همه چیز در مورد دوربین گوشی های موبایل

[omidrock]

بهترین دوربین گوشی های هوشمند

دوربین نوت 10 پلاس دارای بهترین عکاسی Night و Wide از دید DxOMark

عکاسی با دوربین فوق عرض و حالت اختصاصی شب این روزها در گوشی‌های هوشمند بسیار پرطرفدار شده‌اند و DxOMark در نهایت تصمیم گرفته است تا خود را با ترند بازار سازگار کند. در همین راستا DxO سیستم امتیازدهی به دوربین گوشی‌های هوشمند را تغییر داده و بخشی جداگانه برای عکاسی فوق عریض و شرایط کم‌نور در نظر گرفته است. در هر دو دسته‌بندی پرچمدار جدید سامسونگ موفق شده است صدر جدول را به خود اختصاص دهد. البته در بخش عکاسی در شب صدرنشینی بین سه گوشی تقسیم شده است.

بهترین دوربین‌های موبایلی برای عکاسی در شب
در بخش Night سه گوشی گلکسی نوت 10+ 5G، گلکسی S10 5G و پی30 پرو هوآوی با امتیاز 59 در رتبه نخست جای گرفته‌اند. DxOMark بررسی عکاسی در شب را تغییر داد و عملکرد دوربین با فلش روشن، خاموش و خودکار در کنار حالت اختصاصی Night در صورت وجود در نرم‌افزار دوربین مورد آزمایش قرار گرفته است. نوت 10+ در زمانی که فلش روشن بود به خوبی به سوژه نوردهی می‌کرد، اما رنج دینامیکی پایین و جزئیات کم بود. در زمان خاموش بودن فلش، تصاویر خوب اما با جزئیاتی کم ثبت شد و در شرایط فوق تاریک در اکثر تصاویر نوردهی کم بود.
با این حال، نوردهی در تصاویر ثبت شده با Night mode بهبود یافته بود. با این حال DxOMark معتقد است که تصاویر ارائه شده با P30 Pro هوآوی روشن‌تر بوده و جزئیات ثبت شده با نوت 10+ در حالت اختصاصی شب تفاوتی با حالت عادی ندارد. با در نظر گرفتن اینکه از نظر مگاپیکسلی دوربین پرچمدار هوآوی بیشتر از سه برابر پرچمداران سامسونگ است، عملکرد گلکسی نوت 10 و اس10 به‌طور کلی بسیار خوب بوده و مشترکاً با P30 Pro درصد قرار می‌گیرند.
دوربین‌های فوق عریض کدام گوشی‌ها بهترین است؟
در عکاسی با لنز زاویه عریض پرچمدار جدید سامسونگ تقریباً بی‌رقیب ظاهر شده و با امتیاز 42 با اختلاف 2 امتیازی از گلکسی S10 و 4 امتیازی از اکسپریا 1 قرار گرفته است. میدان دید دوربین فوق عریض نوت گسترده‌تر از دیگر رقیبان (123 درجه) است و این موضوع مورد تحسین DxOMark قرار گرفته است. برخلاف نوت 10+، دوربین گلکسی S10 5G فاقد جزئیات کافی در تصاویر فوق عریض بود. این طبیعتاً نشان دهنده آنست که سامسونگ در الگوریتم دوربین گوشی جدیدتر خود، اصلاحاتی انجام داده است و نتیجه آن نیز محسوس بوده است.
نکته: نسخه مورد آزمایش DxO گوشی نوت 10+ 5G بوده اما عملکرد دوربین این گوشی با نوت 10+ LTE یا نوت 10 استاندارد تفاوتی نخواهد داشت.

[omidrock]

برای کسانی که دوربین مهمترین خواسته آنهاست؛ پرچمدار جدید شیائومی بخریم یا پرچمدار قدیم سامسونگ؟

با ورود پر قدرت شرکت‌های چینی مانند هواوی، شیائومی، اوپو، ویوو و ... به حوزه گوشی‌های هوشمند میان‌رده شاهد اتفاقاتی جذاب هستیم که در طی آنها گوشی‌های با مشخصات بسیار خوب با قیمت مناسب و رقابتی عرضه می‌شوند که شاید نتوان آنها را دیگر میان‌رده نامید. اما آیا در عمل هم این گوشی‌ها آنطور که تصور می‌کنیم قدرتمندند؟

گوشی هوشمند ترکیبی از یک تلفن همراه، یک کامپیوتر کوچک و یک دوربین عکاسی است. در واقع برای خرید یک گوشی هوشمند باید توجه کنید که کدام بخش برای شما اهمیت بالاتری دارد تا بتوانید با فیلتر کردن گزینه‌های موجود در بازار، بهترین که برایتان مناسب‌تر است را انتخاب کنید.

اگر دوربین بالاترین ارجحیت را داشته باشد حتماً وجود گوشی‌های بسیار جذابی از برندهای با اصالت چینی که قیمت چندان بالایی در مقایسه با پرچمداران حرفه‌ای موجود در بازار ندارند می‌تواند نظر بسیاری از کاربران را جلب کند.

گوشی‌ها در میدان رقابت و شرایط عملکرد دنیای واقعی چه عملکردی از خود نشان می‌دهند؟ استفاده از سنسورهای بسیار قدرتمند مانند دوربین‌های 48 مگاپیکسلی، ترکیب‌ها (ماژول‌های) دوربین سه یا چهارگانه و بسیاری موارد تبلیغاتی دیگر تا چه حد می‌تواند عملکرد این دستگاه‌ها را بالا ببرد؟

موارد بالا سوالاتی است که باید قبل از خرید یک گوشی خوش قیمت چینی از خود بپرسیم و شاید بهترین پاسخ‌دهنده به آنها وبسایت‌های تخصصی بررسی این محصولات باشند.

وبسایت معتبر DxOMark که ید طولایی در بررسی دوربین‌های دیجیتال و گوشی‌های هوشمند دارد و طی سالیان گذشته همواره به عنوان یکی از مورد اعتمادترین منابع کسب اطلاعات تخصصی در این زمینه مطرح شده است به تازگی نتایج بررسی یک گوشی بسیار هیجان‌انگیز از برند ردمی (زیر مجموعه شیائومی) را مطرح کرده که می‌تواند در رسیدن به پاسخ اصلی سوال این مطلب به ما کمک شایانی کند.

همانطور که می‌دانید در حال حاضر پرچمدار این برند گوشی بسیار جذاب Redmi K20 Pro است که همان مدل تغییر نام یافته گوشی Xiaomi Mi 9T Pro است و دارای دوربینی سه‌گانه متشکل از سنسور اصلی 48 مگاپیکسلی، سنسور 8 مگاپیکسلی تله‌فوتو و سنسور اولترا واید 13 مگاپیکسلی است که در جلوی دستگاه نیز با دوربین 20 مگاپیکسلی مجهز به بالابرنده مکانیکی، یکی از بهترین ترکیب‌ها در بازار با محدوده قیمتی 400 دلار را ایجاد کرده است.

در تست‌های DxOMark این گوشی توانسته به امتیاز کلی 102 متشکل از امتیاز عکاسی 108 و امتیاز فیلمبرداری 82 برسد. اما این اعداد چطور در بررسی نهایی قدرت این گوشی به ما کمک می‌کنند؟

برای مقایسه باید بگوییم که گوشی‌های سال گذشته پرچمدار مانند سامسونگ گلکسی نوت 9 در بخش دوربین این آزمون موفق به کسب امتیاز 107 و آیفون XS Max نیز امتیاز 110 شده بود که نشان‌دهنده توانی در همین حد و حدود برای ردمی K20 Pro در بخش عکاسی است.

با این حال این امتیاز بالاتر از گوشی‌های به مراتب گران‌قیمت‌‍تری مانند آیفون XR، گوگل پیکسل 3a و LG G8 ThinQ است. نکته مهم دیگر این است که پرچمدار سال جاری شیائومی یعنی Mi 9 در همین آزمون در بخش عکاسی امتیاز 115 را کسب کرده است که یکی از امتیازات بسیار خوب در میان رقبا است.

اما در بخش ویدئو نیز می‌توانیم این گوشی را با دیگر رقبا مورد مقایسه قرار دهیم که مشاهده می‌شود امتیاز 82 عامل اصلی کسب امتیاز نهایی نه چندان بالا برای این گوشی است.

طی بررسی‌های DxOMark این امتیاز در حد گوشی‌های پرچمدار سال 2018 نیست و حتی یک پله پایین‌تر از آنهاست. به نظر شیائومی نیاز به بازنگری اساسی در بروزرسانی نرم‌افزار دوربین این گوشی و ارتقای عملکرد آن است که نشان می‌دهد با وجود استفاده از تمهیدات سخت‌افزاری، این گوشی عملکرد چندان بالایی ندارد و مهمترین نکته در افت امتیاز این گوشی، نویزهای بالا در حین فیلمبرداری و همچنین عملکرد نه چندان مناسب رنگ و بافت فریم‌هاست.

به هر حال اگر قیمت را به عنوان فاکتور اصلی برای خرید گوشی خود انتخاب کنید باید بگوییم که این گوشی در یکی از بهترین وضعیت‌ها برای انتخاب و رسیدن به گزینه نهایی برای خرید قرار دارد ولی در نظر داشته باشید که بدون محدودیت قیمتی انتخاب گوشی پرچمداری از سال گذشته نیز تقریباً همین نتایج را به شما می‌دهد.

در نهایت باید گفت پیشنهاد ما در هر حالت خرید گوشی‌های با تاریخ عرضه جدیدتر است و در عین حال توجه به فاکتورهای مهم برای هر فرد می‌تواند در انتخاب اصلی کمک شایانی به شما کند. همواره گزینه گران‌قیمت‌تر، لزوماً گزینه بهتری نیست.

[omidrock]

بهترین دوربین‌های گوشی‌های حال حاضر

با پیشرفت تلفن‌های هوشمند در سال‌های اخیر شاهد این موضوع هستیم که بسیاری از بازار‌های پیرامون این محصولات نیز تحت تاثیر قرار گرفته و حتی برخی از آن‌ها مشتری‌های خود را به کلی از دست داده‌اند. یکی از این بازار‌ها به دوربین‌های دیجیتال اختصاص دارد. محصولاتی که در رده‌های مختلف، مشتری‌های بسیاری داشتند و معمولا اگر می‌خواستید تصاویری با کیفیت را ثبت کنید باید یکی از مدل‌های آن‌ها را خریداری می‌کردید.

امروزه، اما شرایط به کلی تغییر کرده. همکاری مستمر سازندگان تلفن‌های هوشمند با کمپانی‌های تولیدکننده سنسور و لنز دوربین باعث شده که کیفیت دوربین‌های قرار گرفته در تلفن‌های هوشمند به شکل قابل توجهی افزایش پیدا کند. در حال حاضر امکانات معرفی شده از سوی تلفن‌های در زمینه تصویربرداری دست کمی از دوربین‌های حرفه‌ای ندارد و همین موضوع تاثیر منفی را روی این بازار گذاشته که روزی قدرت بسیاری داشت.

در حال حاضر بسیاری از تولیدکنندگان تلفن‌های هوشمند به سراغ استفاده از چند لنز و سنسور مختلف رفته‌اند تا در تمامی موقعیت‌های ممکن، بهترین کیفیت را به کاربر ارائه کنند. در این میان البته کمپانی همچون گوگل تصمیم به اتخاذ چنین رویکردی نگرفته بود و تا پیش از عرضه آخرین پرچمدار خود تنها از یک دوربین استفاده می‌کرد، مسئله‌ای که نهایتا تغییر کرد و گوگل هم به استفاده از چند دوربین رضایت داد. با توجه به این موضوع امروز قصد داریم به معرفی تعدادی از تلفن‌هایی بپردازیم که در زمینه دوربین، بهترین عملکرد ممکن را ارائه می‌کنند.

Google Pixel ۴ XL

متوسط قیمت: ۱۶ میلیون تومان (۱۲۸ گیگابایت)

گوگل تنها شرکتی بود که گوشی‌های هوشمندش را تنها به یک لنز برای دوربین اصلی مجهز می‌کرد، زیرا مدعی شده بود که با همین یک سنسور هم می‌تواند تصاویر باکیفیت و عکس‌های پرتره خوبی بگیرد. اما با گذر زمان همیشه همه چیز، به خصوص در دنیای تکنولوژی یکسان نمی‌نماند بنابراین کمپانی مالک اندروید امسال تصمیم گرفت پرچمدارانش را با یک لنز بیشتر و با ماژولی دوگانه تولید و روانه بازار کند.

