یکی از مشکلات اصلی دستگاه‌های الکترونیکی قابل بلع، روش‌های تامین انرژی آن‌ها است. برای رفع این مشکل، محققان توانسته‌اند برای اولین بار یک باتری قابل شارژ کاملاً خوراکی ایجاد کنند که استفاده از آن برای بدن هیچ ضرری نخواهد داشت.

نقل‌قول:

اگرچه میانگین سطح امید به زندگی طی یک قرن گذشته به لطف پیشرفت‌های مرتبط با مراقبت‌های بهداشتی بالغ بر دو برابر افزایش یافته است، اغلب روش‌های تشخیص و نظارت بر بیماری‌های مرتبط بر دستگاه گوارش همچنان تهاجمی و ناراحت کننده هستند.

نقل‌قول:

دستگاه‌های الکترونیکی خوراکی می‌توانند فواید عمده‌ای برای نظارت بر دستگاه گوارش، درمان و همچنین نظارت سریع بر کیفیت غذا داشته باشند. تحقیقات اخیر امکان استفاده از مدارها و حسگرهای خوراکی را نمایش داد، اما برای دستیابی به وسایل الکترونیکی کاملاً خروکی به منبع انرژی خوراکی نیاز داریم قبل از این دستاورد در دنیای پزشکی قابل دسترس نبود.

نقل‌قول:

برای اولین بار یک باتری قابل شارژ کاملاً خوراکی ایجاد کرده‌ایم که می‌تواند برای تامین انرژی دستگاه‌های الکترونیکی خوراکی مورد استفاده قرار بگیرد.

این باتری با ولتاژ خاصی کار می‌کند که در صورت بلعیده شدن هیچ مشکلی برای بدن انسان ایجاد نخواهد کرد.

روزنامه ایران در گزارشی نوشت: بالن‌های ارتباطی یا مخابراتی یک پلتفرم هوایی یا سامانه‌های هوایی هستند که از گاز سبک‌تر از هوا برای بلند شدن استفاده می‌کنند و شناور هستند و از طریق کابل به سکوی زمینی (لنگرگاه) خود مقید (متصل) می‌شوند. 

 
روزنامه ایران چهارشنبه ۲۳ تیر در گفت وگو با وهاب حقیقت مدیر گروه سامانه‌های بازگشت پذیر پژوهشگاه فضایی ایران، نوشت: عملیات پروازی بالن مخابراتی بام ۵۰ در سایت کاوش پژوهشگاه فضایی ایران انجام شد.  
 
 بالن‌های ارتباطی یا مخابراتی چگونه بالن‌هایی هستند و چه کاربردهایی دارند؟
ز آنجایی که امکان پروازهای پی در پی زیادی دارند، از آنها به‌عنوان یک سکوی هوایی برای محموله‌های با کاربری پوشش مخابراتی، سنجشی و ارتباطات رادیویی استفاده می‌شود و در مجموع باید گفت به‌دلیل انتقال اطلاعات با سرعت بالا در مواقع بحران، سوانح طبیعی و غیرطبیعی به این بالن‌ها نیاز داریم و این سامانه‌ها می‌توانند ما را در جایگزین کردن روش‌های سنتی یاری دهند و بسیار کارآمد باشند و در بحث امنیت ملی در بخش‌های امنیت مرزها، نظارت بر اسکله‌ها و سواحل، امنیت زیرساخت‌های حساس و نظارت بر مکان‌های حساس کاربرد دارد. در بخش نظارت حاکمیتی هم از بالن‌های مخابراتی در بخش‌های مدیریت ازدحام جمعیت، مبارزه با قاچاق، نظارت بر ترافیک و دیگر رویدادهای مهم استفاده می‌شود.
 
این بالن‌ها دارای چه ورژن‌هایی هستند؟
سامانه‌های سکوی هوایی مقید پژوهشگاه فضایی ایران به چند کلاس عملیاتی و بر اساس وزن (۱۵، ۵۰ و ۳۰۰) طبقه‌بندی می‌شوند و بار را می‌توانند بالا ببرند و شناور باشند. بالن مخابراتی بام ۵۰ هم همان‌طور که از نامش پیداست می‌تواند بار مفید ۵۰ کیلوگرمی را به‌عنوان محموله حمل کند، البته در صورتی که ارتفاع منطقه عملیاتی از سطح دریا کاهش یابد بالن مخابراتی قادر است وزن‌های بیشتری حمل کند که البته در صورت افزایش ارتفاع، وزن کمتری را حمل می‌کند.
  
