصلی نحوه‌ی برخورد بازی با این قطعی‌های بی مورد است، به عنوان مثال به داستان زیر که برای من اتفاق افتاده است توجه کنید :
پس از دقایقی بی هدف چرخیدن در دنیای خوش رنگ fallout 76 علامتی دایره‌ای شکل در نقشه‌ام پدیدار گشت که نشان از برقرار شدن یک رویداد (Event) در آن محل می‌داد، به آن محل رفتم و به سلاخی کردن دشمنان بازی در کنار دیگر بازیکنان مشغول گشتم که ناگهان از سرور بیرون انداخته شدم و پس از مدتی فکر کردن در رابطه با سطح شعور و شخصیت کارمندان Bethesda دوباره وارد بازی شدم تا رویداد را به پایان برسانم و از جایزه‌اش بهره ور شوم تا حداقل تیرهایم هدر نرفته باشد! اما در کمال تعجب در سروری قرار گرفتم که در آن سرور خبری از ایونت‌ای که در آن شرکت کرده بودم نبود و من مانده بودم بدون مهمات!

fallout 76 به ما یادآوری می‌کند که چرا Bethesda را دوست داریم. داستان‌هایی جذاب ، گیم پلی غنی ، شخصیت‌های دوست داشتنی و صد البته مشکلات فنی!
fallout 76 هم سعی کرده است که عناصر بالا را از دیگر بازی‌های این شرکت برداشته و در خود پیاده سازی کند ، اما متاسفانه تنها توانسته است یکی از چهار عنصر بالا را به مخاطب تقدیم کند و خب همه می‌دانیم که عنصر مورد نظر کدام است!

Fallout 76 اصلا بازی بدی نیست، اما این بدان معنا نیز نیست که با اثر خوبی طرف هستیم. بازی از طرفی زیبا و خوش آوا است و از طرفی در داستان و طراحی مراحل واقعا بد عمل می‌کند و از آن سمت هم گیم پلی آن در برزخ قرار دارد، اما هیچکدام از این‌ها مشکل اصلی بازی نیست. مشکل اصلی بازی این است که هویت خود را گم کرده است، نمی‌گویم فراموش کرده زیرا که اینگونه نیست و بازی تا حد زیادی همچنان یک fallout کلاسیک است، مشکل این است که بازی نتوانسته مرز بین یک بازی چندنفره و یک بازی تک‌نفره را حفظ کند و از آن بدتر اینکه نه توانسته است یک تجربه‌ی تک‌نفره‌ی ارزشمند باشد ، و نه توانسته است که به عنوان یک عنوان چندنفره لذت بخش باشد. آخرین دست پخت Bethesda در بهترین حالت یک تجربه از نسخه‌ی Early Access یک بازی با پتانسیل بسیار بالا است و خوشبختانه با توجه به وعده‌ی پشتیبانی دائمی Bethesda از این عنوان، میتوان به آینده‌ای که در انتظار fallout 76 است امیدوار بود. Fallout 76 طرفداران این مجموعه را ناامید نمی‌کند ، اما آن‌هایی که از Bethesda انتظار خلق اثری داشتند که بتوان با افتخار از آن یاد برد و نشان دهد که می‌توان در یک دنیای آنلاین نیز حماسه سرایی کرد … فعلاً باید صبر کنند.

[omidrock]

مشکلات هنگام عرضه و فروش کم، قیمت بازی Fallout 76 را کاهش داده‌اند

قطعاً می‌دانید که بازی Fallout 76 آن بازخوردی که بتسدا (Bethesda) دنبالش بود را دریافت نکرد. دنیای مرده، مکانیک‌های معیوب و باگ‌های زیاد، چیز‌هایی بودند که حسابی به عملکرد جدیدترین نسخه‌ی مجموعه‌ی Fallout آسیب وارد کردند. این بازی آن‌قدر طرفداران را عصبانی کرده است که در طی همین مدت کوتاه، تعدادی از فروشگاه‌ها قیمت بازی را کاهش داده‌اند.

The Game Collection نسخه‌ی پلی‌استیشن ۴ و اکس‌باکس وان بازی Fallout 76 را به قیمت £۳۹٫۹۵ می‌فروشد. علاوه بر این و به گزارش VG247، اکثر خرده فروشان این بازی را با قیمت £۵۰ ارائه می‌دهند.

این تخفیف قابل ملاحظه در حالی ارائه شده که تنها یک هفته از تاریخ انتشار بازی Fallout 76 گذشته است. البته با توجه به بازخورد بازی‌بازان، بعید می‌دانیم که این تخفیف بتواند به فروش بازی کمکی کند.

جدای از این موضوع، Fallout 76 پائین‌ترین امتیاز وب‌سایت متاکرتیک را در کل سری دارد. نکته‌ی جالب این است که حتی بسته‌‌ی الحاقی بازی Fallout 4 نیز نمرات بالاتری را دریافت کرده است.

نمره‌ی متاکرتیک بازی در حال حاضر برابر با ۵۶ است. قطعاً واضح است که منتقدین ساخته‌ی جدید بتسدا را دوست ندارند و تمام انتقادات خود را بدون هیچ‌گونه ارفاقی بیان کرده‌اند.  البته اگر به نمرات کاربران نیز نگاهی بیاندازید، مشاهده می‌کنید که آن‌ها هم دل خوشی ندارند. به عقیده‌ی منتقدین، اولین تلاش بتسدا برای ارائه‌ی یک تجربه‌ی چند نفره، «آزمایشی شکست خورده است.» دلایل اصلی انتقادات بازی شامل موتور بازی‌ سازی قدیمی، باگ‌های بازی که در نسخه‌های قبل سری نیز حضور دارند، سیستم VAT، دنیای مرده و موارد دیگر می‌شوند.

حتی زیرساخت آنلاین بازی نیز مشکل دارد چراکه شاهد از کار افتادن سرور و موارد دیگر نیز هستیم. مشخص است که بتسدا تجربه و توانایی ساخت یک بازی آنلاین چند نفره را نداشته است.

نکته‌ی جالب دیگر این است که تا پیش از انتشار به‌روزرسان اخیر، بتسدا مجبور بود تا به خاطر تنظیمات موتور بازی‌سازی، نرخ فریم Fallout 76 را برروی ۶۰ فریم بر ثانیه قفل کند. برای توضیحات بیشتر باید بگوئیم که دلیل قفل کردن نرخ فریم، وابستگی فیزیک بازی به آن است؛ برای مثال، اگر از طریق هک کردن، بازی را برروی نرخ فریم بالاتری تجربه می‌کردید، سرعت حرکت شخصیت‌ها افزایش پیدا می‌کرد. اما حالا بتسدا موفق شده است تا با جدایی فیزیک بازی از نرخ فریم، این مشکل را حل کند.

همچنین باید اضافه کنیم که بازی Fallout 76 قابل هک کردن است؛ چراکه سرور مربوطه فایل‌های تغییر پیدا کرده و ماد‌ها را چک نمی‌کند. به همین دلیل بازی‌بازان می‌توانند هر تغییری که دوست داشتند را در بازی اعمال کنند. علاوه بر این، ترافیک شبکه نیز رمزگذاری نشده است.

البته هنوز هم بستدا شانس این را دارد که در آینده این مشکلات را حل کند. اما با در نظر گرفتن کیفیت ضعیف بازی، توسعه دهندگان باید حسابی تلاش کرده و تغییرات مثبتی را ایجاد کنند.

بازی Fallout 76 هم‌اکنون برای کنسول‌های پلی‌استیشن ۴، اکس‌باکس وان و پلتفرم رایانه‌های‌ شخصی در دسترس قرار دارد.

[omidrock]

باگ جدید بازی Fallout 76 شما را نامیرا می‌کند

قطعا اگر اندکی به دنیای بازی‌های ویدئویی علاقه داشته باشید، خبر‌های زیادی از بازی Fallout 76 در چند هفته‌ی اخیر به گوشتان خورده است. می‌دانید که این بازی، با بازخورد‌هایی که استودیوی بتسدا (Bethesda) به دنبال داشت، روبه‌رو نشد.