در کنار سنسور اصلی ۱۲.۲ مگاپیکسلی با دریچه دیافراگم f/۱.۷ که به سیستم ثابت‌سازی اپتیکال هم مجهز شده، این‌بار شاهد اضافه شدن یک لنز تله فوتو هستیم که اتفاقاً این حسگر هم از فناوری ثابت‌سازی بهره می‌برد و با دریچه دیافراگم f/۲.۴ خود به محصول گوگل اجازه می‌دهد تصاویری با قابلیت زوم ۲ برابری بگیرد. ضمن اینکه سنسور اصلی به نام Super Res Zoom هم این فرصت را به وجود آورده تا بتوان از زوم ۲ برابری استفاده کرد و به خاطر وجود الگوریتم‌های HDR+ گوگل در هر دو لنز، کیفیت تصاویر افزایش یابد.

به هر حال، در کنار لنز ثانویه، گوگل چند حالت دیگر را هم به اپلیکیشن دوربین خود آورده که اولین آن‌ها Live HDR+ (HDR پلاس زنده) نام دارد و با استفاده از آن می‌توان خروجی نهایی را پیش از فشردن دکمه شاتر مشاهده کرد. تا پیش از این قابلیت و به خصوص در برخی شرایط خاص، در قسمت منظره‌یاب تنها می‌توانستیم ببینیم چه محتوا‌هایی به ثبت می‌رسند و پس از لمس دکمه شاتر آن چیزی که گرفته بودیم را می‌دیدیم، ولی حالا بسیار خوشحالیم که می‌بینیم گوگل چنین ویژگی را اضافه کرده، زیرا مطمئناً تأثیر بسزایی بر افزایش کیفیت عکس‌های گرفته شده خواهد شد.

ویژگی بعدی هم در مورد قابلیت تنظیم دستی سایه‌ها و قسمت‌های تاریک می‌باشد که بیشتر جا‌هایی به درد می‌خورد که می‌خواهیم عکس‌های هنرمندانه بگیریم. از آن جایی که گوگل معمولاً اجازه نمی‌داد تا افراد به صورت دستی گزینه‌های دوربین را تغییر دهند، مطمئناً باید از فراهم شدن این فرصت استقبال کنیم. این خصوصیت را همچنین می‌توان با گزینه Live HDR+ ترکیب کرد تا عکس‌هایی گرفته شود که قبل از ذخیره شدن آنها، از میزان نورپردازی در صحنه مدنظر آگاه شویم.

---

iPhone ۱۱ Pro

متوسط قیمت: ۲۰ میلیون تومان (۶۴ گیگابایت)

اپل در نهایت لنز سوم را به دوربین اصلی خودش اضافه کرد. هر سه لنزی که برای دوربین اصلی این گوشی استفاده شده سنسور‌های ۱۲ مگاپیکسلی دارند. لنز اصلی که پیکسل‌های ۱.۴ میکرومتری دارد به f/۱.۸ مجهز شده و به تثبیت کننده اپتیکال تصاویر هم مجهز است در حالی که برایش فوکوس خودکار دوتایی پیکسل‌ها هم استفاده شده. لنز دوم هم سنسور ۱۲ مگاپیکسلی دارد و یک لنز تلفوتو به حساب می‌آید و قابلیت زوم ۲ برابر اپتیکال را برای این گوشی فراهم می‌کند.

این لنز نور بیشتری نسبت به نسل قبل دریافت می‌کند و به f/۲.۰ مجهز شده و از ویژگی OIS پشتیبانی می‌کند. لنز سوم هم سنسور ۱۲ مگاپیکسلی دارد و یک لنز اولترا واید است و می‌تواند تا ۱۲۰ درجه را پوشش دهد. این لنز از موهبت OIS محروم است. دوربین سلفی هم در آیفون‌های جدید بهبود داشته‌اند. لنز تایم آو فلایت برای تشخیص چهره، پرتره و انیموجی‌ها به کار می‌رود.

لنز اصلی دوربین سلفی سنسور ۱۲ مگاپیکسلی دارد که به f/۲.۲ مجهز است. زمانی که گوشی را در حالت عمودی نگه می‌دارید آیفون شما زاویه دید ۳۰ میلی‌متری و سلفی ۷ مگاپیکسلی را بازسازی می‌کند و زمانی که آن را در حالت افقی بگیرید رزولوشن ۱۲ مگاپیکسلی با دیدی کامل استفاده می‌شود. البته می‌توانید بین هر کدام از این حالت‌ها به صورت دستی سوییچ کنید. لنز‌های اصلی آیفون به صورت دائم با هم در ارتباط هستند و زمانی که بین آن‌ها جا به جا می‌شوید نقطه فوکوس به طور خودکار اصلاح می‌شود و تنظیمات نوردهی هم به همان صورت ذخیره می‌شود. این حالت هم برای عکاسی و هم برای فیلم‌برداری پاسخگو است.

در صفحه ویوفایندر دوربین این گوشی می‌توانید تمام زاویه‌ای که تحت پوشش لنز‌ها است را مشاهده کنید و در نتیجه در همان حالت زنده ببینید که چه سوژه‌ای در تصویر شما قرار دارد و چه سوژه‌ای خارج از سوژه است. نایت مود گزینه‌ای است که به دوربین این گوشی هوشمند راه پیدا کرده است. با کمک این تکنولوژی می‌توانید عکس‌هایی روشن‌تر در نور کم تهیه کنید. آیکون مربوط به این ویژگی بالای صفحه به نمایش در می‌آید. زمانی که در نور کم عکاسی می‌کنید کنار این آیکون به شما مدت‌زمانی که برای عکاسی نایت مود و نوردهی به سوژه‌ها نیاز است را نمایش می‌دهد که امکان خاموش و روشن کردن یا کم و زیاد کردن زمان به صورت دستی وجود دارد.

---

Samsung Galaxy S۱۰

متوسط قیمت: ۱۱ میلیون و ۲۰۰ هزار تومان (۱۲۸ گیگابایت)

از مهم‌ترین تغییرات اعمال شده در سری S۱۰ گلکسی، اضافه شدن یک دوربین اولتراواید (بسیار عرض UltraWide) به عنوان دوربین سوم، در پشت گوشی است. دوربین اصلی ۱۶ مگاپیکسل رزولوشن دارد و دریچه دیافراگم متغیر به همراه لرزشگیر اپتیکال و فوکوس اتوماتیک در آن به کار رفته است. حالا وظیفه گرفتن عکس‌های پرتره در حالت Live Focus هم به این لنز سپرده شده است. دو لنز دیگر ۱۲ مگاپیکسل رزولوشن دارند؛ لنز تله فوتو برای زوم کردن دو برابری و لنز التراواید برای عکس برداری با زاویه دید وسیع. عملکرد این دوربین‌ها در روز و شب بسیار مناسب است و به خوبی می‌توانند با iPhone XS و Google Pixel ۳ رقابت کنند.

البته یکی از مشکلات جزئی که همیشه در گوشی‌های سامسونگ وجود داشته، اشباع بیش از اندازه رنگ‌ها، در تصاویر ثبت شده است. ویدیو‌های الترا اچ‌دی هم در این گوشی به خوبی ضبط می‌شوند و جزییات در آن‌ها دقیق به نظر می‌رسد. همچنان امکان ضبط ویدیو‌های صحنه آهسته با نرخ ۹۶۰ فریم بر ثانیه با رزولوشن اچ‌دی نیز وجود دارد. اصلی‌ترین تفاوت S۱۰ و S۱۰+ در دوربین سلفی آنهاست. در هر دو گوشی یک دوربین ۱۰ مگاپیکسلی به کار رفته است که کیفیت بسیار مناسبی دارد.

اما در مدل پلاس یک دوربین دیگر برای تشخیص عمق به کار رفته است، به همین علت سلفی‌های پرتره در این گوشی به نسبت مدل پایین‌تر خود دقیق‌تر است و سوژه بهتر از محیط پیرامونش جدا شده. اگر بین S۱۰ و S۱۰+ شک دارید، باید به این نکته توجه کنید که تفاوت ابعاد صفحه نمایش این دو گوشی زیاد نیست و از لحاظ سخت افزاری با هم برابر هستند، اصلی‌ترین تفاوت دوربین جلوی دوم برای کسانی که به ثبت پرتره‌های سلفی علاقه دارند، دیده می‌شود. با توجه به این موضوع به نظر می‌رسد S۱۰ گزینه محبوب‌تری نسبت به S۱۰+ برای بیشتر کاربران باشد.

[omidrock]

مزایا و چالش‌های دوربین‌های چندگانه در گوشی‌های هوشمند

یکی از تغییرات مهم صنعت گوشی‌های هوشمند در سال‌های اخیر، روی آوردن تولیدکنندگان به استفاده از دوربین‌های دوگانه، سه‌گانه یا حتی بیشتر از آن در گوشی‌ها است؛ به طوری که این روزها کمتر گوشی با تنها یک دوربین در بازار یافت می‌شود.

با رشد سریع اهمیت کارایی و جذابیت دوربین در گوشی‌های هوشمند برای تولیدکنندگان و مصرف‌کنندگان، شرکت‌ها به تلاش برای افزودن ویژگی‌ها و بهبود کیفیت دوربین‌هایشان سرعت بخشیدند. از طرف دیگر مشتریان همیشه به دنبال گوشی‌هایی باریک‌تر از گذشته بودند که باعث می‌شود اندازه‌ی قطعات مختلف و به ویژه دوربین، با محدودیت ویژه‌ای روبرو شود. مقدار کم بُعد Z که نشان‌دهنده‌ی ارتفاع یا ضخامت دستگاه است، باعث شده طراحان از طول و عرض بزرگ‌تر دستگاه برای اضافه کردن دوربین به گوشی استفاده کنند.

داشتن چند دوربین باعث می شود ویژگی های جدیدی مثل بزرگنمایی، HDR بهتر، حالت پرتره و عکاسی در نور کم را به گوشی‌های هوشمند هدیه داد اما در عین حال این دستگاه‌ها را با چالش‌های جدیدی نیز مواجه کرد.

در این مطلب به چگونگی تکامل ترکیب‌های چندگانه‌ی دوربین در گوشی‌ها و اینکه این تکامل چگونه تجربه‌ی عکاسی برای دارندگان گوشی‌ها را بهبود بخشیده و چالش‌هایی که سازندگان در طراحی و تولید این دوربین‌ها باید با آن مواجه شوند، می پردازیم. در طول خواندن این مطلب باید توجه داشت که دوربین‌های چندگانه هنوز در حال تکامل هستند، بنابراین هنوز همه چیز در مورد دوربین‌های چندگانه تمام نشده و باید انتظار پیشرفت‌های سریع و ویژگی‌های جدیدی را داشته باشیم که در این فناوری خود را نشان خواهند داد.

تله‌فوتو و بزرگنمایی
تا پیش از معرفی و موفقیت تجاری آیفون 7 پلاس اپل در سال 2016، بزرگنمایی یا زوم در گوشی‌های هوشمند تقریباً فقط بزرگنمایی دیجیتال بود. گلکسی اس4 و اس5 زوم سامسونگ آغازکننده‌ی معدود گوشی‌هایی بودند که از بزرگنمایی اپتیکال بهره می‌برند؛ اتفاقی که به کمک طراحی حجیم این گوشی‌های هوشمند ممکن شده بود. اما پرطرفدارترین محصولات بازار، کیفیتی محدود به همراه توانایی بزرگنمایی دیجیتال داشتند که با استفاده از ترکیبی از برش و تغییر سایز پس از ثبت عکس کار می‌کرد.

وضعیت فیزیکی طراحی لنزها باعث می‌شود قرار دادن یک لنز برای بزرگنمایی در بدنه‌ی باریک گوشی‌های هوشمند رده بالا کاری بسیار پیچیده باشد. بنابراین در چند سال گذشته تقریباً تمامی گوشی‌های پرچمدار بازار به جای تلاش برای اضافه کردن بزرگنمایی اپتیکال، به سمت طراحی لنزها و سنسورهای چندگانه برای دوربین‌های اصلی خود حرکت کرده‌اند. بسیاری از آن‌ها؛ از جمله اپل، وان‌پلاس، اچ‌تی‌سی، شیائومی، نوکیا و ویوو از یک ماژول دوربین معمولی در کنار یک ماژول تله‌فوتوی 2x استفاده کرده‌اند. اگرچه در مواردی مثل هواوی میت 20 پرو و پی20 پرو استفاده از تله‌فوتوی 3x نیز دیده می‌شود.

