<![CDATA[تالار گفتمان سورنا - جنگ افزار]]> https://forum.gnsorena.ir/ Wed, 27 May 2026 01:49:14 +0000 MyBB <![CDATA[اسلحه ی مخصوص جنگ تن به تن ایکس ام ۲۹ (XM29 Objective Individual Combat Weapon): هزین]]> https://forum.gnsorena.ir/showthread.php?tid=3317 Tue, 08 Sep 2020 12:09:39 +0430 masi00]]> https://forum.gnsorena.ir/showthread.php?tid=3317
این اسلحه برای هدف قرار دادن نیروهای دشمن که سنگر گرفته بودند مورد استفاده قرار می گرفت و با برنامه ریزی از قبل سرباز شلیک کننده می توانست گلوله ی رها شده را روی سر یا پشت نیروهای دشمن منفجر کند که باعث می شد نیروهای متخاصم کشته شده یا مجبور شوند از مخفیگاه خود خارج شوند.

۳ روش ساده تبدیل mp3 به mp4 و برعکس (آنلاین، موبایل و کامپیوتر)
آموزش رنگی نوشتن و فونت های فانتزی در واتساپ
۳ روش ساده اضافه کردن متن یا زیرنویس به ویدیو (موبایل و کامپیوتر)
بهترین دانلود منیجر برای ویندوز ۱۰ کدام است؟ ۵ گزینه برتر



پروژه ی ساخت این اسلحه در دهه ی ۹۰ آغاز شد و در اکتبر سال ۲۰۰۵ به دلیل هزینه ی بالای ساخت (۳۵٫۰۰۰ دلار برای هر قبضه) متوقف گردید. تا قبل از کنسل شدن پروژه برای تحقیقات و توسعه این اسلحه ی خودکار بیش از ۱۰۰ میلیون دلار هزینه شده بود. ممکن است در آینده با کاهش هزینه ها این اسلحه بتواند در میدان نبرد مورد استفاده قرار گیرد.]]>
این اسلحه برای هدف قرار دادن نیروهای دشمن که سنگر گرفته بودند مورد استفاده قرار می گرفت و با برنامه ریزی از قبل سرباز شلیک کننده می توانست گلوله ی رها شده را روی سر یا پشت نیروهای دشمن منفجر کند که باعث می شد نیروهای متخاصم کشته شده یا مجبور شوند از مخفیگاه خود خارج شوند.

۳ روش ساده تبدیل mp3 به mp4 و برعکس (آنلاین، موبایل و کامپیوتر)
آموزش رنگی نوشتن و فونت های فانتزی در واتساپ
۳ روش ساده اضافه کردن متن یا زیرنویس به ویدیو (موبایل و کامپیوتر)
بهترین دانلود منیجر برای ویندوز ۱۰ کدام است؟ ۵ گزینه برتر