این شکست به دلیل باگ‌های زیادی بود که به عملکرد این نسخه از مجموعه‌ی Fallout آسیب وارد کردند. بازی Fallout 76 هم‌اکنون برای کنسول‌های پلی‌استیشن ۴، اکس‌باکس وان و پلتفرم رایانه‌های‌ شخصی در دسترس قرار دارد. شما هم‌چنین می‌توانید نقد و بررسی آقای محمد مهدی حسین زاده را در مورد این عنوان مطالعه کنید.

حال به تازگی یکی از بازی‌بازان عنوان Fallout که با نام بروگادین (Brogadyn) شناخته می‌شود، در صفحه اینترنتی ردیت (Reddit) خود پستی بر مبنای باگ این بازی منتشر کرده است. او در این پست به صورت تمسخر آمیز بیان کرده است که کارکتر او در بازی خاصیتی از خدایان گرفته و به هیچ وجه کشته نمی‌شود. بخشی از متن این پست را در قسمت پایین با هم میبینیم:

شخصیت بازی حتی می‌تواند یک انفجار هسته‌ای را در مقابل صورتش ببلعد. به معنای واقعی کلمه، هیچ راهی برای کشتن این شخصیت وجود ندارد.

بروگادین این خاصیت جاودانگی کارکتر بازی را یکی از باگ‌های بازی به حساب آورده است. او حتی از این اتفاق به نفع خود در حالت‌های PvP و PvE استفاده نکرده و هیچ یک از کاربران واقعی این بازی را با استفاده از این باگ شکست نداده است.

او هم‌چنین برای استودیوی بتسدا نامه‌هایی را فرستاد تا دوباره ویژگی «مردن» را در بازی به دست آورد. این استودیو نیز در جواب‌ درخواست‌های بروگادین، متنی بدون راهکار و کمک ارائه داده است. بروگادین نیز پس از دریافت جواب این استودیو، بیان کرد:

من واقعا ناامید شده‌ام و نمی‌دانم که دقیقا چه کاری باید انجام دهم. این طور به نظر می‌رسد که خود استودیوی بتسدا هم نمی‌تواند کارکتر من را در بازی از بین ببرد و حتی در جواب خود، هیچ اشاره‌ای به مشکلی که من در بازی با آن مواجه شدم نکرده است.

وب‌سایت‌های معتبر خبری مختلفی نیز تحت این عنوان با استودیوی بتسدا ارتباط برقرار کرده‌اند. به محض دریافت اطلاعات جدیدی حول این موضوع، این اخبار از طریق وب‌سایت گیمفا در اختیار شما کاربران گرامی قرار خواهد گرفت.

[omidrock]

نمرات بسیار پایین بازی Fallout 76 نا امید کننده است!

همانطور که می دانید، بازی جدید Fallout 76 به تازگی عرضه شده است. Fallout 76 یک بازی ویدئویی چندنفره در سبک اکشن نقش آفرینی و جهان باز است که توسط بتسدا برای پلت‌فرم‌های پلی‌استیشن ۴، مایکروسافت ویندوز و اکس‌باکس وان عرضه شده است. داستان بازی از پایگاه ۷۶ شروع می‌شود، پایگاه ۷۶ یکی از ۱۷ پایگاه کنترل است، یعنی ۲۰ سال بعد از جنگ اتمی درهای پایگاه باز می‌شوند تا ساکنین پایگاه در بیرون شروع به ساخت و ساز کنند. فال اوت ۷۶ اولین بازی از این مجموعه است که دارای بخش آنلاین گسترده بوده و از این رو یک ریسک برای بتسدا به حساب می آید.

اما مسئله ای که این بازی را به یک چالش دردناک کشیده است، امتیازهای نه چندان بالای آن در "بررسی" های تخصصی است. فال اوت ۷۶ با وجود آنکه دارای نوآوری های بسیاری از جمله محیط 4 برابر بزرگ تر به نسبت Fallout 4، بزرگ‌ترین جهان را بین سایر نسخه‌های این مجموعه، شخصی سازی گسترده برای گیمر، سیستم ارتقاء شخصیت که در فال اوت ۷۶ نسبت به نسخه‌های قبلی تغییرات بسیاری کرده‌است، مجازات پیشرفته برای گیمرهای آنلاین که گیمرهای دیگر را بدون قبول دعوت به مبارزه نابود سازند، افزایش افکت های صوتی و تصویری، و... اما نمرات بسیار پایین را دریافت کرده است.
[img=0x0]https://static2.sakhtafzarmag.com/images/items/WCCFfallout765740x429.jpg[/img]
در بسیاری از بررسی های Fallout 76 چه در کنسول و چه در دسکتاپ، به مشکلات فنی و باگ های بسیار اشاره شده است؛ هر چند که در بروزرسانی های آتی بسیاری از آنها از میان برداشته خواهند شد، اما متاسفانه نمرات بسیار پایینی به همراه آخرین عنوان شرکت Bethesda ارائه شده است. از سوی دیگر گیمرهای Steam نیز به دلیل عدم عرضه این نسخه از بازی، در روزهای اخیر بسیار عصبانی بوده اند. به هر حال میانگین نمرات Fallout 76 بسیار پایین تر از حد انتظار بوده و شاید گیمرهای کنسولی ایرانی در خرید آن تجدید نظر نمایند؛ به هر حال بعید است که انجام آن از دارای لذت خاصی باشد. نظر شما در این زمینه چیست؟

[omidrock]

پیش‌نمایشی بر بازی FALLOUT 76

[font=tahoma, arial, helvetica, sans-serif]عناوین زیادی در تمامی مدیوم‌های هنری، قصد در به تصویر کشیدن جهانی پسا‌آخرالزمانی را داشته‌اند که پس از ریزش بمب‌های اتمی بر روی زمین، در تقلا برای بازسازی خود است. ولی به جرات می‌توان گفت که سری Fallout در این بین توانسته نقش جهانی کاملا متفاوت، شدیدا اتمسفرمحور و پرجزییات را ایفا کند که در طی انتشار نسخه‌های مختلف با روایات کم‌نظیر، طنز تلخ معروف سری و صدالبته آزادی‌ای که به بازیکن می‌دهد به نهایت پتانسیل اجرایی خود رسیده است. یکی از اصلی‌ترین تفاوت‌های Fallout با دیگر عناوین این سبک در بازه‌ی زمانی‌ای است که این سری در آن روایت می‌شود. در تمامی عناوینی که تا امروز از این فرنچایز منتشر شده‌اند، جنگ اتمی ویران‌گر حدود 200 سال پیش از وقایع بازی‌ها رخ داده و به جز تعداد بسیار اندکی از انسان‌های جهش یافته که به اصطلاح "گول" خوانده می‌شوند، کسی زمان‌ پیش از جنگ را به خاطر ندارد. دیگران چیز زیادی از جهان قبل از ریزش بمب‌ها نمی‌دانند و حتی آن‌هایی هم که می‌دانند اهمیت چندانی نمی‌دهند. پس می‌توان گفت بدین صورت، Fallout بیش از این‌که یک روایت غم‌انگیز از مردمان بی‌خانمان شده و افسرده باشد، پیش‌زمینه‌ای است برای رویاپردازی و قدرت یافتن گروه و قبیله‌های مختلف که گویی دارند تاریخ سیاره زمین را از نو و در جهانی نو می‌نویسند. هر چند سر بر آوردن این گروهک‌های کوچک و بزرگ موجبات درگیری‌های خونین و خشن جدیدی را به وجود آورده است که به خوبی شعار اصلی این سری را در ذهن‌مان تداعی می‌کند: "جنگ، جنگ هیچ‌گاه تغییر نمی‌پذیرد."[/font]