و تا چه ارتفاعی می‌تواند اوج بگیرد؟
ارتفاع عملکردی این سامانه‌ها به فشار اتمسفری سایت پرواز بستگی دارد. بنابراین ارتفاع عملیاتی این دسته از سامانه‌های مقید بر اساس مشخصات محموله خود بین ۳۰۰ تا ۵۰۰ متر از سطح دریاهای آزاد است.

این بالن‌ها تا چه میزان مسافت طی می‌کنند و عمر مفید آنها چقدر است؟

این بالن‌ها امکان پخش اینترنت، عکسبرداری و پایش با دوربین، برقراری ارتباط بی‌سیم و... را دارند. میزان آنتن دهی استفاده برای اینترنت هم بستگی به موقعیت ژئوگرافی منطقه و محموله‌های مخابراتی TD-LTE (نسل اینترنت ثابت) مورد استفاده، دارد. در این سامانه‌ها تا شعاع ۱۰ کیلومتری امکان وسعت پوشش دهی وجود دارد و عمر مفید این بالن‌ها بسته به منطقه عملیات و مداومت‌های عملکردی و تخصص نیروی بهره بردار متفاوت است.
 
پژوهشگاه فضایی ایران به‌عنوان توسعه دهنده و متولی این حوزه از سامانه‌های پرنده، محصولاتش تا ۱۰۰۰ ساعت قابل بهره‌برداری است و با توجه به تجربیاتی که از عملیات‌های پیشین در زمینه این دسته از بالن‌های مخابراتی و ارتباطی به‌دست آورده، عمر میانگین پاکت پروازی هر بالن بین ۵ تا ۷ سال و سکوی پروازی و زیستی آن ماشین‌آلات پیشرفته مهندسی با طول عمر بالای ۲۰ سال است.
 
آیا تنها پژوهشگاه فضایی کشور این دسته از بالن‌ها را می‌سازد؟
بله پژوهشگاه فضایی ایران به‌عنوان متولی، طراحی، ساخت و توسعه سامانه‌های سبک تر از هوا (LTA) با کاربرد غیر نظامی و با هدف ایجاد راه حلی برای جایگزینی خدمات ماهواره‌ای، طرح توسعه سامانه‌های کشتی هوایی و بالن‌های مقید را در همکاری با بخش خصوصی و مجموعه‌های دانش بنیان در دستور کار دارد.
 
علت رشد و توسعه این دسته از سامانه‌ها را در چه می‌دانید؟
هزینه ساخت این سامانه‌ها به‌عنوان یک پلتفرم با قابلیت مداومت بالا به نسبت سایر پرنده‌های با کاربرد مشابه بسیار اقتصادی است و دلیل اصلی میزان رشد و توسعه این سامانه‌ها در کشورهای توسعه یافته نیز همین امر است.
 
آیا کشورهای منطقه هم بالن‌های مخابراتی می‌سازند؟
در منطقه، فقط کشور ترکیه در بحث طراحی و ساخت سامانه‌های بالنی هوایی است. رژیم اشغالگر قدس نیز در مباحث نظامی در این حوزه فعال است اما سایر کشورها مانند عراق، افغانستان و کویت از محصولات کشور امریکا بهره می‌برند و در دنیا نیز کشورهای پیشرفته‌ای همچون امریکا، آلمان، انگلیس، روسیه، چین، ژاپن و استرالیا در حال توسعه سامانه‌های مختلف با اهداف نظامی و غیر نظامی و همچنین سکوهای هوایی شبه ماهواره هستند.