پروژه ی ساخت این اسلحه در دهه ی ۹۰ آغاز شد و در اکتبر سال ۲۰۰۵ به دلیل هزینه ی بالای ساخت (۳۵٫۰۰۰ دلار برای هر قبضه) متوقف گردید. تا قبل از کنسل شدن پروژه برای تحقیقات و توسعه این اسلحه ی خودکار بیش از ۱۰۰ میلیون دلار هزینه شده بود. ممکن است در آینده با کاهش هزینه ها این اسلحه بتواند در میدان نبرد مورد استفاده قرار گیرد.]]> <![CDATA[ایده دیوانه‌وار ارتش آمریکا؛ اتصال مغز سربازان به رایانه مرکزی د]]> https://forum.gnsorena.ir/showthread.php?tid=2901 Wed, 04 Dec 2019 12:03:07 +0330 omidrock]]> https://forum.gnsorena.ir/showthread.php?tid=2901 [تصویر: cybrog-1.jpg]
حتماً شما نیز تا به امروز تصاویر فیلم‌های جنگی علمی و تخیلی را دیده‌اید که در آنها سربازان داخل میدان جنگ می‌توانند با دستیار ویژه‌ای صحبت کرده و یا به اطلاعات گسترده‌ای دست پیدا کنند که از یک منبع خارجی و به صورت لحظه‌ای در اختیارشان قرار می‌گیرد. ایده دیوانه‌وار ارتش آمریکا پیاده‌سازی طرحی مشابه برای 30 سال آینده سربازان با همین ویژگی‌هاست.
سربازانی که در میدان جنگ قرار دارند به صورت ویژه در موقعیت استراتژیک و تنش‌زایی قرار می‌گیرند که نیاز به بررسی انبوهی از اطلاعات از میدان جنگ، وضعیت جسمی، مهمات، پیش‌برد عملیات و بسیاری موارد دیگر دارد.
به تازگی ارتش آمریکا طرحی را در مرحله تحقیق و توسعه قرار داده که در نظر دارد مغز سربازان در میدان جنگ را به یک کامپیوتر مرکزی متصل کند تا بتوان به نحوی مدیریت‌شده‌تر، باعث افزایش توانایی‌های فکری سربازان شد.
به صورت فنی می‌توان پتانسیل بسیار بالایی را برای این طرح متصور شد ولی اینکه بدانیم کاربردهای آن در نهایت به چه صورتی خواهد بود رازی است که به نظر فعلاً زمان زیادی برای پی بردن به ویژگی‌های نهایی آن نیاز است.
بنا بر گزارش Army Times سربازان جدید که از آنها باید با عنوان سربازان سایبورگ (به معنای سربازانی که ویژگی‌های فیزیولوژیک رده بالاتری از انسان‌های معمولی دارند) یاد کنیم قرار است در سال 2050 وارد فاز عملیاتی شوند. این فناوری نظامی می‌تواند قدمی بزرگ در افزودن فناوری‌های افزوده به کاربری‌های عمومی و خاص باشد که مسلماً تحولی بزرگ در نبردهای زمینی و میادین جنگ ایجاد خواهد کرد.
البته جدای ویژگی‌های مثبت فنی برای نیروهای نظامی، این فناوری می‌تواند خطرات زیادی را نیز با خود به دنبال داشته باشد که از جمله آنها قابلیت فرمان‌پذیری و کم اثر شدن احساسات انسانی که می‌تواند گهگاه باعث حفظ جان افراد بی‌گناه و غیر نظامی در میدان نبرد گردد، شود.
علاوه بر این اتصال مغز و ذهن سربازان به یک رایانه یا مرکز تصمیم‌گیری می‌تواند با گسترش ساخت ابزارها، توانایی کنترل از راه دور ابزارها، خودروها و وسایل نقلیه و همچنین دسترسی به اطلاعات و موقعیت سایر سربازان را ممکن سازد که مسلماً موقعیت این سربازان را نسبت به نیروهای دشمن در وضعیت بهتری قرار خواهد داد.
به هر حال امیدواریم در آینده تعداد جنگ‌ها روز به روز کمتر و کمتر شود تا هیچ‌گاه نیازی به توسعه تا این حد امکانات نظامی نباشد. فناوری به نوبه خود باعث پیشرفته‌تر شدن و افزودن امکانات به هر حوزه‌ای می‌شود ولی در مواردی که با جان انسان‌ها سر و کار داریم بهتر است که فناوری به سمتی حرکت کند که به جای ایراد خسارت بیشتر، همواره امنیت بیشتر ایجاد گردد.
]]> [تصویر: cybrog-1.jpg]
حتماً شما نیز تا به امروز تصاویر فیلم‌های جنگی علمی و تخیلی را دیده‌اید که در آنها سربازان داخل میدان جنگ می‌توانند با دستیار ویژه‌ای صحبت کرده و یا به اطلاعات گسترده‌ای دست پیدا کنند که از یک منبع خارجی و به صورت لحظه‌ای در اختیارشان قرار می‌گیرد. ایده دیوانه‌وار ارتش آمریکا پیاده‌سازی طرحی مشابه برای 30 سال آینده سربازان با همین ویژگی‌هاست.
سربازانی که در میدان جنگ قرار دارند به صورت ویژه در موقعیت استراتژیک و تنش‌زایی قرار می‌گیرند که نیاز به بررسی انبوهی از اطلاعات از میدان جنگ، وضعیت جسمی، مهمات، پیش‌برد عملیات و بسیاری موارد دیگر دارد.
به تازگی ارتش آمریکا طرحی را در مرحله تحقیق و توسعه قرار داده که در نظر دارد مغز سربازان در میدان جنگ را به یک کامپیوتر مرکزی متصل کند تا بتوان به نحوی مدیریت‌شده‌تر، باعث افزایش توانایی‌های فکری سربازان شد.
به صورت فنی می‌توان پتانسیل بسیار بالایی را برای این طرح متصور شد ولی اینکه بدانیم کاربردهای آن در نهایت به چه صورتی خواهد بود رازی است که به نظر فعلاً زمان زیادی برای پی بردن به ویژگی‌های نهایی آن نیاز است.
بنا بر گزارش Army Times سربازان جدید که از آنها باید با عنوان سربازان سایبورگ (به معنای سربازانی که ویژگی‌های فیزیولوژیک رده بالاتری از انسان‌های معمولی دارند) یاد کنیم قرار است در سال 2050 وارد فاز عملیاتی شوند. این فناوری نظامی می‌تواند قدمی بزرگ در افزودن فناوری‌های افزوده به کاربری‌های عمومی و خاص باشد که مسلماً تحولی بزرگ در نبردهای زمینی و میادین جنگ ایجاد خواهد کرد.
البته جدای ویژگی‌های مثبت فنی برای نیروهای نظامی، این فناوری می‌تواند خطرات زیادی را نیز با خود به دنبال داشته باشد که از جمله آنها قابلیت فرمان‌پذیری و کم اثر شدن احساسات انسانی که می‌تواند گهگاه باعث حفظ جان افراد بی‌گناه و غیر نظامی در میدان نبرد گردد، شود.
علاوه بر این اتصال مغز و ذهن سربازان به یک رایانه یا مرکز تصمیم‌گیری می‌تواند با گسترش ساخت ابزارها، توانایی کنترل از راه دور ابزارها، خودروها و وسایل نقلیه و همچنین دسترسی به اطلاعات و موقعیت سایر سربازان را ممکن سازد که مسلماً موقعیت این سربازان را نسبت به نیروهای دشمن در وضعیت بهتری قرار خواهد داد.
به هر حال امیدواریم در آینده تعداد جنگ‌ها روز به روز کمتر و کمتر شود تا هیچ‌گاه نیازی به توسعه تا این حد امکانات نظامی نباشد. فناوری به نوبه خود باعث پیشرفته‌تر شدن و افزودن امکانات به هر حوزه‌ای می‌شود ولی در مواردی که با جان انسان‌ها سر و کار داریم بهتر است که فناوری به سمتی حرکت کند که به جای ایراد خسارت بیشتر، همواره امنیت بیشتر ایجاد گردد.
]]> <![CDATA[بهترین پهپاد‌های سال ۲۰۱۹]]> https://forum.gnsorena.ir/showthread.php?tid=2873 Mon, 02 Dec 2019 14:42:43 +0330 omidrock]]> https://forum.gnsorena.ir/showthread.php?tid=2873 مجله دیجی‌کالا - یوسف اسفندیاری: در ابتدا باید به اهمیت قوانین مربوط به پهپاد‌ها در کشور‌های مختلف اشاره کنیم که قبل از هر کاری توصیه می‌شود مجوز‌های مربوط به پرواز پهپاد‌ها را دریافت کنید. بعد از این کار، باید به دنبال بهترین پهپاد مورد نیاز خود بگردید.
[تصویر: 2216901_112.jpg]
شاید صرفا به یک پهپاد اسباب‌بازی نیاز دارید تا در اوقات فراغت با آن سرگرم شوید یا شاید هم یک پهپاد دارای دوربین عالی برای فیلمبرداری و عکس‌برداری هوایی جوابگوی نیاز‌های شما خواهد بود. در هر صورت برای انواع و اقسام نیازها، خوشبختانه پهپاد‌های مختلفی وجود دارد.
تا چند سال قبل، برای بهترین پهپاد جمع‌وجور DJI Mavic Pro پیشنهاد می‌شد و برای بهترین دوربین هم سری پهپاد‌های فانتوم توجه زیادی را جلب می‌کردند. اما حالا گزینه‌های متعددی ارائه شده که دست کاربران را برای انتخاب بازتر کرده‌اند. در این مطلب به شماری از بهترین پهپاد‌های ۲۰۱۹ می‌پردازیم و به ترتیب از ارزان‌ترین شروع می‌کنیم.
Hubsan H۱۱۱
بهترین پهپاد بسیار کوچک برای محیط‌های داخلی – ۱۸ دلار
[تصویر: 2216902_817.jpg]
بهترین پهپاددر زمینه‌ی پهپاد‌های کوچک دسته‌بندی مشخصی وجود ندارد، ولی عموما پهپاد‌هایی که در کف دست جا می‌شوند، به‌عنوان نانو پهپاد در نظر گرفته می‌شوند. در همین زمینه، یکی از بهترین‌ها پهپاد Hubsan H۱۱۱ است. Hubsan در زمینه‌ی ساخت پهپاد‌های مختلف فعالیت زیادی دارد و در این میان H۱۱۱ یکی از بهترین گجت‌ها برای پرواز در محیط داخلی است.
این گجت به دلیل اندازه بسیار کوچکی که دارد، مطمئنا عمر باتری آن قابل مقایسه با دیگر پهپاد‌ها نیست، ولی به راحتی کار خود را برای پرواز‌های محدود انجام می‌دهد. در هر صورت استفاده از این پهپاد تجربه بسیار لذت‌بخشی است.
Syma X۵C-۱
بهترین پهپاد اسباب‌بازی – ۴۲ دلار
[تصویر: 2216903_762.jpg]
برای یادگیری پرواز با پهپاد‌های حرفه‌ای، توصیه می‌شود که در ابتدا با پهپاد‌هایی مانند Syma X۵C-۱ تجربه کسب کنید. اگرچه در اصل این یک پهپاد اسباب‌بازی محسوب می‌شود و قابلیت‌های محدودی دارد، ولی تجربه پرواز با آن باعث می‌شود در این کار حرفه‌ای‌تر شوید.
با این کار نه‌تن‌ها تا حدی می‌توانید مبانی پرواز را یاد بگیرید، بلکه حتی می‌توانید در زمینه فیلمبرداری هم تجربه کسب کنید. در ابتدای کار تصادف پهپاد تقریبا اجتناب‌ناپذیر است، ولی آیا ترجیح می‌دهید این اتفاق برای یک پهپاد بسیار گران‌قیمت رخ دهد یا برای پهپادی مانند Syma X۵C که علاوه بر قیمت نه‌چندان بالا از بدنه انعطاف‌پذیر بهره می‌برد؟
UVify OOri
بهترین پهپاد مسابقه‌ای برای افراد کم تجربه – ۲۹۵ دلار
[تصویر: 2216904_611.jpg]
این پهپاد مناسب افراد کم‌تجربه‌ای است که می‌خواهند از یک پهپاد پرسرعت استفاده کنند. از این پهپاد کوچک می‌توان در محیط‌های داخلی هم استفاده کرد، زیرا گارد‌های پلاستیکی از پره‌های آن محافظت می‌کنند. علاوه بر این به لطف ویژگی‌های مختلف، پرواز با آن کار چندان سختی نیست. پهپاد‌هایی مانند Hubsan H۱۱۱ و Syma X۵C حداکثر سرعت ۱۶ کیلومتر بر ساعت را ارائه می‌دهند، اما نهایت سرعت UVify OOri به ۹۶ کیلومتر بر ساعت هم می‌رسد. مهم‌ترین ویژگی پهپاد‌های مسابقه‌ای سرعت زیاد و قدرت مانور بالای آن‌ها است و معمولا باتری آن‌ها در چنین سرعت بالایی برای حدود ۵ دقیقه دوام می‌آورد.
Walkera F۲۱۰
بهترین پهپاد مسابقه‌ای برای افراد باتجربه – ۳۱۹ دلار
[تصویر: 2216905_922.jpg]
پهپاد‌های مسابقه‌ای مانند کامپیوتر‌ها هستند. اگرچه می‌توانید کامپیوتر‌های آماده بسیار خوبی را از بازار خریداری کنید، اما معمولا بهترین سیستم مطابق با نیاز‌های مشخص یک کاربر حرفه‌ای توسط فرد موردنظر با بهره‌گیری از قطعات شرکت‌های مختلف تشکیل می‌شود.
در ضمن هرکدام از مسابقات و لیگ‌های پهپاد‌ها چالش‌های مختلفی را مطرح می‌کنند و برنده یک مسابقه شاید مناسب مسابقه بعدی نباشد. در همین زمینه، شرکت Walkera پهپاد‌های آماده خوبی مانند F۲۱۰ را روانه‌ی بازار کرده که قبل از ساخت پهپاد‌های اختصاصی مطابق نیاز‌های فرد، می‌تواند برای استفاده در مسابقات و لیگ‌های مختلف مورد استفاده قرار بگیرد.
DJI Mavic Mini
بهترین پهپاد جمع‌وجور برای فیلمبرداری – از ۳۹۹ دلار
[تصویر: 2216906_254.jpg]
این پهپاد که در پاییز ۲۰۱۹ معرفی شده با داشتن وزن ۲۴۹ گرمی و اندازه بسیار کوچک از همان ابتدا توانسته توجهات زیادی را جلب کند. دوربین ۱۲ مگاپیکسلی این پهپاد به لرزشگیر ۳ سه محوره متصل است که می‌تواند ویدیو با رزولوشن ۲.۷ K را ثبت کند و مدت پرواز آن هم به ۳۰ دقیقه می‌رسد.
برای افرادی که به دنبال پهپاد مناسب برای عکس‌برداری و فیلمبرداری هوایی با کیفیت مشابه دوربین گوشی‌های هوشمند هستند، Mavic Mini یکی از بهترین گزینه‌ها محسوب می‌شود.
DJI Mavic Air
بهترین پهپاد تاشو – از ۶۸۰ دلار
[تصویر: 2216907_823.jpg]
در زمینه‌ی پهپاد‌های جمع‌وجور تاشو، اگرچه DJI Mavic Mini امکانات زیادی را ارائه می‌دهد، ولی Mavic Air مدل پیشرفته‌تری محسوب می‌شود و برای کار‌های مختلف حرف بیشتری برای گفتن دارد. اگر به دنبال فیلمبرداری ۴ K باکیفیت و روان در آسمان هستید، باید به این پهپاد نگاهی بیندازید.
این گجت به لطف بهره‌گیری از امکانات مختلف کار را برای افراد تازه‌کار راحت کرده و به اندازه کافی پیشرفته است تا بیشتر فیلم‌برداران نیمه‌حرفه‌ای هم از استفاده از آن لذت ببرند.
این پهپاد به لطف مکانیزم پره‌های تاشویی که دارد، به راحتی جمع می‌شود و با سرعت بیش از ۶۴ کیلومتر بر ساعت به پرواز در می‌آید. روی هم رفته، Mavic Air احتمالا بهترین پهپاد ۴ K است که با این مبلغ می‌توان خریداری کرد.
DJI Mavic ۲ Pro
بهترین پهپاد برای فیلمبرداری ارزان‌تر از ۲۰۰۰ دلار – ۱۵۰۰ دلار
[تصویر: 2216908_898.jpg]
این پهپاد اگرچه در آگوست ۲۰۱۸ عرضه شده، ولی در زمینه‌ی فیلمبرداری همچنان یکی از بهترین پهپاد‌های شرکت DJI محسوب می‌شود. سری Mavic ۲ شامل Mavic ۲ Zoom و Mavic ۲ Pro است که تنها تفاوت آن‌ها مربوط به دوربینشان است. مدل Zoom بزرگنمایی ۲ برابری اپتیکال را ارائه می‌دهد و از سنسور ۱/۲.۳ اینچی بهره می‌برد و مدل پرو هم مجهز به سنسور ۱ اینچی ساخت شرکت مشهور هاسل‌بلاد است.
علاوه بر کیفیت بالای دوربین، Mavic ۲ Pro یکی از سریع‌ترین، با ثبات‌ترین و چابک‌ترین پهپاد‌های متمرکز بر فیلمبرداری به حساب می‌آید. سیستم چند محوره تشخیص موانع باعث می‌شود کاربران با خیال راحت این پهپاد را به پرواز در بیاورند.
علی‌رغم این که پهپاد مذکور از پسوند پرو بهره می‌برد، ولی برای کاربران تازه‌کار هم بسیار مناسب است. در این میان، کاربران حرفه‌ای هم می‌توانند از امکانات گسترده این پهپاد برای فیلمبرداری و عکس‌برداری استفاده کنند.
DJI Inspire ۲ با دوربین Xenmuse X۷
بهترین پهپاد حرفه‌ای – از ۳۰۰۰ دلار
[تصویر: 2216909_722.jpg]
بهترین پهپاد‌های حرفه‌ای به شما اجازه می‌دهند که دوربین همه‌فن‌حریفی را روانه‌ی آسمان کنید. در این میان DJI Inspire ۲ که از امکانات گسترده‌ای بهره می‌برد، از دوربین‌های مختلفی پشتیبانی می‌کند که از میان آن‌ها دوربین Zenmuse X۷ بهترین گزینه به حساب می‌آید.
این دوربین رزولوشن ۶ K به ارمغان می‌آورد و در ضمن می‌توان لنز آن را تعویض کرد. کیفیت دوربین آن به گونه‌ای است که اگر در مورد جزییات آن صحبت کنیم، فکر می‌کنید که در حال بررسی یک دوربین DSLR حرفه‌ای هستیم.
DJI Inspire ۲ هم مانند دیگر پهپاد‌های این شرکت، به راحتی قابل استفاده است. اما برای فیلمبرداری حرفه‌ای توصیه می‌شود که یک نفر مدیریت پرواز پهپاد را بر عهده بگیرد و نفر دیگر بر دوربین تمرکز کند. این پهپاد می‌تواند با سرعت ۱۰۰ کیلومتر بر ساعت در آسمان حرکت کند و با توجه به توانایی دوربین آن برای پخش زنده، برای گروه‌های خبری هم بسیار مناسب است.
منبع: Android Authority]]> مجله دیجی‌کالا - یوسف اسفندیاری: در ابتدا باید به اهمیت قوانین مربوط به پهپاد‌ها در کشور‌های مختلف اشاره کنیم که قبل از هر کاری توصیه می‌شود مجوز‌های مربوط به پرواز پهپاد‌ها را دریافت کنید. بعد از این کار، باید به دنبال بهترین پهپاد مورد نیاز خود بگردید.
[تصویر: 2216901_112.jpg]
شاید صرفا به یک پهپاد اسباب‌بازی نیاز دارید تا در اوقات فراغت با آن سرگرم شوید یا شاید هم یک پهپاد دارای دوربین عالی برای فیلمبرداری و عکس‌برداری هوایی جوابگوی نیاز‌های شما خواهد بود. در هر صورت برای انواع و اقسام نیازها، خوشبختانه پهپاد‌های مختلفی وجود دارد.
تا چند سال قبل، برای بهترین پهپاد جمع‌وجور DJI Mavic Pro پیشنهاد می‌شد و برای بهترین دوربین هم سری پهپاد‌های فانتوم توجه زیادی را جلب می‌کردند. اما حالا گزینه‌های متعددی ارائه شده که دست کاربران را برای انتخاب بازتر کرده‌اند. در این مطلب به شماری از بهترین پهپاد‌های ۲۰۱۹ می‌پردازیم و به ترتیب از ارزان‌ترین شروع می‌کنیم.
Hubsan H۱۱۱
بهترین پهپاد بسیار کوچک برای محیط‌های داخلی – ۱۸ دلار
[تصویر: 2216902_817.jpg]
بهترین پهپاددر زمینه‌ی پهپاد‌های کوچک دسته‌بندی مشخصی وجود ندارد، ولی عموما پهپاد‌هایی که در کف دست جا می‌شوند، به‌عنوان نانو پهپاد در نظر گرفته می‌شوند. در همین زمینه، یکی از بهترین‌ها پهپاد Hubsan H۱۱۱ است. Hubsan در زمینه‌ی ساخت پهپاد‌های مختلف فعالیت زیادی دارد و در این میان H۱۱۱ یکی از بهترین گجت‌ها برای پرواز در محیط داخلی است.
این گجت به دلیل اندازه بسیار کوچکی که دارد، مطمئنا عمر باتری آن قابل مقایسه با دیگر پهپاد‌ها نیست، ولی به راحتی کار خود را برای پرواز‌های محدود انجام می‌دهد. در هر صورت استفاده از این پهپاد تجربه بسیار لذت‌بخشی است.
Syma X۵C-۱
بهترین پهپاد اسباب‌بازی – ۴۲ دلار
[تصویر: 2216903_762.jpg]
برای یادگیری پرواز با پهپاد‌های حرفه‌ای، توصیه می‌شود که در ابتدا با پهپاد‌هایی مانند Syma X۵C-۱ تجربه کسب کنید. اگرچه در اصل این یک پهپاد اسباب‌بازی محسوب می‌شود و قابلیت‌های محدودی دارد، ولی تجربه پرواز با آن باعث می‌شود در این کار حرفه‌ای‌تر شوید.
با این کار نه‌تن‌ها تا حدی می‌توانید مبانی پرواز را یاد بگیرید، بلکه حتی می‌توانید در زمینه فیلمبرداری هم تجربه کسب کنید. در ابتدای کار تصادف پهپاد تقریبا اجتناب‌ناپذیر است، ولی آیا ترجیح می‌دهید این اتفاق برای یک پهپاد بسیار گران‌قیمت رخ دهد یا برای پهپادی مانند Syma X۵C که علاوه بر قیمت نه‌چندان بالا از بدنه انعطاف‌پذیر بهره می‌برد؟
UVify OOri
بهترین پهپاد مسابقه‌ای برای افراد کم تجربه – ۲۹۵ دلار
[تصویر: 2216904_611.jpg]
این پهپاد مناسب افراد کم‌تجربه‌ای است که می‌خواهند از یک پهپاد پرسرعت استفاده کنند. از این پهپاد کوچک می‌توان در محیط‌های داخلی هم استفاده کرد، زیرا گارد‌های پلاستیکی از پره‌های آن محافظت می‌کنند. علاوه بر این به لطف ویژگی‌های مختلف، پرواز با آن کار چندان سختی نیست. پهپاد‌هایی مانند Hubsan H۱۱۱ و Syma X۵C حداکثر سرعت ۱۶ کیلومتر بر ساعت را ارائه می‌دهند، اما نهایت سرعت UVify OOri به ۹۶ کیلومتر بر ساعت هم می‌رسد. مهم‌ترین ویژگی پهپاد‌های مسابقه‌ای سرعت زیاد و قدرت مانور بالای آن‌ها است و معمولا باتری آن‌ها در چنین سرعت بالایی برای حدود ۵ دقیقه دوام می‌آورد.
Walkera F۲۱۰
بهترین پهپاد مسابقه‌ای برای افراد باتجربه – ۳۱۹ دلار
[تصویر: 2216905_922.jpg]
پهپاد‌های مسابقه‌ای مانند کامپیوتر‌ها هستند. اگرچه می‌توانید کامپیوتر‌های آماده بسیار خوبی را از بازار خریداری کنید، اما معمولا بهترین سیستم مطابق با نیاز‌های مشخص یک کاربر حرفه‌ای توسط فرد موردنظر با بهره‌گیری از قطعات شرکت‌های مختلف تشکیل می‌شود.
در ضمن هرکدام از مسابقات و لیگ‌های پهپاد‌ها چالش‌های مختلفی را مطرح می‌کنند و برنده یک مسابقه شاید مناسب مسابقه بعدی نباشد. در همین زمینه، شرکت Walkera پهپاد‌های آماده خوبی مانند F۲۱۰ را روانه‌ی بازار کرده که قبل از ساخت پهپاد‌های اختصاصی مطابق نیاز‌های فرد، می‌تواند برای استفاده در مسابقات و لیگ‌های مختلف مورد استفاده قرار بگیرد.
DJI Mavic Mini
بهترین پهپاد جمع‌وجور برای فیلمبرداری – از ۳۹۹ دلار
[تصویر: 2216906_254.jpg]
این پهپاد که در پاییز ۲۰۱۹ معرفی شده با داشتن وزن ۲۴۹ گرمی و اندازه بسیار کوچک از همان ابتدا توانسته توجهات زیادی را جلب کند. دوربین ۱۲ مگاپیکسلی این پهپاد به لرزشگیر ۳ سه محوره متصل است که می‌تواند ویدیو با رزولوشن ۲.۷ K را ثبت کند و مدت پرواز آن هم به ۳۰ دقیقه می‌رسد.
برای افرادی که به دنبال پهپاد مناسب برای عکس‌برداری و فیلمبرداری هوایی با کیفیت مشابه دوربین گوشی‌های هوشمند هستند، Mavic Mini یکی از بهترین گزینه‌ها محسوب می‌شود.
DJI Mavic Air
بهترین پهپاد تاشو – از ۶۸۰ دلار
[تصویر: 2216907_823.jpg]
در زمینه‌ی پهپاد‌های جمع‌وجور تاشو، اگرچه DJI Mavic Mini امکانات زیادی را ارائه می‌دهد، ولی Mavic Air مدل پیشرفته‌تری محسوب می‌شود و برای کار‌های مختلف حرف بیشتری برای گفتن دارد. اگر به دنبال فیلمبرداری ۴ K باکیفیت و روان در آسمان هستید، باید به این پهپاد نگاهی بیندازید.
این گجت به لطف بهره‌گیری از امکانات مختلف کار را برای افراد تازه‌کار راحت کرده و به اندازه کافی پیشرفته است تا بیشتر فیلم‌برداران نیمه‌حرفه‌ای هم از استفاده از آن لذت ببرند.
این پهپاد به لطف مکانیزم پره‌های تاشویی که دارد، به راحتی جمع می‌شود و با سرعت بیش از ۶۴ کیلومتر بر ساعت به پرواز در می‌آید. روی هم رفته، Mavic Air احتمالا بهترین پهپاد ۴ K است که با این مبلغ می‌توان خریداری کرد.
DJI Mavic ۲ Pro
بهترین پهپاد برای فیلمبرداری ارزان‌تر از ۲۰۰۰ دلار – ۱۵۰۰ دلار
[تصویر: 2216908_898.jpg]
این پهپاد اگرچه در آگوست ۲۰۱۸ عرضه شده، ولی در زمینه‌ی فیلمبرداری همچنان یکی از بهترین پهپاد‌های شرکت DJI محسوب می‌شود. سری Mavic ۲ شامل Mavic ۲ Zoom و Mavic ۲ Pro است که تنها تفاوت آن‌ها مربوط به دوربینشان است. مدل Zoom بزرگنمایی ۲ برابری اپتیکال را ارائه می‌دهد و از سنسور ۱/۲.۳ اینچی بهره می‌برد و مدل پرو هم مجهز به سنسور ۱ اینچی ساخت شرکت مشهور هاسل‌بلاد است.
علاوه بر کیفیت بالای دوربین، Mavic ۲ Pro یکی از سریع‌ترین، با ثبات‌ترین و چابک‌ترین پهپاد‌های متمرکز بر فیلمبرداری به حساب می‌آید. سیستم چند محوره تشخیص موانع باعث می‌شود کاربران با خیال راحت این پهپاد را به پرواز در بیاورند.
علی‌رغم این که پهپاد مذکور از پسوند پرو بهره می‌برد، ولی برای کاربران تازه‌کار هم بسیار مناسب است. در این میان، کاربران حرفه‌ای هم می‌توانند از امکانات گسترده این پهپاد برای فیلمبرداری و عکس‌برداری استفاده کنند.
DJI Inspire ۲ با دوربین Xenmuse X۷
بهترین پهپاد حرفه‌ای – از ۳۰۰۰ دلار
[تصویر: 2216909_722.jpg]
بهترین پهپاد‌های حرفه‌ای به شما اجازه می‌دهند که دوربین همه‌فن‌حریفی را روانه‌ی آسمان کنید. در این میان DJI Inspire ۲ که از امکانات گسترده‌ای بهره می‌برد، از دوربین‌های مختلفی پشتیبانی می‌کند که از میان آن‌ها دوربین Zenmuse X۷ بهترین گزینه به حساب می‌آید.
این دوربین رزولوشن ۶ K به ارمغان می‌آورد و در ضمن می‌توان لنز آن را تعویض کرد. کیفیت دوربین آن به گونه‌ای است که اگر در مورد جزییات آن صحبت کنیم، فکر می‌کنید که در حال بررسی یک دوربین DSLR حرفه‌ای هستیم.
DJI Inspire ۲ هم مانند دیگر پهپاد‌های این شرکت، به راحتی قابل استفاده است. اما برای فیلمبرداری حرفه‌ای توصیه می‌شود که یک نفر مدیریت پرواز پهپاد را بر عهده بگیرد و نفر دیگر بر دوربین تمرکز کند. این پهپاد می‌تواند با سرعت ۱۰۰ کیلومتر بر ساعت در آسمان حرکت کند و با توجه به توانایی دوربین آن برای پخش زنده، برای گروه‌های خبری هم بسیار مناسب است.
منبع: Android Authority]]> <![CDATA[هیولا‌های روی آب؛ ۱۰ ناو هواپیمابر برتر و قدرتمند جهان]]> https://forum.gnsorena.ir/showthread.php?tid=2818 Thu, 19 Sep 2019 12:24:54 +0430 omidrock]]> https://forum.gnsorena.ir/showthread.php?tid=2818 ناو هواپیمابر غول‌پیکرترین و گرانقیمت‌ترین تجهیزات نظامی یک کشور است و تاکنون تنها کشور‌های اندکی به دلیل پیچیدگی‌های تکنولوژیکی و هزینه سرسام آورشان موفق یه ساخت اینگونه ناو‌ها شده‌اند. اما در میان معدود کشور‌های دارنده ناو هواپیمابر، کدام یک بهترین ناو‌ها را در اختیار دارند؟
در ادامه این مطلب می‌خواهیم شما را با بهترین و قدرتمندترین ناو‌های هواپیمابر جهان بر اساس اندازه، قدرت جابجایی، قدرت بال هوایی همراه، سلاح‌های دفاعی و تهاجمی و دیگر ویژگی‌هایی که یک ناو باید داشته باشد آشنا کنیم. ناو‌های هواپیمابری که اکنون در مرحله ساخت قرار داشته و در سال‌های آینده وارد سرویس می‌شوند نیز در این فهرست گنجانده شده‌اند.
۱۰. ناو هواپیمابر Chakri Naruebet (تایلند)
وزن: ۱۱.۵۰۰ تن
طول: ۱۸۲ متر
بال هوایی: ۳۰ هواپیما
[تصویر: 2148055_343.jpg]
ناو هواپیمابر سبک Chakri Naruebet در اسپانیا ساخته شده و در سال ۱۹۹۷ در اختیار نیروی دریایی سلطنتی تایلند قرار گرفت. این ناو اولین ناو هواپیمابری است که توسط یک کشور در جنوب شرق آسیا مورد استفاده قرار می‌گیرد. بال هوایی این ناو شامل ۳۰ هواپیمای بال ثابت و هلیکوپتر است که از آن جمله می‌توان به هواپیما‌های AV-۸S Matador مخصوص حمله به اهداف زمینی و هلکوپتر‌های S-۷۰B Seahawk, Sea King و CH-۴۷ Chinook برای عملیات ضد زیردریایی، پشتیبانی و حمل و نقل اشاره کرد. با این وجود این ناو فاقد سلاح‌های دفاعی است.
بر اساس برنامه‌ریزی‌های قبلی قرار بود این ناو دارای تجهیزات ضدهوایی از جمله ۸ سلول لانچر پرتاب موشک‌های Sea Sparrow و ۴ سیستم پرتاب Vulcan Phalanx CIWS باشد که در نهایت نصب نشدند.
بدین ترتیب تنها دفاع این ناو موشک‌های مادون قرمز برد کوتاه Mistral است. این ناو عملیات‌های نظامی اندکی انجام داده و معمولاً تنها برای حمل اعضای خاندان سلطنتی تایلند استفاده می‌شود. بدین ترتیب بهتر است آن را یک کشتی تفریحی گرانقیمت برای خاندان سلطنتی این کشور نامید تا یک ناو با قابلیت انجام عملیات آبی خشکی.
۹. ناو هواپیمابر Cavour (ایتالیا)
وزن: ۲۷.۰۰۰ تن
طول: ۲۴۴ متر
بال هوایی: ۲۰ هواپیما
[تصویر: 2148056_985.jpg]
ناو هواپیمابر سبک Cavour در سال ۲۰۰۸ وارد سرویس شده و در حال حاضر نماد نیروی دریایی ایتالیا به شمار می‌رود. این ناو مدرن طوری ساخته شده که هواپیما‌ها و هلیکوپتر‌ها بتوانند به صورت عمودی یا تیک آف کوتاه از روی عرشه آن بلند شده یا روی آن فرود بیایند. ناو هواپیمابر Cavour همچنین به عنوان یک مرکز فرماندهی برای نیروی دریایی ایتالیا عمل می‌کند.
در حال حاضر تنها چندین فروند هواپیمای Boeing V-۸B Harrier II Plus برای حمله به اهداف زمینی روی عرشه این ناو مستقر هستند، اما بزودی قرار است که جنگنده‌های استراتژیک اف-۳۵ بی لاکهید مارتین جای آن‌ها را بگیرند. برای اهداف پشتیبانی، نبرد ضد زیردریایی و عملیات‌های گشت هوایی، این ناو هواپیمابر سبک از هلیکوپتر‌های EH-۱۰۱، NH-۹۰ و SH-۳D روی عرشه خود سود می‌برد.
این ناو قابلیت انجام عملیات تهاجمی آبی خشکی را نیز داشته و می‌تواند خودرو‌های زرهی تهاجمی مخصوص این گونه عملیات‌ها و تانک را به ساحل منتقل کند که در آشیانه مخصوص هواپیما‌ها جای خواهند گرفت. علاوه بر این، ناو هواپیمابر Cavour گنجایش ۳۲۵ نیروی ویژه دریایی با تمام تجهیزات را دارد.
۸. ناو هواپیمابر Sao Paulo (برزیل)
وزن: ۳۴.۰۰۰ تن
طول: ۲۶۵ متر
بال هوایی: ۴۰ هواپیما
[تصویر: 2148057_259.jpg]
ناو هواپیمابر Sao Paulo از کلاس ناو‌های Clemenceau بوده و در ابتدا در سال ۱۹۶۳ در اختیار نیروی دریایی فرانسه قرار داشت، اما در سال ۲۰۰۰ به برزیل فروخته شده و به نماد جدید نیروی دریایی برزیل تبدیل شد. ناو مذکور توان حمل ترکیبی از ۴۰ هواپیما و هلیکوپتر را داشته، اما اکنون عمدتاً برای آموزش خلبانان مورد استفاده قرار گرفته و قابلیت‌های تهاجمی اندکی دارد.
بال هوایی این ناو هواپیمابر نیز نسبتاً ضعیف بوده و اصلی‌ترین رهگیر و هواپیمای تهاجمی آن A-۴KU Skyhawk است که توانایی حمل موشک‌های هوا به هوای برد کوتاه AIM-۹ Sidewinder و بمب‌های سقوط آزاد را دارد. این هواپیمای قدیمی قابلیت‌های ضد کشتی و حمله به اهداف زمینی محدودی داشته و در مقایسه با قدرت جنگنده‌های مدرن و هواپیما‌های متخصص حمله به اهداف زمینی حرفی برای گفتن ندارد.
۷. ناو هواپیمابر Vikramaditya (هند)
وزن: ۴۵.۰۰۰ تن
طول: ۲۷۳ متر
بال هوایی: ۳۰ هواپیما
[تصویر: 2148058_280.jpg]
ناو هواپیمابر سبک Vikramaditya متعلق به نیروی دریایی هند یک نسخه دستکاری شدن و مدرن سازی شده از رزمناو روسی کلاس Kiev است. با توجه به بودجه اندک پس از دوران جنگ سرد، نگهداری و استفاده از این رزمناو برای نیروی دریایی روسیه بسیار پرهزینه بوده و در نهایت یک فروند از آن‌ها به هند فروخته شد. در سال ۲۰۰۴ توافق بین دو کشور برای فروش یک فروند از این رزمناو به هند انجام شده و در سال ۲۰۱۴ و بعد از تعمیرات و تغییراتی که در آن ایجاد شد وارد سرویس نیروی دریایی این کشور گردیده و جانشین ناو هواپیمابر قدیمی Viraat شد.