[font=tahoma, arial, helvetica, sans-serif]نسخه اول و دوم فالوت، بدون شک از تاثیرگذارترین و عمیق‌ترین نقش‌آفرینی‌های تاریخ هستند. احتمالات، انتخابات و گزینه‌هایی که این دو عنوان در اختیار بازیکن قرار می‌دادند در زمان خود، حتی کمی تا حدودی در زمان حال نیز، بی بدیل هستند. این همان موضوعی است که در ابتدای کار موجبات محبوبیت و نام‌دار شدن فالوت را آماده کرد و طرفداران پروپاقرص و با وفای بسیاری را برای این سری تامین کرد. حقیقت این است که پس از تصاحب حق ساخت این سری توسط Bethesda، عناصر نقش‌آفرینی که در این سری درخشش اصلی را به خود اختصاص می‌دادند چندین ‌و چند درجه کم‌رنگ شده و در عوض این سری حالتی "بتزدایی تر" پیدا کرد. اصطلاحی که شاید تابه‌حال نشنیده باشید، اما اگر عناوین این استودیو را تجربه کرده باشید بدون شک متوجه مفهوم آن می‌شوید. هر چند این به خودی خود یک ویژگی کاملا منفی نیست چرا که رکن اصلی بازی‌های بتزدا را می‌توان بیشتر در "آزادی عمل" دانست تا انتخاب‌های بسیار. شدیدا معتقدم در امر جهان‌سازی، به جز اندک استودیو‌هایی که شمارشان از یکی دو تا بالاتر نمی‌رود، هنوز هیچ سازنده‌ای نتوانسته به پای بتزدا برسد. جزییات جهان‌های ساخته شده توسط این استودیو به صورت وحشتناکی زیاد و فوق‌العاده‌اند، مکان‌های مختلف بسیاری برای کشف و جست‌وجو وجود دارند و هر نقطه از جهان، علاوه بر برخوردار بودن از ویژگی‌های اقلیمی و فرهنگی مخصوص به خود، رازی برای کشف شدن یا داستانی جذاب برای بازگو کردن دارد.[/font]

[align=right][b][font=tahoma, arial, helvetica, sans-serif]با توجه به حالت فراهایپ گونه‌ای که بتزدا برای Fallout 4 به وجود آورد بسیاری از طرفداران سری که با آن همه وعده و وعید دست از پا نمی‌شناختند، پس از تجربه بازی شدیدا ناامید شدند. هر چند بازی از لحاظ فروش فوق‌العاده عمل کرده و جیب بتزدا را حسابی پر کرد (مسئله‌ای که از طرفی خوب و از طرفی نگران‌کننده است، شرکتی به نام EA می‌شناسید؟) اما از دست دادن طرفداران قدیمی، هیچ‌گاه اتفاقی خوب برای یک ناشر محسوب نمی‌شود. بنابراین بتزدا که درس خوبی از این قضیه گرفته بود، این‌بار سعی کرد نمایشی نسبتا ساده‌ از Fallout 76 را بر روی پرده ببرد و به نوعی میزان هایپ پیرامون بازی را کنترل کند. از طرفی، این فالوت جدید به خودی خود یک ویژگی اصلی دارد که تا همین حالا موجب نا امیدی بسیاری از طرفداران شده و این چیزی نیست جز تماما آنلاین بودن بازی.[/font]

[size=small][font=B Yekan][size=small][font=tahoma, arial, helvetica, sans-serif]به شخصه فکر می‌کنم ساخت یک نسخه فرعی آنلاین از این سری، "می‌تواند" منجر به نتیجه‌ای سرگرم‌کننده و جالب بشود. هر چند باید مشاهده کرد که این بازی قادر خواهد بود تا یک تجربه آنلاین خوب، عادلانه، متوازن و صدالبته روان را ارائه دهد یا خیر. این‌بار بر خلاف نسخه‌های قبلی، جهان بازی قرار نیست پر از گروه‌ها و NPC های مختلفی باشد که هر کدام ایده‌آل‌ها، قوانین و خط داستانی مربوط به خود را دارند. بتزدا با منتقل کردن بازه زمانی Fallout 76 به تنها 25 سال پس از ریزش بمب‌ها، دلیلی تراشیده تا به وجود این عنوان آنلاین خود منطق بخشد. بازی در سال 2102 رخ می‌دهد، (جنگ در سال 2077 رخ داده است.) زمان زیادی نیست که بمب‌ها افتاده و گروه‌های معروف وقدرتمند بازی یا هنوز تشکیل نشده، یا تازه در حال شکل گرفتن هستند و اثری از آن‌ها در منطقه اجرایی Fallout 76 به چشم نمی‌خورد. شما به همراه عده‌ای دیگر از نجات یافته‌های پناهگاه شماره 76، نجات‌یافته‌هایی که همگی بازیکن‌های حقیق هستند، تنها %D

[omidrock]

پیش‌نمایشی بر بازی FALLOUT 76

[font=tahoma, arial, helvetica, sans-serif]عناوین زیادی در تمامی مدیوم‌های هنری، قصد در به تصویر کشیدن جهانی پسا‌آخرالزمانی را داشته‌اند که پس از ریزش بمب‌های اتمی بر روی زمین، در تقلا برای بازسازی خود است. ولی به جرات می‌توان گفت که سری Fallout در این بین توانسته نقش جهانی کاملا متفاوت، شدیدا اتمسفرمحور و پرجزییات را ایفا کند که در طی انتشار نسخه‌های مختلف با روایات کم‌نظیر، طنز تلخ معروف سری و صدالبته آزادی‌ای که به بازیکن می‌دهد به نهایت پتانسیل اجرایی خود رسیده است. یکی از اصلی‌ترین تفاوت‌های Fallout با دیگر عناوین این سبک در بازه‌ی زمانی‌ای است که این سری در آن روایت می‌شود. در تمامی عناوینی که تا امروز از این فرنچایز منتشر شده‌اند، جنگ اتمی ویران‌گر حدود 200 سال پیش از وقایع بازی‌ها رخ داده و به جز تعداد بسیار اندکی از انسان‌های جهش یافته که به اصطلاح "گول" خوانده می‌شوند، کسی زمان‌ پیش از جنگ را به خاطر ندارد. دیگران چیز زیادی از جهان قبل از ریزش بمب‌ها نمی‌دانند و حتی آن‌هایی هم که می‌دانند اهمیت چندانی نمی‌دهند. پس می‌توان گفت بدین صورت، Fallout بیش از این‌که یک روایت غم‌انگیز از مردمان بی‌خانمان شده و افسرده باشد، پیش‌زمینه‌ای است برای رویاپردازی و قدرت یافتن گروه و قبیله‌های مختلف که گویی دارند تاریخ سیاره زمین را از نو و در جهانی نو می‌نویسند. هر چند سر بر آوردن این گروهک‌های کوچک و بزرگ موجبات درگیری‌های خونین و خشن جدیدی را به وجود آورده است که به خوبی شعار اصلی این سری را در ذهن‌مان تداعی می‌کند: "جنگ، جنگ هیچ‌گاه تغییر نمی‌پذیرد."[/font]

[font=tahoma, arial, helvetica, sans-serif]نسخه اول و دوم فالوت، بدون شک از تاثیرگذارترین و عمیق‌ترین نقش‌آفرینی‌های تاریخ هستند. احتمالات، انتخابات و گزینه‌هایی که این دو عنوان در اختیار بازیکن قرار می‌دادند در زمان خود، حتی کمی تا حدودی در زمان حال نیز، بی بدیل هستند. این همان موضوعی است که در ابتدای کار موجبات محبوبیت و نام‌دار شدن فالوت را آماده کرد و طرفداران پروپاقرص و با وفای بسیاری را برای این سری تامین کرد. حقیقت این است که پس از تصاحب حق ساخت این سری توسط Bethesda، عناصر نقش‌آفرینی که در این سری درخشش اصلی را به خود اختصاص می‌دادند چندین ‌و چند درجه کم‌رنگ شده و در عوض این سری حالتی "بتزدایی تر" پیدا کرد. اصطلاحی که شاید تابه‌حال نشنیده باشید، اما اگر عناوین این استودیو را تجربه کرده باشید بدون شک متوجه مفهوم آن می‌شوید. هر چند این به خودی خود یک ویژگی کاملا منفی نیست چرا که رکن اصلی بازی‌های بتزدا را می‌توان بیشتر در "آزادی عمل" دانست تا انتخاب‌های بسیار. شدیدا معتقدم در امر جهان‌سازی، به جز اندک استودیو‌هایی که شمارشان از یکی دو تا بالاتر نمی‌رود، هنوز هیچ سازنده‌ای نتوانسته به پای بتزدا برسد. جزییات جهان‌های ساخته شده توسط این استودیو به صورت وحشتناکی زیاد و فوق‌العاده‌اند، مکان‌های مختلف بسیاری برای کشف و جست‌وجو وجود دارند و هر نقطه از جهان، علاوه بر برخوردار بودن از ویژگی‌های اقلیمی و فرهنگی مخصوص به خود، رازی برای کشف شدن یا داستانی جذاب برای بازگو کردن دارد.[/font]