ثبت تصویر با استفاده از دوربین اصلی هواوی میت 20 پرو در حالت 10مگاپیکسلی

[font=iransans]ثبت همان صحنه با استفاده از ماژول تله‌فوتوی 3x هواوی میت 20 پرو
[/font]

واضح‌ترین مزیت داشتن یک ماژول دوربین تله‌فوتوی مجزا، امکان ثبت تصاویر بهتر در فواصل کانونی بلندتر است. در فاصله کانونی اصلی دوربین تله‌فوتو، دوربین از فرایندی برای پردازش و رندر کردن تصویر در رزولوشن اصلی سنسور استفاده می‌کند. با این کار نتیجه‌ی بهتری نسبت به ثبت تصویر با دوربین اصلی پس از برش قسمت مورد نظر و بزرگنمایی آن به دست می‌آید.

تصاویر ثبت شده با دو ماژول دوربین می‌توانند برای خلق نتایج بهتر حتی در فواصل کانونی غیراصلی با یکدیگر ترکیب شوند، اما این کار چالش‌های جدیدی در زمینه‌ی پردازش تصویر ایجاد می‌کند.

[font=iransans]برای مثال تصویر پیش‌نمایش نشان داده شده به کاربر فقط از یک ماژول دوربین برداشته می‌شود، اما در عین حال نیاز به سوییچ کردن مناسب بین دو ماژول در زمان بزرگنمایی و کوچکنمایی تصویر نیز وجود دارد. برای برآورده شدن این نیاز، تصاویر دو ماژول باید بتوانند نوردهی، تعادل رنگ سفید و فاصله‌ی فوکوس کاملاً یکسانی داشته باشند. به دلیل اینکه دو ماژول با یکدیگر مقداری فاصله دارند، تصویر پیش‌نمایش باید مقداری جابه‌جا نیز شود تا تغییر قابل رؤیت در استفاده از ماژول‌های متفاوت به حداقل برسد. نتیجه‌ی نهایی مسلماً برابر استفاده از یک لنز بزرگنمایی مجزا در یک دوربین عکاسی نخواهد بود، اما همین که چنین امکانی در یک دستگاه به این کوچکی مهیا شده، بسیار هیجان‌انگیز است.
[/font]

[font=iransans]گام بعدی در بزرگنمایی: لنز تاشو

به همان اندازه ای که قرار دادن یک لنز بزرگنمایی در ضخامت محدود گوشی کار بسیار سختی است، فواصل کانونی بلندتر در لنزهای تله‌فوتو نیز نیازمند ترکیبی از طراحی هوشمندانه‌ لنز و سنسورهای کوچک‌تر است. در نتیجه ضخامت کم گوشی، فاصله‌ی کانونی لنز را هم اگر در حالت معمول قرار گیرد، محدود می‌کند. با این شرایط سازندگان گوشی‌های هوشمند با استفاده از ترکیب لنز و سنسورها در گوشی تنها می‌توانند به بزرگنمایی دو یا سه برابر دست یابند.[/font]

[font=iransans][/font]

[font=iransans][font=iransans]اضافه کردن یک لنز تله‌فوتو معمولاً به معنای یک گوشی ضخیم‌تر و سنسور کوچک‌تر است، به جز در حالت استفاده از لنزهای تاشو

لنز تاشو یا Folded optics راهی برای غلبه بر محدودیت فاصله کانونی با شرایط ضخامت کم در گوشی‌هاست. سنسور ماژول دوربین به صورت عمودی در گوشی قرار گرفته و روی آن به سمت یک لنز با محور نوری است که در طول بدنه‌ی گوشی جا گرفته است. یک آینه یا منشور در جهتی مناسب برای بازتاب نور از صحنه به سمت لنز و سنسور قرار دارد. طراحی‌های اولیه شامل یک آینه‌ی ثابت برای سیستم‌های با لنز دوگانه مثل محصولات Falcon و Hawkeye از Corephotonics بود که یک دوربین معمولی را با یک طراحی تله‌فوتوی تاشو در یک ماژول جا می‌دادند. اما در طراحی شرکت‌های دیگری مثل Light.co از آینه‌های متحرک برای ترکیب تصاویر از دوربین‌های مختلف استفاده شده و محصولاتی با این روش هم وارد بازار شده‌اند.
[/font][/font]

[font=iransans][/font]

[font=iransans][font=iransans]طراحی‌های دوربین چندگانه‌ی Light.co برای گوشی‌ها که از لنزهای تاشو استفاده می‌کنند[/font][/font]

[font=iransans][font=iransans][/font][/font]

[font=iransans][font=iransans][font=iransans]نمایش لنزهای تاشوی استفاده شده برای ساخت ماژول دوگانه‌ی دوربین
[/font][/font][/font]
بزرگنمایی برعکس: توانایی زاویه باز
[font=iransans][font=iransans][font=iransans]این ویژگی البته به اندازه ی قابلیت تله‌فوتو مورد توجه نیست، اما عکاسانی که دوست دارند به جای دوربین عکاسی از گوشی استفاده کنند، به دنبال توانایی ثبت تصاویر wide-angle یا زاویه گسترده هم هستند. شرکت ال جی در این زمینه با اضافه کردن یک دوربین فوق عریض به جی5 در سال 2016، در این زمینه پیشتاز شد و ایسوس نیز با اضافه کردن چنین دوربینی به زنفون 5 این راه را ادامه داد. اخیراً ال‌جی و هواوی مدل‌های دیگری با ترکیب سه‌گانه‌ی دوربین که شامل یک دوربین معمولی به همراه لنزهای تله‌فوتو و ultra-wide می‌شوند، روانه‌ی بازار کرده‌اند.
[/font][/font][/font]

[font=iransans][font=iransans][/font][/font]

[font=iransans][font=iransans][font=iransans]تصویر معمولی ثبت شده با هواوی میت 20 پرو
[/font][/font][/font]

[font=iransans][font=iransans][/font][/font]

[font=iransans][font=iransans][font=iransans]همان صحنه‌ی ثبت شده با دوربین با زاویه فوق گسترده گوشی
[/font][/font][/font]

تصاویر تله‌فوتو و زاویه گسترده بهتر تنها سرآغازی برای چیزی‌ است که سازندگان گوشی‌های هوشمند با اضافه کردن ماژول دوم دوربین به آن دست یافته‌اند.

پرتره، تخمین عمق و بوکه
فاصله‌ی کانونی مؤثر بلندتر حاصل از دوربین تله‌فوتو امکان ثبت چهره‌هایی شفاف‌تر در عکس‌برداری پرتره را نیز فراهم می‌کند، زیرا با امکانات جدید مثل این است که از سوژه با یک چارچوب‌بندی مشخص، دو تصویر با دو فاصله‌ی متفاوت برداشته شده و بخشی از اثرات نامطلوب عکاسی با لنز زاویه باز از آن حذف شود.

با توجه به داشتن دو دوربین با فاصله‌ی اندک، گوشی می‌تواند عمق اشیاء موجود در صحنه را نیز تخمین بزند. این کار با اندازه‌گیری فاصله‌ی اشیاء حاضر در تصویر از دو دوربین انجام می‌شود که آن را parallax می‌نامند. اشیاء نزدیک به دوربین از دید هر یک از دوربین‌ها فاصله‌ی بیشتری خواهند داشت در حالی که اشیاء دورتر نزدیک‌تر به هم دیده می‌شوند. این موضوع را می‌توانید با نگه داشتن انگشت خود در فاصله‌های مختلف و نگاه کردن با آن با یک چشم،  یک بار چشم چپ و بار دیگر چشم راست، بهتر متوجه شوید.

[font=iransans][font=iransans][font=iransans]اضافه شدن امکان تخمین عمق اشیاء در صحنه به سازندگان اجازه داد ویژگی جدیدی به عنوان حالت عکس‌برداری پرتره را در گوشی‌های چند دوربینه معرفی کنند، حالتی که در آن سوژه‌ی اصلی واضح می‌ماند اما پس‌زمینه تار نشان داده می‌شود و با این کار سوژه اصلی بیشتر به چشم می‌آید. دوربین‌های عکاسی حرفه‌ای با لنزهای زاویه گسترده به طور خودکار این کار را انجام می‌دهند اما در سنسورهای کوچک گوشی‌های هوشمند رسیدن به چنین تصاویری نیازمند پردازش پس از ثبت، در داخل دوربین است.
[/font][/font][/font]

[font=iransans][font=iransans][/font][/font]

[font=iransans][font=iransans][font=iransans]در حالت پیش‌فرض، پس‌زمینه‌ی تصویر ثبت‌شده توسط آیفون 8 پلاس اندکی تار شده است
[/font][/font][/font]

[font=iransans][font=iransans][/font][/font]

[font=iransans][font=iransans][font=iransans]حالت پرتره‌ی آیفون 8 پلاس از دوربین دوم برای تخمین عمق تصویر و تار کردن پس‌زمینه استفاده می‌کند
[/font][/font][/font]

البته سازندگان گوشی‌ها نیز برای ساخت حالت پرتره‌ی قابل قبول باید چندین چالش مهم را حل می‌کردند. اول اینکه روش ساده‌ی اندازه‌گیری عمق توسط دوربین می‌تواند منجر به اشتباه شود و نتیجه‌ی آن تار شدن اشتباه بخشی از سوژه یا تار نشدن بعضی از سوژه‌ها در پس‌زمینه‌ی تصویر است. مورد دوم اثر بوکه است که تار شدن طبیعی تصویر در اثر استفاده از لنزهای زاویه باز است. محاسبات آن در این حالت بسیار سخت است و در نتیجه ایجاد تاری دلچسب برای پس‌زمینه‌ی تصویر پرتره با مشکل مواجه می‌شود.

سومین مسئله این است که هریک از دوربین‌های ترکیب چندگانه زاویه دید متفاوت و شاید سرعت شاتر متفاوتی دارند، بنابراین تنظیم دقیق تصاویر و حذف حالت‌های روح‌مانند ایجاد شده در تصویر هم باید در نظر گرفته شود. مورد آخر هم اینکه در اپلیکیشن‌هایی که از دوربین‌های چندگانه استفاده می‌کنند، دوربین‌های درگیر باید به دقت هم‌زمان‌سازی شوند تا تصاویر ثبت شده دقیقاً در یک لحظه‌ی واحد گرفته شده و اثرات حرکتی در نتیجه به حداقل برسد.

درحالی که استفاده از دو دوربین کامل در گوشی می‌تواند بهترین راه برای رسیدن به نتایجی که ذکر شد باشد، این روش تنها راه ممکن نیست. برای مثال در پیکسل 2 و پیکسل 3 گوگل، استفاده از پیکسل‌های دوگانه‌ی سنسورهای ساخت سونی برای خواندن تصویر از نیمه‌های چپ و راست هر پیکسل به طور جداگانه، دو دوربین مجازی با فاصله‌ی اندک از یکدیگر ایجاد می‌کند.

تصویر ایجاد شده در سمت چپ پیکسل تنها با حدود یک میلیمتر فاصله از تصویر سمت راست ثبت می‌شود اما همین فاصله هم برای گوگل به منظور استفاده از اختلاف بین آن دو و تخمین اولیه‌ی عمق کافی است. پس از این کار، گوشی تصاویر پشت سر هم گرفته شده را با کمک هوش مصنوعی ترکیب کرده و یک نقشه‌ی عمق دقیق‌تر ایجاد می‌کند و در نهایت به تار کردن پس‌زمینه می‌رسد.

اضافه کردن دوربین ثانویه برای بهبود جزئیات تصویر
از آن‌جا که سنسورهای دوربین خودشان رنگی را ثبت نمی‌کنند، نیازمند مجموعه‌ای از فیلترهای رنگی به اندازه‌ی پیکسل‌ها هستند. در نتیجه هر پیکسل تنها در یک رنگ ذخیره می‌شود که آن هم معمولاً قرمز، سبز یا آبی است. خروجی پیکسل در فرآیندی به نام موزاییک‌زدایی یا demosaicing ترکیب می‌شود تا یک تصویر رنگی RGB تولید شود، اما این نوع طراحی چند نکته هم دارد.