ناو هواپیمابر Vikramaditya توانایی حمل حدود ۳۰ فروند هواپیمای بال ثابت و هلیکوپتر MiG-۲۹KU و جنگنده‌های چند منظوره و ناوپرواز MiG-۲۹KUB، هواپیما‌های مخصوص حمله به اهداف زمینی Sea Harrier، هلیکوپتر‌های پشتیبانی HAL Dhruv و هلیکوپتر‌های هشدار سریع Ka-۳۱ را دارد. ظرفیت حداکثر این ناو ۳۰ هواپیما و ۶ هلیکوپتر است. این ناو بسیاری از سلاح‌های سنگین تهاجمی موجود در رزمناو آدمیرال گورشکوف را در دماغه خود نداشته و اکنون تنها به سیستم دفاع هوایی برد کوتاه مجهز است.
۶. ناو هواپیمابر Charled de Gaulle (فرانسه)
وزن: ۴۱.۰۰۰ تن
طول: ۲۶۲ متر
بال هوایی: ۴۰ هواپیما
[تصویر: 2148059_724.jpg]
ناو هواپیمابر Charled de Gaulle یک کشتی جنگی مدرن با سوخت هسته‌ای بوده و در سال ۲۰۰۱ وارد سرویس نیروی دریایی فرانسه شد. این ناو اکنون طلایه‌دار نیروی دریایی این کشور بوده و تنها ناو هواپیمابر هسته‌ای است که خارج از ایالات متحده ساخته شده است. ناو هواپیمابر Charled de Gaulle توانایی حمل ۴۰ فروند هواپیمای بال ثابت و هلیکوپتر را دارد.
همچنین این ناو می‌تواند تا بیش از ۳۰ فروند از نسخه مخصوص نیروی دریایی جنگنده چندمنظوره Rafale را روی خود داشته باشد. از استعداد بال هوایی این ناو می‌توان به هواپیما‌های هشدار سریع E-۲C Hawkeye، هلیکوپتر‌های SA ۳۶۵F Dauphin یا AS ۳۲۲ Cougar نیز اشاره کرد. برنامه‌ریزی‌ها برای ساخت دومین فروند از این ناو صورت گرفته، اما به دلیل نبود سرمایه تاکنون ساخته نشده است.
۵. ناو هواپیمابر کلاس Queen Elizabeth (بریتانیا)
وزن: ۶۵.۰۰۰ تن
طول: ۲۸۴ متر
بال هوایی: ۴۰ هواپیما
[تصویر: 2148060_381.jpg]
دو فروند ناو هواپیمابر کلاس Queen Elizabeth توسط نیروی دریایی سلطنتی بریتانیا سفارش داده شده که ساخت اولین فروند آن‌ها با نام HMS Queen Elizabeth در سال ۲۰۰۹ آغاز و در سال ۲۰۱۷ عملیاتی شد. ساخت دومین فروند نیز با نام HMS Prince of Wales در سال ۲۰۱۱ آغاز شده و در سال ۲۰۱۷ به آب انداخته شد که انتظار می‌رود در سال ۲۰۲۰ تحویل نیروی دریایی بریتانیا شود. این دو ناو بزرگ‌ترین کشتی‌های جنگی هستند که تاکنون توسط نیروی دریایی بریتانیا ساخته شده‌اند.
ناو‌های هواپیمابر کلاس Queen Elizabeth در مقایسه با ناو‌های هواپیمابر سبک قدیمی کلاس Invincible از قابلیت‌ها و توانمندی‌های بسیار بالاتری برخوردار بوده و گنجایش حمل تا ۴۰ فروند هواپیمای بال ثابت و هلیکوپتر را دارا هستند.
این ناو‌ها ابعاد و وزنی شبیه ناو‌های هواپیمابر آدمیران کوزنتسوف روسیه و ناو لیائونینگ چین دارند. ناو‌های روسی و چینی مذکور حامل جنگنده‌های با قابلیت برتری هوایی بالا هستند درحالی که ناو‌های بریتانیایی جدید این کشور جنگنده‌های سبکتر، اما پنهانکار و چندمنظوره F-۳۵B با قابلیت فرود و پرواز افقی و عمودی روی عرشه ناو را در اختیار خواهند داشت که توانایی انجام عملیات دفاعی هوایی، حملات به اهداف زمینی و انجام ماموریت‌های شناسایی را نیز دارند.
همچنین ترکیبی از هلیکوپتر‌های CH-۴۷ Chinook، Merlin و AW۱۵۹ (قبلاً با نام Lynx Wildcat شناخته می‌شدند) نیز برای عملیات پشتیبانی و نقش‌های ضد زیردریایی روی عرشه این ناو حضور خواهند داشت. از سیستم‌های دفاعی این ناو می‌توان به سیستم جنگ افزاری برد کوتاه Phalanx برای مقابله با تهدیدات هوایی و توپ‌های دریایی ۳۰ میلیمتری برای تهدیدات دریایی اشاره کرد.
۴. ناو هواپیمابر Liaoning (چین)
وزن: ۶۰.۰۰۰ تن
طول: ۳۰۵ متر
بال هوایی: ۴۰ هواپیما
[تصویر: 2148061_419.jpg]
ناو هواپیمابر Varyag دومین فروند در کلاس Kuznetsov بود که ساخت آن در سال ۱۹۸۵ در اوکراین شروع شده و در سال ۱۹۸۸ به مراحل پایانی رسید. اما پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی به دلیل نبود بودجه کافی ادامه ساخت و عملیاتی کردن آن متوقف شده و بدنه ناتمام آن به چین فروخته شد، جایی که تغییراتی در بدنه آن ایجاد شده و مدرن سازی شد. سپس این ناو با نام Liaoning در سال ۲۰۱۲ وارد سرویس نیروی دریایی چین شده و یکی از برنامه‌های جاه‌طلبانه نیروی دریای این کشور به شمار می‌آمد.
ناو Liaoning می‌تواند تا ۵۰ فروند هواپیمای بال ثابت و هلیکوپتر را روی عرشه خود حمل کند که از آن جمله می‌توان به ترکیبی از جنگنده‌های توانمند چینی J-۱۵، هلیکوپتر‌های Z-۸ و هلیکوپتر‌های روسی هشدار سریع Ka-۳۱ اشاره کرد.
بعد از فروش به چین، این ناو تجهیزات دفاعی سنگین کلاس Kuznetsov را از دست داده و اکنون تنها دارای جنگ افزار‌های دفاعی برد کوتاه است، اما همچنان نیرویی تعیین کننده در زمینه دریایی در منطقه به شمار می‌آید. در سال ۲۰۱۷، یک ناو هواپیمابر دیگر در این کلاس در چین ساخته و به آب انداخته شد که گفته می‌شود نام نهایی آن Shandong خواهد بود. این اولین ناو هواپیمابری است که تاکنون در چین ساخته شده و نهایتاً در سال ۲۰۲۰ عملیاتی خواهد شد.
۳. ناو هواپیمابر Kuznetsov (روسیه)
وزن: ۶۰.۰۰۰ تن
طول: ۳۰۵ متر
بال هوایی: ۴۰ هواپیما
[تصویر: 2148062_475.jpg]
ناو هواپیمابر Admiral Kuznetsov در سال ۱۹۹۱ به نیروی دریایی روسیه پیوسته و اگر چه از نسخه‌های آمریکایی کوچکتر بوده، اما از قابلیت دفاعی قابل توجهی برخوردار است. نداشتن سیستم منجنیقی باعث شده که این ناو قابلیت به پرواز درآوردن هواپیما‌های با قدرت جنگی و مهمات سنگین را نداشته باشد و بیشتر بر جنبه برتری بال هوایی آن در آسمان تاکید شده است.
این ناو توانایی حمل ۴۰ فروند هواپیمای بال ثابت و هلیکوپتر را داشته که از آن میان می‌توان به جنگنده‌های ناوپرواز Su-۳۳ و چندین نمونه از هلیکوپتر‌های Ka-۲۷ اشاره کرد. همچنین از هواپیما‌های دو نفره Su-۲۵UTG روی عرشه این ناو برای آموزش خلبانان استفاده می‌شود. ناو هواپیمابر Admiral Kuznetsov یک رزمناو سنگین با قدرت پرواز هواپیما نیز هست که بسیاری از جنگ افزار‌های آن اصولاً توسط رزمناو‌های مسلح به موشک‌های هدایت شونده استفاده می‌شوند.
این ناو به تنهایی توانایی مقابله با تهدید‌های سطحی، زیرسطحی و هوایی را دارد. همچنین این ناو برای تامین نیروی خود از دیگ‌های بخار با سوخت فسیلی استفاده می‌کند. دوران خدمت این ناو در نیروی دریایی روسیه با حوادث و تصادفات هواپیما‌ها روی آن همراه بوده. همچنین سیستم پیشرانه ناو Admiral Kuznetsov دارای مشکل بوده و بدین ترتیب دولت روسیه در نگهداری و عملیاتی نگه داشتن تنها ناو هواپیمابر خود با مشکل جدی مواجه می‌باشد.
هنوز برنامه‌ای توسط دولت روسیه برای ساخت جایگزین این ناو هواپیمابر تدوین نشده است. از سال ۲۰۱۸ این ناو در حال تعمیر و مدرن سازی بوده تا طول عمر آن افزایش یابد و انتظار می‌رود که سال ۲۰۲۱ به سرویس بازگردد.
۲. ناو هواپیمابر مدرن سازی شده کلاس (ایالات متحده)
وزن: ۱۰۰.۰۰۰ تن
طول: ۳۳۲ متر
بال هوایی: ۸۰ هواپیما
[تصویر: 2148063_887.jpg]
در کل ۱۰ فروند از ناو‌های هواپیمابر کلاس Nimitz ساخته شده که ۷ فروند در کلاس قدیمی و ۳ فروند در کلاسی مدرن‌تر بوده است. این ناو‌ها بزرگ‌ترین کشتی‌های جنگی هستند که تاکنون ساخته شده و در سرویس هستند.
ناو‌های هواپیمابر هسته‌ای Nimitz کلاس توانایی حمل تا ۸۰ فروند هواپیمای بال ثابت و هلیکوپتر را دارند که از آن میان می‌توان به جنگنده‌های چند منظوره F/A-۱۸E/F Super Hornets، هواپیما‌های تهاجمی F/A-۱۸C Hornets، هواپیما‌های مخصوص جنگ الکترونیک EA-۶B Prowlers و چندین نوع هلیکوپتر برای عملیات پشتیبانی، ترابری و عملیات جنگی ضد زیردریایی اشاره کرد.
این ناو‌های هواپیمابر غول‌پیکر معمولاً بیش از ۶۰ هواپیما و هلیکوپتر را روی عرشه خود دارند که اکثریت آن به جنگنده‌های ۱۳۰ F/A-۱۸ Hornets تعلق دارد. ناو‌های هواپیمابر کلاس Nimitz دارای سیستم تدافعی خودکار در مقابل موشک‌های کروز ضد کشتی و سیستم‌های جنگی و الکترونیکی هماهنگ هستند. قرار است که در دهه‌های پیش رو این ناو‌ها با ناو‌های مدرن و پیشرفته‌تر کلاس Ford جایگزین شوند.
۱. ناو هواپیمابر کلاس (ایالات متحده)
وزن: ۱۰۰.۰۰۰ ت
طول: ۳۳۵ متر
بال هوایی: ۸۵ هواپیما
[تصویر: 2148064_161.jpg]
ناو‌های هواپیمابر کلاس Ford بزرگترین و قدرتمندترین ناو‌هایی هستند که تاکنون ساخته شده‌اند. اولین ناو این کلاس در سال ۲۰۱۷ وارد سرویس شده و بر اساس برنامه‌ریزی‌ها در کل ۹ یا ۱۰ فروند از این کلاس ساخته خواهد شد و جایگزین ناو‌های کلاس Nimitz می‌شوند. طراحی بدنه این ناو با ناو‌های کلاس Nimitz شباهت زیادی داشته، اما پل فرماندهی آن کوچکتر و با طراحی متفاوت بوده و خاصیت پنهانکاری بیشتری دارد.
هر کدام از این ناو‌ها بال هوایی به استعداد ۸۵ هواپیمای بال ثابت، هواپیمای با قابلیت پرواز و فرود عمودی و افقی، انواع هلیکوپتر و پرنده‌های بدون سرنشین خواهند داشت که شامل جنگنده‌های چند منظوره F-۳۵B/C و F/A-۱۸E/F Super Hornet، هواپیما‌های مخصوص جنگ الکترونیک EA-۱۸G Growler، هواپیما‌های هشدار سریع E-۲D Advanced Hawkeye و هلیکوپتر‌های دریایی MH-۶۰R و MH-۶۰S خواهد بود.
بدین ترتیب این ناو‌ها بال هوایی بسیار بزرگتر و قدرتمندتر از کل ناوگان نیروی هوایی بسیاری از کشور‌ها خواهند داشت. با عملیاتی کردن این ناو‌های هواپیمابر، نیروی دریایی ایالات متحده در طول قرن بیست و یکم همچنان در صدر نیرو‌های دریایی جهان قرار داشته و برتری آن به چالش کشیده نخواهد شد.
از سیستم‌های دفاعی ناو‌های کلاس Ford می‌توان به دو لانچر که هر کدام ۱۶ موشک Sea Sparrow در خود دارند اشاره کرد. از این موشک‌ها برای مقابله با موشک‌های فوق سریع و با قدرت مانور بالای ضد کشتی استفاده خواهد شد. همچنین این ناو دارای دو لانچر برای پرتاب ۲۱ فروند موشک Rolling Airframe است که برای مقابله با موشک‌های ضد کشتی در فاصله نزدیک به کار گرفته خواهند شد. همچنین ۴ سیستم دفاعی ۲۰ میلیمتری Phalanx برای مقابله با تهدیدات در فاصله نزدیک روی عرشه این ناو وجود دارد.
منبع: military-today]]> ناو هواپیمابر غول‌پیکرترین و گرانقیمت‌ترین تجهیزات نظامی یک کشور است و تاکنون تنها کشور‌های اندکی به دلیل پیچیدگی‌های تکنولوژیکی و هزینه سرسام آورشان موفق یه ساخت اینگونه ناو‌ها شده‌اند. اما در میان معدود کشور‌های دارنده ناو هواپیمابر، کدام یک بهترین ناو‌ها را در اختیار دارند؟
در ادامه این مطلب می‌خواهیم شما را با بهترین و قدرتمندترین ناو‌های هواپیمابر جهان بر اساس اندازه، قدرت جابجایی، قدرت بال هوایی همراه، سلاح‌های دفاعی و تهاجمی و دیگر ویژگی‌هایی که یک ناو باید داشته باشد آشنا کنیم. ناو‌های هواپیمابری که اکنون در مرحله ساخت قرار داشته و در سال‌های آینده وارد سرویس می‌شوند نیز در این فهرست گنجانده شده‌اند.
۱۰. ناو هواپیمابر Chakri Naruebet (تایلند)
وزن: ۱۱.۵۰۰ تن
طول: ۱۸۲ متر
بال هوایی: ۳۰ هواپیما
[تصویر: 2148055_343.jpg]
ناو هواپیمابر سبک Chakri Naruebet در اسپانیا ساخته شده و در سال ۱۹۹۷ در اختیار نیروی دریایی سلطنتی تایلند قرار گرفت. این ناو اولین ناو هواپیمابری است که توسط یک کشور در جنوب شرق آسیا مورد استفاده قرار می‌گیرد. بال هوایی این ناو شامل ۳۰ هواپیمای بال ثابت و هلیکوپتر است که از آن جمله می‌توان به هواپیما‌های AV-۸S Matador مخصوص حمله به اهداف زمینی و هلکوپتر‌های S-۷۰B Seahawk, Sea King و CH-۴۷ Chinook برای عملیات ضد زیردریایی، پشتیبانی و حمل و نقل اشاره کرد. با این وجود این ناو فاقد سلاح‌های دفاعی است.
بر اساس برنامه‌ریزی‌های قبلی قرار بود این ناو دارای تجهیزات ضدهوایی از جمله ۸ سلول لانچر پرتاب موشک‌های Sea Sparrow و ۴ سیستم پرتاب Vulcan Phalanx CIWS باشد که در نهایت نصب نشدند.
بدین ترتیب تنها دفاع این ناو موشک‌های مادون قرمز برد کوتاه Mistral است. این ناو عملیات‌های نظامی اندکی انجام داده و معمولاً تنها برای حمل اعضای خاندان سلطنتی تایلند استفاده می‌شود. بدین ترتیب بهتر است آن را یک کشتی تفریحی گرانقیمت برای خاندان سلطنتی این کشور نامید تا یک ناو با قابلیت انجام عملیات آبی خشکی.
۹. ناو هواپیمابر Cavour (ایتالیا)
وزن: ۲۷.۰۰۰ تن
طول: ۲۴۴ متر
بال هوایی: ۲۰ هواپیما
[تصویر: 2148056_985.jpg]
ناو هواپیمابر سبک Cavour در سال ۲۰۰۸ وارد سرویس شده و در حال حاضر نماد نیروی دریایی ایتالیا به شمار می‌رود. این ناو مدرن طوری ساخته شده که هواپیما‌ها و هلیکوپتر‌ها بتوانند به صورت عمودی یا تیک آف کوتاه از روی عرشه آن بلند شده یا روی آن فرود بیایند. ناو هواپیمابر Cavour همچنین به عنوان یک مرکز فرماندهی برای نیروی دریایی ایتالیا عمل می‌کند.
در حال حاضر تنها چندین فروند هواپیمای Boeing V-۸B Harrier II Plus برای حمله به اهداف زمینی روی عرشه این ناو مستقر هستند، اما بزودی قرار است که جنگنده‌های استراتژیک اف-۳۵ بی لاکهید مارتین جای آن‌ها را بگیرند. برای اهداف پشتیبانی، نبرد ضد زیردریایی و عملیات‌های گشت هوایی، این ناو هواپیمابر سبک از هلیکوپتر‌های EH-۱۰۱، NH-۹۰ و SH-۳D روی عرشه خود سود می‌برد.
این ناو قابلیت انجام عملیات تهاجمی آبی خشکی را نیز داشته و می‌تواند خودرو‌های زرهی تهاجمی مخصوص این گونه عملیات‌ها و تانک را به ساحل منتقل کند که در آشیانه مخصوص هواپیما‌ها جای خواهند گرفت. علاوه بر این، ناو هواپیمابر Cavour گنجایش ۳۲۵ نیروی ویژه دریایی با تمام تجهیزات را دارد.
۸. ناو هواپیمابر Sao Paulo (برزیل)
وزن: ۳۴.۰۰۰ تن
طول: ۲۶۵ متر
بال هوایی: ۴۰ هواپیما
[تصویر: 2148057_259.jpg]
ناو هواپیمابر Sao Paulo از کلاس ناو‌های Clemenceau بوده و در ابتدا در سال ۱۹۶۳ در اختیار نیروی دریایی فرانسه قرار داشت، اما در سال ۲۰۰۰ به برزیل فروخته شده و به نماد جدید نیروی دریایی برزیل تبدیل شد. ناو مذکور توان حمل ترکیبی از ۴۰ هواپیما و هلیکوپتر را داشته، اما اکنون عمدتاً برای آموزش خلبانان مورد استفاده قرار گرفته و قابلیت‌های تهاجمی اندکی دارد.
بال هوایی این ناو هواپیمابر نیز نسبتاً ضعیف بوده و اصلی‌ترین رهگیر و هواپیمای تهاجمی آن A-۴KU Skyhawk است که توانایی حمل موشک‌های هوا به هوای برد کوتاه AIM-۹ Sidewinder و بمب‌های سقوط آزاد را دارد. این هواپیمای قدیمی قابلیت‌های ضد کشتی و حمله به اهداف زمینی محدودی داشته و در مقایسه با قدرت جنگنده‌های مدرن و هواپیما‌های متخصص حمله به اهداف زمینی حرفی برای گفتن ندارد.
۷. ناو هواپیمابر Vikramaditya (هند)
وزن: ۴۵.۰۰۰ تن
طول: ۲۷۳ متر
بال هوایی: ۳۰ هواپیما
[تصویر: 2148058_280.jpg]
ناو هواپیمابر سبک Vikramaditya متعلق به نیروی دریایی هند یک نسخه دستکاری شدن و مدرن سازی شده از رزمناو روسی کلاس Kiev است. با توجه به بودجه اندک پس از دوران جنگ سرد، نگهداری و استفاده از این رزمناو برای نیروی دریایی روسیه بسیار پرهزینه بوده و در نهایت یک فروند از آن‌ها به هند فروخته شد. در سال ۲۰۰۴ توافق بین دو کشور برای فروش یک فروند از این رزمناو به هند انجام شده و در سال ۲۰۱۴ و بعد از تعمیرات و تغییراتی که در آن ایجاد شد وارد سرویس نیروی دریایی این کشور گردیده و جانشین ناو هواپیمابر قدیمی Viraat شد.
ناو هواپیمابر Vikramaditya توانایی حمل حدود ۳۰ فروند هواپیمای بال ثابت و هلیکوپتر MiG-۲۹KU و جنگنده‌های چند منظوره و ناوپرواز MiG-۲۹KUB، هواپیما‌های مخصوص حمله به اهداف زمینی Sea Harrier، هلیکوپتر‌های پشتیبانی HAL Dhruv و هلیکوپتر‌های هشدار سریع Ka-۳۱ را دارد. ظرفیت حداکثر این ناو ۳۰ هواپیما و ۶ هلیکوپتر است. این ناو بسیاری از سلاح‌های سنگین تهاجمی موجود در رزمناو آدمیرال گورشکوف را در دماغه خود نداشته و اکنون تنها به سیستم دفاع هوایی برد کوتاه مجهز است.
۶. ناو هواپیمابر Charled de Gaulle (فرانسه)
وزن: ۴۱.۰۰۰ تن
طول: ۲۶۲ متر
بال هوایی: ۴۰ هواپیما
[تصویر: 2148059_724.jpg]
ناو هواپیمابر Charled de Gaulle یک کشتی جنگی مدرن با سوخت هسته‌ای بوده و در سال ۲۰۰۱ وارد سرویس نیروی دریایی فرانسه شد. این ناو اکنون طلایه‌دار نیروی دریایی این کشور بوده و تنها ناو هواپیمابر هسته‌ای است که خارج از ایالات متحده ساخته شده است. ناو هواپیمابر Charled de Gaulle توانایی حمل ۴۰ فروند هواپیمای بال ثابت و هلیکوپتر را دارد.
همچنین این ناو می‌تواند تا بیش از ۳۰ فروند از نسخه مخصوص نیروی دریایی جنگنده چندمنظوره Rafale را روی خود داشته باشد. از استعداد بال هوایی این ناو می‌توان به هواپیما‌های هشدار سریع E-۲C Hawkeye، هلیکوپتر‌های SA ۳۶۵F Dauphin یا AS ۳۲۲ Cougar نیز اشاره کرد. برنامه‌ریزی‌ها برای ساخت دومین فروند از این ناو صورت گرفته، اما به دلیل نبود سرمایه تاکنون ساخته نشده است.
۵. ناو هواپیمابر کلاس Queen Elizabeth (بریتانیا)
وزن: ۶۵.۰۰۰ تن
طول: ۲۸۴ متر
بال هوایی: ۴۰ هواپیما
[تصویر: 2148060_381.jpg]
دو فروند ناو هواپیمابر کلاس Queen Elizabeth توسط نیروی دریایی سلطنتی بریتانیا سفارش داده شده که ساخت اولین فروند آن‌ها با نام HMS Queen Elizabeth در سال ۲۰۰۹ آغاز و در سال ۲۰۱۷ عملیاتی شد. ساخت دومین فروند نیز با نام HMS Prince of Wales در سال ۲۰۱۱ آغاز شده و در سال ۲۰۱۷ به آب انداخته شد که انتظار می‌رود در سال ۲۰۲۰ تحویل نیروی دریایی بریتانیا شود. این دو ناو بزرگ‌ترین کشتی‌های جنگی هستند که تاکنون توسط نیروی دریایی بریتانیا ساخته شده‌اند.
ناو‌های هواپیمابر کلاس Queen Elizabeth در مقایسه با ناو‌های هواپیمابر سبک قدیمی کلاس Invincible از قابلیت‌ها و توانمندی‌های بسیار بالاتری برخوردار بوده و گنجایش حمل تا ۴۰ فروند هواپیمای بال ثابت و هلیکوپتر را دارا هستند.
این ناو‌ها ابعاد و وزنی شبیه ناو‌های هواپیمابر آدمیران کوزنتسوف روسیه و ناو لیائونینگ چین دارند. ناو‌های روسی و چینی مذکور حامل جنگنده‌های با قابلیت برتری هوایی بالا هستند درحالی که ناو‌های بریتانیایی جدید این کشور جنگنده‌های سبکتر، اما پنهانکار و چندمنظوره F-۳۵B با قابلیت فرود و پرواز افقی و عمودی روی عرشه ناو را در اختیار خواهند داشت که توانایی انجام عملیات دفاعی هوایی، حملات به اهداف زمینی و انجام ماموریت‌های شناسایی را نیز دارند.
همچنین ترکیبی از هلیکوپتر‌های CH-۴۷ Chinook، Merlin و AW۱۵۹ (قبلاً با نام Lynx Wildcat شناخته می‌شدند) نیز برای عملیات پشتیبانی و نقش‌های ضد زیردریایی روی عرشه این ناو حضور خواهند داشت. از سیستم‌های دفاعی این ناو می‌توان به سیستم جنگ افزاری برد کوتاه Phalanx برای مقابله با تهدیدات هوایی و توپ‌های دریایی ۳۰ میلیمتری برای تهدیدات دریایی اشاره کرد.
۴. ناو هواپیمابر Liaoning (چین)
وزن: ۶۰.۰۰۰ تن
طول: ۳۰۵ متر
بال هوایی: ۴۰ هواپیما
[تصویر: 2148061_419.jpg]
ناو هواپیمابر Varyag دومین فروند در کلاس Kuznetsov بود که ساخت آن در سال ۱۹۸۵ در اوکراین شروع شده و در سال ۱۹۸۸ به مراحل پایانی رسید. اما پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی به دلیل نبود بودجه کافی ادامه ساخت و عملیاتی کردن آن متوقف شده و بدنه ناتمام آن به چین فروخته شد، جایی که تغییراتی در بدنه آن ایجاد شده و مدرن سازی شد. سپس این ناو با نام Liaoning در سال ۲۰۱۲ وارد سرویس نیروی دریایی چین شده و یکی از برنامه‌های جاه‌طلبانه نیروی دریای این کشور به شمار می‌آمد.
ناو Liaoning می‌تواند تا ۵۰ فروند هواپیمای بال ثابت و هلیکوپتر را روی عرشه خود حمل کند که از آن جمله می‌توان به ترکیبی از جنگنده‌های توانمند چینی J-۱۵، هلیکوپتر‌های Z-۸ و هلیکوپتر‌های روسی هشدار سریع Ka-۳۱ اشاره کرد.
بعد از فروش به چین، این ناو تجهیزات دفاعی سنگین کلاس Kuznetsov را از دست داده و اکنون تنها دارای جنگ افزار‌های دفاعی برد کوتاه است، اما همچنان نیرویی تعیین کننده در زمینه دریایی در منطقه به شمار می‌آید. در سال ۲۰۱۷، یک ناو هواپیمابر دیگر در این کلاس در چین ساخته و به آب انداخته شد که گفته می‌شود نام نهایی آن Shandong خواهد بود. این اولین ناو هواپیمابری است که تاکنون در چین ساخته شده و نهایتاً در سال ۲۰۲۰ عملیاتی خواهد شد.
۳. ناو هواپیمابر Kuznetsov (روسیه)
وزن: ۶۰.۰۰۰ تن
طول: ۳۰۵ متر
بال هوایی: ۴۰ هواپیما
[تصویر: 2148062_475.jpg]
ناو هواپیمابر Admiral Kuznetsov در سال ۱۹۹۱ به نیروی دریایی روسیه پیوسته و اگر چه از نسخه‌های آمریکایی کوچکتر بوده، اما از قابلیت دفاعی قابل توجهی برخوردار است. نداشتن سیستم منجنیقی باعث شده که این ناو قابلیت به پرواز درآوردن هواپیما‌های با قدرت جنگی و مهمات سنگین را نداشته باشد و بیشتر بر جنبه برتری بال هوایی آن در آسمان تاکید شده است.
این ناو توانایی حمل ۴۰ فروند هواپیمای بال ثابت و هلیکوپتر را داشته که از آن میان می‌توان به جنگنده‌های ناوپرواز Su-۳۳ و چندین نمونه از هلیکوپتر‌های Ka-۲۷ اشاره کرد. همچنین از هواپیما‌های دو نفره Su-۲۵UTG روی عرشه این ناو برای آموزش خلبانان استفاده می‌شود. ناو هواپیمابر Admiral Kuznetsov یک رزمناو سنگین با قدرت پرواز هواپیما نیز هست که بسیاری از جنگ افزار‌های آن اصولاً توسط رزمناو‌های مسلح به موشک‌های هدایت شونده استفاده می‌شوند.
این ناو به تنهایی توانایی مقابله با تهدید‌های سطحی، زیرسطحی و هوایی را دارد. همچنین این ناو برای تامین نیروی خود از دیگ‌های بخار با سوخت فسیلی استفاده می‌کند. دوران خدمت این ناو در نیروی دریایی روسیه با حوادث و تصادفات هواپیما‌ها روی آن همراه بوده. همچنین سیستم پیشرانه ناو Admiral Kuznetsov دارای مشکل بوده و بدین ترتیب دولت روسیه در نگهداری و عملیاتی نگه داشتن تنها ناو هواپیمابر خود با مشکل جدی مواجه می‌باشد.
هنوز برنامه‌ای توسط دولت روسیه برای ساخت جایگزین این ناو هواپیمابر تدوین نشده است. از سال ۲۰۱۸ این ناو در حال تعمیر و مدرن سازی بوده تا طول عمر آن افزایش یابد و انتظار می‌رود که سال ۲۰۲۱ به سرویس بازگردد.
۲. ناو هواپیمابر مدرن سازی شده کلاس (ایالات متحده)
وزن: ۱۰۰.۰۰۰ تن
طول: ۳۳۲ متر
بال هوایی: ۸۰ هواپیما
[تصویر: 2148063_887.jpg]
در کل ۱۰ فروند از ناو‌های هواپیمابر کلاس Nimitz ساخته شده که ۷ فروند در کلاس قدیمی و ۳ فروند در کلاسی مدرن‌تر بوده است. این ناو‌ها بزرگ‌ترین کشتی‌های جنگی هستند که تاکنون ساخته شده و در سرویس هستند.
ناو‌های هواپیمابر هسته‌ای Nimitz کلاس توانایی حمل تا ۸۰ فروند هواپیمای بال ثابت و هلیکوپتر را دارند که از آن میان می‌توان به جنگنده‌های چند منظوره F/A-۱۸E/F Super Hornets، هواپیما‌های تهاجمی F/A-۱۸C Hornets، هواپیما‌های مخصوص جنگ الکترونیک EA-۶B Prowlers و چندین نوع هلیکوپتر برای عملیات پشتیبانی، ترابری و عملیات جنگی ضد زیردریایی اشاره کرد.
این ناو‌های هواپیمابر غول‌پیکر معمولاً بیش از ۶۰ هواپیما و هلیکوپتر را روی عرشه خود دارند که اکثریت آن به جنگنده‌های ۱۳۰ F/A-۱۸ Hornets تعلق دارد. ناو‌های هواپیمابر کلاس Nimitz دارای سیستم تدافعی خودکار در مقابل موشک‌های کروز ضد کشتی و سیستم‌های جنگی و الکترونیکی هماهنگ هستند. قرار است که در دهه‌های پیش رو این ناو‌ها با ناو‌های مدرن و پیشرفته‌تر کلاس Ford جایگزین شوند.
۱. ناو هواپیمابر کلاس (ایالات متحده)
وزن: ۱۰۰.۰۰۰ ت
طول: ۳۳۵ متر
بال هوایی: ۸۵ هواپیما
[تصویر: 2148064_161.jpg]
ناو‌های هواپیمابر کلاس Ford بزرگترین و قدرتمندترین ناو‌هایی هستند که تاکنون ساخته شده‌اند. اولین ناو این کلاس در سال ۲۰۱۷ وارد سرویس شده و بر اساس برنامه‌ریزی‌ها در کل ۹ یا ۱۰ فروند از این کلاس ساخته خواهد شد و جایگزین ناو‌های کلاس Nimitz می‌شوند. طراحی بدنه این ناو با ناو‌های کلاس Nimitz شباهت زیادی داشته، اما پل فرماندهی آن کوچکتر و با طراحی متفاوت بوده و خاصیت پنهانکاری بیشتری دارد.
هر کدام از این ناو‌ها بال هوایی به استعداد ۸۵ هواپیمای بال ثابت، هواپیمای با قابلیت پرواز و فرود عمودی و افقی، انواع هلیکوپتر و پرنده‌های بدون سرنشین خواهند داشت که شامل جنگنده‌های چند منظوره F-۳۵B/C و F/A-۱۸E/F Super Hornet، هواپیما‌های مخصوص جنگ الکترونیک EA-۱۸G Growler، هواپیما‌های هشدار سریع E-۲D Advanced Hawkeye و هلیکوپتر‌های دریایی MH-۶۰R و MH-۶۰S خواهد بود.
بدین ترتیب این ناو‌ها بال هوایی بسیار بزرگتر و قدرتمندتر از کل ناوگان نیروی هوایی بسیاری از کشور‌ها خواهند داشت. با عملیاتی کردن این ناو‌های هواپیمابر، نیروی دریایی ایالات متحده در طول قرن بیست و یکم همچنان در صدر نیرو‌های دریایی جهان قرار داشته و برتری آن به چالش کشیده نخواهد شد.
از سیستم‌های دفاعی ناو‌های کلاس Ford می‌توان به دو لانچر که هر کدام ۱۶ موشک Sea Sparrow در خود دارند اشاره کرد. از این موشک‌ها برای مقابله با موشک‌های فوق سریع و با قدرت مانور بالای ضد کشتی استفاده خواهد شد. همچنین این ناو دارای دو لانچر برای پرتاب ۲۱ فروند موشک Rolling Airframe است که برای مقابله با موشک‌های ضد کشتی در فاصله نزدیک به کار گرفته خواهند شد. همچنین ۴ سیستم دفاعی ۲۰ میلیمتری Phalanx برای مقابله با تهدیدات در فاصله نزدیک روی عرشه این ناو وجود دارد.
منبع: military-today]]> <![CDATA[کامیون تاکتیکی نینوا؛ برگ برنده نیروی زمینی در نبردها + تصاویر]]> https://forum.gnsorena.ir/showthread.php?tid=2743 Mon, 29 Jul 2019 10:16:27 +0430 omidrock]]> https://forum.gnsorena.ir/showthread.php?tid=2743 به گزارش خبرنگار  حوزه دفاعی امنیتی  گروه سیاسی باشگاه خبرنگاران جوان، خودروهای تاکتیکی یکی از ابزارها و ادوات بسیار مهم در عرصه های نبرد و میدان های پیکار با دشمنان هستند. این خودروها به جهت لزوم بهره گیری در زمینه های ذکرشده باید از ویژگی های شاخصی برخوردار باشند. البته متخصصان ایرانی هم با توجه به این شاخص ها ویژگی های ذکرشده را در طراحی و ساخت این خودروها مدنظر قرارداده بودند.
باشگاه خبرنگاران جوان قصد دارد تا طی مجموعه گزارش هایی خودروهای تاکتیکی بومی و ساخت داخل را معرفی کند. 
در نخستین گزارش از این مجموعه به بررسی خودروی تاکتیکی سفیر پرداختیم که در صنایع خودرویی فتح ساخته شده و  سال ۸۷ از آن رونمایی شد. این خودرو از نظر ویژگی‌های فنی شباهت زیادی به خودرو‌های جیپ داشته و از نظر عملکردی همانند آن‌ها عمل می‌کند. این خودرو به در قالب خودرو‌های ۴x۴ طراحی و ساخته شده است. وزن این خودرو در حدود ۱.۵ تن برآورد شده است.
این خودرو در جبهه های مختلفی از ایران تا سوریه حضور داشته و حتی سودان هم یکی از مشتریان پروپاقرص این خودروی تاکتیکی پرتوان ساخت صنایع دفاع کشورمان است.
دومین گزارش از این مجموعه خودروی تاکتیکی ارس را بررسی کرد که نوعی خودروی تاکتیکی فرماندهی ساخت وزارت دفاع کشورمان است. این خودرو روز ۳۱ مرداد ۹۱، همزمان با روز ملی صنعت دفاعی کشور با حضور وزیر دفاع و رئیس جمهور وقت، محمود احمدی نژاد، رونمایی شد. 
اما در سومین بخش از این گزارشات نیز به بررسی انواع دیگر همین خودروها پرداخته است.
کامیون‌ها به خودی خود نوعی از وسایل نقلیه تجاری هستند که در صورت لزوم و با ایجاد تغییراتی در قسمت نیرومحرکه  و انتقال قدرت به خودرو‌هایی تاکتیکی تبدیل می‌شوند.