برای اینکه این صنعت برای کشور ارزش افزوده بیشتری داشته باشد باید چه اقدام‌هایی انجام داد؟

انجام فرایند دستیابی و تخلیص گاز هلیوم، برای افزایش بهره‌وری و کاهش هزینه‌های عملیات این سامانه‌ها و ترویج بیشتر آنها در داخل کشور، امر مهمی است. به‌نظر می‌رسد اگر با آینده نگری و تحقیق و توسعه در این زمینه و طراحی وساخت محصولات تکامل یافته‌تر،  با فاصله کمی نسبت به کشورهای توسعه یافته در این مسیر گام برداریم و علاوه بر بازارهای داخلی نیم نگاهی هم به بازارهای منطقه داشته باشیم، ارزش افزوده زیادی برای کشور به ارمغان خواهد آورد.
 
پژوهشگاه فضایی برنامه‌ای برای طراحی و ساخت مدل‌های جدیدی از بالن‌های مخابراتی دارد؟
پژوهشگاه، در پروژه‌ای جدید بالن نسل ۲ را برای ارتقای سامانه‌های مربوطه و ایجاد سامانه‌ای در کلاس جهانی در دست اجرا دارد.
 
بالن نسل دو چه تفاوتی با بالن‌های مخابراتی و ارتباطی قبلی دارند؟
چرخه طراحی سامانه بالن‌های مخابراتی با استفاده از تجربیات عملیات‌های قبلی و استفاده از دانش روز دنیا، به روزرسانی شده است. از سوی دیگر سیستم سامانه، مطابق با نیازهای عملیاتی پژوهشگاه فضایی و با هدف افزایش کیفیت، سهولت بهره برداری،  اطمینان بالاتر و قابلیت عرضه به کاربران داخلی و خارجی طراحی شده است. مهمتر اینکه سعی شده نظرات فنی کاربران این سامانه‌ها و نیازهای آنها نیز در طراحی سامانه بالن‌های مخابراتی لحاظ شود و اینکه با استفاده از توان تمامی بخش‌های پژوهشگاه فضایی، زیرساخت‌ها و گلوگاه‌های تکنولوژیک ساخت این نسل از بالن‌های مخابراتی (مانند پارچه با استحکام بالا و مقاوم به عبور گاز هلیوم) در داخل پژوهشگاه طراحی و توسعه داده شده است. در نهایت توان حمل محموله (محموله با جرم بیشتر در قیاس با سامانه قبلی و در ابعاد حجمی مشابه بالن بام ۵۰) و مداومت پروازی آن ارتقا یافته و  با شرایط اقلیمی کشور و منطقه تطابق یافته است. بنابراین عملیات‌پذیری و شرایط بهره‌برداری راحت‌تر داشته و قابلیت رقابت با محصولات روز دنیا را خواهد داشت.
 
معمولاً به بالن‌های مخابراتی هم شبه ماهواره (کشتی هوایی) می‌گویند، چه شباهتی بین کشتی هوایی و این بالن‌ها وجود دارد؟
سکوهای هوایی استراتوسفری (لایه دوم زمین) با نام (HAPS) high altitude pseudo satellite) نسل پیشرفته‌ای از بالن‌های مخابراتی هستند که از آنها با نام «کشتی هوایی» یاد می‌شود و عملاً از سیستم‌های کنترلی و سیستم‌های پیش رانش مشابه هواپیما بهره می‌برند و همانند بالن‌های مخابراتی به زمین متصل نیستند. کشتی‌های هوایی با توجه به ارتفاع عملکردی بالا، سطح پوشش بسیار وسیعی را در اختیار کاربر قرار می‌دهند و میدان دید آنها با توجه به ارتفاع عملیاتی شعاعی در حدود ۱۵۰ کیلومتر است و این وسعت پوشش و دائمی بودن آن منجر به کاربردهای وسیع برای این سامانه‌ها خواهد بود.
 
آیا پژوهشگاه ساخت کشتی‌های هوایی را نیز در برنامه دارد؟
بله پژوهشگاه طرح توسعه دستیابی به این سامانه‌ها را در دستور کار دارد و پروژه کشتی هوایی نمونه آزمایشگاهی و کیهان به‌عنوان محصولات میانی در دستیابی به این فناوری تعریف شده و هم اکنون با اتکا به دانش پژوهشگران این پژوهشگاه در حال اجرا است.