[font=iransans][font=iransans][font=iransans]اول اینکه در نتیجه‌ی این ترکیب رنگ، مقداری از تفکیک‌پذیری از دست می‌رود و دوم اینکه چون هر پیکسل تنها بخشی از نور را دریافت می‌کند، دوربین نمی‌تواند به اندازه‌ی یک دوربین بدون ترکیب فیلتر رنگی حساس بماند. بنابراین در بعضی از مدل‌های گوشی هوشمند، مثل هواوی میت 10 پرو و پی20 پرو، از یک سنسور تک‌رنگ ثانویه با توانایی ثبت تمامی رنگ موجود در رزولوشن کامل تصویر استفاده شده است. ترکیب تصویر ثبت شده توسط دوربین تک‌رنگ با تصویر دوربین اصلی RGB می‌تواند یک تصویر با جزئیات بیشتر خلق کند.
[/font][/font][/font]

[font=iransans][font=iransans][/font][/font]

[font=iransans][font=iransans][font=iransans]تصویر گرفته شده با سنسور RGB در هواوی میت 10 پرو[/font][/font][/font]

[font=iransans][font=iransans][font=iransans][/font][/font][/font]

[font=iransans][font=iransans][font=iransans][font=iransans]برشی از تصویر
[/font][/font][/font][/font]

[font=iransans][font=iransans][font=iransans][/font][/font][/font]

[font=iransans][font=iransans][font=iransans][font=iransans]همان صحنه‌ی ثبت شده با دوربین تک‌رنگ 20مگاپیکسلی هواوی میت 10 پرو[/font][/font][/font][/font]

[font=iransans][font=iransans][font=iransans][font=iransans][/font][/font][/font][/font]

[font=iransans][font=iransans][font=iransans][font=iransans][font=iransans]برش همان قسمت تصویر قبل

درحالی که استفاده از یک سنسور تک‌رنگ ثانویه بهترین روش برای این کار است، این بار هم این تنها راه موجود نیست. Archos هم همین نتیجه را با اضافه کردن یک سنسور RGB با رزولوشن بالاتر کسب می‌کند. در هر دو طراحی به خاطر فاصله‌ی دو دوربین، فرآیند جابه‌جایی و ترکیب دو تصویر پیچیده است، بنابراین تصویر خروجی در واقع کاملاً مطابق با جزئیات ثبت شده در نسخه‌ی تک‌رنگ با رزولوشن بالا نیست اما به هر حال بهبود خوبی نسبت به ماژول تک‌دوربینه ایجاد می‌کند.
[/font][/font][/font][/font][/font]

[font=iransans][font=iransans][font=iransans][font=iransans][/font][/font][/font][/font]

[font=iransans][font=iransans][font=iransans][font=iransans][font=iransans]یک صحنه‌ی روشن با استفاده از دوربین RGB هواوی پی20 پرو
[/font][/font][/font][/font][/font]

[font=iransans][font=iransans][font=iransans][font=iransans][/font][/font][/font][/font]

[font=iransans][font=iransans][font=iransans][font=iransans][font=iransans]همان صحنه با استفاده از دوربین‌های RGB و تک‌رنگ
[/font][/font][/font][/font][/font]

[font=iransans][font=iransans][font=iransans][font=iransans][/font][/font][/font][/font]

[font=iransans][font=iransans][font=iransans][font=iransans][font=iransans]یک بخش بریده‌شده از تصویر فقط RGB
[/font][/font][/font][/font][/font]

[font=iransans][font=iransans][font=iransans][font=iransans][/font][/font][/font][/font]

[font=iransans][font=iransans][font=iransans][font=iransans][font=iransans]بخش بریده شده از تصویر با دوربین دوگانه که جزئیات بیشتری را نمایش می‌دهد

یک راه دیگر برای استفاده از یک ماژول اضافی دوربین، ترکیب کردن تصویر از یک دوربین تک‌رنگ حساس به نور با تصویری رنگی از یک دوربین RGB به منظور تولید تصویری بهتر در نور کم و صحنه‌هایی با کنتراست بالا است. اینجا هم نتایج حاصل از جابه‌جایی تصویر بین دو دوربین چالش‌هایی برای تولید تصویر ایجاد می‌کند. با نگاه به تصاویر نمونه، می‌توانید ببینید در حالی که سنسور تک‌رنگ در هر شرایط نوری بهبود ایجاد می‌کند، تفاوت در وضعیت با نور کم بسیار مشخص‌تر است.[/font][/font][/font][/font][/font]

[font=iransans][font=iransans][font=iransans][font=iransans][font=iransans][/font][/font][/font][/font][/font]

[font=iransans][font=iransans][font=iransans][font=iransans][font=iransans][font=iransans]تصویر کم‌نور با فقط دوربین RGB هواوی پی20 پرو
[/font][/font][/font][/font][/font][/font]

[font=iransans][font=iransans][font=iransans][font=iransans][font=iransans][/font][/font][/font][/font][/font]

[font=iransans][font=iransans][font=iransans][font=iransans][font=iransans][font=iransans]همان صحنه با استفاده از دوربین‌های RGB و تک‌رنگ
[/font][/font][/font][/font][/font][/font]

[font=iransans][font=iransans][font=iransans][font=iransans][font=iransans][/font][/font][/font][/font][/font]

[font=iransans][font=iransans][font=iransans][font=iransans][font=iransans][font=iransans]یک بخش بریده‌شده از تصویر فقط RGB
[/font][/font][/font][/font][/font][/font]

[font=iransans][font=iransans][font=iransans][font=iransans][font=iransans][font=iransans]بخش بریده شده از تصویر با دوربین دوگانه که جزئیات بیشتری را نمایش می‌دهد[/font][/font][/font][/font][/font][/font]

[font=iransans][font=iransans][font=iransans][font=iransans][font=iransans][font=iransans][font=iransans]اپلیکیشن‌های واقعیت افزوده (AR)

حالا دیگر گوشی‌ها استفاده‌ی متفاوتی از تصاویر ثبت شده توسط دوربین می‌کنند. ایجاد نقشه‌ای برای تشخیص دوری و نزدیکی اشیاء حاضر در یک صحنه یا همان نقشه‌ی عمق یکی از آنها است که از این نقشه برای بهبود کاربردهای مختلف واقعیت افزوده نیز استفاده می‌شود. برای مثال یک برنامه می‌تواند از نقشه‌ی عمق به منظور جاگذاری و نمایش اشیاء مصنوعی روی صحنه استفاده کند. در استفاده‌ی بلادرنگ،  اشیاء می‌توانند در محیط حرکت کرده و به نظر زنده برسند. هم اپل با ARKit و هم اندروید با ARCore پلتفرم‌های واقعیت افزوده‌ای برای گوشی‌هایی با چند دوربین آماده کرده‌اند. در مورد گوشی‌های پیکسل نیز دستگاه‌هایی که از پیکسل‌های دوگانه برای خلق نقشه‌ی عمق استفاده می‌کنند، مورد پشتیبانی ARCore هستند.[/font][/font][/font][/font][/font][/font][/font]

[font=iransans][font=iransans][font=iransans][font=iransans][font=iransans][font=iransans][font=iransans][/font][/font][/font][/font][/font][/font][/font]

[font=iransans][font=iransans][font=iransans][font=iransans][font=iransans][font=iransans][font=iransans][font=iransans]دوربین‌های دوگانه به امکان AR در گوشی‌ها کمک می‌کنند
[/font][/font][/font][/font][/font][/font][/font][/font]

به هر حال، یک سنسور عکاسی ثانویه تنها راه برای استفاده از ماژول دوربین چندگانه و اندازه‌گیری عمق نیست. در سال 2014 میلادی اچ‌تی‌سی مدلی را با یک سنسور عمق اختصاصی وارد بازار کرده بود. در طول زمان سنسور اختصاصی عمق با استفاده از فناوری‌هایی مثل Time of Flight نشان داده‌اند که می‌توانند راه بهتری برای تولید نقشه‌های عمق مناسب برای واقعیت افزوده باشند، اما استفاده از آن‌ها نیز مثال دیگری از استفاده از ماژول دوربین چندگانه برای کمک به یک کاربرد دیگر در گوشی‌های هوشمند است.

[font=iransans][font=iransans][font=iransans][font=iransans][font=iransans][font=iransans][font=iransans][font=iransans]گام رو به جلوی تأمین‌کنندگان ماژول‌ها در راهکارهای چند دوربینه
سازندگان ماژول‌های دوربین کار تولیدکنندگان گوشی‌های هوشمند را در اضافه کردن دوربین‌های چندگانه به طراحی گوشی‌هایشان بسیار ساده‌تر کرده‌اند. در کنار ارائه‌دهندگان چنین فناوری‌هایی مثل Corephotonics و Arcsoft، سازندگان ماژول‌های دوربین شامل Electro-Mechanics سامسونگSunny Optical، O-Film، Foxconn Sharp، Q-Tech، LuxVisions و سایرین، مجموعه‌ای از راه‌کارها با ترکیب‌های مختلفی از دوربین‌های چندگانه را در یک ماژول و به همراه کتابخانه‌های پردازش تصویر ارائه می‌کنند. بنابراین در طول زمان انتظار داریم شاهد گسترش و پیشرفت سریع ماژول‌های دوربین چندگانه در گوشی‌ها باشیم.
[/font][/font][/font][/font][/font][/font][/font][/font]

[font=iransans][font=iransans][font=iransans][font=iransans][font=iransans][font=iransans][font=iransans][/font][/font][/font][/font][/font][/font][/font]

[font=iransans][font=iransans][font=iransans][font=iransans][font=iransans][font=iransans][font=iransans][font=iransans]سامسونگ ماژول‌های دوربین دوگانه با استفاده‌های مختلف را به فروش می‌رساند[/font][/font][/font][/font][/font][/font][/font][/font]

[font=iransans][font=iransans][font=iransans][font=iransans][font=iransans][font=iransans][font=iransans][font=iransans][/font][/font][/font][/font][/font][/font][/font][/font]

[font=iransans][font=iransans][font=iransans][font=iransans][font=iransans][font=iransans][font=iransans][font=iransans][font=iransans]یک ماژول دوربین دوگانه برای گوشی هوشمند Corephotonics
[/font][/font][/font][/font][/font][/font][/font][/font][/font]

استفاده از چند دوربین برای ضبط استریو و میدان نوری
همان طور که دو چشم ما می‌تواند تصویری استریو در مقابلمان خلق کرده و اجازه دهد که مدلی سه‌بعدی از صحنه را ببینیم، یک گوشی با دو دوربین در کنار یکدیگر نیز می‌تواند تصاویر استریو خلق کند. دوربین استریو در گوشی‌ها به سال 2007 و گوشی‌هایی با توزیع محدود مثل سامسونگ SCH-B710، اچ‌تی‌سی، ال‌جی، شارپ و چند مدل زدتی‌ای برمی‌گردد. این گوشی‌ها و چند مدل دیگر با نمایشگرهای steroscopic یا سه‌بعدی برای نمایش نتایج تصویر سه‌بعدی عرضه شده بودند.

[font=iransans][font=iransans][font=iransans][font=iransans][font=iransans][font=iransans][font=iransans][font=iransans][font=iransans]برای عملکرد بهتر،  ثبت تصویر استریو با استفاده از دوربین گوشی هوشمند باید با پیچیدگی‌های ناشی از اندازه‌ی کوچک گوشی کنار بیاید. بر خلاف دستگاه‌هایی با ضبط استریوی اختصاصی که دوربین‌هایشان با یک فاصله‌ی مناسب مثل فاصله‌ی دو چشم از یکدیگر جدا شده‌اند، دو ماژول دوربین استفاده شده در گوشی‌ها معمولاً بسیار به یکدیگر نزدیک هستند و امکان مانور در آن‌ها کمتر است. بر همین اساس تولید تصاویر باورپذیر که شبیه به تصاویر مشاهده شده توسط دو چشم انسان باشد، چالشی جدید برای تولیدکنندگان است که باید آن را حل کنند. ضمن اینکه دو دوربین باید به دقت هم‌زمان‌سازی شوند تا شاهد عوارض مصنوعی ناشی از ثبت دو تصویر در دو زمان متفاوت نباشیم.
[/font][/font][/font][/font][/font][/font][/font][/font][/font]

[font=iransans][font=iransans][font=iransans][font=iransans][font=iransans][font=iransans][font=iransans][font=iransans][/font][/font][/font][/font][/font][/font][/font][/font]

[font=iransans][font=iransans][font=iransans][font=iransans][font=iransans][font=iransans][font=iransans][font=iransans][font=iransans]فناوری 4-View گوشی RED Hydrogen One که چهار زاویه دید مجزا از تصاویر استریو ایجاد می‌کند.
[/font][/font][/font][/font][/font][/font][/font][/font][/font]

سازنده‌ی دوربین و حالا گوشی RED این مفهوم را با استفاده از دوربین‌های استریو در گوشی Hydrogen One به همراه نرم‌افزار مخصوص شرکت Leia فراتر برده‌اند و به کمک دو جهت‌گیری متفاوت گوشی، عمق را ایجاد کرده و یک اثر بوکه‌ی مصنوعی نیز به آن اضافه می‌کند. نتیجه تصاویری با 16 حالت نمایش ممکن خواهد بود. RED این فناوری را 4-View می‌نامد زیرا از چهار دید مختلف در هر جهت پشتیبانی می‌کند و نورپردازی نیز به خوبی بین زوایای دید متفاوت نگاشت می‌شود. کاربر حالا می‌تواند این تصاویر و ویدئوها را در نمایشگر مخصوص گوشی با عنوان 4V که آن هم توسط فناوری Leia تولید شده، ببیند.