مسئولان دفاعی کشورمان نیز از هنگامی که اقدام به ساخت موشک و سایر تجهیزات دفاعی بومی کردند به این فکر افتادند که وابستگی‌های ترابری سنگین که پیش‌تر از طریق خودرو‌های آمریکایی تامین می‌شد را در ابتدای پیروزی انقلاب با محصولات سایر کشور‌ها مانند مرسدس بنزتامین کنند. البته آن‌ها به این دلیل که نیرو محرکه خودرو‌های مرسدس بنز در شرکت ایدم تبریز و گیربکس‌های ZF در شرکت چرخشگر تبریز تحت لیسانس آلمان تولید و به نوعی داخلی سازی شده بودند، به این کار روی آوردند.
 
[تصویر: 10304562_232.jpg]
 
اتوبوس مسافربری بین شهری مان ساخت شرکت زرین خودرو 
 
[تصویر: 10304537_142.jpg]
 
نشان زرین خودرو بر روی بدنه اتوبوس مسافربری بین شهری مان 
 
این کار بعد‌ها با خرید امتیاز خودرو‌های شرکت مان آلمان در شرکت زرین خودرو اصفهان وابسته به وزارت دفاع انجام شد که نمونه‌های تجاری آن نمود بیشتری در فضای شهری کشور داشته و مردم با کمی دقت بر روی مدل‌های قدیمی اتوبوس‌های مسافربری بین شهری بنز ومان نام زرین خودرو را بر روی بدنه آن مشاهده می‌کردند. البته این کار بعد‌ها با تولید مینی بوس‌های کوچک تحت عنوان سپهر و اتوبوس‌های شهری با امکانات پیشرفته‌تر نسبت به سایر اتوبوس ها، اما با همان پیشرانه و گیربکس تداوم داشته است.
 
[تصویر: 10304488_364.jpeg]
 
اتوبوس های مسافربری نسل جدید زرین خودرو
به همین دلیل سازمان صنایع دفاع و زرین خودرو این پیشرانه ها را به همراه گیربکس و سایر بخش های مهم خودرو که ساخت داخل بودند را در ساخت خودروهای تاکتیکی نظامی نیز به کار برده است که در یگان های محمول ارتش و سپاه و یا ترابری انواع مهمات نقش مهمی دارند.
نیروی زمینی ارتش هم در این عرصه پیشتاز بوده و با بهره گیری از توان متخصصان داخلی خودرو‌های موردنیاز خود را طراحی و ساخته است. گزارش زیر یکی از خودرو‌های ساخت این نیرو را مورد بررسی قرار می‌دهد.
خودروی نینوا
خودروی نظامی نینوا یک کامیون تاکتیکی با قابلیت حمل انواع موشک‌ها و تسلیحات سنگین بوده که در ۸ مهر ۹۱ از آن رونمایی شد. این کامیون ساخت نیروی زمینی ارتش جمهوری اسلامی ایران بوده و یکی از بهترین‌ها در نوع خود به شمار می‌آید.
 