هوش مصنوعی؛ پدیده‌ای که توسط انسان‌ها ایجاد شد تا تفکر را به ماشین‌ها ببخشد و سپس از همین تفکر جهت بهبود زندگی انسان‌ها استفاده شود. طبیعتا هوش مصنوعی یا همان AI نیز همانند سایر چیزهای دیگر در این دنیا، مزایا و معایبی دارد. در این مطلب قصد داریم که 5 مورد از خطرات اصلی هوش مصنوعی را برای شما بازگو کنیم.
هوش مصنوعی چگونه می‌تواند خطرناک باشد؟
این قضیه روزبه‌روز در حال پیچیده‌تر شدن بوده و مسئله‌ای که در این بین وجود دارد این است که اجماع و همچنین درک جامعی از پیامدهای این پدیده وجود ندارد. خطرات هوش مصنوعی از نابودی هزاران شغل تا حتی نابودی خود بشر، گسترده شده‌اند. در این رابطه 2 سناریو وجود دارد:

1. هوش مصنوعی به‌گونه‌ای برنامه‌‌ریزی شده که کاری مخرب را انجام دهد.
   
2. هوش مصنوعی به‌گونه‌ای برنامه‌ریزی شده که کارهایی مفید انجام دهد، اما در حین نیل به این هدف، فعالیتی مخرب را مرتکب می‌شود.
   

پیچیده‌تر شدن هوش مصنوعی می‌توان این خطرات را تشدید کند. مثلا فرض کنید که یک هوش مصنوعی به‌گونه‌ای برنامه‌ریزی شده باشد که تولید تعداد گیره‌های کاغذ را به حداکثر برساند. حال اگر این هوش مصنوعی بسیار باهوش باشد، آنگاه شاید کل سیاره زمین را تخریب کرده و از منابع حاصله جهت نیل به هدف خود استفاده کند. البته فقط هوش مصنوعی‌های سطح بالا نیستند که خطرات بالقوه‌ای دارند. در زیر به 5 مورد از خطرات اساسی هوش مصنوعی‌ در حالت کلی می‌پردازیم.
1. خودکارسازی و نابودی شغل‌ها
خودکارسازی خطری است که همین حالا هم گریبان‌گیر جامعه شده است. از این موارد می‌توان به کارخانه‌های خودکار، اتومبیل‌های خودران و حتی رستوران‌های خودکار و بدون دخالت انسان، اشاره کرد. شاید هم کمی دیگر شاهد آژانس‌های تاکسی‌رانی باشیم که نه‌تنها ماشین‌های آن‌ها خودران هستند، بلکه صاحب آن‌ها نیز یک هوش مصنوعی است؛ همانند بازی Cyberpunk 2077.
هوش مصنوعی نسبت به انسان‌ها، کارها را با هزینه‌ای کمتر انجام داده و به‌علاوه دقت و کارایی بهتری را نیز ارائه می‌دهد. مثلا هوش مصنوعی در زمینه تشخیص جعل اسناد و تومورها، عملکرد بهتری از فرزندان آدم دارد. مشکل اینجاست که کارکنانی که شغل‌های فعلی خود را از دست می‌دهند، قادر به انجام شغل‌های جدید ایجاد شده در زمینه هوش مصنوعی، نخواهند بود (به دلیل پیچیده بودن و همچنین نداشتن گواهی‌های مربوطه).
با پیشرفت AI، شغل‌های بیشتری نیز از قلمرو انسان‌ها رخت بربسته و وارد قلمرو ماشین‌ها و هوش مصنوعی می‌شوند، همانند سکانس‌های گوناگونی که در ابتدای بازی Detroit: Become Human شاهد آن‌ها بودیم.
2. امنیت و حریم خصوصی
در سال 2020، دولت بریتانیا طی گزارشی بر نیاز به کاربرد بیشتر هوش مصنوعی جهت دفاع در زمینه‌های سایبری که نیازمند واکنش سریع (سریع‌تر از واکنش انسانی) هستند، تاکید کرد. حال مسئله اینجاست که با رشد تهدیدهای سایبری که ناشی از هوش مصنوعی هستند، ما نیز باید بیشتر از هوش مصنوعی استفاده کرده تا جلوی این خطرات را بگیریم، مگر اینکه راه‌حل دیگری را پیدا کنیم.
مسئله‌ دیگر در این بین نیز این است که شاید خود هوش مصنوعی دفاع کننده، روزی آلوده شود. روزانه در حدود 2.5 میلیون ترابایت اطلاعات در فضای آنلاین ایجاد می‌شود. هم‌اکنون هوش مصنوعی می‌تواند پروفایل‌های کاربری را به‌گونه‌ای ایجاد کرده که هدف‌گذاری دقیق تبلیغاتی را امکان‌پذیر کنند.
فناوری تشخیص چهره نیز پیشرفت‌های زیادی کرده و طبق گزارش‌ها اکنون نیروهای پلیس در برخی از مناطق، از عینک‌هایی استفاده می‌کنند که می‌توانند مجرمان را برچسب‌گذاری کنند. خطر اصلی در اینجاست که چنین فناوری‌هایی مورد سوءاستفاده قرار بگیرند.