وقتی کاربر سر خود یا گوشی را حرکت می‌دهد، نماهای متفاوتی از تصویر را می‌بیند. وقتی 4-View به درستی کار کند، نتیجه یک تجربه‌ی نمایش چندجهته است که نیازی هم به هدست‌های مخصوص واقعیت مجازی یا واقعیت افزوده ندارد.

[font=iransans][font=iransans][font=iransans][font=iransans][font=iransans][font=iransans][font=iransans][font=iransans][font=iransans]تصاویر ایجاد شده به این روش تولید می شوند: دو دوربین از گوشی هیدروژن یک جفت تصویر استریوی معمولی ثبت می‌کنند. سپس چهار تصویر از زوج-استریو محاسبه شده که هر کدام به 4 زاویه دید مجازی اختصاص دارند و توسط نمایشگر سه‌بعدی مورد استفاده قرار می‌گیرند. تصویر متحرک GIF پایین یک دید کلی از نتیجه‌ی نهایی در گوشی‌های هیدروژن و نمایشگر Lightfield شرکت Leia به شما می‌دهد.
[/font][/font][/font][/font][/font][/font][/font][/font][/font]

[font=iransans][font=iransans][font=iransans][font=iransans][font=iransans][font=iransans][font=iransans][font=iransans][/font][/font][/font][/font][/font][/font][/font][/font]

[font=iransans][font=iransans][font=iransans][font=iransans][font=iransans][font=iransans][font=iransans][font=iransans][font=iransans]یک نمونه‌ی متحرکت از قابلیت چند-دید از گوشی هیدروژن با نمایشگر ساخت Leia
[/font][/font][/font][/font][/font][/font][/font][/font][/font]

علاوه بر آن، Leia اثر بوکه‌ی شبیه‌سازی‌شده را نیز برای تصاویر سه‌بعدی گوشی هیدروژن توسعه داده است. نکته‌ی مورد توجه این است که اثر بوکه‌ی ایجاد شده باید برای هر چهار زاویه دید تولید شده با یکدیگر هم‌خوانی داشته باشد. با نسخه‌ی موجود این قابلیت همیشه عالی کار نمی‌کند اما باز هم جالب است.

دوربین‌های بیشتر نیازمند قدرت پردازشی بیشتری نیز هستند
فضا و قیمت، تنها فاکتورهای مهم در تعداد دوربین‌هایی که می‌توان در یک گوشی هوشمند قرار داد نیستند. قدرت پردازشی نیز یک فاکتور محدودکننده است. پردازش مجموعه‌ای از تصاویر ثبت شده طبیعتاً پیچیده‌تر از کار کردن تنها با تصویر گرفته شده با فقط یک دوربین است. علاوه بر اینکه تمام تصاویر باید به طور معمول پردازش شوند، کار اضافی برای جابه‌جایی‌های مورد نیاز و ترکیب کردن آن‌ها برای به حداقل رساندن اثرات جانبی و انجام عملیات خاص دیگر مثل ایجاد بوکه یا نگاشت شدت نور برای حالت عکس‌برداری با نور کم نیز برای ایجاد عکس نهایی لازم است.

[font=iransans][font=iransans][font=iransans][font=iransans][font=iransans][font=iransans][font=iransans][font=iransans][font=iransans]نگاه به آینده: انتظار دوربین‌های بیشتر در گوشی‌های آینده
هرچه سازندگان گوشی‌های هوشمند برای رسیدن به قابلیت‌های عکس‌برداری بیشتر با یکدیگر رقابت می‌کنند و سعی می‌کنند قدرت گوشی‌ها را برای ورود دوربین به محدوده‌ی واقعیت افزوده اضافه کنند، احتمال برای دیدن ماژول‌های دوربین بیشتر در قسمت‌های پشت و جلوی گوشی‌ها بیشتر می‌شود. پیشرفت‌های نرم‌افزاری امکان اینکه چند دوربین کوچک‌تر کار یک دوربین بزرگ را انجام دهند را بیشتر می‌کند و اندازه‌ی کوچک و ضخامت کم گوشی‌های هوشمند و به طور کلی دستگاه‌های همراه، استفاده از ماژول‌های کوچک‌تر را ضروری‌تر می‌کند.
[/font][/font][/font][/font][/font][/font][/font][/font][/font]

[gnsorena]

مگاپیکسل چیست؟ آیا مگاپیکسل بالا برای دوربین گوشی نیاز است؟

اوایل قرن ۲۱ بود که دوربین‌های عکاسی دیجیتال روانه بازار شدند و فروش خوبی هم داشتند. کمی بعد گوشی‌های همراه مجهز به دوربین شدند. اوایل دوربین گوشی‌ها کیفیت خوبی نداشت و در واقع نیازی هم برای عکاسی با گوشی همراه وجود نداشت و تکنولوژی ساخت دوربینی با کیفیت بالا برای موبایل هم در اختیار مهندسان نبود. چند سالی است که سازندگان گوشی به سمت ساخت دوربین‌هایی با مگاپیکسل بالا رفته‌اند و رقابت سختی هم در این حوزه آغاز شده است. قرار است در این مطلب ببینیم مگاپیکسل چیست؟ آیا نیازی به مگاپیکسل بالا در گوشی‌های همراه داریم؟ دوربین ۱۰۸ مگاپیکسلی واقعا چه تفاوتی با حسگر ۳۲ مگاپیکسلی دارد؟

مگاپیکسل چیست؟
ابتدا بیایید ببینیم مگاپیکسل چیست. تصاویر از نقاطی از داده‌های بصری به نام پیکسل تشکیل شده‌اند که میلیون‌ها عدد در آن‌ها وجود دارد. برخلاف فرمت‌های ویدئویی در دوره HD که نسبت تصویر ۱۶ به ۹ دارند، اغلب عکس‌ها در نسبت‌های ۳ به ۲ یا ۴ به ۳ به نمایش در‌می‌آیند؛ البته می‌توانید با نسبت  ۱۶ به ۹ هم عکس بگیرید. این اتفاق می‌تواند قرارگیری پیکسل‌ها را بهم بزند و اگر یک عکس را با ویدئو مقایسه کنید ممکن است گیج‌کننده به نظر برسد؛ اما نکته اینجاست که هرچه تعداد مگاپیکسل‌ها بیشتر باشد، تصویر در تلویزیون‌های 8K یا 4K بهتر نمایش داده می‌شود و راحت‌تر هم چاپ می‌شود.
به نظر می‌رسد که حداقل روی کاغذ هرچه تعداد مگاپیکسل‌های دوربین گوشی‌ها بیشتر باشد، تصاویر ثبت شده بهتر شده یا قابلیت انعطاف در عکسبرداری بیشتر می‌شود. مشکل اینجاست که سنسورهای کوچک‌تر در دوربین گوشی‌های همراه باعث شده تا پیکسل‌ها به هم فشرده شده و در نتیجه عواقبی داشته باشد. در درجه اول احتمال ثبت تصاویر در ISO بالاتر نویز خواهد داشت و دوم اینکه روی عکسبرداری در نور کم تاثیر منفی خواهد گذاشت؛ چون پیکسل‌های کوچک‌تر سبب می‌شود تا نور کمتری به سنسور برخورد کند.

واقعیت مگاپیکسل بالا چیست؟
سامسونگ برای دوربین ۱۰۸ مگاپیکسلی گلکسی اس ۲۰ اولترا تبلیغ زیادی کرد و گفت که با دوربین آن تقریبا می‌توانید از هرچیزی عکاسی کنید؛ اما واقعیت مگاپیکسل چیست؟
در واقع دوربین ۱۰۸ مگاپیکسلی اس ۲۰ اولترا یک دوربین ۱۲ مگاپیکسلی است که با استفاده از فناوری پیکسل بینینگ، هر پیکسل را با ضریب ۹ به ۱ تقسیم می‌کند؛ بنابراین این نرم‌افزار است که وظایف دوربین را به دوش می‌کشد. انتخاب چنین رزولوشنی عمدی است و دلیلی منطقی هم دارد؛ چون دوربین استاندارد ۱۲ مگاپیکسل واید در نور کم بهتر از حالت ۱۰۸ مگاپیکسلی عکس می‌گیرد. چطور؟!
در این حالت پیکسل‌ها بزرگ‌تر هستند و در نتیجه نور بیشتری جذب می‌کنند. همچنین در ایزوی بالا نویز کمتری در عکس به وجود می‌آید. به همین دلیل است که حالت شب دوربین گلکسی اس ۲۰ اولترا با ۱۲ مگاپیکسل عکس می‌گیرد نه ۱۰۸ مگاپیکسل. از نظر فنی، مگاپیکسل بالاتر جزئیات بیشتری را جذب می‌کند؛ اما نرم‌افزار به سختی کار می‌کند تا نویز را پایین آورده و نور بیشتری را جذب کند. الان باید فهمیده باشید که واقعیت پشت پرده مگاپیکسل بالا چیست.

پس چند مگاپیکسل مورد نیاز است؟
با توجه به توضیحات بالا متوجه می‌شویم که حتی اگر دوربین گوشی شما ۱۲ مگاپیکسلی هم باشد چیزی را از دست نداده‌اید. هرچه تعداد پیکسل بیشتر باشد، یعنی داده‌های بیشتری باید پردازش شوند و در نتیجه سرعت پردازش پایین آمده و عمر باتری کمتر می‌شود. به تمام این‌ها فضای ذخیره‌سازی بیشتر برای ذخیره کردن تصاویر حجیم دوربین‌های مگاپیکسل بالا را هم اضافه کنید.
تاحالا شده عکسی که با گوشی‌تان (که دوربینش مگاپیکسل بالا دارد) در بالاترین کیفیت گرفته‌اید و قصد ارسال آن به دوست‌تان را داشتید و متوجه شده باشید که حجم آن انقدر زیاد است که مجبورید حجمش را کم کنید یا باید زمان زیادی منتظر بمانید تا عکس ارسال شود؟
حقیقت دیگر این است که حتی تلوزیوین‌های اولترا اچ‌دی هم اکثر تصاویر کیفیت بالا را نشان نمی‌دهند؛ چون محدوده نمایش آن‌ها ۸.۳ مگاپیکسل است. وضوح تصویر ۱۲ مگاپیکسلی برای نمایش تصاویر در هر صفحه‌نمایشی (صفحه‌نمایش گوشی، قاب عکس دیجیتال، کامپیوتر، تلویزیون و حتی پروژکتور!!!) کافی است. برای دیدن یک تصویر ۱۲ مگاپیکسلی در تلویزیون‌های اولترا اچ‌دی حتما باید روی آن زوم کنید.
جالب است بدانید که بیشتر دوربین‌های تله‌فوتو گوشی برندهای شناخته‌شده ۱۲ مگاپیکسل یا کمتر از آن است. دوربین‌های سری آیفون ۱۲ اپل هم ۱۲ مگاپیکسلی است.
بیش از ۵ سال است که کیفیت ویدئو اولترا اچ‌دی 4K در دنیای گوشی‌های هوشمند استاندارد شده است و برای فیلم‌برداری با کیفیت 4K به بیشتر از ۱۰ مگاپیکسل نیاز نیست (البته اگر پردازنده و سازنده گوشی شما این اجازه را به شما بدهند). این بدان معناست که چه بخواهید ویدئو UHD 4K با سرعت ۶۰ فریم بر ثانیه و چه ویدئو 720p با سرعت ۱۰۰۰ فریم بر ثانیه بگیرید، یک سنسور ۱۰ مگاپیکسلی کار شما راه می‌اندازد.
لازم است اشاره کنم که پردازنده اسنپدراگون ۸۶۵ قابلیت ضبط ویدئوی 8K را دارد و برای ثبت چنین ویدئویی نیاز به دوربین ۳۳ مگاپیکسلی یا بالاتر از آن است. با این حال، اگر ثبت ویدئو 8K برای شما هیجان‌انگیز باشد؛ نمایشگرهایی که چنین کیفیتی را نشان دهند، آنقدر مقرون‌به‌صرفه و ارزان نیستند که باعث شوند فیلمبرداری با چنین کیفیتی مقرون به صرفه باشد.