[تصویر: 10304527_581.jpg]
 
خودروی «نینوا» بر اساس نیاز نیرو‌های مسلح، توسط متخصصان متعهد کشورمان در معاونت جهاد خودکفایی نیروی زمینی ارتش طراحی شد. این خودروی تاکتیکی با طول ۷ متر، عرض ۲٫۵ متر و ارتفاع ۲٫۸ متر و با قدرت موتور ۲۴۰ اسب بخار و وزنی در حدود ۸.۵ تن، دارای قابلیت‌هایی، چون تحمل ظرفیت حمل ۵ تن بار در جاده و ۲٫۵ تن بار در ۲٫۵ تن در کلیه شرایط تاکتیکی در زمین‌های ذوعارضه، عبور شیب ارضی ۳۰ درصد و عبور شیب طولی ۶۰ درصد است. این خودرو قادر است در مناطق صعب‌العبور، کوهستانی، ناهموار، دشت، بیابان، کویر و رودخانه‌های کم عمق با سهولت حرکت کند.
 
[تصویر: 10304519_284.jpg]

وظیف اصلی کامیون نظامی نینوا گشت زنی بوده، ولی با توجه به استحکام بسیار بالای بدنه و قابلیت نصب تجهیزات و تسلیحات سنگین و عبور از مناطق صعب العبور، قابلیت استفاده به عنوان یک خودروی نفر بر و پشتیبان را نیز دارد.
 
[تصویر: 10304489_479.jpg]

خودروی نینوا به گونه‌ای طراحی شده که بتواند، حتی با وجود آسیب‌های فراوان، سرنشینان خود را سالم از منطقه دور کرده و به حرکت خود ادامه دهد. این خودروی تاکتیکی در حمل مهمات، نفرات و توپ‌های پدافندی در زمین‌های ناهموار نیز قابلیت‌های بالایی دارد.
رونمایی از «نینوا»
امیر سرتیپ احمدرضا پوردستان فرمانده نیروی زمینی ارتش در حاشیه نخستین  یادواره شهدای مخابرات و جنگال ارتش از رونمایی نسل جدیدی از "خودرو‌های تاکتیکی نینوا" در ایام‌الله دهه فجر ۹۰ خبر داد. خودروی نینوا به صورت کاملا بومی بر اساس نیاز‌های تاکتیکی نزاجا (نیروی زمینی ارتش) و شرایط اقلیمی کشور طراحی و ساخته و بدون نیاز به سرمایه‌گذاری صنعتی تولید شده است.
 
[تصویر: 10304628_802.jpg]
امیر پوردستان فرمانده وقت نیروی زمینی ارتش در داخل کابین «کامیون نینوا»
 
[تصویر: 10304627_230.jpg]
امیر پوردستان در کنار «کامیون نینوا» 
نینوا در رسانه‌های خارجی
پایگاه های خبری تحلیلی REVOLVY و ARMY GUIDE در گزارشی ضمن معرفی کامیون نینوا به تحلیل و بررسی این خودرو پرداخته و از آن به عنوان یک خودروی تاکتیکی یاد کرده است.
کلام آخر
با توجه به این‌که کارشناسان، فضای جدید تهدیدات را "تهدیدات ناهمطراز" عنوان می‌کنند، ضروری است که نیرو‌های مسلح توانایی‌های خود را متناسب با این سطح از تهدیدات افزایش دهند.

این دستاورد قابلیت‌های نیروی زمینی ارتش را برای ورود به عرصه ناهمطراز در دفاع زمینی به مراتب بیشتر از گذشته بالا می‌برد.

جهاد خودکفایی نیروی زمینی ارتش در عرصه ساخت خودرو‌های سبک و سلاح‌های کامپوزیتی و نیز در جنگ الکترونیک، گام‌های بزرگی برداشته و متناسب با نیاز‌های نبرد زمینی در یک جنگ ناهمطراز پیش رفته است.

کارشناسان نظامی جهان اذعان دارند، ایران با دستیابی به تکنولوژی ساخت و تولید خودرو‌های پیشرفته و تاکتیکی، نخستین گام‌ها را در ساخت و تولید خودرو‌های فوق مدرنی که تکنولوژی ساخت آن‌ها را تنها چند کشور معدود در اختیار دارند، برداشته است.]]> به گزارش خبرنگار  حوزه دفاعی امنیتی  گروه سیاسی باشگاه خبرنگاران جوان، خودروهای تاکتیکی یکی از ابزارها و ادوات بسیار مهم در عرصه های نبرد و میدان های پیکار با دشمنان هستند. این خودروها به جهت لزوم بهره گیری در زمینه های ذکرشده باید از ویژگی های شاخصی برخوردار باشند. البته متخصصان ایرانی هم با توجه به این شاخص ها ویژگی های ذکرشده را در طراحی و ساخت این خودروها مدنظر قرارداده بودند.
باشگاه خبرنگاران جوان قصد دارد تا طی مجموعه گزارش هایی خودروهای تاکتیکی بومی و ساخت داخل را معرفی کند. 
در نخستین گزارش از این مجموعه به بررسی خودروی تاکتیکی سفیر پرداختیم که در صنایع خودرویی فتح ساخته شده و  سال ۸۷ از آن رونمایی شد. این خودرو از نظر ویژگی‌های فنی شباهت زیادی به خودرو‌های جیپ داشته و از نظر عملکردی همانند آن‌ها عمل می‌کند. این خودرو به در قالب خودرو‌های ۴x۴ طراحی و ساخته شده است. وزن این خودرو در حدود ۱.۵ تن برآورد شده است.
این خودرو در جبهه های مختلفی از ایران تا سوریه حضور داشته و حتی سودان هم یکی از مشتریان پروپاقرص این خودروی تاکتیکی پرتوان ساخت صنایع دفاع کشورمان است.
دومین گزارش از این مجموعه خودروی تاکتیکی ارس را بررسی کرد که نوعی خودروی تاکتیکی فرماندهی ساخت وزارت دفاع کشورمان است. این خودرو روز ۳۱ مرداد ۹۱، همزمان با روز ملی صنعت دفاعی کشور با حضور وزیر دفاع و رئیس جمهور وقت، محمود احمدی نژاد، رونمایی شد. 
اما در سومین بخش از این گزارشات نیز به بررسی انواع دیگر همین خودروها پرداخته است.
کامیون‌ها به خودی خود نوعی از وسایل نقلیه تجاری هستند که در صورت لزوم و با ایجاد تغییراتی در قسمت نیرومحرکه  و انتقال قدرت به خودرو‌هایی تاکتیکی تبدیل می‌شوند.

مسئولان دفاعی کشورمان نیز از هنگامی که اقدام به ساخت موشک و سایر تجهیزات دفاعی بومی کردند به این فکر افتادند که وابستگی‌های ترابری سنگین که پیش‌تر از طریق خودرو‌های آمریکایی تامین می‌شد را در ابتدای پیروزی انقلاب با محصولات سایر کشور‌ها مانند مرسدس بنزتامین کنند. البته آن‌ها به این دلیل که نیرو محرکه خودرو‌های مرسدس بنز در شرکت ایدم تبریز و گیربکس‌های ZF در شرکت چرخشگر تبریز تحت لیسانس آلمان تولید و به نوعی داخلی سازی شده بودند، به این کار روی آوردند.
 
[تصویر: 10304562_232.jpg]
 
اتوبوس مسافربری بین شهری مان ساخت شرکت زرین خودرو 
 
[تصویر: 10304537_142.jpg]
 
نشان زرین خودرو بر روی بدنه اتوبوس مسافربری بین شهری مان 
 
این کار بعد‌ها با خرید امتیاز خودرو‌های شرکت مان آلمان در شرکت زرین خودرو اصفهان وابسته به وزارت دفاع انجام شد که نمونه‌های تجاری آن نمود بیشتری در فضای شهری کشور داشته و مردم با کمی دقت بر روی مدل‌های قدیمی اتوبوس‌های مسافربری بین شهری بنز ومان نام زرین خودرو را بر روی بدنه آن مشاهده می‌کردند. البته این کار بعد‌ها با تولید مینی بوس‌های کوچک تحت عنوان سپهر و اتوبوس‌های شهری با امکانات پیشرفته‌تر نسبت به سایر اتوبوس ها، اما با همان پیشرانه و گیربکس تداوم داشته است.
 
[تصویر: 10304488_364.jpeg]
 
اتوبوس های مسافربری نسل جدید زرین خودرو
به همین دلیل سازمان صنایع دفاع و زرین خودرو این پیشرانه ها را به همراه گیربکس و سایر بخش های مهم خودرو که ساخت داخل بودند را در ساخت خودروهای تاکتیکی نظامی نیز به کار برده است که در یگان های محمول ارتش و سپاه و یا ترابری انواع مهمات نقش مهمی دارند.
نیروی زمینی ارتش هم در این عرصه پیشتاز بوده و با بهره گیری از توان متخصصان داخلی خودرو‌های موردنیاز خود را طراحی و ساخته است. گزارش زیر یکی از خودرو‌های ساخت این نیرو را مورد بررسی قرار می‌دهد.
خودروی نینوا
خودروی نظامی نینوا یک کامیون تاکتیکی با قابلیت حمل انواع موشک‌ها و تسلیحات سنگین بوده که در ۸ مهر ۹۱ از آن رونمایی شد. این کامیون ساخت نیروی زمینی ارتش جمهوری اسلامی ایران بوده و یکی از بهترین‌ها در نوع خود به شمار می‌آید.
 
[تصویر: 10304527_581.jpg]
 
خودروی «نینوا» بر اساس نیاز نیرو‌های مسلح، توسط متخصصان متعهد کشورمان در معاونت جهاد خودکفایی نیروی زمینی ارتش طراحی شد. این خودروی تاکتیکی با طول ۷ متر، عرض ۲٫۵ متر و ارتفاع ۲٫۸ متر و با قدرت موتور ۲۴۰ اسب بخار و وزنی در حدود ۸.۵ تن، دارای قابلیت‌هایی، چون تحمل ظرفیت حمل ۵ تن بار در جاده و ۲٫۵ تن بار در ۲٫۵ تن در کلیه شرایط تاکتیکی در زمین‌های ذوعارضه، عبور شیب ارضی ۳۰ درصد و عبور شیب طولی ۶۰ درصد است. این خودرو قادر است در مناطق صعب‌العبور، کوهستانی، ناهموار، دشت، بیابان، کویر و رودخانه‌های کم عمق با سهولت حرکت کند.
 
[تصویر: 10304519_284.jpg]

وظیف اصلی کامیون نظامی نینوا گشت زنی بوده، ولی با توجه به استحکام بسیار بالای بدنه و قابلیت نصب تجهیزات و تسلیحات سنگین و عبور از مناطق صعب العبور، قابلیت استفاده به عنوان یک خودروی نفر بر و پشتیبان را نیز دارد.
 
[تصویر: 10304489_479.jpg]

خودروی نینوا به گونه‌ای طراحی شده که بتواند، حتی با وجود آسیب‌های فراوان، سرنشینان خود را سالم از منطقه دور کرده و به حرکت خود ادامه دهد. این خودروی تاکتیکی در حمل مهمات، نفرات و توپ‌های پدافندی در زمین‌های ناهموار نیز قابلیت‌های بالایی دارد.
رونمایی از «نینوا»
امیر سرتیپ احمدرضا پوردستان فرمانده نیروی زمینی ارتش در حاشیه نخستین  یادواره شهدای مخابرات و جنگال ارتش از رونمایی نسل جدیدی از "خودرو‌های تاکتیکی نینوا" در ایام‌الله دهه فجر ۹۰ خبر داد. خودروی نینوا به صورت کاملا بومی بر اساس نیاز‌های تاکتیکی نزاجا (نیروی زمینی ارتش) و شرایط اقلیمی کشور طراحی و ساخته و بدون نیاز به سرمایه‌گذاری صنعتی تولید شده است.
 
[تصویر: 10304628_802.jpg]
امیر پوردستان فرمانده وقت نیروی زمینی ارتش در داخل کابین «کامیون نینوا»
 
[تصویر: 10304627_230.jpg]
امیر پوردستان در کنار «کامیون نینوا» 
نینوا در رسانه‌های خارجی
پایگاه های خبری تحلیلی REVOLVY و ARMY GUIDE در گزارشی ضمن معرفی کامیون نینوا به تحلیل و بررسی این خودرو پرداخته و از آن به عنوان یک خودروی تاکتیکی یاد کرده است.
کلام آخر
با توجه به این‌که کارشناسان، فضای جدید تهدیدات را "تهدیدات ناهمطراز" عنوان می‌کنند، ضروری است که نیرو‌های مسلح توانایی‌های خود را متناسب با این سطح از تهدیدات افزایش دهند.

این دستاورد قابلیت‌های نیروی زمینی ارتش را برای ورود به عرصه ناهمطراز در دفاع زمینی به مراتب بیشتر از گذشته بالا می‌برد.

جهاد خودکفایی نیروی زمینی ارتش در عرصه ساخت خودرو‌های سبک و سلاح‌های کامپوزیتی و نیز در جنگ الکترونیک، گام‌های بزرگی برداشته و متناسب با نیاز‌های نبرد زمینی در یک جنگ ناهمطراز پیش رفته است.

کارشناسان نظامی جهان اذعان دارند، ایران با دستیابی به تکنولوژی ساخت و تولید خودرو‌های پیشرفته و تاکتیکی، نخستین گام‌ها را در ساخت و تولید خودرو‌های فوق مدرنی که تکنولوژی ساخت آن‌ها را تنها چند کشور معدود در اختیار دارند، برداشته است.]]> <![CDATA[از مرزهای داخلی تا عراق و سوریه زیر گام‌های «سفیر» ایرانی +تصاویر]]> https://forum.gnsorena.ir/showthread.php?tid=2742 Mon, 29 Jul 2019 10:16:00 +0430 omidrock]]> https://forum.gnsorena.ir/showthread.php?tid=2742 به گزارش خبرنگار  حوزه دفاعی امنیتی  گروه سیاسی باشگاه خبرنگاران جوان، خودروهای تاکتیکی یکی از ابزارها و ادوات بسیار مهم در عرصه های نبرد و میدان های پیکار با دشمنان هستند. این خودروها به جهت لزوم بهره گیری در زمینه های ذکرشده باید از ویژگی های شاخصی برخوردار باشند. 
ایران در دوران رژیم ساقط شده پهلوی این خودرو‌ها را که عمدتا از شرکت آمریکایی جیپ تهیه می‌کرد. با وقوع انقلاب اسلامی و قطع ارتباط با آمریکا، این شرکت دیگر تولیدات خود را به ایران ارسال نکرد و ایران هم به خرید خودرو‌های ژاپنی تویوتا اقدام کرد. البته در آن موقع شرکت پارس خودرو که تولید این نوع خودرو‌ها را برعهده داشت، ابتدا به سراغ تولید و خرید قطعات نمونه هندی جیپ که شرکت ماهیندرا مانند شرکت پارس خودرو آن را تولید می‌کرد، رفت. این جیپ با نام اصلی ویلیز در ایران تحت عنوان جیپ شهباز و در هندوستان با نام جیپ ماهیندرا تولید می‌شد. تولید این خودرو در پارس خودرو با سال‌های ابتدایی دفاع مقدس در ایران همزمان شده بود. اما پس از تولید این خودرو به گفته محمدرضا یزدانی خرم مدیرعامل وقت پارس خودرو نیرو‌های مسلح اعم از ارتش و سپاه پاسداران پس از تولید این نوع خودرو به علت عدم کارایی مناسب از آن‌ها استفاده نکردند و این خودرو‌ها در انبار پارس خودرو خاک خورد.
 

[تصویر: 10285879_667.jpg]
[size=undefined]

نیرو‌های مسلح، اما این بار به جای استفاده از جیپ‌های ماهیندرا سراغ تولیدات شرکت ژاپنی تویوتا رفته و اقدام به خرید انواع لندکروزر اعم از سواری و وانت کردند، چراکه این خودرو‌ها هم توان و دوام بالاتر و هم هزینه نگهداری کمتری نسبت به سایر خودرو‌ها داشتند و تا پایان دفاع مقدس این خودرو‌های ژاپنی بودند که وظیفه ترابری رزمندگان ایرانی را برعهده داشتند. البته جیپ‌های نظامی روسی به علت مشخصات فنی با نام یو آز (اواز) نیز در گردان ترابری ارتش حضور داشتند و بیشتر در مناطق سردسیر مانند مناطق مرزی آذربایجان غربی و کردستان کاربرد داشت.
 
اما پس از پایان دوران دفاع مقدس ایده ساخت تجهیزات بومی همچون سایر زمینه‌ها در زمینه خودرو‌های نظامی تاکتیکی نیز در دستور کار قرارگرفت. البته این ایده تا دو دهه بعد یعنی در اواخر دهه ۸۰ رنگ و بوی اجرایی شدن به خود گرفت. حدود سال ۸۷ بود که خودرویی تاکتیکی که به خودروی جیپ شباهت زیادی داشت با نام «سفیر» رونمایی شد.
 
[/size]
[تصویر: 10286029_702.jpg]

خودروی سفیر
«سفیر» خودروی نظامی تاکتیکی بومی کشورمان است که در صنایع خودرویی فتح ساخته شده و در سال ۸۷ از آن رونمایی شد. این خودرو از نظر ویژگی‌های فنی شباهت زیادی به خودرو‌های جیپ داشته و از نظر عملکردی همانند آن‌ها عمل می‌کند. این خودرو به در قالب خودرو‌های ۴x۴ طراحی و ساخته شده است. وزن این خودرو در حدود 1.5 تن برآورد شده است.
 
سردار مصطفی محمدنجار وزیر دفاع کشورمان در آن روزها در مراسم رونمایی خودروی سفیر گفت که طی امسال ۳۰۰۰ دستگاه از این خودرو ساخته شده‌ است و صنایع فتح هر سال ۵۰۰۰ دستگاه دیگر از این خودرو را تحویل خواهد داد.
 

[تصویر: 10285878_379.jpg]
 
این خودرو به صورت تاکتیکی طراحی شده به گونه ای که با اندک تغییراتی در ظاهر خودرو، امکان نصب و استفاده از انواع سلاح از جمله موشک انداز ۱۰۶ میلی متری، موشک انداز تاو، راکت انداز ۱۰۷ میلی متری، موشک انداز مالیوتکا و نارجک انداز GMG فراهم می‌شود. همچنین با نصب تجهیزات مختصری روی خودروی سفیر، این خودرو به صورت خودروی فرماندهی، آتلیه مخابراتی و آمبولانس، در میدان‌های رزم و عملیاتی قابل استفاده است.

قطعات خودروی سفیر کاملا در کشور تولید می‌شود و در مقایسه با خودرو‌های مشابه در دنیا، به علت برخورداری از موتور پرتوان، سیستم انتقال قدرت بسیار توانمند، شاسی فولادی و بدنه‌ای مستحکم، از برترین این خودرو‌ها محسوب می‌شود.
 
از دیگر مزایای این خودرو می توان به استهلاک کم قطعات، مصرف کم سوخت، توان بالای موتور، تطبیق با شرایط مختلف جغرافیایی ایران، سیستم تعلیق عالی متناسب با ماموریت نظامی و داشتن اکسل‌های پرقدرت از ویژگی‌های این خودرو است.


[تصویر: 10286034_441.jpg]
[size=undefined]
 [/size]
مشخصات فنی
سفیر با وزنی در حدود ۱٫۶۲ تن بدون تجهیزات نصب شده و ۲٫۳۵ تن با ظرفیت کامل تجهیزات نصب شده است. طول آن در حدود ۳٫۷۲۶ متر، عرض ۱.۶۹ متر، ارتفاع ۱.۸۸ متر و قابلیت حمل ۱ نفر خدمه و ۵ نفر مسافر طراحی و ساخته شده است.
سلاح هایی مانند راکت انداز فجر، یک عراده توپ ام۴۰ و یا یک عراده پرتابگر ضد تانک طوفان  قابلیت نصب بر روی این خودرو را دارند. موتور آن از همان تکنولوژی موتور نیسان زد ۲۴ بهره می برد که با مصرف سوخت گازوئیل در حدود ۱۰۵ اسب‌بخار قدرت تولید می کند. سیستم تعلیق آن Coil spring است که همان سیستم تعلیق با کمک فنرهای بسیار قوی و با قابلیت ارتجاع بالاست. همچنین، «سفیر» با سرعت ۱۳۰ کیلومتر بر ساعت برد عملیاتی در حدود ۵۰۰ کیلومتر دارد.