[font=tahoma, arial, helvetica, sans-serif]با توجه به حالت فراهایپ گونه‌ای که بتزدا برای Fallout 4 به وجود آورد بسیاری از طرفداران سری که با آن همه وعده و وعید دست از پا نمی‌شناختند، پس از تجربه بازی شدیدا ناامید شدند. هر چند بازی از لحاظ فروش فوق‌العاده عمل کرده و جیب بتزدا را حسابی پر کرد (مسئله‌ای که از طرفی خوب و از طرفی نگران‌کننده است، شرکتی به نام EA می‌شناسید؟) اما از دست دادن طرفداران قدیمی، هیچ‌گاه اتفاقی خوب برای یک ناشر محسوب نمی‌شود. بنابراین بتزدا که درس خوبی از این قضیه گرفته بود، این‌بار سعی کرد نمایشی نسبتا ساده‌ از Fallout 76 را بر روی پرده ببرد و به نوعی میزان هایپ پیرامون بازی را کنترل کند. از طرفی، این فالوت جدید به خودی خود یک ویژگی اصلی دارد که تا همین حالا موجب نا امیدی بسیاری از طرفداران شده و این چیزی نیست جز تماما آنلاین بودن بازی.[/font]

[font=tahoma, arial, helvetica, sans-serif]به شخصه فکر می‌کنم ساخت یک نسخه فرعی آنلاین از این سری، "می‌تواند" منجر به نتیجه‌ای سرگرم‌کننده و جالب بشود. هر چند باید مشاهده کرد که این بازی قادر خواهد بود تا یک تجربه آنلاین خوب، عادلانه، متوازن و صدالبته روان را ارائه دهد یا خیر. این‌بار بر خلاف نسخه‌های قبلی، جهان بازی قرار نیست پر از گروه‌ها و NPC های مختلفی باشد که هر کدام ایده‌آل‌ها، قوانین و خط داستانی مربوط به خود را دارند. بتزدا با منتقل کردن بازه زمانی Fallout 76 به تنها 25 سال پس از ریزش بمب‌ها، دلیلی تراشیده تا به وجود این عنوان آنلاین خود منطق بخشد. بازی در سال 2102 رخ می‌دهد، (جنگ در سال 2077 رخ داده است.) زمان زیادی نیست که بمب‌ها افتاده و گروه‌های معروف وقدرتمند بازی یا هنوز تشکیل نشده، یا تازه در حال شکل گرفتن هستند و اثری از آن‌ها در منطقه اجرایی Fallout 76 به چشم نمی‌خورد. شما به همراه عده‌ای دیگر از نجات یافته‌های پناهگاه شماره 76، نجات‌یافته‌هایی که همگی بازیکن‌های حقیق هستند، تنها بازمانده‌های سالم ایالت ویرجینیا محسوب می‌شوید که بازی در آن قرار دارد.[/font]

[font=tahoma, arial, helvetica, sans-serif]به نظرتان ایده جالبی نیست؟ جهانی که همه‌ی شخصیت‌های اصلی آن انسان‌های زنده‌ای همچون شما هستند که کنترلری به دست گرفته و در این جهان بزرگ قدم می‌زنند. شما می‌توانید با آن‌ها تعامل کنید، مبادله کنید، متحد شوید یا به مبارزه بپردازید. بتزدا در این‌جا با ارائه یک تجربه آنلاین، به نوعی خود را از اکثر انتقاداتی که منتقدین در سال‌های اخیر بر سرش خراب کرده‌اند خلاص می‌کند! دیگر شخصیتی در بازی نیست که با او به صحبت بپردازید و بعد کسی بخواهد بهانه بگیرد که گزینه‌های انتخابی در مصاحبات، کم و آبکی هستند. همچنین از آن دست آدم‌هایی هم توی بازی وجود ندارد که مدام به شما دستور بدهند: "برو آن‌جا، این‌ها را بکش و برگرد." در Fallout 76 انتخاب این‌که می‌خواهید چگونه شخصیتی باشید و با چگونه اشخاصی معاشرت کنید با خودتان است، قضیه‌ای که به این موضوع جذابیت بیشتری نیز می‌بخشد این است که از آن‌جایی که دیگر شخصیت‌های بازی نیز همگی‌ انسان‌های واقعی هستند، نسبت به شخصیت و نوع رفتار شما واکنشی منحصر‌به‌فرد خواهند داشت.  می‌خواهید با گروهی از دوستان‌تان یک شهرک کوچک تشکیل دهید؟ می‌خواهید با همان دوستان به گروهی خرابکار و دردسرساز برای دیگران تبدیل شوید یا این که می‌خواهید یکه دوره‌گرد تنهایی باشید که کاری به کار دیگران ندارد؟ انتخاب تمامی این‌ها با خودتان و البته تا حدودی با دیگر بازیکنان است. هر چند این موضوع را نمی‌توان صرفا یک ویژگی کاملا مثبت دانست، آن هم در جهانی مثل جهان فالوت که یکی از دلایل محبوبیت آن وجود شخصیت‌های جذاب و خاص در این سری است، اما می‌توان هم با چشمی روشن به آن نگریست و جنبه مثبت قضیه را دید.[/font]

[font=tahoma, arial, helvetica, sans-serif]در عنوانی که تا این حد به تعامل و همکاری و مهم‌تر از همه، مبارزه بین بازیکنان وابسته است، ارائه یک تجربه آنلاین روان و بدون باگ بسیار ضروری است. با توجه به نمایش‌هایی که تابه‌حال از بازی منتشر شده، سرعت اجرای بازی، نحوه ارتباط با دیگران و همچنین مبارزه، دارای مشکل خاصی به نظر نمی‌رسند. در این بین، بزرگ‌ترین مشکلاتی که می‌تواند لذت تجربه عنوان جدید بتزدا را خدشه‌دار کند بدون شک سرور‌های ضعیف هستند که تنها پس از تجربه بازی می‌توان از میزان قدرت‌شان مطمئن شد. در دیگر موارد، گیم‌پلی بازی تقریبا همانی است که در نسخه چهارم شاهدش بودیم و تنها ادعای سازندگان بهبود بخشیدن مکانیک‌های گیم‌پلی، خصوصا سیستم تیراندازی است. تنوع سلاح‌ها و لباس‌ها در بازی زیاد است و از آن بهتر، توع دشمنان بازی است. موجوداتی که به نحوی عالی طراحی شده‌اند و هر کدام نقطه ضعف‌ها، شیوه مبارزه و محیط زیست مخصوص به خود را دارند.[/font]

[font=tahoma, arial, helvetica, sans-serif]روایت داستانی، مشکلی است که می‌توان بیشترین نگرانی را بابت آن داشت. از آن‌جایی که بازی حالا به جز چندتایی رباط NPC دیگری ندارد، ممکن است با داستانی ضعیف روبرو شویم. هرچند عدم وجود NPC در بازی صرفا بدین معنی نیست که داستان بازی افتضاح خواهد بود، داستان اصلی و البته داستان‌های فرعی بازی که به گفته سازندگان حدودا تا 80 ساعت شما را سرگرم‌ خواهند کرد، این‌بار اکثرا از طریق کامپیوتر ها، نوار ها و نوشته‌هایی که در بازی پیدا می‌کنید روایت خواهند شد. جدا از این داستان ها، بتزدا شما را آزاد گذاشته است که با نحوه برخورد و ارتباط‌تان با جهان بازی و صد‌ها بازیکن دیگری که این عنوان را تجربه می‌کنند، داستان شخصی خود را بنویسید. Fallout 76 قرار است ما را در جهانی رها کند که اصلی ترین داستان در آن داستانی است که ما خود باعث و بانی‌اش هستیم و به گونه‌ای می‌توان گفت با هر ساعت تجربه بازی، صفحه‌ای جدید از آن را می‌نویسیم. سیستم ساخت‌وسازی که در نسخه قبلی وجود داشت نیز به این عنوان راه یافته است و از جمله آرزو‌های من این است که به اندازه قبلی خسته‌کننده و سردرگم کننده نباشد. بدون شک تصور ساخت پناهگاهی به همراه هم‌رزمانتان لذت‌بخش است. مکانی که از امنیت آن اطمینانی نسبی داشته باشید، مکانی مخصوص شما و هم‌پیمانان شما. جایی که می‌توانید در آن به استقبال، پذیرایی و مبادله با بازیکنان دیگر بپردازید یا حالت یک پایگاه نظامی را به آن داده و هر غریبه‌ای که نزدیک آن شد را به آتش رگبار ببندید. امید است که این سیستم مشکلات و صدالبته باگ‌های نسخه قبل را نیز با خود سوغاتی نیاورد.[/font]