سنسور مهم است نه مگاپیکسل
سنسور دوربین است که عملکرد آن را نشان می‌دهد نه تعداد مگاپیکسل دوربین، البته سرعت و کیفیت لنز هم در این بین حائز اهمیت هستند؛ اما از آنجا که گوشی‌های همراه توسط فضا محدود می‌شوند، سنسور و نرم‌افزار کنار هم نقش کلیدی را بازی می‌کنند. در گوشی گلکسی اس ۲۰ اولترا که بالا به آن اشاره کردیم، این سایز سنسور اصلی است که نقش کلیدی را بازی می‌کند نه تعداد مگاپیکسل‌ها (سایز سنسور این گوشی ۹.۵ در ۷.۳ میلی‌متر است).
سایز سنسور بزرگ‌ترین دلیلی است که تا مدت‌ها گوشی‌ها را در رقابت با دوربین‌های DSLR یا بدون آینه بازنده می‌کند. اندازه یک سنسور فول فریم معمولی در یکی از دوربین عکاسی که معادل فیلم ۳۵ میلی‌‌متری است، ۳۶ در ۲۴ میلی‌متر است و سنسورهای کوچک‌تر APS-C در برخی دوربین‌های بدون آینه ۲۲.۲ در ۱۴.۸ میلی‌متر هستند. پس می‌بینید که تفاوت زیادی بین سایز سنسورهای گوشی‌ها و دوربین‌های عکاسی وجود دارد.
پس چون سایز سنسورها کوچک است، نرم‌افزار وارد بازی می‌شود. گوگل و هواوی هردو ادعا می‌کنند که در این بخش بهترین‌های بازار هستند. همچنین شرکت سونی که از تامین‌کنندگان سنسورهای تصویر CMOS برای برندهای مختلف موبایل است هم نقش تاثیرگذاری در بخش نرم‌افزار عکاسی گوشی‌های همراه دارد؛ هرچند به نظر می‌رسد که سونی برای دوربین گوشی‌های خودش از این فناوری‌ها استفاده نمی‌کند.

مگاپیکسل چه زمانی به کار می‌آید؟
سامسونگ وقتی از دوربین ۱۰۸ مگاپیکسلی خودش رونمایی کرد در مورد یک چیز راست می‌گفت: این دوربین عکاسی از راه دور را آسان‌تر می‌کند. بزرگ‌نمایی ۱۰۰ برابری این دوربین در شرایط نور روز باعث می‌شوند تا به راحتی تصاویر را کراپ کرد. زوم سه برابری گلکسی اس ۲۰ اولترا و گلکسی اس ۲۰ در حالت اپتیکال فقط ۱.۰۶ برابر است و زمانی که بیشتر از آن زوم می‌کنید در واقع دارید تصویر را برش می‌دهید.
مگاپیکسل بیشتر لزوما چیز بدی نیست؛ اما معیاری برای اندازه‌گیری عملکرد و قدرت دوربین نیست. حسگر تصویر و نرم‌افزارهای پشتیبان هستند که کارهای اصلی را انجام می‌دهند و اینجاست که نوآوری‌ها شکل می‌گیرند و فناوری‌ها به کار گرفته می‌شوند.

۱۲ مگاپیکسل فعلا کافی است
از نظر من واقعا فعلا ۱۲ مگاپیکسل برای دوربین گوشی‌ها کافی است. همان چیزی که اپل با دوربین ۱۲ مگاپیکسلی آیفون ۱۲ نشان داد. دوربین این گوشی یکی از بهترین‌های حال حاضر بازار است. آیفون ۱۲ پرو مکس با امتیاز کلی ۱۳۰ و آیفون ۱۲ پرو با امتیاز ۱۲۸ رتبه‌های چهارم و پنجم رنکینگ DXOMark را از آن خود کرده‌اند. جالب است بدانید که هیچکدام از گوشی‌های بالاتر از سری آیفون ۱۲ دوربین‌های ۱۰۸ مگاپیکسلی ندارند!! هواوی میت ۴۰ پرو که با ۱۳۶ امتیاز رتبه اول را کسب کرده دوربین اصلی ۵۰ مگاپیکسلی دارد. شیائومی می ۱۰ اولترا که رتبه دوم را دارد از دوربین اصلی ۴۸ مگاپیکسلی بهره می‌برد و هواوی P40 پرو با دوربین اصلی ۵۰ مگاپیکسلی رتبه سوم را کسب کرده است.
به نظر من با توجه به محدودیت‌های سخت‌افزاری مانند قدرت پردازش، فضای ذخیره‌سازی و کیفیت لنز، در حال حاضر نیازی به دوربین‌های با وضوح بالاتر از ۱۲ مگاپیکسل نیست. درست است که سنسورهای بزرگ‌تر با پیکسل‌های بیشتر نسبت به پیکسل‌های خالص بهبود قابل ملاحظه‌ای در کیفیت تصویر دارند؛ اما تمرکز بیشتر وی اپتیک و نرم‌افزار است که رشد صنعت دوربین گوشی‌های هوشمند را امکان‌پذیر می‌کند.
وقتی که ویدئوهای با کیفیت بالا، پردازنده‌های قدرتمندتر، فضای ذخیره‌سازی سریع‌تر و سخت‌افزاری برای اجرای این کیفیت‌ها همه استاندارد شدند، آن‌وقت است که می‌توانیم بگوییم حالا نیاز به مگاپیکسل بالاتر داریم؛ حالا که فعلا همه‌چیز در حد ۱۲ مکاپیکسل است؛ پس فعلا ۱۲ مگاپیکسل کافی است.
اصلا می‌دانید چه چیزی باعث عالی شدن یک عکس می‌شود؟ اینکه بدانید چگونه عکسی عالی بگیرید. زمانی فکر می‌کردم هرچه دوربین گوشی‌ام قوی‌تر باشد می‌توانم عکس‌های بهتری بگیرم. کمی که گذشت و گوشی با دوربین بهتر خریدم دیدم عکس‌ها و فیلم‌ها هیچ فرقی نکرده‌اند. دوربین بهتر شده بود ولی من بلد نبودم خوب عکس و فیلم بگیرم. پس خیلی نگران نباشید. اگر دوربین گوشی شما قوی نیست چیزی را از دست نداده‌اید. کمی که آموزش ببینید از خیلی از کسانی که بهترین گوشی‌ها را دارند، بهتر عکاسی می‌کنید.

با آی‌تی‌رسان

[gnsorena]

مزایا و چالش‌های دوربین‌های چندگانه در گوشی‌های هوشمند

یکی از تغییرات مهم صنعت گوشی‌های هوشمند در سال‌های اخیر، روی آوردن تولیدکنندگان به استفاده از دوربین‌های دوگانه، سه‌گانه یا حتی بیشتر از آن در گوشی‌ها است؛ به طوری که این روزها کمتر گوشی با تنها یک دوربین در بازار یافت می‌شود.

با رشد سریع اهمیت کارایی و جذابیت دوربین در گوشی‌های هوشمند برای تولیدکنندگان و مصرف‌کنندگان، شرکت‌ها به تلاش برای افزودن ویژگی‌ها و بهبود کیفیت دوربین‌هایشان سرعت بخشیدند. از طرف دیگر مشتریان همیشه به دنبال گوشی‌هایی باریک‌تر از گذشته بودند که باعث می‌شود اندازه‌ی قطعات مختلف و به ویژه دوربین، با محدودیت ویژه‌ای روبرو شود. مقدار کم بُعد Z که نشان‌دهنده‌ی ارتفاع یا ضخامت دستگاه است، باعث شده طراحان از طول و عرض بزرگ‌تر دستگاه برای اضافه کردن دوربین به گوشی استفاده کنند.

داشتن چند دوربین باعث می شود ویژگی های جدیدی مثل بزرگنمایی، HDR بهتر، حالت پرتره و عکاسی در نور کم را به گوشی‌های هوشمند هدیه داد اما در عین حال این دستگاه‌ها را با چالش‌های جدیدی نیز مواجه کرد.

در این مطلب به چگونگی تکامل ترکیب‌های چندگانه‌ی دوربین در گوشی‌ها و اینکه این تکامل چگونه تجربه‌ی عکاسی برای دارندگان گوشی‌ها را بهبود بخشیده و چالش‌هایی که سازندگان در طراحی و تولید این دوربین‌ها باید با آن مواجه شوند، می پردازیم. در طول خواندن این مطلب باید توجه داشت که دوربین‌های چندگانه هنوز در حال تکامل هستند، بنابراین هنوز همه چیز در مورد دوربین‌های چندگانه تمام نشده و باید انتظار پیشرفت‌های سریع و ویژگی‌های جدیدی را داشته باشیم که در این فناوری خود را نشان خواهند داد.

تله‌فوتو و بزرگنمایی
تا پیش از معرفی و موفقیت تجاری آیفون 7 پلاس اپل در سال 2016، بزرگنمایی یا زوم در گوشی‌های هوشمند تقریباً فقط بزرگنمایی دیجیتال بود. گلکسی اس4 و اس5 زوم سامسونگ آغازکننده‌ی معدود گوشی‌هایی بودند که از بزرگنمایی اپتیکال بهره می‌برند؛ اتفاقی که به کمک طراحی حجیم این گوشی‌های هوشمند ممکن شده بود. اما پرطرفدارترین محصولات بازار، کیفیتی محدود به همراه توانایی بزرگنمایی دیجیتال داشتند که با استفاده از ترکیبی از برش و تغییر سایز پس از ثبت عکس کار می‌کرد.

وضعیت فیزیکی طراحی لنزها باعث می‌شود قرار دادن یک لنز برای بزرگنمایی در بدنه‌ی باریک گوشی‌های هوشمند رده بالا کاری بسیار پیچیده باشد. بنابراین در چند سال گذشته تقریباً تمامی گوشی‌های پرچمدار بازار به جای تلاش برای اضافه کردن بزرگنمایی اپتیکال، به سمت طراحی لنزها و سنسورهای چندگانه برای دوربین‌های اصلی خود حرکت کرده‌اند. بسیاری از آن‌ها؛ از جمله اپل، وان‌پلاس، اچ‌تی‌سی، شیائومی، نوکیا و ویوو از یک ماژول دوربین معمولی در کنار یک ماژول تله‌فوتوی 2x استفاده کرده‌اند. اگرچه در مواردی مثل هواوی میت 20 پرو و پی20 پرو استفاده از تله‌فوتوی 3x نیز دیده می‌شود.

ثبت تصویر با استفاده از دوربین اصلی هواوی میت 20 پرو در حالت 10مگاپیکسلی
ثبت همان صحنه با استفاده از ماژول تله‌فوتوی 3x هواوی میت 20 پرو

واضح‌ترین مزیت داشتن یک ماژول دوربین تله‌فوتوی مجزا، امکان ثبت تصاویر بهتر در فواصل کانونی بلندتر است. در فاصله کانونی اصلی دوربین تله‌فوتو، دوربین از فرایندی برای پردازش و رندر کردن تصویر در رزولوشن اصلی سنسور استفاده می‌کند. با این کار نتیجه‌ی بهتری نسبت به ثبت تصویر با دوربین اصلی پس از برش قسمت مورد نظر و بزرگنمایی آن به دست می‌آید.

تصاویر ثبت شده با دو ماژول دوربین می‌توانند برای خلق نتایج بهتر حتی در فواصل کانونی غیراصلی با یکدیگر ترکیب شوند، اما این کار چالش‌های جدیدی در زمینه‌ی پردازش تصویر ایجاد می‌کند.

برای مثال تصویر پیش‌نمایش نشان داده شده به کاربر فقط از یک ماژول دوربین برداشته می‌شود، اما در عین حال نیاز به سوییچ کردن مناسب بین دو ماژول در زمان بزرگنمایی و کوچکنمایی تصویر نیز وجود دارد. برای برآورده شدن این نیاز، تصاویر دو ماژول باید بتوانند نوردهی، تعادل رنگ سفید و فاصله‌ی فوکوس کاملاً یکسانی داشته باشند. به دلیل اینکه دو ماژول با یکدیگر مقداری فاصله دارند، تصویر پیش‌نمایش باید مقداری جابه‌جا نیز شود تا تغییر قابل رؤیت در استفاده از ماژول‌های متفاوت به حداقل برسد. نتیجه‌ی نهایی مسلماً برابر استفاده از یک لنز بزرگنمایی مجزا در یک دوربین عکاسی نخواهد بود، اما همین که چنین امکانی در یک دستگاه به این کوچکی مهیا شده، بسیار هیجان‌انگیز است.

گام بعدی در بزرگنمایی: لنز تاشو
به همان اندازه ای که قرار دادن یک لنز بزرگنمایی در ضخامت محدود گوشی کار بسیار سختی است، فواصل کانونی بلندتر در لنزهای تله‌فوتو نیز نیازمند ترکیبی از طراحی هوشمندانه‌ لنز و سنسورهای کوچک‌تر است. در نتیجه ضخامت کم گوشی، فاصله‌ی کانونی لنز را هم اگر در حالت معمول قرار گیرد، محدود می‌کند. با این شرایط سازندگان گوشی‌های هوشمند با استفاده از ترکیب لنز و سنسورها در گوشی تنها می‌توانند به بزرگنمایی دو یا سه برابر دست یابند.