[تصویر: 10285894_378.jpg]
[size=undefined]
 نیروهای حزب الله لبنان، ارتش سودان، ارتش سوریه، حشد الشعبی عراق و نیروی ضربتی آفریقای مرکزی به مشتریان شماره یک خودروی سفیر تبدیل شده‌اند. نکته حائز اهمیت در مورد ارتش سودان این است که این کشور خط تولید سفیر را هم با نام KARABA VTG01 در کشور خود افتتاح کرده است و زیر نظر وزارت دفاع جمهوری اسلامی ایران به تولید سفیر می‌پردازد.
مشخصات فنی کامل
سازنده: صنایع خودروسازان فتح (سازمان صنایع دفاع)
خانواده: جیپ ۱.۴- تن
طراحی و ساخت اولین نمونه: پژوهشکده علوم خودرویی سال ۱۳۸۴
تولید انبوه: صنایع خودروسازان فتح از سال ۱۳۸۵
ظرفیت تولید اسمی سال اول: ۶۰۰ دستگاه
ظرفیت تولید اسمی سال دوم به بعد: ۱۲۵۰ دستگاه
تایید کننده نهایی: ستاد کل نیرو‌های مسلح
مشتریان: نیرو‌های مسلح جمهوری اسلامی ایران
موتور: نیسان مدل Z-۲۴ کاروانی
سازنده موتور: مگا موتور
گیربکس: مکانیکی / سینکرونیزه / F۴W۸۱A
کمک گیربکس: مکانیکی / T۱۳۰ A
سازنده گیربکس و کمک گیربکس: شرکت چرخشگر
اکسل جلو: صلب / فرمان پذیر / فعال / تمام شناور / C ۲۰۰
اکسل عقب: صلب / فعال / تمام شناور / H۲۳۳ B
سازنده اکسل‌ها: مگا موتور
فرمان: هیدرولیکی - معمولی
شاسی: U شکل
سازنده شاسی و بدنه: خودروسازان فتح
[/size]
[تصویر: 10285882_163.png]
[size=undefined]
«سفیر» در رسانه های خارجی
پایگاه خبری تحلیلی army recognition در گزارشی با اشاره به خودروی نظامی سفیر آن را یک خودروی ساخت داخل ایران معرفی کرده است که با طیف گسترده‌ای از تسلیحات مانند سیستم پرتاب ۱۰۷ میلیمتری MLRS، اسلحه بدون سلاح ۱۰۶ میلی متری، پرتاب موشک ضد تانک و یا پرتابگر نارنجک ۴۰ میلی متری تجهیز شده است.
پایگاه خبری تحلیلی ARES در مقاله ای به نام الکس هارپر نیز این خودرو را مورد نقد و بررسی قرارداده و آن را از نظر فنی تحلیل کرده است.
انتهای پیام/[/size]]]> به گزارش خبرنگار  حوزه دفاعی امنیتی  گروه سیاسی باشگاه خبرنگاران جوان، خودروهای تاکتیکی یکی از ابزارها و ادوات بسیار مهم در عرصه های نبرد و میدان های پیکار با دشمنان هستند. این خودروها به جهت لزوم بهره گیری در زمینه های ذکرشده باید از ویژگی های شاخصی برخوردار باشند. 
ایران در دوران رژیم ساقط شده پهلوی این خودرو‌ها را که عمدتا از شرکت آمریکایی جیپ تهیه می‌کرد. با وقوع انقلاب اسلامی و قطع ارتباط با آمریکا، این شرکت دیگر تولیدات خود را به ایران ارسال نکرد و ایران هم به خرید خودرو‌های ژاپنی تویوتا اقدام کرد. البته در آن موقع شرکت پارس خودرو که تولید این نوع خودرو‌ها را برعهده داشت، ابتدا به سراغ تولید و خرید قطعات نمونه هندی جیپ که شرکت ماهیندرا مانند شرکت پارس خودرو آن را تولید می‌کرد، رفت. این جیپ با نام اصلی ویلیز در ایران تحت عنوان جیپ شهباز و در هندوستان با نام جیپ ماهیندرا تولید می‌شد. تولید این خودرو در پارس خودرو با سال‌های ابتدایی دفاع مقدس در ایران همزمان شده بود. اما پس از تولید این خودرو به گفته محمدرضا یزدانی خرم مدیرعامل وقت پارس خودرو نیرو‌های مسلح اعم از ارتش و سپاه پاسداران پس از تولید این نوع خودرو به علت عدم کارایی مناسب از آن‌ها استفاده نکردند و این خودرو‌ها در انبار پارس خودرو خاک خورد.
 

[تصویر: 10285879_667.jpg]
[size=undefined]

نیرو‌های مسلح، اما این بار به جای استفاده از جیپ‌های ماهیندرا سراغ تولیدات شرکت ژاپنی تویوتا رفته و اقدام به خرید انواع لندکروزر اعم از سواری و وانت کردند، چراکه این خودرو‌ها هم توان و دوام بالاتر و هم هزینه نگهداری کمتری نسبت به سایر خودرو‌ها داشتند و تا پایان دفاع مقدس این خودرو‌های ژاپنی بودند که وظیفه ترابری رزمندگان ایرانی را برعهده داشتند. البته جیپ‌های نظامی روسی به علت مشخصات فنی با نام یو آز (اواز) نیز در گردان ترابری ارتش حضور داشتند و بیشتر در مناطق سردسیر مانند مناطق مرزی آذربایجان غربی و کردستان کاربرد داشت.
 
اما پس از پایان دوران دفاع مقدس ایده ساخت تجهیزات بومی همچون سایر زمینه‌ها در زمینه خودرو‌های نظامی تاکتیکی نیز در دستور کار قرارگرفت. البته این ایده تا دو دهه بعد یعنی در اواخر دهه ۸۰ رنگ و بوی اجرایی شدن به خود گرفت. حدود سال ۸۷ بود که خودرویی تاکتیکی که به خودروی جیپ شباهت زیادی داشت با نام «سفیر» رونمایی شد.
 
[/size]
[تصویر: 10286029_702.jpg]

خودروی سفیر
«سفیر» خودروی نظامی تاکتیکی بومی کشورمان است که در صنایع خودرویی فتح ساخته شده و در سال ۸۷ از آن رونمایی شد. این خودرو از نظر ویژگی‌های فنی شباهت زیادی به خودرو‌های جیپ داشته و از نظر عملکردی همانند آن‌ها عمل می‌کند. این خودرو به در قالب خودرو‌های ۴x۴ طراحی و ساخته شده است. وزن این خودرو در حدود 1.5 تن برآورد شده است.
 
سردار مصطفی محمدنجار وزیر دفاع کشورمان در آن روزها در مراسم رونمایی خودروی سفیر گفت که طی امسال ۳۰۰۰ دستگاه از این خودرو ساخته شده‌ است و صنایع فتح هر سال ۵۰۰۰ دستگاه دیگر از این خودرو را تحویل خواهد داد.
 

[تصویر: 10285878_379.jpg]
 
این خودرو به صورت تاکتیکی طراحی شده به گونه ای که با اندک تغییراتی در ظاهر خودرو، امکان نصب و استفاده از انواع سلاح از جمله موشک انداز ۱۰۶ میلی متری، موشک انداز تاو، راکت انداز ۱۰۷ میلی متری، موشک انداز مالیوتکا و نارجک انداز GMG فراهم می‌شود. همچنین با نصب تجهیزات مختصری روی خودروی سفیر، این خودرو به صورت خودروی فرماندهی، آتلیه مخابراتی و آمبولانس، در میدان‌های رزم و عملیاتی قابل استفاده است.

قطعات خودروی سفیر کاملا در کشور تولید می‌شود و در مقایسه با خودرو‌های مشابه در دنیا، به علت برخورداری از موتور پرتوان، سیستم انتقال قدرت بسیار توانمند، شاسی فولادی و بدنه‌ای مستحکم، از برترین این خودرو‌ها محسوب می‌شود.
 
از دیگر مزایای این خودرو می توان به استهلاک کم قطعات، مصرف کم سوخت، توان بالای موتور، تطبیق با شرایط مختلف جغرافیایی ایران، سیستم تعلیق عالی متناسب با ماموریت نظامی و داشتن اکسل‌های پرقدرت از ویژگی‌های این خودرو است.


[تصویر: 10286034_441.jpg]
[size=undefined]
 [/size]
مشخصات فنی
سفیر با وزنی در حدود ۱٫۶۲ تن بدون تجهیزات نصب شده و ۲٫۳۵ تن با ظرفیت کامل تجهیزات نصب شده است. طول آن در حدود ۳٫۷۲۶ متر، عرض ۱.۶۹ متر، ارتفاع ۱.۸۸ متر و قابلیت حمل ۱ نفر خدمه و ۵ نفر مسافر طراحی و ساخته شده است.
سلاح هایی مانند راکت انداز فجر، یک عراده توپ ام۴۰ و یا یک عراده پرتابگر ضد تانک طوفان  قابلیت نصب بر روی این خودرو را دارند. موتور آن از همان تکنولوژی موتور نیسان زد ۲۴ بهره می برد که با مصرف سوخت گازوئیل در حدود ۱۰۵ اسب‌بخار قدرت تولید می کند. سیستم تعلیق آن Coil spring است که همان سیستم تعلیق با کمک فنرهای بسیار قوی و با قابلیت ارتجاع بالاست. همچنین، «سفیر» با سرعت ۱۳۰ کیلومتر بر ساعت برد عملیاتی در حدود ۵۰۰ کیلومتر دارد.

[تصویر: 10285894_378.jpg]
[size=undefined]
 نیروهای حزب الله لبنان، ارتش سودان، ارتش سوریه، حشد الشعبی عراق و نیروی ضربتی آفریقای مرکزی به مشتریان شماره یک خودروی سفیر تبدیل شده‌اند. نکته حائز اهمیت در مورد ارتش سودان این است که این کشور خط تولید سفیر را هم با نام KARABA VTG01 در کشور خود افتتاح کرده است و زیر نظر وزارت دفاع جمهوری اسلامی ایران به تولید سفیر می‌پردازد.
مشخصات فنی کامل
سازنده: صنایع خودروسازان فتح (سازمان صنایع دفاع)
خانواده: جیپ ۱.۴- تن
طراحی و ساخت اولین نمونه: پژوهشکده علوم خودرویی سال ۱۳۸۴
تولید انبوه: صنایع خودروسازان فتح از سال ۱۳۸۵
ظرفیت تولید اسمی سال اول: ۶۰۰ دستگاه
ظرفیت تولید اسمی سال دوم به بعد: ۱۲۵۰ دستگاه
تایید کننده نهایی: ستاد کل نیرو‌های مسلح
مشتریان: نیرو‌های مسلح جمهوری اسلامی ایران
موتور: نیسان مدل Z-۲۴ کاروانی
سازنده موتور: مگا موتور
گیربکس: مکانیکی / سینکرونیزه / F۴W۸۱A
کمک گیربکس: مکانیکی / T۱۳۰ A
سازنده گیربکس و کمک گیربکس: شرکت چرخشگر
اکسل جلو: صلب / فرمان پذیر / فعال / تمام شناور / C ۲۰۰
اکسل عقب: صلب / فعال / تمام شناور / H۲۳۳ B
سازنده اکسل‌ها: مگا موتور
فرمان: هیدرولیکی - معمولی
شاسی: U شکل
سازنده شاسی و بدنه: خودروسازان فتح
[/size]
[تصویر: 10285882_163.png]
[size=undefined]
«سفیر» در رسانه های خارجی
پایگاه خبری تحلیلی army recognition در گزارشی با اشاره به خودروی نظامی سفیر آن را یک خودروی ساخت داخل ایران معرفی کرده است که با طیف گسترده‌ای از تسلیحات مانند سیستم پرتاب ۱۰۷ میلیمتری MLRS، اسلحه بدون سلاح ۱۰۶ میلی متری، پرتاب موشک ضد تانک و یا پرتابگر نارنجک ۴۰ میلی متری تجهیز شده است.
پایگاه خبری تحلیلی ARES در مقاله ای به نام الکس هارپر نیز این خودرو را مورد نقد و بررسی قرارداده و آن را از نظر فنی تحلیل کرده است.
انتهای پیام/[/size]]]> <![CDATA[از خلیج همیشه فارس تا مقاومت در برابر داعش با «خودروی تاکتیکی ارس»]]> https://forum.gnsorena.ir/showthread.php?tid=2741 Mon, 29 Jul 2019 10:15:46 +0430 omidrock]]> https://forum.gnsorena.ir/showthread.php?tid=2741 به گزارش خبرنگار  حوزه دفاعی امنیتی  گروه سیاسی باشگاه خبرنگاران جوان، خودروهای تاکتیکی یکی از ابزارها و ادوات بسیار مهم در عرصه های نبرد و میدان های پیکار با دشمنان هستند. این خودروها به جهت لزوم بهره گیری در زمینه های ذکرشده باید از ویژگی های شاخصی برخوردار باشند. البته متخصصان ایرانی هم با توجه به این شاخص ها ویژگی های ذکرشده را در طراحی و ساخت این خودروها مدنظر قرارداده بودند.
 
باشگاه خبرنگاران جوان قصد دارد تا طی مجموعه گزارش هایی خودروهای تاکتیکی بومی و ساخت داخل را معرفی کند. 
 
در نخستین گزارش از این مجموعه به بررسی خودروی تاکتیکی سفیر پرداختیم که در صنایع خودرویی فتح ساخته شده و  سال ۸۷ از آن رونمایی شد. این خودرو از نظر ویژگی‌های فنی شباهت زیادی به خودرو‌های جیپ داشته و از نظر عملکردی همانند آن‌ها عمل می‌کند. این خودرو به در قالب خودرو‌های ۴x۴ طراحی و ساخته شده است. وزن این خودرو در حدود ۱.۵ تن برآورد شده است.
 
[تصویر: 10297430_733.jpg]
 
خودروی تاکتیکی سفیر
 
این خودرو در جبهه های مختلفی از ایران تا سوریه حضور داشته و حتی سودان هم یکی از مشتریان پروپاقرص این خودروی تاکتیکی پرتوان ساخت صنایع دفاع کشورمان است.
 
در دومین سری از این مجموعه به بررسی خودروی تاکتیکی فرماندهی ارس می پردازیم که ساخت صنایع دفاع کشورمان است که بررسی کامل آن را در ذیل می خوانید.
 
[تصویر: 10297278_989.jpg]
 
خودروی تاکتیکی ارس
 
اَرَس یک خودروی تاکتیکی فرماندهی ساخت وزارت دفاع کشورمان است. این خودرو روز ۳۱ مرداد ۹۱، همزمان با روز ملی صنعت دفاعی کشور با حضور وزیر دفاع و رئیس جمهور وقت، محمود احمدی نژاد، رونمایی شد.
 
[تصویر: 10297833_175.jpg]
انواع خودروی ارس

ارس وزنی در حدود ۳٫۴ تن داشته و موتور گازوئیلی این خودرو قادر به تولید توانی در حدود ۱۳۳ اسب بخار است. این خودرو با دو کابین یکپارچه به عنوان خودروی حامل فرماندهان، خودرویی هجومی و پشت خاکریز است که قابلیت استفاده در تمام مناطق عملیاتی صعب العبور و شهری را دارد. ویژگی هایی که بیشتر واژه تاکتیکی را برای این خودرو پررنگ می‌کند قابلیت تبدیل به خودروی زرهی، ایجاد پوشش تلفیقی، گرم کن گازوئیلی و محافظ پشت سر ارتوپدیک را شامل می شود.
 
[تصویر: 10297272_136.jpg]
 
مشخصات فنی
 
شاسی این خودرو از همان نوعی است که در تویوتا F۴.۵ استفاده شده و موتور معروف زد ۲۴ در این خودرو وظیفه تولید نیروی محرکه آن را برعهده دارد. البته این موتور نمونه اصلاح شده‌ای از این موتور است که  نسبت به طرح‌های قبلی از نظر ظاهری کاملاً متفاوت بوده  و از نظر فنی برای نصب بر روی این خودرو یک موتور بروز و قابل قبول می‌باشد. شکل ظاهری این خودرو به خودروی هامر (Hummer) آمریکایی شباهت دارد. 
 
[تصویر: 10297105_479.jpg]
 
خودروی تاکتیکی کویران
 
کویران؛ نوع نظامی ارس

خودروی نظامی که کویران نام دارد یکی از مدل های بهینه سازی شده ارس است. این خودرو برای حضور در مناظق نظامی و جبهه های نبرد تجهیز شد که با توجه به امکانات قابل قبول خود برای مدیریت و استفاده به عنوان یک واحد فرماندهی متحرک عملکردی قابل قبول دارد.
 



00:0005:34


کد ویدیو
دانلود

[url=https://www.yjc.ir/files/fa/news/1398/5/5/10298456_502.mp4][/url]
سپهر؛ نوع نظامی اما با قابلیتی ویژه
 
خودروی نظامی سپهر یک نمونه تاکتیکی از خودروی ارس بوده و با وزنی در حدود ۳.۵ تن، از پیشرانه‌ای مشابه دو خودروی ارس و کویران استفاده می‌کند. این خودرو قابلیت حمل ۱۰ نیروی نظامی، ۱.۵ تن بار و تجهیزات و سلاح‌ها و موشک‌های نمیه سنگین را دارد.
 

[تصویر: 10297769_254.jpg]

خودروی تاکتیکی سپهر
[size=undefined]

خودروی نظامی سپهر قابلیت بسیار مناسبی در هنگام عبور از شیب‌های تند و موقعیت‌های کوهستانی و صعب العبور داشته و از یک سیستم تعلیق پیشرفته با قابلیت تنظیم زاویه به منظور جلوگیری از واژگونی استفاده می‌کند. این خودرو سرعت مناسبی داشته و توان جابجایی بار و مهمات با سرعتی نزدیک به ۱۳۰ کیلومتر در ساعت را دارد.[/size]
 
خودروی تاکتیکی جبهه مقاومت
 
ارس، کویران و یا سپهر در صحنه های نبرد علیه داعش هم نقشی پررنگ ایفا کرده است به نحوی که انواع این خودرو به صورت فرماندهی و یا مجهز به سلاح هایی مانند موشک انداز کورنت، خمپاره انداز و راکت انداز فتح-۱ بر روی آن مشاهده می‌شود.
 
 
[تصویر: 10297268_101.jpg]
[تصویر: 10297267_657.jpg]
[تصویر: 10297271_477.jpg]
[تصویر: 10297270_820.jpg]
[تصویر: 10297266_389.jpg]
[تصویر: 10297277_884.jpg]
 
 
ارس در رسانه های خارجی 
 
این خودرو در رسانه ها و پایگاه های خبری تحلیلی خارجی بررسی شده و بسیاری از آن با عنوان خودروی تاکتیکی مشابه هامر آمریکایی که ساخت صنایع دفاع ایران است نام می برند.]]> به گزارش خبرنگار  حوزه دفاعی امنیتی  گروه سیاسی باشگاه خبرنگاران جوان، خودروهای تاکتیکی یکی از ابزارها و ادوات بسیار مهم در عرصه های نبرد و میدان های پیکار با دشمنان هستند. این خودروها به جهت لزوم بهره گیری در زمینه های ذکرشده باید از ویژگی های شاخصی برخوردار باشند. البته متخصصان ایرانی هم با توجه به این شاخص ها ویژگی های ذکرشده را در طراحی و ساخت این خودروها مدنظر قرارداده بودند.
 
باشگاه خبرنگاران جوان قصد دارد تا طی مجموعه گزارش هایی خودروهای تاکتیکی بومی و ساخت داخل را معرفی کند. 
 