[font=tahoma, arial, helvetica, sans-serif]باید اعتراف کنم که بتزدا باری دیگر در امر جهان‌سازی گل کاشته. وسعت بازی که همان‌طور که گفته شد این‌بار در ایالت ویرجینیا جریان دارد، به خودی خود 4 برابر نقشه نسخه چهارم است و اگر هنوز متوجه میزان بزرگی آن نشده‌اید تنها باید بگویم که چنین وسعتی "دیوانه‌وار" است. در کنار این، بازی پر از خانه‌ها، مکان‌های اجتماعی، سنگر‌ها و محیط‌های طبیعی است که بدون شک پر از راز و داستان‌های آماده به کشف هستند. تنوع محیط‌ها به معنای تمام بی‌نظیر است. مناطق باتلاقی، کوهستانی و جنگلی بسیاری در بازی حضور دارند که هر کدام علاوه بر دارا بودن ویژگی‌های اقلیمی منحصربه‌فرد، چالش‌های متفاوتی برای شما ایجاد می‌کنند. حال تصور کنید که حتی می‌توان این تنوع را به نحوی جالب‌تر هم کرد، شما می‌توانید به واسطه همکاری گروهی و تلاش بسیار، کد‌هایی پیدا کنید که می‌توان به وسیله‌شان یکی از بخش‌های نقشه را مورد اصابت بمب اتمی قرار داد. پس از آن، حیات وحش، آب و هوا و ظاهر آن مکان کاملا تغییر خواهند کرد. البته این ویژگی که به خودی خود می‌تواند بسیار جالب به نظر برسد، ممکن هم هست که به چیزی آزاردهنده در بازی تبدیل شود. تصور کنید مدام مجبور باشید مکان خانه و کاشانه‌ای که ساخته‌اید را تغییر داده و به بخشی دیگر از نقشه کوچ کنید، چرا که عده‌ای بازیکن دیگر، موفق شده‌اند مکان زندگی شما را بمب‌باران کنند. برای یک بار شاید این موضوع جالب به نظر برسد، اما اگر مدام زیر بارش آتش اتمی باشید طبیعتا از این حالت خسته خواهید شد! هر چند سازندگان قول داده‌اند که توازن خوبی در رابطه با این رخداد در بازی اعمال شده است و به طور کلی، اتفاقی نادر است که چندان شاهد آن نخواهید بود.[/font]

صرفا آنلاین بودن بازی، دلیل بر آن نمی‌شود که چپ‌ و راست شاهد بازیکنان دیگر باشید. خیر، جالب ‌این‌جاست که یکی از بهترین حس‌هایی که 76 منتقل می‌کند، حس تنهایی است. جهان بازی فوق‌العاده بزرگ است و شما مگر این‌که با دوستان خود در زمانی معین شروع به تجربه بازی بکنید، مدت طویلی را در تنهایی خواهید گذراند. از طرفی، دشمنان بازی نیز تنها موش‌ها و حشره‌های غول‌پیکر خشمگین نیستند که با چنگ‌و دهان خود به شما حمله آورند. Super mutant ها (که البته اگر از لحاظ داستانی بخواهیم نگاه کنیم هیچ دلیلی برای وجودشان در این نسخه وجود ندارد) دشمنان معروف سری، با همان اسلحه های دوربرد دست سازشان و عربده‌کشی های روی اعصاب‌شان هر از گاهی جلوی شما سبز خواهند شد و این بار دشمنان جدیدی نیز در بازی حضور دارند که تحت نام Schorched شناخته می‌شوند، انسان‌هایی که با وجود دیوانه شدن بر اثر تشعشات رادیو اکتیو، هنوز توانایی استفاده از سلاح‌های دوربرد یا همکاری گروهی را دارند. ناگفته نماند که 76 برگفته سازندگان، در حقیقت یک عنوان Survival نیز محسوب می‌شود. در طی بازی نیاز‌های طبیعی همچون گرسنگی و تشنگی برای‌تان مشکل‌ساز خواهند شد و همچنین خطر بیمار شدن نیز همیشه وجود دارد. خوردن مواد ناسالم و غیرآماده به احتمال این بیماری ها می‌افزاید پس باید در نظر داشته باشید که در صورت جمع‌آوری آب از رودخانه، آن را بجوشانید و یا گوشت حیوانات را قبل از استفاده بپزید.

[font=tahoma, arial, helvetica, sans-serif]بتزدا باری دیگر جهانی وسیع، زیبا و پر جزییات خلق کرده که می‌توانیم ساعت‌ها در آن غرق شده و مشغول به ماجراجویی باشیم. در پایان باید گفت که عقیده دارم بزرگ‌ترین مشکلاتی که می‌توانند گریبان‌گیر عنوان جدید بتزدا شوند، همان مشکلاتی هستند که گریبان برخی بازی‌های آنلاین دیگر را گرفته‌اند و به طور کلی، Fallout 76 می‌تواند تجربه‌ای خاص و جالب باشد که ساعت ها شما را سرگرم نگه خواهد داشت. چه یکه و تنها مشغول جست‌و جو در خرابه‌های پس از جنگ باشید چه به همراه دوستان خود در حال ساخت‌و ساز شهری جدید. باید ببینیم که مخلوق جدید بتزدا این بار نیز توانایی زایش آن "اعتیاد" معروف در ما را خواهد داشت یا خیر.[/font]

[omidrock]

بررسی بازی Fallout 76

پناهگاه شماره ۷۶ و بازماندگانش، بدترین اتفاق برای دنیای مجموعه فال‌اوت بودند. چرا؟

[font=IRANSans, tahoma]بعد از ۵۰ ۶۰ ساعت اکتشاف و بقا در دنیای آخرالزمانی Fallout 76، حس‌های زیادی درون شما به وجود خواهند آمد؛ حس بودن در یک برزخ، احساس تنهایی عمیق، پوچی و تکرار. این حس‌ها لحظه به لحظه در جریان پیشروی شما به سمت هسته اصلی بازی شدید و شدیدتر می‌شوند. شما جایی فریب می‌خورید که به دنیال پیدا کردن هسته اصلی بازی ناگهان خود را درگیر چرخه‌ای معیوب می‌بینید، چرخه‌ای که قرار نیست کار کند. درست عین یک برزخ، بودن در ویریجینای غربی بعد از افتادن بمب‌ها شما را درگیر چرخه‌ای می‌کند که چیزی جز بلاتکلیفی را در پی نخواهد داشت. حالا، جدیدترین نسخه از این مجموعه ۲۰ ساله، تشبیهی است از چیزی که کار نمی‌کند، تشبیهی است از بلاتکلیفی، تشبیهی است از برزخی که انگار درباره همه جنبه‌های بازی صادق است.
[/font]

این تعبیر البته همیشه هم یک نکته منفی به حساب نمی‌آید. ویریجینای غربی به تصویر کشیده شده در این بازی، به درستی می‌تواند تصویری از یک آخرالزمان اتمی باشد. این محیط که چهار برابر نقشه نسخه چهارم بازی وسعت دارد، گاهی اوقات رو به بهشت باز می‌شود و گاهی اوقات به یک جهنم اتمی؛ مسموم، سیاه و کشنده. ۶ منطقه‌ای که نقشه بزرگ بازی را تشکیل می‌دهند، هر کدام ویژگی‌ها و توپولوژی خاص خود را دارند؛ بعضی جاها که از افتادن بمب‌ها در امان بودند، به خوبی یادآور دوران پیش از افتادن بمب‌ها هستند و بعضی دیگر، دروازه‌ای رو به جهنم. بله، این تفسیری از نقطه قوت بازی است. تفسیری از نکته مثبت این دنیا که هم بزرگ است، هم اتمسفریک. در عین داشتن این دو مولفه، پر از ناشناخته‌ها است؛ پر از داستان‌های نگفته‌ای که زیر خروارها اورانیوم و بتن دفن شده‌اند.