اضافه کردن یک لنز تله‌فوتو معمولاً به معنای یک گوشی ضخیم‌تر و سنسور کوچک‌تر است، به جز در حالت استفاده از لنزهای تاشو

لنز تاشو یا Folded optics راهی برای غلبه بر محدودیت فاصله کانونی با شرایط ضخامت کم در گوشی‌هاست. سنسور ماژول دوربین به صورت عمودی در گوشی قرار گرفته و روی آن به سمت یک لنز با محور نوری است که در طول بدنه‌ی گوشی جا گرفته است. یک آینه یا منشور در جهتی مناسب برای بازتاب نور از صحنه به سمت لنز و سنسور قرار دارد. طراحی‌های اولیه شامل یک آینه‌ی ثابت برای سیستم‌های با لنز دوگانه مثل محصولات Falcon و Hawkeye از Corephotonics بود که یک دوربین معمولی را با یک طراحی تله‌فوتوی تاشو در یک ماژول جا می‌دادند. اما در طراحی شرکت‌های دیگری مثل Light.co از آینه‌های متحرک برای ترکیب تصاویر از دوربین‌های مختلف استفاده شده و محصولاتی با این روش هم وارد بازار شده‌اند.

طراحی‌های دوربین چندگانه‌ی Light.co برای گوشی‌ها که از لنزهای تاشو استفاده می‌کنند
نمایش لنزهای تاشوی استفاده شده برای ساخت ماژول دوگانه‌ی دوربین
بزرگنمایی برعکس: توانایی زاویه باز

این ویژگی البته به اندازه ی قابلیت تله‌فوتو مورد توجه نیست، اما عکاسانی که دوست دارند به جای دوربین عکاسی از گوشی استفاده کنند، به دنبال توانایی ثبت تصاویر wide-angle یا زاویه گسترده هم هستند. شرکت ال جی در این زمینه با اضافه کردن یک دوربین فوق عریض به جی5 در سال 2016، در این زمینه پیشتاز شد و ایسوس نیز با اضافه کردن چنین دوربینی به زنفون 5 این راه را ادامه داد. اخیراً ال‌جی و هواوی مدل‌های دیگری با ترکیب سه‌گانه‌ی دوربین که شامل یک دوربین معمولی به همراه لنزهای تله‌فوتو و ultra-wide می‌شوند، روانه‌ی بازار کرده‌اند.

تصویر معمولی ثبت شده با هواوی میت 20 پرو
همان صحنه‌ی ثبت شده با دوربین با زاویه فوق گسترده گوشی

تصاویر تله‌فوتو و زاویه گسترده بهتر تنها سرآغازی برای چیزی‌ است که سازندگان گوشی‌های هوشمند با اضافه کردن ماژول دوم دوربین به آن دست یافته‌اند.

پرتره، تخمین عمق و بوکه
فاصله‌ی کانونی مؤثر بلندتر حاصل از دوربین تله‌فوتو امکان ثبت چهره‌هایی شفاف‌تر در عکس‌برداری پرتره را نیز فراهم می‌کند، زیرا با امکانات جدید مثل این است که از سوژه با یک چارچوب‌بندی مشخص، دو تصویر با دو فاصله‌ی متفاوت برداشته شده و بخشی از اثرات نامطلوب عکاسی با لنز زاویه باز از آن حذف شود.

با توجه به داشتن دو دوربین با فاصله‌ی اندک، گوشی می‌تواند عمق اشیاء موجود در صحنه را نیز تخمین بزند. این کار با اندازه‌گیری فاصله‌ی اشیاء حاضر در تصویر از دو دوربین انجام می‌شود که آن را parallax می‌نامند. اشیاء نزدیک به دوربین از دید هر یک از دوربین‌ها فاصله‌ی بیشتری خواهند داشت در حالی که اشیاء دورتر نزدیک‌تر به هم دیده می‌شوند. این موضوع را می‌توانید با نگه داشتن انگشت خود در فاصله‌های مختلف و نگاه کردن با آن با یک چشم،  یک بار چشم چپ و بار دیگر چشم راست، بهتر متوجه شوید.

اضافه شدن امکان تخمین عمق اشیاء در صحنه به سازندگان اجازه داد ویژگی جدیدی به عنوان حالت عکس‌برداری پرتره را در گوشی‌های چند دوربینه معرفی کنند، حالتی که در آن سوژه‌ی اصلی واضح می‌ماند اما پس‌زمینه تار نشان داده می‌شود و با این کار سوژه اصلی بیشتر به چشم می‌آید. دوربین‌های عکاسی حرفه‌ای با لنزهای زاویه گسترده به طور خودکار این کار را انجام می‌دهند اما در سنسورهای کوچک گوشی‌های هوشمند رسیدن به چنین تصاویری نیازمند پردازش پس از ثبت، در داخل دوربین است.

در حالت پیش‌فرض، پس‌زمینه‌ی تصویر ثبت‌شده توسط آیفون 8 پلاس اندکی تار شده است
حالت پرتره‌ی آیفون 8 پلاس از دوربین دوم برای تخمین عمق تصویر و تار کردن پس‌زمینه استفاده می‌کند

البته سازندگان گوشی‌ها نیز برای ساخت حالت پرتره‌ی قابل قبول باید چندین چالش مهم را حل می‌کردند. اول اینکه روش ساده‌ی اندازه‌گیری عمق توسط دوربین می‌تواند منجر به اشتباه شود و نتیجه‌ی آن تار شدن اشتباه بخشی از سوژه یا تار نشدن بعضی از سوژه‌ها در پس‌زمینه‌ی تصویر است. مورد دوم اثر بوکه است که تار شدن طبیعی تصویر در اثر استفاده از لنزهای زاویه باز است. محاسبات آن در این حالت بسیار سخت است و در نتیجه ایجاد تاری دلچسب برای پس‌زمینه‌ی تصویر پرتره با مشکل مواجه می‌شود.

سومین مسئله این است که هریک از دوربین‌های ترکیب چندگانه زاویه دید متفاوت و شاید سرعت شاتر متفاوتی دارند، بنابراین تنظیم دقیق تصاویر و حذف حالت‌های روح‌مانند ایجاد شده در تصویر هم باید در نظر گرفته شود. مورد آخر هم اینکه در اپلیکیشن‌هایی که از دوربین‌های چندگانه استفاده می‌کنند، دوربین‌های درگیر باید به دقت هم‌زمان‌سازی شوند تا تصاویر ثبت شده دقیقاً در یک لحظه‌ی واحد گرفته شده و اثرات حرکتی در نتیجه به حداقل برسد.

درحالی که استفاده از دو دوربین کامل در گوشی می‌تواند بهترین راه برای رسیدن به نتایجی که ذکر شد باشد، این روش تنها راه ممکن نیست. برای مثال در پیکسل 2 و پیکسل 3 گوگل، استفاده از پیکسل‌های دوگانه‌ی سنسورهای ساخت سونی برای خواندن تصویر از نیمه‌های چپ و راست هر پیکسل به طور جداگانه، دو دوربین مجازی با فاصله‌ی اندک از یکدیگر ایجاد می‌کند.

تصویر ایجاد شده در سمت چپ پیکسل تنها با حدود یک میلیمتر فاصله از تصویر سمت راست ثبت می‌شود اما همین فاصله هم برای گوگل به منظور استفاده از اختلاف بین آن دو و تخمین اولیه‌ی عمق کافی است. پس از این کار، گوشی تصاویر پشت سر هم گرفته شده را با کمک هوش مصنوعی ترکیب کرده و یک نقشه‌ی عمق دقیق‌تر ایجاد می‌کند و در نهایت به تار کردن پس‌زمینه می‌رسد.

اضافه کردن دوربین ثانویه برای بهبود جزئیات تصویر
از آن‌جا که سنسورهای دوربین خودشان رنگی را ثبت نمی‌کنند، نیازمند مجموعه‌ای از فیلترهای رنگی به اندازه‌ی پیکسل‌ها هستند. در نتیجه هر پیکسل تنها در یک رنگ ذخیره می‌شود که آن هم معمولاً قرمز، سبز یا آبی است. خروجی پیکسل در فرآیندی به نام موزاییک‌زدایی یا demosaicing ترکیب می‌شود تا یک تصویر رنگی RGB تولید شود، اما این نوع طراحی چند نکته هم دارد.

اول اینکه در نتیجه‌ی این ترکیب رنگ، مقداری از تفکیک‌پذیری از دست می‌رود و دوم اینکه چون هر پیکسل تنها بخشی از نور را دریافت می‌کند، دوربین نمی‌تواند به اندازه‌ی یک دوربین بدون ترکیب فیلتر رنگی حساس بماند. بنابراین در بعضی از مدل‌های گوشی هوشمند، مثل هواوی میت 10 پرو و پی20 پرو، از یک سنسور تک‌رنگ ثانویه با توانایی ثبت تمامی رنگ موجود در رزولوشن کامل تصویر استفاده شده است. ترکیب تصویر ثبت شده توسط دوربین تک‌رنگ با تصویر دوربین اصلی RGB می‌تواند یک تصویر با جزئیات بیشتر خلق کند.

تصویر گرفته شده با سنسور RGB در هواوی میت 10 پرو
برشی از تصویر
همان صحنه‌ی ثبت شده با دوربین تک‌رنگ 20مگاپیکسلی هواوی میت 10 پرو
برش همان قسمت تصویر قبل

درحالی که استفاده از یک سنسور تک‌رنگ ثانویه بهترین روش برای این کار است، این بار هم این تنها راه موجود نیست. Archos هم همین نتیجه را با اضافه کردن یک سنسور RGB با رزولوشن بالاتر کسب می‌کند. در هر دو طراحی به خاطر فاصله‌ی دو دوربین، فرآیند جابه‌جایی و ترکیب دو تصویر پیچیده است، بنابراین تصویر خروجی در واقع کاملاً مطابق با جزئیات ثبت شده در نسخه‌ی تک‌رنگ با رزولوشن بالا نیست اما به هر حال بهبود خوبی نسبت به ماژول تک‌دوربینه ایجاد می‌کند.

یک صحنه‌ی روشن با استفاده از دوربین RGB هواوی پی20 پرو
همان صحنه با استفاده از دوربین‌های RGB و تک‌رنگ
یک بخش بریده‌شده از تصویر فقط RGB
بخش بریده شده از تصویر با دوربین دوگانه که جزئیات بیشتری را نمایش می‌دهد
یک راه دیگر برای استفاده از یک ماژول اضافی دوربین، ترکیب کردن تصویر از یک دوربین تک‌رنگ حساس به نور با تصویری رنگی از یک دوربین RGB به منظور تولید تصویری بهتر در نور کم و صحنه‌هایی با کنتراست بالا است. اینجا هم نتایج حاصل از جابه‌جایی تصویر بین دو دوربین چالش‌هایی برای تولید تصویر ایجاد می‌کند. با نگاه به تصاویر نمونه، می‌توانید ببینید در حالی که سنسور تک‌رنگ در هر شرایط نوری بهبود ایجاد می‌کند، تفاوت در وضعیت با نور کم بسیار مشخص‌تر است.
تصویر کم‌نور با فقط دوربین RGB هواوی پی20 پرو
همان صحنه با استفاده از دوربین‌های RGB و تک‌رنگ
یک بخش بریده‌شده از تصویر فقط RGB
بخش بریده شده از تصویر با دوربین دوگانه که جزئیات بیشتری را نمایش می‌دهد

اپلیکیشن‌های واقعیت افزوده (AR)
حالا دیگر گوشی‌ها استفاده‌ی متفاوتی از تصاویر ثبت شده توسط دوربین می‌کنند. ایجاد نقشه‌ای برای تشخیص دوری و نزدیکی اشیاء حاضر در یک صحنه یا همان نقشه‌ی عمق یکی از آنها است که از این نقشه برای بهبود کاربردهای مختلف واقعیت افزوده نیز استفاده می‌شود. برای مثال یک برنامه می‌تواند از نقشه‌ی عمق به منظور جاگذاری و نمایش اشیاء مصنوعی روی صحنه استفاده کند. در استفاده‌ی بلادرنگ،  اشیاء می‌توانند در محیط حرکت کرده و به نظر زنده برسند. هم اپل با ARKit و هم اندروید با ARCore پلتفرم‌های واقعیت افزوده‌ای برای گوشی‌هایی با چند دوربین آماده کرده‌اند. در مورد گوشی‌های پیکسل نیز دستگاه‌هایی که از پیکسل‌های دوگانه برای خلق نقشه‌ی عمق استفاده می‌کنند، مورد پشتیبانی ARCore هستند.