3. بدافزار هوش مصنوعی

هوش مصنوعی با استفاده از یادگیری ماشینی و تکنیک آزمون و خطا می‌تواند آسان‌تر سیستم‌های امنیتی و رمزنگاری‌ها را هک کند. در این بین، مواردی همچون خودروهای خودران، بیشتر در معرض خطر چنین حمله‌هایی قرار دارند. مثلا یک بدافزار می‌تواند باعث تصادف کردن ماشین و یا بسته شدن راه‌ها شود. طبیعتا تنها تاکتیک دفاعی در این زمینه، استفاده از یک هوش مصنوعی ضد بدافزار است.
4. سلاح‌های خودکار
سلاح‌های خودکار (بهره‌گیرنده از هوش مصنوعی) هم‌اکنون نیز وجود داشته و برخی از کارشناسان از سازمان ملل درخواست کرده‌اند که جهت محافظت از انسان‌ها در قبال چنین سلاح‌هایی، چاره‌ای بیندیشد. مثلا یک پهباد که از قابلیت تشخیص چهره برخوردار است، می‌تواند یک شخص را دنبال کند. یا اینکه یک سلاح گرم برخوردار از هوش مصنوعی می‌تواند با درصد خطایی بسیار پایین، هدف خود را از پای درآورد.
اگر هوش مصنوعی بدون دخالت انسان، تصمیم‌های مرتبط با مرگ و زندگی بگیرد، آنگاه چه اتفاقی می‌افتد؟ یک لحظه سری فیلم‌های ترمیناتور را به یاد بیاورید!
5. دیپ‌فیک، اخبار جعلی و امنیت سیاسی
نرم‌افزارهایی که حالت‌های چهره را بازسازی می‌کنند (همان دیپ‌فیک‌ها)، چنان پیشرفت کرده‌اند که به‌سختی می‌توانیم خروجی‌های آن‌ها را از واقعیت تمیز دهیم. خطرات دیپ‎‌فیک در حال حاضر بیشتر متوجه افراد مشهور و صاحب قدرت است، اما طولی نمی‌کشد که این قضیه دامن زندگی روزمره افراد عادی را نیز می‌گیرد. به هر حال با استفاده از یک تصویر پروفایل فیسبوک می‌توان یک ویدیوی دیپ‌فیک ساخت.
قضیه به اینجا ختم نمی‌شود. هوش مصنوعی می‌تواند به ویرایش تصویر، نوشتن متن، ایجاد صدا و … پرداخته و بنابراین تبلیغات را با جزئیات بالایی، مطابق علاقه اشخاص گوناگون طراحی کند. هوش مصنوعی و بسیاری از پدیده‌های دیگری که در اطراف خود می‌بینیم، به دلیل میل انسان به پیشرفت و “هر روز بهتر از دیروز بودن” به وجود آمده‌اند. در این بین مسئله‌ای که مطرح شده این است که آدمی تا چه زمانی می‌خواهد که این روند را ادامه دهد. چه بسا با عبور از سطحی مشخص، این پیشرفت‌ها نه‌تنها رندگی ما را بهتر نکرده، بلکه مقدمات نابودی همیشگی نسل بشر و به قول ایلان ماسک، پیدایش یک دیکتاتوری جاودانه توسط هوش مصنوعی را فراهم کنند.