تا اینجای کار انگار همه چیز خوب پیش می‌رود؛ یک پناهگاه، تعدای بازمانده، یک دنیای مرموز و بزرگ و البته پر از شگفتی که همیشه نیروی محرک این مجموعه بوده است. اما این‌ها فقط روی کاغد کار می‌کنند. این شیربرنج وقتی غیرقابل خوردن می‌شود که انگار این دنیا نه دو آشپز، که یک آشپزخانه آشپز دارد.

دانلود از آپارات | تماشا در یوتیوب

بازی بعد از پایان یک جشن در پناهگاه شماره ۷۶ آغاز می‌شود. بعد از اینکه با یک حس کرختی خوش‌آیند از خواب بیدار می‌شوید؛ روز موعود را روبه‌رو خود می‌بینید. ۲۵ سال بعد از افتادن اولین بمب‌ها، حالا سال ۲۱۰۲ میلادی است. سالی که قرار است تا اعضای این پناهگاه که همگی به صورت گلچین شده انتخاب شده‌اند، قدم به دنیای بیرون می‌گذارند تا آن رو از نو بسازند. این وظیفه شما به عنوان یکی از اعضای ۷۶ است تا با همکاری دیگران، پرده از راز این ۲۵ سال بردارید و به ساخت دنیای بیرون مشغول شوید.

اولین سرنخی که به دست می‌آورید، نوارهای صوتی ضبط شده توسط سرپرست پناهگاه است که در مکان‌های مختلف بازی، چند قدم جلوتر از شما از محیط بیرون می‌گوید. از زنجیره اتفاق‌هایی که در این ۲۵ سال افتاده و از سه سیلو شلیک جنگ‌افزارهای اتمی که باید امن شوند و به دست دیگران نیفتند.

[font=IRANSans, tahoma]۷۶ از اولین قدم معیوب است[/font]

از اینجا زوال بازی آغاز می‌شود. زوال دنیا و زوال هدف‌هایی که داشت. حالا برزخ، روی بد خود را به ما و شما هر کسی که این اثر معیوب را بازی می‌کند، نشان خواهد داد. ۷۶، از اولین قدم معیوب است. پر از حس تنهایی است و لحظه‌ای دنیای بازی شما را رها نمی‌کند. رها از کشاکشی که بین تجربه تک‌نفره و از طرف دیگر، تجربه چند نفره آن به وجود آورده و حاصل این سیاه‌روزی بازی است. ساعت‌های اول بازی که گرم گشت‌و‌گذار در منطقه فلت‌وودز بودم، رسپاندرها یا همان اولین گروه‌های امدادگر مردمی بعد از جنگ را دیدم که سیستمی برای ثبت‌نام داوطلبان و نظم بخشیدن به زندگی توام با بقا بودند. البته، در واقع کسی را ندیدم. روح‌های آن‌ها بودند که با من صحبت می‌کردند. نامه‌ها، ترمینال‌ها بودند که از اتفاقات این دوره می‌گفتند.

با تغییر رویه بازی و آنلاین شد آن، اولین قربانی، NPCها یا همان شخصیت‌های غیرقابل بازی بودند. اگرچه بنا بود تا بار روایت سرگذشت این کاراکترها در غیاب‌شان بر دوش نامه‌ها، نوارهای ضبط‌شده و ترمینال‌ها باشد اما اینطور نشد. در واقع شد اما حاصل، تجربه‌ای است که انگار پایه‌هایش روی یک تشت پر از شیربرنج بنا شده؛ شل‌و‌ول و بی‌مزه.

بدون این شخصیت‌ها، دنیا پر از خالی است. پر از خواسته‌های گاه و بیگاه روح‌های سرگردانی است که همیشه در همه حالات به جنازه‌های آن‌ها ختم می‌شود. وقتی کسی در این دنیا نیست تا خواسته‌ای داشته باشد، انجام به خواسته‌های آن‌ها، جز افتادن در این ظرف بزرگ شیربرنج نیست. با اینکه خواندن نامه‌ها، گوش دادن به هولوتیپ‌ها و هک کردن ترمینال‌ها برای برگشت به گذشته، همیشه جذاب بوده و هست اما، حالا که ماموریت‌های بازی و محول کردن آن‌ها به شما هم قرار است از این طریق انجام شود، دیگر حتی خواندن آن‌ها هم لطف گذشته را ندارد. با اینکه من طرفدار این مجموعه‌ام و از خواندن این نامه‌ها و گوش‌ دادن به آن‌ها لذت می‌برم اما داغ شدن پیاز داغ آن‌ها و استفاده بیش از حد از این المان‌ها باعث شده تا حتی آن‌ها هم لذت بخش نباشند.  

بخش دیگر اما روبات‌ها هستند. همه جای نقشه پر از ربات است. آن‌ها هم کاراکتر اصلی داستان‌اند، هم فروشنده شیر برنج و تیر و تفنگ و هم دشمن و هزار نقش دیگر! این روبات‌ها نه تنها زیاد هستند و به وفور در همه‌جای بازی پیدا می‌شوند،که جذابیتی هم ندارند، حوصله سربرند و زیاد هم صحبت می‌کنند. به جز فرال غول‌ها، سوپرمیوتنت‌ها و همین ربات‌ها که فوج‌فوج در نقشه بازی حضور دارند، دشمنان تازه وارد دیگر بازی، اسکورچ‌ها هستند. زامبی‌های تفنگ به دستی که قرار است در نبود کاراکترهای غیرقابل بازی، نقش تفنگداران بازی را داشته باشند. این در حالی است که به هیچ وجه جنگیدن با آن‌ها حس خوبی را منتقل نمی‌کند و نقش پیاز در دورچین همان ظرف شیربرنجی را دارند که پیشتر درباره آن صحبت کردیم.

[size=undefined]
بدون شخصیت‌های انسانی غیرقابل بازی، دنیا پر از خالی است. پر از خواسته‌های گاه و بیگاه روح‌های سرگردانی که همیشه به جنازه آن‌ها ختم می‌شود[/size]

این شیربرنج را هم می‌شود تنها خورد و هم با دیگران. جدای از اینکه اصلا شیربرنج ارزش خوردن را دارد یا نه، به این پرسش می‌رسیم که اگر روزی تصمیم به خوردن شیربرنج گرفتیم، آن‌را در گوشه‌ای در خفا بخوریم یا در یک جشن دورهمی یا در یک دوئل و دعوا.

واقعیت این است که این شیربرنج را در هر سه حالت می‌شود خورد. فال‌اوت ۷۶ را می‌شود تک‌نفره بازی کرد اما هیچ کشش یا نکته مثبتی در این روند تک نفره وجود ندارد که شما را به ادامه مسیر امیدوار کند. با اینکه یک داستان آبکی با چند فکشن و گروه در بازی وجود دارد اما به هیچ وجه روند قابل قبولی را طی نمی‌کند. داستان بازی همانطور که گفتیم از طریق جنازه‌ انسان‌ها، نامه‌ها و روبات‌ها بازگو می‌شود. نکته اینجاست که حتی همین روند بازگویی داستان هم با یک سری ماموریت‌های مشخص و روتینی پر شده‌اند که صرفا قرار است تا شما را از نقطه الف به نقط ب وصل کند. انجام کارهای تکراری در روند خط داستانی و تک نفره بازی تا جایی لوس و مسخره می‌شود که لحظه‌ای به این فکر می‌کنید که مبادا در حال تبدیل شدن به سوژه یک دوربین مخفی هستید.

[font=IRANSans, tahoma][/font]

شلیک موشک‌های اتمی از سه سیلو در سرتاسر نقشه بزرگ بازی می‌تواند شما را با یک دنیای جدید آشنا کند. با پیدا کردن کدهای شلیک این جنگ‌افزارها، هر بازیکن می‌تواند هفته‌ای یک بار این بمب‌های اتمی را شلیک کند. درون این محدوده انفجار می‌توان سلاح‌ها، آیتم‌ها و دشمنان کمیاب پیدا کرد. تنها وارد نشوید!