در نخستین گزارش از این مجموعه به بررسی خودروی تاکتیکی سفیر پرداختیم که در صنایع خودرویی فتح ساخته شده و  سال ۸۷ از آن رونمایی شد. این خودرو از نظر ویژگی‌های فنی شباهت زیادی به خودرو‌های جیپ داشته و از نظر عملکردی همانند آن‌ها عمل می‌کند. این خودرو به در قالب خودرو‌های ۴x۴ طراحی و ساخته شده است. وزن این خودرو در حدود ۱.۵ تن برآورد شده است.
 
[تصویر: 10297430_733.jpg]
 
خودروی تاکتیکی سفیر
 
این خودرو در جبهه های مختلفی از ایران تا سوریه حضور داشته و حتی سودان هم یکی از مشتریان پروپاقرص این خودروی تاکتیکی پرتوان ساخت صنایع دفاع کشورمان است.
 
در دومین سری از این مجموعه به بررسی خودروی تاکتیکی فرماندهی ارس می پردازیم که ساخت صنایع دفاع کشورمان است که بررسی کامل آن را در ذیل می خوانید.
 
[تصویر: 10297278_989.jpg]
 
خودروی تاکتیکی ارس
 
اَرَس یک خودروی تاکتیکی فرماندهی ساخت وزارت دفاع کشورمان است. این خودرو روز ۳۱ مرداد ۹۱، همزمان با روز ملی صنعت دفاعی کشور با حضور وزیر دفاع و رئیس جمهور وقت، محمود احمدی نژاد، رونمایی شد.
 
[تصویر: 10297833_175.jpg]
انواع خودروی ارس

ارس وزنی در حدود ۳٫۴ تن داشته و موتور گازوئیلی این خودرو قادر به تولید توانی در حدود ۱۳۳ اسب بخار است. این خودرو با دو کابین یکپارچه به عنوان خودروی حامل فرماندهان، خودرویی هجومی و پشت خاکریز است که قابلیت استفاده در تمام مناطق عملیاتی صعب العبور و شهری را دارد. ویژگی هایی که بیشتر واژه تاکتیکی را برای این خودرو پررنگ می‌کند قابلیت تبدیل به خودروی زرهی، ایجاد پوشش تلفیقی، گرم کن گازوئیلی و محافظ پشت سر ارتوپدیک را شامل می شود.
 
[تصویر: 10297272_136.jpg]
 
مشخصات فنی
 
شاسی این خودرو از همان نوعی است که در تویوتا F۴.۵ استفاده شده و موتور معروف زد ۲۴ در این خودرو وظیفه تولید نیروی محرکه آن را برعهده دارد. البته این موتور نمونه اصلاح شده‌ای از این موتور است که  نسبت به طرح‌های قبلی از نظر ظاهری کاملاً متفاوت بوده  و از نظر فنی برای نصب بر روی این خودرو یک موتور بروز و قابل قبول می‌باشد. شکل ظاهری این خودرو به خودروی هامر (Hummer) آمریکایی شباهت دارد. 
 
[تصویر: 10297105_479.jpg]
 
خودروی تاکتیکی کویران
 
کویران؛ نوع نظامی ارس

خودروی نظامی که کویران نام دارد یکی از مدل های بهینه سازی شده ارس است. این خودرو برای حضور در مناظق نظامی و جبهه های نبرد تجهیز شد که با توجه به امکانات قابل قبول خود برای مدیریت و استفاده به عنوان یک واحد فرماندهی متحرک عملکردی قابل قبول دارد.
 



00:0005:34


کد ویدیو
دانلود

[url=https://www.yjc.ir/files/fa/news/1398/5/5/10298456_502.mp4][/url]
سپهر؛ نوع نظامی اما با قابلیتی ویژه
 
خودروی نظامی سپهر یک نمونه تاکتیکی از خودروی ارس بوده و با وزنی در حدود ۳.۵ تن، از پیشرانه‌ای مشابه دو خودروی ارس و کویران استفاده می‌کند. این خودرو قابلیت حمل ۱۰ نیروی نظامی، ۱.۵ تن بار و تجهیزات و سلاح‌ها و موشک‌های نمیه سنگین را دارد.
 

[تصویر: 10297769_254.jpg]

خودروی تاکتیکی سپهر
[size=undefined]

خودروی نظامی سپهر قابلیت بسیار مناسبی در هنگام عبور از شیب‌های تند و موقعیت‌های کوهستانی و صعب العبور داشته و از یک سیستم تعلیق پیشرفته با قابلیت تنظیم زاویه به منظور جلوگیری از واژگونی استفاده می‌کند. این خودرو سرعت مناسبی داشته و توان جابجایی بار و مهمات با سرعتی نزدیک به ۱۳۰ کیلومتر در ساعت را دارد.[/size]
 
خودروی تاکتیکی جبهه مقاومت
 
ارس، کویران و یا سپهر در صحنه های نبرد علیه داعش هم نقشی پررنگ ایفا کرده است به نحوی که انواع این خودرو به صورت فرماندهی و یا مجهز به سلاح هایی مانند موشک انداز کورنت، خمپاره انداز و راکت انداز فتح-۱ بر روی آن مشاهده می‌شود.
 
 
[تصویر: 10297268_101.jpg]
[تصویر: 10297267_657.jpg]
[تصویر: 10297271_477.jpg]
[تصویر: 10297270_820.jpg]
[تصویر: 10297266_389.jpg]
[تصویر: 10297277_884.jpg]
 