تصور کنید بدون تایپ کردن و فقط با فکر کردن به کلمات رایانه آن‌ها را تایپ کنید یا موقعی که چشمان تان را بسته اید، بدون روشن کردن دستگاه، موسیقی دلخواه تان را بشنوید یا .... اصولا ارتباط بی سیم میان مغز و رایانه هم مهیج است و هم ترسناک. به عنوان مثال توانایی برقراری ارتباط با دیگران از طریق فکر هیجان انگیز است، اما توانایی خواندن ذهن شما توسط دیگران ترسناک است.

کنترل چراغ یا رانندگی با ذهن با یک ماشین هیجان انگیز است، ولی توانایی دیگران در کنترل ذهن شما ترسناک است. داشتن یک حافظه کامل شاید جالب باشد، اما اگر حافظه شما هک شود ترسناک خواهد بود. درست مانند فصل ۳ یک سریال خارجی به نام «صد» که یک هوش مصنوعی به نام «الی» با استفاده از تراشه‌های رایانه‌ای قابل هضم شروع به کنترل ذهن مردم می‌کند و در نهایت مردم به فکر نابودی آن و خارج کردن تراشه‌ها از بدن شان می‌افتند یا سریال «آینه سیاه» (black mirror) که نشان می‌دهد چگونه فناوری در آینده جزئی‌ترین امور و ارتباطات زندگی انسان‌ها و حتی احساسات آن‌ها را تحت کنترل خواهد گرفت.

با این حال، استفاده از هوش مصنوعی در کنار فوایدی که دارد، همان طور که خواندید آثار کابوس واری هم ممکن است به همراه داشته باشد. اما همه این‌ها را گفتیم که به ویدئوی سه دقیقه‌ای منتشر شده از شرکت نورالینک متعلق به ایلان ماسک بپردازیم.

در این ویدئو میمونی نشان داده می‌شود که پس از کار گذاشتن تراشه ساخت این شرکت در دو نیم‌کره مغزش می‌تواند بازی‌های رایانه‌ای انجام دهد. به همین دلیل امروز می‌خواهیم ضمن بررسی برخی شایعات در خصوص این تراشه‌ها و میکروچیپ‌ها از تاریخچه استفاده از آن‌ها هم بنویسیم.

شرکت نورالینک متعلق به ایلان ماسک، چند روز پیش ویدئوی سه دقیقه‌ای را منتشر کرد که بازتاب زیادی در جهان داشت. در این فیلم میمونی نشان داده می‌شود که پس از کار گذاشتن تراشه ساخت این شرکت در دو نیم‌کره مغزش می‌تواند بازی‌های رایانه‌ای انجام دهد.

ایلان ماسک در توییتی نوشت: این تراشه که به صورت بی‌سیم شارژ می‌شود به افراد دارای معلولیت کمک می‌کند با مغزشان با گوشی‌های هوشمند کار کنند و سرعت‌شان از سرعت دست افراد عادی بیشتر باشد. این فناوری همچنین می‌تواند افراد دچار فلج عضلات را قادر به راه رفتن کند.

طبق توضیحات ویدئوی نورالینک، این تراشه با استفاده از دو هزار الکترودی که به قشر حرکتی مغز این میمون وصل است، سیگنال‌های الکتریکی مغز را ضبط و رمزگشایی می‌کند. نورالینک قصد دارد تراشه‌ای رایانه‌ای بسازد که با هدف درمان بیماری‌های مغز و اعصاب، همچون آلزایمر و آسیب‌های نخاعی در مغز کار گذاشته می‌شود.

همیشه ورود فناوری جدید به زندگی با، اما و اگر‌هایی همراه بوده و برخی شایعاتی در خصوص آن ارائه داده اند که در بسیاری از مواقع با واقعیت همخوانی ندارند. ریز تراشه‌ها و میکروچیپ‌ها هم از این قاعده مستثنی نیستند و صحبت از ورود آن‌ها به زندگی با، اما و اگر‌هایی همراه بوده.