قبول، فال‌اوت ۷۶ یک بازی کاملا آنلاین است و بودن یک بخش تک‌نفره قرار نیست آن را به یک بازی داستانی تبدیل کند. مشکل از جایی شروع می‌شود که حتی بخش‌های چند نفره بازی هم جذاب و گیرا نیستند. بعد از اینکه به سطح ۵ برسید، حالت PvP یا بازیکن در برابر بازیکن برای شما فعال می‌شود. از این نقطه به بعد می‌توانید روی هر کسی در بازی اسلحه بگیرید و شلیک کنید. البته که تصمیم شما برای کشتن دیگران ذره‌ای برای طرف مقابل، نه خطری ایجاد می‌کند و نه اهمیتی دارد. مکانیزم این بخش در واقع شما را در یک توافق دوطرفه قرار می‌دهد. اگر شما به کسی شلیک کنید، ضربه‌ای به سلامتی اون نخواهید زد و اگر همه موشک‌های‌تان را هم روی طرق مقابل خالی کنید، ذره‌ای بسیار کم از نوار سلامتی او را خواهید گرفت. این رویه تا زمانی ادامه پیدا می‌کند که طرف مقابل هم به شما شلیک کند تا این روند توافق دوطرفه کامل شده و بتوانید با یکدیگر دوئل کنید.

جواب اینکه چرا کار نمی‌کند هم مشخص و واضح است. اول اینکه با نبود این مکانیزم برای حالت PvP، نقشه بازی به یک قتلگاه تبدیل می‌شود. بازیکن‌های قوی‌تر با سطح‌های بالا و اسلحه‌های قدرتمند، طول و عوض ویریجینای غربی را طی می‌کنند و بازیکن‌های با سطح پایین‌تر را قیمه قیمه خواهند کرد. دوم اما درباره ماهیت بازی و افرادی هستند که در نقشه حضور دارند. خود بازی در ابتدا به شما می‌گوید که هدف هر کسی که پا از پناهگاه شماره ۷۶ به بیرون می‌گذارد یک چیز و آن ساختن دنیای بیرون است. حالا با این تفسیر چرا باید انتظار داشت که شاهد درگیری بین همین افرادی باشیم که از یک‌جا و با یک هدف پا به دنیای بیرن گذاشته‌اند.

در چنین شرایطی، صلح و دوستی حاکم است. شیربرنج برای همه وجود دارد و نیازی به دعوا نیست. هیچ بگومگویی شکل نمی‌گیرد و گویی همه با هم چندین و چند سال است که دوست صمیمی‌اند.

خوب، چه عالی. امکانات ۷۶ به همینجا ختم نمی‌شود. شما می‌توانید هیچ‌کدام از این دو مدل را بازی نکنید و به جای اینکه تک نفره داستان را جلو ببرید یا به نبرد با دیگران مشغول شوید، قدم در راه همکاری گذاشته و با دیگران به شیربرنج خوردن مشغول شوید!

اما این هم کار نمی‌کند. البته اینجا اوضاع کمی بهتر است و حالت PvE یا بازیکنان در برابر محیط،‌ وضعیت بهتری از دو حالت دیگر دارد. در این حالت می‌توانید در قالب تیم‌هایی ۲ تا ۴ نفره به گشت‌و‌گذار مشغول شوید، رویدادهای تصادفی و روزانه بازی را انجام دهید یا حتی، خط داستانی را با هم طی کنید. با اینکه انجام بازی در این مکانیزم،‌ لذت بیشتری نسبت به دو حالت دیگر دارد اما باز هم رنج بردن از افتادن در یک سیکل معیوب،‌ اینجا هم گریبان‌تان را دیر یا زود خواهد گرفت. اول اینکه انجام یک مرحله داستانی یا غیرداستانی در بازی به صورت گروهی نیاز به وقت و اعصاب زیادی دارد. برای هک کردن یک ترمینال، هر کسی باید جداگانه این وظیفه را انجام دهد. برای تولید یک آیتم، باید پشت سر هم برای استفاده از کارگاه، صف بایستید و وقت بسیار زیادی را برای اتمام آن‌ها صرف کنید. از طرف دیگر، انجام رویدادهای بازی به قدری خسته کننده و تکراری می‌شود که همین حالت نسبتا خوب را هم به مرز نابودی می‌رساند.

این سه حالتی بودند که می‌شود در ۷۶ روی خط تجربه آن‌ها حرکت کرد. هر سه مدل اما فراموش‌‌شدنی، بدون تمرکز و تکراری‌اند. در واقع مشکل اصلی فال‌اوت ۷۶ همین کار نکردن این بخش‌ها است. همین برزخی است که به واسطه تلاقی این بخش‌های معیوب در بازی ایجاد شده است. هیچ‌کدام از این راه‌هایی که برای تجربه ۷۶ پیش روی شما است، نه کامل است و نه لذت‌بخش.

[font=IRANSans, tahoma]هر سه مدل نوع تجربه بازی در ۷۶، فراموش‌شدنی، بدون تمرکز و تکراری هستند[/font]

در کنار این موارد، برای بقا پیدا کردن در این محیط، لازم است تا هم به مواد خام دسترسی داشته باشید و هم به اسلحه و تیر و غذا و آب و البته سرپناه. تشدید المان‌های بقا و رفتن بازی به این سمت، باعث شده تا این موارد، ارزش و اهمیت بیشتری پیدا کنند. وزنی که می‌توانید با خود حمل کنید به اضافه وزن محدودی که می‌توانید در پناه‌گاه و صندوق‌های اشتراکی آن ذخیره کنید، به حدی کم است که بیشتر شبیه به یک شوخی می‌ماند. در زمان نگارش این بررسی اگرچه تعداد واحد‌هایی که می‌شود ذخیره کرد از ۴۰۰ به ۶۰۰ رسیده اما باز هم مانع بزرگی برای القای همان حس بقا و جمع‌آوری است که بازی به زور در ذهن شما فرو می‌کند.

در کنار این، بخش ساخت‌و‌ساز در بازی کامل‌تر و البته کاربردی‌تر از قبل شده است. زنده‌ماندن در این آخر‌الزمان، بدون ساختن یک سرپناه و جمع‌کردن مواد خام برای ساخت هرآنچه نیاز دارید به یک اصل در بازی تبدیل شده است. این بخش از بازی اگرچه لذت‌بخش بوده اما انگار توازن بین مواد خام بازی به درستی اجرا نشده است. برخی مواد لازم با اینکه کاربرد کمی دارند، به وفور پیدا می‌شوند و برخی مواد دیگر به خصوص مواردی که برای ساخت تیر و سلاح و تعمیر آن‌ها استفاده می‌شود به صورت قطره‌چکانی در بازی وجود دارد که همین هم از سرعت شما برای ادامه روند بازی می‌کاهد. دردناک‌تر از همه اما چیز دیگری است.

[font=IRANSans, tahoma]


[/font]

دردناک‌تر از همه این‌ها هدر رفتن دنیای زیبایی است که بتسدا ساخته تا این مکانیزم‌های ناقص روی آن سوار شوند. این حالت‌های بازی و کامل نبودن آن‌ها تا جایی به بازی و تجربه نهایی‌تان از ۷۶ ضربه می‌زند که حتی یکی از تنها نقاط قوت آن می‌تواند به یک نقطه ضعف تبدیل شود. بله؛ دنیای بزرگی که برای این بازی ساخته شده یکی از نقاط قوت بسیار برجسته آن است که به سادگی توسط همین تصمیم‌های اشتباه به چشم نمی‌آید. دنیای بازی و نقشه آن به قدری طراحی خوبی دارد که ممکن است بعضی وقت‌ها از کنار همه این حالت‌های بازی بگذرید و سعی کنید فقط در آن گشت‌و‌گذار کنید. در واقع، تنها راهی که می‌شود از بازی لذت برد، گشتن به همراه دوستان در این دنیای بزرگ و زیبا است که از لحاظ هنری، ‌پرجزییات و از لحاظ فنی شکسته و ناتمام است.