دوربین‌های دوگانه به امکان AR در گوشی‌ها کمک می‌کنند

به هر حال، یک سنسور عکاسی ثانویه تنها راه برای استفاده از ماژول دوربین چندگانه و اندازه‌گیری عمق نیست. در سال 2014 میلادی اچ‌تی‌سی مدلی را با یک سنسور عمق اختصاصی وارد بازار کرده بود. در طول زمان سنسور اختصاصی عمق با استفاده از فناوری‌هایی مثل Time of Flight نشان داده‌اند که می‌توانند راه بهتری برای تولید نقشه‌های عمق مناسب برای واقعیت افزوده باشند، اما استفاده از آن‌ها نیز مثال دیگری از استفاده از ماژول دوربین چندگانه برای کمک به یک کاربرد دیگر در گوشی‌های هوشمند است.

گام رو به جلوی تأمین‌کنندگان ماژول‌ها در راهکارهای چند دوربینه
سازندگان ماژول‌های دوربین کار تولیدکنندگان گوشی‌های هوشمند را در اضافه کردن دوربین‌های چندگانه به طراحی گوشی‌هایشان بسیار ساده‌تر کرده‌اند. در کنار ارائه‌دهندگان چنین فناوری‌هایی مثل Corephotonics و Arcsoft، سازندگان ماژول‌های دوربین شامل Electro-Mechanics سامسونگSunny Optical، O-Film، Foxconn Sharp، Q-Tech، LuxVisions و سایرین، مجموعه‌ای از راه‌کارها با ترکیب‌های مختلفی از دوربین‌های چندگانه را در یک ماژول و به همراه کتابخانه‌های پردازش تصویر ارائه می‌کنند. بنابراین در طول زمان انتظار داریم شاهد گسترش و پیشرفت سریع ماژول‌های دوربین چندگانه در گوشی‌ها باشیم.

سامسونگ ماژول‌های دوربین دوگانه با استفاده‌های مختلف را به فروش می‌رساند
یک ماژول دوربین دوگانه برای گوشی هوشمند Corephotonics

استفاده از چند دوربین برای ضبط استریو و میدان نوری
همان طور که دو چشم ما می‌تواند تصویری استریو در مقابلمان خلق کرده و اجازه دهد که مدلی سه‌بعدی از صحنه را ببینیم، یک گوشی با دو دوربین در کنار یکدیگر نیز می‌تواند تصاویر استریو خلق کند. دوربین استریو در گوشی‌ها به سال 2007 و گوشی‌هایی با توزیع محدود مثل سامسونگ SCH-B710، اچ‌تی‌سی، ال‌جی، شارپ و چند مدل زدتی‌ای برمی‌گردد. این گوشی‌ها و چند مدل دیگر با نمایشگرهای steroscopic یا سه‌بعدی برای نمایش نتایج تصویر سه‌بعدی عرضه شده بودند.

برای عملکرد بهتر،  ثبت تصویر استریو با استفاده از دوربین گوشی هوشمند باید با پیچیدگی‌های ناشی از اندازه‌ی کوچک گوشی کنار بیاید. بر خلاف دستگاه‌هایی با ضبط استریوی اختصاصی که دوربین‌هایشان با یک فاصله‌ی مناسب مثل فاصله‌ی دو چشم از یکدیگر جدا شده‌اند، دو ماژول دوربین استفاده شده در گوشی‌ها معمولاً بسیار به یکدیگر نزدیک هستند و امکان مانور در آن‌ها کمتر است. بر همین اساس تولید تصاویر باورپذیر که شبیه به تصاویر مشاهده شده توسط دو چشم انسان باشد، چالشی جدید برای تولیدکنندگان است که باید آن را حل کنند. ضمن اینکه دو دوربین باید به دقت هم‌زمان‌سازی شوند تا شاهد عوارض مصنوعی ناشی از ثبت دو تصویر در دو زمان متفاوت نباشیم.

فناوری 4-View گوشی RED Hydrogen One که چهار زاویه دید مجزا از تصاویر استریو ایجاد می‌کند.

سازنده‌ی دوربین و حالا گوشی RED این مفهوم را با استفاده از دوربین‌های استریو در گوشی Hydrogen One به همراه نرم‌افزار مخصوص شرکت Leia فراتر برده‌اند و به کمک دو جهت‌گیری متفاوت گوشی، عمق را ایجاد کرده و یک اثر بوکه‌ی مصنوعی نیز به آن اضافه می‌کند. نتیجه تصاویری با 16 حالت نمایش ممکن خواهد بود. RED این فناوری را 4-View می‌نامد زیرا از چهار دید مختلف در هر جهت پشتیبانی می‌کند و نورپردازی نیز به خوبی بین زوایای دید متفاوت نگاشت می‌شود. کاربر حالا می‌تواند این تصاویر و ویدئوها را در نمایشگر مخصوص گوشی با عنوان 4V که آن هم توسط فناوری Leia تولید شده، ببیند.

وقتی کاربر سر خود یا گوشی را حرکت می‌دهد، نماهای متفاوتی از تصویر را می‌بیند. وقتی 4-View به درستی کار کند، نتیجه یک تجربه‌ی نمایش چندجهته است که نیازی هم به هدست‌های مخصوص واقعیت مجازی یا واقعیت افزوده ندارد.

تصاویر ایجاد شده به این روش تولید می شوند: دو دوربین از گوشی هیدروژن یک جفت تصویر استریوی معمولی ثبت می‌کنند. سپس چهار تصویر از زوج-استریو محاسبه شده که هر کدام به 4 زاویه دید مجازی اختصاص دارند و توسط نمایشگر سه‌بعدی مورد استفاده قرار می‌گیرند. تصویر متحرک GIF پایین یک دید کلی از نتیجه‌ی نهایی در گوشی‌های هیدروژن و نمایشگر Lightfield شرکت Leia به شما می‌دهد.

یک نمونه‌ی متحرکت از قابلیت چند-دید از گوشی هیدروژن با نمایشگر ساخت Leia

علاوه بر آن، Leia اثر بوکه‌ی شبیه‌سازی‌شده را نیز برای تصاویر سه‌بعدی گوشی هیدروژن توسعه داده است. نکته‌ی مورد توجه این است که اثر بوکه‌ی ایجاد شده باید برای هر چهار زاویه دید تولید شده با یکدیگر هم‌خوانی داشته باشد. با نسخه‌ی موجود این قابلیت همیشه عالی کار نمی‌کند اما باز هم جالب است.

دوربین‌های بیشتر نیازمند قدرت پردازشی بیشتری نیز هستند
فضا و قیمت، تنها فاکتورهای مهم در تعداد دوربین‌هایی که می‌توان در یک گوشی هوشمند قرار داد نیستند. قدرت پردازشی نیز یک فاکتور محدودکننده است. پردازش مجموعه‌ای از تصاویر ثبت شده طبیعتاً پیچیده‌تر از کار کردن تنها با تصویر گرفته شده با فقط یک دوربین است. علاوه بر اینکه تمام تصاویر باید به طور معمول پردازش شوند، کار اضافی برای جابه‌جایی‌های مورد نیاز و ترکیب کردن آن‌ها برای به حداقل رساندن اثرات جانبی و انجام عملیات خاص دیگر مثل ایجاد بوکه یا نگاشت شدت نور برای حالت عکس‌برداری با نور کم نیز برای ایجاد عکس نهایی لازم است.

نگاه به آینده: انتظار دوربین‌های بیشتر در گوشی‌های آینده
هرچه سازندگان گوشی‌های هوشمند برای رسیدن به قابلیت‌های عکس‌برداری بیشتر با یکدیگر رقابت می‌کنند و سعی می‌کنند قدرت گوشی‌ها را برای ورود دوربین به محدوده‌ی واقعیت افزوده اضافه کنند، احتمال برای دیدن ماژول‌های دوربین بیشتر در قسمت‌های پشت و جلوی گوشی‌ها بیشتر می‌شود. پیشرفت‌های نرم‌افزاری امکان اینکه چند دوربین کوچک‌تر کار یک دوربین بزرگ را انجام دهند را بیشتر می‌کند و اندازه‌ی کوچک و ضخامت کم گوشی‌های هوشمند و به طور کلی دستگاه‌های همراه، استفاده از ماژول‌های کوچک‌تر را ضروری‌تر می‌کند.

[gnsorena]

مروری بر مهم ترین تحولات در دنیای دوربین گوشی های موبایل

در طی سال‌های گذشته شاهد پیشرفت پردازنده‌های موبایل از تک هسته‌ای به ده هسته‌ای بوده ایم. رزولوشن صفحه نمایش تلفن‌های‌همراه هم با عبور از سد HD به کیفیت باورنکردنی 4K رسیده اند. اما پیشرفت در این دو حوزه کم کم با کندی روبرو شده است. بر خلاف آن‌ها دوربین‌های موبایل هر روز بهتر و بهتر شده و کاربران را برای تعویض گوشی قدیمی خود وسوسه می‌کنند.

 اکنون گامی به عقب برداشته و به گوشی‌هایی که با معرفی فناوری‌های انقلابی نگاه و انتظارات ما را از دوربین تلفن‌های‌همراه شکل داده اند، ادای احترام می‌کنیم.

Kyocera VP-210 اولین گوشی دوربین‌دار بود که سال 1999 وارد بازار شد. این دستگاه حسگری 0.1 مگاپیکسلی داشت و می‌توانست تا 20 عکس را ذخیره کرده تا به وسیله ایمیل ارسال کند. این تلفن از تماس تصویری با سرعت 2 فریم بر ثانیه پشتیبانی می‌کرد.

با قرار داشتن ماژول دوربین در جلو، لقب اولین دوربین سلفی نیز برازنده این دستگاه است.

Pixon12 اولین دوربین تلفن‌همراهی است که توانسته از عدد 10 مگاپیکسل عبور کند. این گوشی با حسگر 12 مگاپیکسلی آگوست 2009 توسط سامسونگ معرفی شد. 

یک دهه طول کشید تا حساسیت دوربین گوشی‌ها سه رقمی شود. Mi Note 10/10 Pro از شیائومی حسگری 108 مگاپیکسلی داشت و از سنسور 1/1.33  اینچی HMX سامسونگ به همراه تکنولوژی تجمیع پیکسل 4 در 1 بهره می‌برد. 

بزرگترین سنسور استفاده شده در یک تلفن‌همراه توسط شرکت پاناسونیک و در Lumix Smart Camera CM1 به کار گرفته شد که 1 اینچ اندازه و 20 مگاپیکسل رزولوشن داشت. این گوشی همچنین از یک لنز لایکا با گشودگی دیافراگم f/2.8 استفاده می‌کرد.

از تجمیع پیکسل ها برای جمع آوری اطلاعات چند پیکسل و تبدیل آنها به یک پیکسل استفاده می‌شود. این فرآیند باعث بزرگ‌تر شدن اندازه پیکسل‌ها، عملکرد بهتر در نور کم و درنتیجه زوم با کیفیت تر می‌شود. اولین بار نوکیا در  Nokia 808 PureView از این قابلیت استفاده کرد. 

نخستین گوشی‌موبایل با توانایی زوم اپتیکال سال‌ها زودتر به بازار آمد. Sharp 902 لنزی داشت که برای دوربین 2 مگاپیکسلی‌اش زوم 2 برابری را به ارمغان می‌آورد. تا جایی که می‌دانیم لنز پریسکوپی نیز برای اولین بار توسط این دستگاه به کار گرفته شده است. 

می‌توانیددر این مقاله درباره نحوه عملکرد و تفاوت انواع روش‌های زوم بخوانید.

در جولای (تیر و مرداد) 2011 اچ تی سی و ال جی اولین هوشمند‌های دارای دوربین دوگانه را به هدف استفاده از تب تصاویر سه بعدی به وجود آمده توسط فیلم «آواتار» در آن سال‌ها، معرفی کردند. LG Optimus 3D و HTC EVO 3D هرکدام از دو ماژول دوربین مشابه برای ایجاد تصویری از عمق استفاده می‌کردند. 

در سال 2016 LG G5 با دوربین دوگانه‌ای شامل ماژول اصلی دارای رزولوشن 16 مگاپیکسل و ماژول فرعی با لنز التراواید و میدان دید 135 درجه‌ به کابران ارایه شد. با توجه به میدان دید 120 درجه‌ای لنز‌های التراواید امروزی، عدد 135 برای اولین تلفن همراه با چنین لنزی بسیار تحسین برانگیز است.

 HTC One (M8) دستگاه قابل اشاره دیگری است که دوربین دوگانه‌ای با ماژول‌های 4 مگاپیکسلی داشت و از ماژول فرعی برای به دست آوردن اطلاعات عمق تصویر بهره می‌جست تا افکت‌های مختلفی ایجاد کند. 

[url=https://www.shahrsakhtafzar.com/fa/articles-guides/smartphone/33627-android-phone-battery-health-check-accubattery][/url]