به طور مثال گفته می‌شود که قدرت‌های بزرگ جهان می‌خواهند با کاشت ریز تراشه و میکرو چیپ در بدن ما، مغزمان را کنترل کنند و ناخواسته و بدون این که از خود اراده‌ای داشته باشیم، ما را به خدمت خود در آورند، یا در خصوص همین واکسن کرونا هم اوایل شایعه شده بود که همه‌گیری ویروس کرونا سرپوشی برای طرح کاشت ریزتراشه‌های قابل ردگیری در بدن انسان‌هاست که آن را بیل گیتس موسس میلیاردر شرکت مایکروسافت طراحی کرده است.

شایعه‌ای که هیچ مدرکی برای اثبات و تایید آن وجود ندارد، در حالی که بنیاد بیل و ملیندا گیتس آن را به طور کامل رد کرده اند. جالب است که بدانید بی بی سی در گزارشی نوشته: «بنابر نظرسنجی موسسه یو‌گاو ۲۸ درصد از آمریکایی‌ها معتقدند آقای گیتس قصد داشته از واکسن برای کار گذاشتن ریزتراشه در بدن انسان‌ها استفاده کند.»

البته شاید دلیل این شایعه حمایت بنیاد بیل گیتس از پروژه تحقیقاتی دانشگاه MIT باشد که هدفش ساخت یک میکروچیپ برای پیشگیری از بارداری در زنان فقیر و مناطقی از آفریقاست؛ پروژه‌ای که منتقدان زیادی دارد و از آن به عنوان یک شاهد مثال وجود نگاه‌های غیر انسانی و صرفا کاسب کارانه یا مبتنی بر فرضیات فردی و عجیب و غریب بیل گیتس و احتمال وجود چنین دیدگاه‌هایی در ماجرای تولید میکروچیپ هم یاد می‌شود.

ماجرای کاشت ایمپلنت‌های رادیویی و ریز تراشه‌ها از سال ۱۹۹۸ در جهان شروع شد و اولین بار یک دانشمند بریتانیایی به نام کوین وارویک برای بازکردن در‌ها و روشن کردن چراغ‌ها در خانه اش ایمپلنتی در دست خود کاشت که بعد از ۹ روز آن را در آورد و اکنون هم در موزه علوم لندن قرار دارد.

بعد از آن مطالعات در خصوص این ایمپلنت‌ها ادامه داشت، اما تقریبا از سال ۲۰۱۴ میلادی، کاشت میکروچیپ‌های خاص در دست کارمندان و نیرو‌های شرکت‌های مختلف در جهان به روشی برای کنترل کیفیت، نظارت بر اعمال و البته آسان‌سازی رفت و آمد‌ها و امنیت بیشتر تبدیل شده است.

به این ترتیب که کارمندان با کاشت میکروچیپ‌هایی تقریبا به اندازه یک دانه برنج دیگر نیازی نخواهند داشت با خود کارت شناسایی حمل یا برای ورود به ساختمان یا کارخانه از اثر انگشت یا رمز عبور استفاده کنند و حتی برای انجام تراکنش‌های مالی هم به کارت اعتباری نیاز ندارند.

در واقع همه چیز به صورت خودکار و با نزدیک شدن بدن فرد به نقاط مد نظر انجام خواهد شد. اکنون کارمندان چندین شرکت بزرگ در دنیا از این میکرو چیپ‌ها استفاده می‌کنند و ادعا شده در چند سال آینده کارمندان گوگل و مایکروسافت هم از این میکروچیپ‌ها استفاده خواهند کرد.

اما دانشمندان تنها به استفاده از میکروچیپ‌ها و ریز تراشه‌ها به عنوان کیف پول و کنترل از راه دور بسنده نکردند و آن‌ها را در خدمات پزشکی هم پیشرفت دادند و نوعی قرص سایبری ساختند تا بعد از تجزیه و تحلیل هورمون‌های داخل بدن آن را به پزشک اطلاع دهد.

این هم پایان ماجرا نیست و اکنون شرکت Neuralink که متعلق به ایلان ماسک است، به سراغ ارتباط مغز انسان با رایانه رفته. این شرکت پیش از این با یک تراشه توانسته کنترل مغز یک خوک را در دست بگیرد و به تازگی هم ویدئوی میمونی را که مغز او را از طریق یک تراشه کنترل می‌کنند منتشر کرده است.