تک‌تک محیط‌های بازی اتمسفر خاص خود را دارند. آب‌و‌هوای پویای بازی می‌تواند در کسری از دقیقه، آسمان صاف و آبی آن را به یک جهنم اتمی تبدیل کند. گوشه‌گوشه این دنیای بزرگ پر شده از داستان‌ها، ترمینال‌ها و اشارات به قبل و بعد از جنگ که در سایه تصمیم‌های اشتباه سازنده‌های بازی به مرز فراموش شدن رسیده‌اند.

پتانسیل‌هایی که ویریجنای غربی داشت، همه و همه با تکراری شدن بازی به یک معضل و به یک سردرد تبدیل می‌شوند تا جایی که حتی نمی‌شود یک قدم بیشتر از آن لذت برد. این البته، جنبه هنری این دنیا است،‌ از نقطه نظر فنی، همه‌چیز بدتر هم می‌شود.

بله، حتی ظرف این شیربرنج هم زشت و شکسته و قدیمی است. اگر افتادن به ورطه تکرار و کار نکردن بخش‌های مختلف بازی در کنار هم را از مشکلات آن فاکتور بگیریم؛ به بخش فنی و گیم پلی فال‌اوت ۷۶ می‌رسیم. باید قبول کرد که موتور کریشن که فال‌اوت ۷۶ بر روی آن بنا شده،‌ موتور باستانی و قدیمی است.

[font=IRANSans, tahoma]بزرگ‌ترین نقطه قوت بازی و جایی که می‌توان به آن اتکا کرد، دنیای پر رمز و راز و البته موسیقی بی‌نظیر آن است[/font]

از نقطه نظر فنی، ۷۶ یک شیربرنج بدمزه است. باور کنید خودم هم از تکرار این کلمه به جنون نزدیک شدم اما باید به نحوی، این محصولی که پخته شده را در قالب کلمات به تصویر کشید. وقتی گرافیک فنی، وقتی به گیم‌پلی و وقتی به مکانیزم مبارزات می‌رسیم، باز هم کورسوی امیدی برای بهبود نسبت به نسل حاضر و بازی‌های آن دیده نمی‌شود. بافت‌ها بسیار بی‌کیفیت هستند و دیر بارگذاری می‌شوند. محیط بی‌جزییات است و سایه‌ها نمی‌توانند هدف خود را در واقعی‌تر کردن محیط ایفا کنند. دورنمای به تصویر کشیده شده اگرچه بیشتر از نسخه قبلی شده اما هیچ تاثیری در به نمایش‌گذاشتن یک تصویر بهتر نمی‌گذارد. ایرادهای فنی بازی به قدری زیاد است که هر روز به غلظت موشن بلور بازی اضافه می‌شود تا شاید اندکی از مشکلات گرافیکی آن را بپوشاند.

باگ‌های گاه و بی‌گاه بازی دیگر از حالت شوخی و خنده به یک معضل جدی تبدیل شده‌اند. این معضل گاهی اوقات تا جایی پیش می‌رود که مجبور می‌شوید از بازی خارج و دوباره وارد یک سرور دیگر شوید. این در حالی است که حتی اگر باگ‌های فنی بازی شما را اذیت نکنند، کیفیت سرورها قطعا این کار را خواهند کرد. وقتی بعد از خالی کردن همه مهمات و اسلحه‌ها روی سر کلی روبات، می‌خواهید به آخرین بخش از مرحله حاضر رفته و کار را تمام کنید، با خطای سرور روبه‌رو شده و خیلی راحت از بازی به بیرون پرت می‌شوید. برای یک بازی تماما آنلاین، این ممکن است یک پیشآمد غیرقابل اجتناب باشد. بله، من هم قبول داشتم اما وقتی دوباره وارد بازی شدم و دیدم همه مهمات من تمام شده و روبات‌ها تک‌تک در همانجا حضور دارند، قطعا تنها راه باقی‌مانده، نه فقط خارج شدن از بازی که قطع‌کردن برق ساختمان از روی عصبانیت است!

این اتفاق به وفور می‌افتد. بستگی به شانس شما و مختصات‌تان در زمان و مکان دارد. حتی اگر همه زحمت‌های شما به باد نرود، باز هم مبارزه تکراری با آن همه دشمن، فقط و فقط اضافه‌کاری است و بس. گیم‌پلی بازی همان گیم‌پلی نسخه‌های قبلی است که حالا با عرضه بازی‌های روز دیگر دمده شده و دور ریختنی است. خیلی سخت بتوان بعد از ۵۰ ۶۰ ساعت بازی، همچنان از مکانیزم تیراندازی و مبارزات آن لذت برد. بازی با اینکه در حالت اول شخص، همان نسخه قبلی است اما در حالت سوم شخص به خصوص در هنگام استفاده از سلاح‌های سر تقریبا غیرقابل بازی می‌شود و از هر چند ضربه شما ممکن است یکی از آن‌ها به هدف برخورد کند.

این وسط سیستم V.A.T.S. بازی هم به سبب آنلاین شدن بازی، به طور کامل خاصیت خود را از دست داده است و حالا صرفا به عنوان یک سیستم نشانه‌روی خودکار و زودگذر عمل می‌کند. این سیستم تا جایی روی این مدل از بازی کار نمی‌کند که ممکن است بعد از مدتی، وجود چنین سیستمی از خاطرتان فراموش شود. پرک‌ها هم کلا سیستم جدیدی پیدا کرده‌اند که یکی از معدود نقاط قوت بازی است.

بر عکس نسخه‌های قبلی که باید قبل از شروع بازی مولفه‌های مشهور به S.P.E.C.I.A.L. را خرج شخصیت‌پردازی‌تان کنید، اینجا این اتفاق نمی‌افتد و قوی شدن شخصیت شما به مرور زمان اتفاق می‌افتد. این‌بار پرک‌های بازی هر کدام یک کارت هستند که بسته به قدرت هر مولفه و وزن هر کارت، درون همان شاخه قرار می‌گیرند. این اتفاق خوبی است که انعطاف خوبی هم دارد. مثلا، اگر نیاز به باز کردن یک قفل سرسخت داشته باشید، می‌توانید همان لحظه پرک‌های‌تان را جابه‌جا کنید تا بتوانید در لحظه و بر اساس چیزی که نیاز دارید، از پرک‌های خود استفاده کنید.

[font=IRANSans, tahoma][/font]

نوشتن بررسی برای چنین بازی کار آسانی نبود. برای بازی که تکلیف‌اش با خودش مشخص نیست. بازی که مشخص نیست قرار است چه چیزی باشد؛ یک بازی نقش‌آفرینی داستانی،‌ یک نبرد بین بازیکن‌ها یا القای حس همکاری بین همه این‌ها. مشکل بازی از جایی شروع شد که نمی‌دانست یا نمی‌داند که می‌خواهد کدام یک از این‌ها باشد. می‌خواهد ذره‌ای از همه آن‌ها باشد و اینجاست که بازی از کار می‌افتد.

انگار تاد هاوارد و تیم وفادارش، یک فال‌آوت تمام آنلاین به خود بدهکار بودند و حالا این دین را ادا کردند. این ادای دین اما به قیمت از بین رفتن عمر یک مجموعه ۲۰ ساله تمام شد. به قیمت از بین رفتن پتانسل دنیای بزرگی که ساخته شد تا پر از شگفتی و داستان‌های شخصی و غیرشخصی باشد اما به بزرخی ختم شد که انتهایش بدون هیچ شکی، شکست و جهنم است.

برای من که عاشق این مجموعه‌ام،‌ ۷۶ یک ناامیدی و شکست بزرگ است. شکستی که پر از محتوا است. پر از بی‌هدفی که سرتاسر بازی را گرفته و به هیچ وجه امکان فرار از آن نیست. از همه این‌ها تلخ‌تر اما دنیا و پتانسیل بالایی بود که به هدر رفت. دنیایی که با تصمیم‌های اشتباه و پافشاری بر آنلاین کردن بازی تبدیل به یک شمشیر دولبه شد که حالا چیز جز ضرر را در پی ندارد.

[font=IRANSans, tahoma]اینکه سال بعد یا سال‌های آینده چه اتفاقی برای این بازی می‌افتد شاید دیگر مهم نباشد. مهم‌تر از همه این است که شیربرنجی که در حالت عادی هم خوشمزه نیست، حالا به بدترین شکل ممکن پخته شده است.
[/font]