 
ارس در رسانه های خارجی 
 
این خودرو در رسانه ها و پایگاه های خبری تحلیلی خارجی بررسی شده و بسیاری از آن با عنوان خودروی تاکتیکی مشابه هامر آمریکایی که ساخت صنایع دفاع ایران است نام می برند.]]> <![CDATA[قوی‌ترین پهپادهای نظامی جهان را بشناسید]]> https://forum.gnsorena.ir/showthread.php?tid=2717 Wed, 26 Jun 2019 11:09:09 +0430 omidrock]]> https://forum.gnsorena.ir/showthread.php?tid=2717 برترین‌ها: اولین ایده ساخت هواپیما‌های بدون سرنشین و پهپاد‌ها به سال ۱۸۳۹ باز می‌گردد که در آن زمان سربازان اتریشی به شهر ونیز با بالون‌های بدون سرنشینِ حاوی مواد منفجره حمله کردند. جالب است بدانید بعضی از این بالون‌ها به اهداف دشمن در ونیز رسیدند، اما بیشتر آن‌ها به‌دلیل تغییر جهت وزش باد به صف نیرو‌های خودی بازگشتند و مواضع نیرو‌های اتریش با بالون‌های خودی بمباران شد.
ایده بمباران مواضع دشمن با بالون تا جنگ جهانی اول ادامه داشت و در آن زمان از بالون‌های بسیار بزرگی که با نام زیپلین (Zeppelin) شناخته میشد برای حمله به مواضع دشمن و انجام عملیات‌های گشت و شناسایی هوایی کمک گرفته میشد.
خوشخبتانه مدتی بعد برادران رایت در پاییز سال ۱۹۰۰ اولین پرواز خود با هواپیما را انجام دادند و صنعت هوایی شروع به گسترش کرد تا اینکه این روز‌ها پهپاد‌هایی را شاهد هستیم که مانور بسیار خوبی دارند و در صنایع مختلف از آن‌ها استفاده می‌شود. در این بین همان‌گونه که حتماً در جریان هستید، فناوری‌های نوین ابتدا در اختیار دولت‌ها قرار می‌گیرند و به همین دلیل نیز کاربرد جدیدترین دستاورد‌های تکنولوژی را ابتدا در میادین نبرد می‌بینیم.
پهپاد‌ها و هواپیما‌های بدون سرنشین نیز این روز‌ها به سلاحی کارآمد و مؤثر در میدان جنگ تبدیل شده‌اند و مدل‌های مختلفی از پهپاد‌ها را سراغ داریم که تا دندان مسلح به قلب آسمان می‌روند و عملیات‌های شناسایی و تهاجمی انجام می‌دهند.
این پهپاد‌ها به جدیدترین فناوری‌های روز مجهز هستند و امکانات ویژه‌ای دارند که به همین راحتی نمی‌شود از کنار آن‌ها گذشت، و خالی از لطف نیست اگر در ادامه با هم نگاهی به قوی‌ترین پهپاد‌های نظامی که پهنای آسمان را زیر چنگال خود دارند بیاندازیم.
پهپاد ایکس ۴۷. بی پِگاسو (X-۴۷B PEGASU)
[تصویر: 2081358_322.jpg]
با یکی از بزرگ‌ترین پهپاد‌های ساخته‌شدن توسط بشر سر و کار داریم که به راحتی با سرعتی نزدیک به ۰.۴۵ ماخ پرواز می‌کند، این سرعت چیزی نزدیک به ۴۷۷ کیلومتر در ساعت است. این پهپاد به راحتی از سطح زمین بلند می‌شود و به اندازه‌ای هوشمند طراحی شده که بدون نیاز به دخالت انسان، قادر به فرود بر روی باند فرودگاه است.
پهپاد ایکس ۴۷. بی پگاسو بر روی هوا و در حین پرواز قادر به تجدید سوخت است و به بمب‌های هوشمند و مجهزی تجهیز می‌شود که توسط کامپیوتر داخلی این پهپاد به مواضع دشمن شلیک می‌شوند.
پهپاد ایکس. ۴۵ یو. سی. اِی. وی (X-۴۵ UCAV)
[تصویر: 2081359_498.jpg]
از پهپادی بسیار خطرناک برای شما صحبت می‌کنیم که توانایی‌های ویژه‌ای در عملیات‌های مخفی و گشت و شناسایی دارد. این پهپاد بدون جلب توجه رادار‌ها و تجهیزات نظامی دشمن، مواضع را شناسایی می‌کند و به لطف سرعت بسیار بالایی که دارد قبل از اینکه دشمن به حضور این پهپاد در مواضع خود پی ببرد، اطلاعات مورد نیاز را جمع‌آوری کرده و از محل خارج می‌شود.
پهپاد ایکس ۴۵. یو. سی. اِی. وی سلاحی خطرناک برای تهاجم به مرز‌های دشمن است و به جدیدترین سلاح‌های مرگبار روز دنیا مجهز می‌شود. جالب اینجاست که در این پهپاد کامپیوتر بسیار پیشرفته و هوشمندی تعبیه شده تا پهپاد را قادر سازد بدون نیاز به دخالت انسان، در مواجهه با نیرو‌های دشمن، میزان خطرساز بودن درگیری را به‌صورت هوشمندانه تشخیص دهد و برای آغاز نبرد یا فرار از آن تصمیم بگیرد.
پهپاد پرودِیتور سی اَونجر (PREDATOR C, AVENGER)
[تصویر: 2081360_525.jpg]
این پهپاد یکی از جدیدترین دستاورد‌های صنعت هوانوردی است و به‌عنوان یکی از پیشرفته‌ترین پهپاد‌های حال حاضر در حوزه نظامی شناخته می‌شود. در این پهپاد شاهد فناوری‌های بسیار پیچیده‌ای هستیم و از پهپادی صحبت می‌کنیم که بعید به نظر می‌رسد رقیبی در نبرد‌هایی هوایی داشته باشد.
پهپاد پرودیتور سی اونجر به صورت کاملاً محرمانه ساخته شده و به همین دلیل نیز مشخص نیست که مراحل ساخت آن به پایان رسیده یا اینکه هنوز برای حضور در میادین نبرد باید بهینه‌سازی‌هایی را در این پهپاد شاهد باشیم. این پهپاد در ارتفاع بسیار بالا و حدود ۱۰ کیلومتری از سطح زمین پرواز می‌کند و در حین پرواز در ارتفاع بالا و سرعت بسیار زیاد، تصمیم‌های هوشمندانه‌ای را اتخاذ می‌کند. جالب است بدانید از پهپادی برای شما می‌گوییم که مصرف سوخت بسیار بهینه‌ای دارد و بدون نیاز به تجدید سوخت، می‌تواند چندین روز در ارتفاع بسیار زیاد به راحتی پرواز کند.
پهپاد یای ایتان (IAI EITAN)
[تصویر: 2081361_904.jpg]
این پهپاد توسط شرکت هوافضای یای هیرون (IAI Heron) ساخته شده و به لحاظ ابعاد یکی از بزرگترین پهپاد‌های دنیا به‌حساب می‌آید. گفته می‌شود که پهپاد یای ایتان ابعادی برابر با یک جت جنگنده دارد و به راحتی لوازم و تجهیزات نظامی را از میان قسمت‌های مختلف در میادین نبرد جابجا می‌کند.
ممکن است باورتان نشود، اما شرکت سازنده این پهپاد مدعی است که یای ایتان در ارتفاع ۱۲ کیلومتری از سطح زمین پرواز می‌کند و از آنجایی که از پیشرانه‌های الکتریکی بهره می‌گیرد، به راحتی نزدیک به سه روز متوالی می‌تواند در هوا پرواز کند.
ابعاد بزرگ پهپاد یای ایتان، این پهپاد را به یک جنگنده بمب‌افکن تمام‌عیار تبدیل کرده که به راحتی قادر به حمل بمب‌های بسیار سنگین است. از طرف دیگر این پهپاد به امکانات پیشرفته جاسوسی نیز مجهز شده تا برای عملیات‌های گشت و شناسایی بتوان روی پهپاد یای ایتان حساب باز کرد.
پهپاد ام. کیو ۹ ریپِر (MQ – ۹ REAPER)
[تصویر: 2081362_117.jpg]
در بالا برای شما از پهپاد پرودیتور سی اونجر گفتیم و پهپاد ام. کیو ۹ ریپر به لحاظ فنی، نسخه ضعیف‌تر این پهپاد به‌حساب می‌آید. این پهپاد که در میادین نبرد با نام پرودیتور بی (Predator B) نیز شناخته می‌شود یکی از مرگبارترین سلاح‌های ساخت بشر در روی آسمان است و پیشرانه‌ای بسیار پیشرفته از نوع توربوپراپ (turboprop)، در این پهپاد به خدمت گرفته شده است. این پیشرانه نزدیک به ۹ برابر قدرت بیشتری نسبت به پیشرانه‌های پیستونی در اختیار هدایت‌کننده این پهپاد قرار می‌دهد.
پهپاد ام. کیو ۹ ریپِر گزینه خوبی برای عملیات‌های لجستیک هوایی به حساب می‌آید و لوازم و تجهیزات سنگین را به راحتی در میان نبرد منتقل می‌کند. این پهپاد به موشک‌های لیزری بسیار پیشرفته و هدایت‌شده‌ای مجهز است که مواضع دشمن را از فاصله‌ای بسیار دور با دقتی مثال‌زدنی هدف می‌گیرد. این پهپاد از لحاط مصرف نیز یکی از بهینه‌ترین پهپاد‌های نظامی دنیا است و باتری‌های آن تا مدت زمان ۳۶ ساعت، پهپاد را بدون نیاز به شارژ مجدد روی هوا نگه می‌دارد.
پهپاد وینگ لانگ ۲ (WING LONG II)
[تصویر: 2081363_961.jpg]
اگر به فناوری‌های پهپاد‌ها علاقه داشته باشید حتماً در جریان هستید که چینی‌ها یدطولایی در ساخت پهپاد دارند و شرکت چینی چِنگدو (Chengdu) به‌عنوان یکی از شرکت‌های پیشرو در ساخت پهپاد‌های نظامی شناخته می‌شود. این شرکت پهپاد وینگ لانگ ۲ را برای استفاده از عملیات‌های جاسوسی و مخفیانه طراحی کرده و با پهپاد بزرگ و با ابهتی طرف هستیم که به راحتی می‌تواند چندین موشک هوا به زمین قدرتمند را حمل کند.
شرکت چینی چنگدو در حال حاضر مدعی است که مراحل ساخت پهپاد وینگ لانگ ۲ به پایان نرسیده است، اما با اتمام ساخت این پهپاد، با یکی از مرگبارترین سلاح‌های هوایی دنیا طرف خواهیم بود.
پهپاد بی. اِی. ئی تارانیس (BAE TARANIS)
[تصویر: 2081364_992.jpg]
شرکت انگلیسی بی. ای ئی سیستمز (BAE Systems) پشت ساخت پهپاد بی. ای. ئی تارانیس قرار دارد و از پهپاد بسیار جدیدی صحبت می‌کنیم که اولین پرواز آن در سال ۲۰۱۳ صورت گرفت. این پهپاد ابعاد بسیار بزرگی دارد و به لطف همین اندازه بزرگ به راحتی می‌تواند چندین موشک هوا به زمین بزرگ و قدرتمند را به مواضع دشمن حمل کرده و شلیک نماید.
از طرف دیگر در این پهپاد بمب‌های بزرگ قدرتمند و سلاح‌های مرگبار دیگری نیز تعبیه شده است تا با یک ماشین جنگی پرنده تمام‌عیار در پهنای آسمان طرف باشیم. همان‌گونه که انتظار می‌رود این پهپاد به کامپیوتر‌های بسیار پیشرفته‌ای نیز مجهز شده تا اهداف ثابت و در حال حرکت را با دقت بسیار بالا هدف بگیرد.
پهپاد بی. اِی. ئی تارانیس گزینه خوبی برای عملیات‌های گشت و شناسایی است و بدون اینکه در معرض دید رادار‌ها قرار بگیرد به راحتی به قلب میادین دشمن نفوذ می‌کند و قبل از اینکه کسی از حضور این پهپاد باخبر شود، صحنه را ترک می‌گوید.
پهپاد اِلبیت هِرمس ۹۰۰ (ELBIT HERMES ۹۰۰)
[تصویر: 2081365_371.jpg]
بیشتر پهپاد‌هایی که در این فهرست به آن‌ها اشاره کردیم، پهپاد‌های بسیار جدیدی هستند که تاریخ ساخت آن‌ها به همین یکی دو سال پیش باز می‌گردد، اما داستان پهپاد البیت هرمس ۹۰۰ با دیگر پهپاد‌های این فهرست تفاوت دارد و این پهپاد اولین بار در سال ۲۰۰۹ پرواز کرد. به این ترتیب پهپاد البیت هرمس ۹۰۰ به‌رغم اینکه پهپادی با یک دهه عمر به‌حساب می‌آید به لحاظ فنی چیزی از جدیدترین پهپاد‌های روز دنیا کم ندارد و پیشرفته‌ترین تکنولوژی‌ها در این پهپاد به خدمت گرفته شده است.
پهپاد البیت هرمس ۹۰۰ به لحاظ ابعاد، در گروه پهپاد‌های بسیار بزرگ قرار می‌گیرد و به همین دلیل نیز به راحتی می‌تواند چندین موشک هوا به زمین بزرگ را به میدان نبرد حمل کند، این پهپاد به اندا‌زه‌ای هوشمند طراحی شده که می‌تواند به‌صورت کاملاً خودکار مواضع دشمن را تشخیص دهد و بدون دخالت انسان، به این مواضع حمله کرده و پس از تخریب، به سمت نیرو‌های خودی باز گردد.
پهپاد نورتروپ گرامان آر. کیو.۴ گلوبال هاوک (NORTHROP GRUMMAN RQ-۴ GLOBAL HAWK)
[تصویر: 2081366_288.jpg]
در این قسمت به یکی از بزرگترین پهپاد‌های نظامی دنیا رسیدیم که یکی از خطرناک‌ترین پهپاد‌های حاضر دنیا نیز شناخته می‌شود. جدیدترین دستاورد‌های تکنولوژی در این پهپاد به خدمت گرفته شده تا برای عملیات‌های نظامی و حمله به میادین دشمن حرف‌های زیادی برای گفتن داشته باشد.
از طرف دیگر این پهپاد به جدیدترین سنسور‌ها و امکانات پیشرفته نیز مجهز شده تا گزینه‌ای بی‌دردسر برای عملیات‌های گشت و شناسایی به‌حساب بیاید. به لطف این تجهیزات، این پهپاد به راحتی قادر به زیرنظر گرفتن قسمت وسیعی از خاک دشمن است و از آنجایی که به بمب‌ها و موشک‌های قدرتمندی مجهز شده است به راحتی می‌تواند اهداف دشمن را از هوا زیر آتش بمب و موشک بگیرد.
پهپاد سی. اچ.۵ رِینبُو (CH-۵ Rainbow)
[تصویر: 2081367_660.jpg]
این پهپاد نیز یکی دیگر از هواپیما‌های بدون سرنشینی است که توسط چینی‌ها به میادین نبرد فرستاده شده و از پهپاد بزرگی برای شما صحبت می‌کنیم که طول بال‌های آن چیزی نزدیک به ۲۱ متر است.
پهپاد سی. اچ.۵ رینبو به راحتی می‌تواند نزدیک به هزار کیلوگرم بار و تسلیحات نظامی را حمل کند و تا فاصله ۹ کیلومتر از سطح زمین اوج بگیرد. این پهپاد به راحتی به مدت ۶۰ ساعت در هوا بدون نیاز به تجدید سوخت پرواز می‌کند و با یک بار سوخت تا ۱۰ هزار کیلومتر مسافت را پشت‌سر می‌گذارد. به این ترتیب می‌توان گفت با یکی از دستاورد‌های مهم صنعت نظامی چین طرف هستیم که ۱۶ موشک بزرگ و مرگبار را همزمان می‌تواند به میادین دشمن حمل کند.
پهپاد تی. اِی. آی آنکا (TAI ANKA)
[تصویر: 2081368_333.jpg]
این پهپاد در نیروی هوایی ترکیه خدمت می‌کند و در گروه پهپاد‌هایی که در ارتفاع متوسط پرواز می‌کنند قرار دارد، پهپاد تی. ای. آی آنکا به لحاظ سال ساخت نیز به‌عنوان یک پهپاد قدیمی به حساب می‌آید و ایده ساخت آن به سال ۲۰۰۰ باز می‌گردد. این پهپاد به‌خوبی از عهده عملیات‌های شناسایی و جاسوسی برمی‌آید و به لحاظ نامگذاری نیز انتخاب اسم آن از نام سیمرغ الهام گرفته شده است.
پهپاد جنرال اتمیک ام. کیو.۱ سی گری ایگِل (General Atomics MQ-۱C Gray Eagle)
[تصویر: 2081369_196.jpg]
با پهپادی طرف هستیم که در گروه پهپاد‌های میانه‌پرواز قرار دارد و به راحتی می‌تواند فاصله‌های زیادی را در میادین نبرد بدون تمام شدن سوخت پرواز کند. این پهپاد توسط شرکت نظامی آمریکایی جنرال اتمیک اِروناتیکال سیستمز (General Atomics Aeronautical Systems) برای ارتش آمریکا ساخته شده و به‌عنوان نسخه بهینه‌شده پهپاد ام. کیو پردیتور به‌حساب می‌آید.
پهپاد داسولت ان‌یورون (Dassault nEUROn)
[تصویر: 2081370_656.jpg]
این پهپاد در حال حاضر توسط شرکت فرانسوی داسولت اَویشِن (Dassault Aviation)، در حال ساخت است و با پروژه جاه‌طلبانه‌ای در ساخت پهپاد طرف هستیم که در کنار فرانسه، کشور‌های یونان، ایتالیا، اسپانیا، سوئد و سوئیس نیز در ساخت آن دست دارند.
پهپاد داسولت ان‌یورون قرار است به یکی از مخفیانه‌ترین پهپاد‌های دنیا تبدیل شود و به لحاظ تجهیزات نظامی نیز با پهپادی طرف خواهیم بود که در میادین نظامی خطری جدی برای دشمن به‌حساب می‌آید.]]> برترین‌ها: اولین ایده ساخت هواپیما‌های بدون سرنشین و پهپاد‌ها به سال ۱۸۳۹ باز می‌گردد که در آن زمان سربازان اتریشی به شهر ونیز با بالون‌های بدون سرنشینِ حاوی مواد منفجره حمله کردند. جالب است بدانید بعضی از این بالون‌ها به اهداف دشمن در ونیز رسیدند، اما بیشتر آن‌ها به‌دلیل تغییر جهت وزش باد به صف نیرو‌های خودی بازگشتند و مواضع نیرو‌های اتریش با بالون‌های خودی بمباران شد.
ایده بمباران مواضع دشمن با بالون تا جنگ جهانی اول ادامه داشت و در آن زمان از بالون‌های بسیار بزرگی که با نام زیپلین (Zeppelin) شناخته میشد برای حمله به مواضع دشمن و انجام عملیات‌های گشت و شناسایی هوایی کمک گرفته میشد.
خوشخبتانه مدتی بعد برادران رایت در پاییز سال ۱۹۰۰ اولین پرواز خود با هواپیما را انجام دادند و صنعت هوایی شروع به گسترش کرد تا اینکه این روز‌ها پهپاد‌هایی را شاهد هستیم که مانور بسیار خوبی دارند و در صنایع مختلف از آن‌ها استفاده می‌شود. در این بین همان‌گونه که حتماً در جریان هستید، فناوری‌های نوین ابتدا در اختیار دولت‌ها قرار می‌گیرند و به همین دلیل نیز کاربرد جدیدترین دستاورد‌های تکنولوژی را ابتدا در میادین نبرد می‌بینیم.
پهپاد‌ها و هواپیما‌های بدون سرنشین نیز این روز‌ها به سلاحی کارآمد و مؤثر در میدان جنگ تبدیل شده‌اند و مدل‌های مختلفی از پهپاد‌ها را سراغ داریم که تا دندان مسلح به قلب آسمان می‌روند و عملیات‌های شناسایی و تهاجمی انجام می‌دهند.
این پهپاد‌ها به جدیدترین فناوری‌های روز مجهز هستند و امکانات ویژه‌ای دارند که به همین راحتی نمی‌شود از کنار آن‌ها گذشت، و خالی از لطف نیست اگر در ادامه با هم نگاهی به قوی‌ترین پهپاد‌های نظامی که پهنای آسمان را زیر چنگال خود دارند بیاندازیم.
پهپاد ایکس ۴۷. بی پِگاسو (X-۴۷B PEGASU)
[تصویر: 2081358_322.jpg]
با یکی از بزرگ‌ترین پهپاد‌های ساخته‌شدن توسط بشر سر و کار داریم که به راحتی با سرعتی نزدیک به ۰.۴۵ ماخ پرواز می‌کند، این سرعت چیزی نزدیک به ۴۷۷ کیلومتر در ساعت است. این پهپاد به راحتی از سطح زمین بلند می‌شود و به اندازه‌ای هوشمند طراحی شده که بدون نیاز به دخالت انسان، قادر به فرود بر روی باند فرودگاه است.
پهپاد ایکس ۴۷. بی پگاسو بر روی هوا و در حین پرواز قادر به تجدید سوخت است و به بمب‌های هوشمند و مجهزی تجهیز می‌شود که توسط کامپیوتر داخلی این پهپاد به مواضع دشمن شلیک می‌شوند.
پهپاد ایکس. ۴۵ یو. سی. اِی. وی (X-۴۵ UCAV)
[تصویر: 2081359_498.jpg]
از پهپادی بسیار خطرناک برای شما صحبت می‌کنیم که توانایی‌های ویژه‌ای در عملیات‌های مخفی و گشت و شناسایی دارد. این پهپاد بدون جلب توجه رادار‌ها و تجهیزات نظامی دشمن، مواضع را شناسایی می‌کند و به لطف سرعت بسیار بالایی که دارد قبل از اینکه دشمن به حضور این پهپاد در مواضع خود پی ببرد، اطلاعات مورد نیاز را جمع‌آوری کرده و از محل خارج می‌شود.
پهپاد ایکس ۴۵. یو. سی. اِی. وی سلاحی خطرناک برای تهاجم به مرز‌های دشمن است و به جدیدترین سلاح‌های مرگبار روز دنیا مجهز می‌شود. جالب اینجاست که در این پهپاد کامپیوتر بسیار پیشرفته و هوشمندی تعبیه شده تا پهپاد را قادر سازد بدون نیاز به دخالت انسان، در مواجهه با نیرو‌های دشمن، میزان خطرساز بودن درگیری را به‌صورت هوشمندانه تشخیص دهد و برای آغاز نبرد یا فرار از آن تصمیم بگیرد.
پهپاد پرودِیتور سی اَونجر (PREDATOR C, AVENGER)
[تصویر: 2081360_525.jpg]
این پهپاد یکی از جدیدترین دستاورد‌های صنعت هوانوردی است و به‌عنوان یکی از پیشرفته‌ترین پهپاد‌های حال حاضر در حوزه نظامی شناخته می‌شود. در این پهپاد شاهد فناوری‌های بسیار پیچیده‌ای هستیم و از پهپادی صحبت می‌کنیم که بعید به نظر می‌رسد رقیبی در نبرد‌هایی هوایی داشته باشد.
پهپاد پرودیتور سی اونجر به صورت کاملاً محرمانه ساخته شده و به همین دلیل نیز مشخص نیست که مراحل ساخت آن به پایان رسیده یا اینکه هنوز برای حضور در میادین نبرد باید بهینه‌سازی‌هایی را در این پهپاد شاهد باشیم. این پهپاد در ارتفاع بسیار بالا و حدود ۱۰ کیلومتری از سطح زمین پرواز می‌کند و در حین پرواز در ارتفاع بالا و سرعت بسیار زیاد، تصمیم‌های هوشمندانه‌ای را اتخاذ می‌کند. جالب است بدانید از پهپادی برای شما می‌گوییم که مصرف سوخت بسیار بهینه‌ای دارد و بدون نیاز به تجدید سوخت، می‌تواند چندین روز در ارتفاع بسیار زیاد به راحتی پرواز کند.
پهپاد یای ایتان (IAI EITAN)
[تصویر: 2081361_904.jpg]
این پهپاد توسط شرکت هوافضای یای هیرون (IAI Heron) ساخته شده و به لحاظ ابعاد یکی از بزرگترین پهپاد‌های دنیا به‌حساب می‌آید. گفته می‌شود که پهپاد یای ایتان ابعادی برابر با یک جت جنگنده دارد و به راحتی لوازم و تجهیزات نظامی را از میان قسمت‌های مختلف در میادین نبرد جابجا می‌کند.
ممکن است باورتان نشود، اما شرکت سازنده این پهپاد مدعی است که یای ایتان در ارتفاع ۱۲ کیلومتری از سطح زمین پرواز می‌کند و از آنجایی که از پیشرانه‌های الکتریکی بهره می‌گیرد، به راحتی نزدیک به سه روز متوالی می‌تواند در هوا پرواز کند.
ابعاد بزرگ پهپاد یای ایتان، این پهپاد را به یک جنگنده بمب‌افکن تمام‌عیار تبدیل کرده که به راحتی قادر به حمل بمب‌های بسیار سنگین است. از طرف دیگر این پهپاد به امکانات پیشرفته جاسوسی نیز مجهز شده تا برای عملیات‌های گشت و شناسایی بتوان روی پهپاد یای ایتان حساب باز کرد.
پهپاد ام. کیو ۹ ریپِر (MQ – ۹ REAPER)
[تصویر: 2081362_117.jpg]
در بالا برای شما از پهپاد پرودیتور سی اونجر گفتیم و پهپاد ام. کیو ۹ ریپر به لحاظ فنی، نسخه ضعیف‌تر این پهپاد به‌حساب می‌آید. این پهپاد که در میادین نبرد با نام پرودیتور بی (Predator B) نیز شناخته می‌شود یکی از مرگبارترین سلاح‌های ساخت بشر در روی آسمان است و پیشرانه‌ای بسیار پیشرفته از نوع توربوپراپ (turboprop)، در این پهپاد به خدمت گرفته شده است. این پیشرانه نزدیک به ۹ برابر قدرت بیشتری نسبت به پیشرانه‌های پیستونی در اختیار هدایت‌کننده این پهپاد قرار می‌دهد.
پهپاد ام. کیو ۹ ریپِر گزینه خوبی برای عملیات‌های لجستیک هوایی به حساب می‌آید و لوازم و تجهیزات سنگین را به راحتی در میان نبرد منتقل می‌کند. این پهپاد به موشک‌های لیزری بسیار پیشرفته و هدایت‌شده‌ای مجهز است که مواضع دشمن را از فاصله‌ای بسیار دور با دقتی مثال‌زدنی هدف می‌گیرد. این پهپاد از لحاط مصرف نیز یکی از بهینه‌ترین پهپاد‌های نظامی دنیا است و باتری‌های آن تا مدت زمان ۳۶ ساعت، پهپاد را بدون نیاز به شارژ مجدد روی هوا نگه می‌دارد.
پهپاد وینگ لانگ ۲ (WING LONG II)
[تصویر: 2081363_961.jpg]
اگر به فناوری‌های پهپاد‌ها علاقه داشته باشید حتماً در جریان هستید که چینی‌ها یدطولایی در ساخت پهپاد دارند و شرکت چینی چِنگدو (Chengdu) به‌عنوان یکی از شرکت‌های پیشرو در ساخت پهپاد‌های نظامی شناخته می‌شود. این شرکت پهپاد وینگ لانگ ۲ را برای استفاده از عملیات‌های جاسوسی و مخفیانه طراحی کرده و با پهپاد بزرگ و با ابهتی طرف هستیم که به راحتی می‌تواند چندین موشک هوا به زمین قدرتمند را حمل کند.
شرکت چینی چنگدو در حال حاضر مدعی است که مراحل ساخت پهپاد وینگ لانگ ۲ به پایان نرسیده است، اما با اتمام ساخت این پهپاد، با یکی از مرگبارترین سلاح‌های هوایی دنیا طرف خواهیم بود.
پهپاد بی. اِی. ئی تارانیس (BAE TARANIS)
[تصویر: 2081364_992.jpg]
شرکت انگلیسی بی. ای ئی سیستمز (BAE Systems) پشت ساخت پهپاد بی. ای. ئی تارانیس قرار دارد و از پهپاد بسیار جدیدی صحبت می‌کنیم که اولین پرواز آن در سال ۲۰۱۳ صورت گرفت. این پهپاد ابعاد بسیار بزرگی دارد و به لطف همین اندازه بزرگ به راحتی می‌تواند چندین موشک هوا به زمین بزرگ و قدرتمند را به مواضع دشمن حمل کرده و شلیک نماید.
از طرف دیگر در این پهپاد بمب‌های بزرگ قدرتمند و سلاح‌های مرگبار دیگری نیز تعبیه شده است تا با یک ماشین جنگی پرنده تمام‌عیار در پهنای آسمان طرف باشیم. همان‌گونه که انتظار می‌رود این پهپاد به کامپیوتر‌های بسیار پیشرفته‌ای نیز مجهز شده تا اهداف ثابت و در حال حرکت را با دقت بسیار بالا هدف بگیرد.
پهپاد بی. اِی. ئی تارانیس گزینه خوبی برای عملیات‌های گشت و شناسایی است و بدون اینکه در معرض دید رادار‌ها قرار بگیرد به راحتی به قلب میادین دشمن نفوذ می‌کند و قبل از اینکه کسی از حضور این پهپاد باخبر شود، صحنه را ترک می‌گوید.
پهپاد اِلبیت هِرمس ۹۰۰ (ELBIT HERMES ۹۰۰)
[تصویر: 2081365_371.jpg]
بیشتر پهپاد‌هایی که در این فهرست به آن‌ها اشاره کردیم، پهپاد‌های بسیار جدیدی هستند که تاریخ ساخت آن‌ها به همین یکی دو سال پیش باز می‌گردد، اما داستان پهپاد البیت هرمس ۹۰۰ با دیگر پهپاد‌های این فهرست تفاوت دارد و این پهپاد اولین بار در سال ۲۰۰۹ پرواز کرد. به این ترتیب پهپاد البیت هرمس ۹۰۰ به‌رغم اینکه پهپادی با یک دهه عمر به‌حساب می‌آید به لحاظ فنی چیزی از جدیدترین پهپاد‌های روز دنیا کم ندارد و پیشرفته‌ترین تکنولوژی‌ها در این پهپاد به خدمت گرفته شده است.
پهپاد البیت هرمس ۹۰۰ به لحاظ ابعاد، در گروه پهپاد‌های بسیار بزرگ قرار می‌گیرد و به همین دلیل نیز به راحتی می‌تواند چندین موشک هوا به زمین بزرگ را به میدان نبرد حمل کند، این پهپاد به اندا‌زه‌ای هوشمند طراحی شده که می‌تواند به‌صورت کاملاً خودکار مواضع دشمن را تشخیص دهد و بدون دخالت انسان، به این مواضع حمله کرده و پس از تخریب، به سمت نیرو‌های خودی باز گردد.
پهپاد نورتروپ گرامان آر. کیو.۴ گلوبال هاوک (NORTHROP GRUMMAN RQ-۴ GLOBAL HAWK)
[تصویر: 2081366_288.jpg]
در این قسمت به یکی از بزرگترین پهپاد‌های نظامی دنیا رسیدیم که یکی از خطرناک‌ترین پهپاد‌های حاضر دنیا نیز شناخته می‌شود. جدیدترین دستاورد‌های تکنولوژی در این پهپاد به خدمت گرفته شده تا برای عملیات‌های نظامی و حمله به میادین دشمن حرف‌های زیادی برای گفتن داشته باشد.
از طرف دیگر این پهپاد به جدیدترین سنسور‌ها و امکانات پیشرفته نیز مجهز شده تا گزینه‌ای بی‌دردسر برای عملیات‌های گشت و شناسایی به‌حساب بیاید. به لطف این تجهیزات، این پهپاد به راحتی قادر به زیرنظر گرفتن قسمت وسیعی از خاک دشمن است و از آنجایی که به بمب‌ها و موشک‌های قدرتمندی مجهز شده است به راحتی می‌تواند اهداف دشمن را از هوا زیر آتش بمب و موشک بگیرد.
پهپاد سی. اچ.۵ رِینبُو (CH-۵ Rainbow)
[تصویر: 2081367_660.jpg]
این پهپاد نیز یکی دیگر از هواپیما‌های بدون سرنشینی است که توسط چینی‌ها به میادین نبرد فرستاده شده و از پهپاد بزرگی برای شما صحبت می‌کنیم که طول بال‌های آن چیزی نزدیک به ۲۱ متر است.
پهپاد سی. اچ.۵ رینبو به راحتی می‌تواند نزدیک به هزار کیلوگرم بار و تسلیحات نظامی را حمل کند و تا فاصله ۹ کیلومتر از سطح زمین اوج بگیرد. این پهپاد به راحتی به مدت ۶۰ ساعت در هوا بدون نیاز به تجدید سوخت پرواز می‌کند و با یک بار سوخت تا ۱۰ هزار کیلومتر مسافت را پشت‌سر می‌گذارد. به این ترتیب می‌توان گفت با یکی از دستاورد‌های مهم صنعت نظامی چین طرف هستیم که ۱۶ موشک بزرگ و مرگبار را همزمان می‌تواند به میادین دشمن حمل کند.
پهپاد تی. اِی. آی آنکا (TAI ANKA)
[تصویر: 2081368_333.jpg]
این پهپاد در نیروی هوایی ترکیه خدمت می‌کند و در گروه پهپاد‌هایی که در ارتفاع متوسط پرواز می‌کنند قرار دارد، پهپاد تی. ای. آی آنکا به لحاظ سال ساخت نیز به‌عنوان یک پهپاد قدیمی به حساب می‌آید و ایده ساخت آن به سال ۲۰۰۰ باز می‌گردد. این پهپاد به‌خوبی از عهده عملیات‌های شناسایی و جاسوسی برمی‌آید و به لحاظ نامگذاری نیز انتخاب اسم آن از نام سیمرغ الهام گرفته شده است.
پهپاد جنرال اتمیک ام. کیو.۱ سی گری ایگِل (General Atomics MQ-۱C Gray Eagle)
[تصویر: 2081369_196.jpg]
با پهپادی طرف هستیم که در گروه پهپاد‌های میانه‌پرواز قرار دارد و به راحتی می‌تواند فاصله‌های زیادی را در میادین نبرد بدون تمام شدن سوخت پرواز کند. این پهپاد توسط شرکت نظامی آمریکایی جنرال اتمیک اِروناتیکال سیستمز (General Atomics Aeronautical Systems) برای ارتش آمریکا ساخته شده و به‌عنوان نسخه بهینه‌شده پهپاد ام. کیو پردیتور به‌حساب می‌آید.
پهپاد داسولت ان‌یورون (Dassault nEUROn)
[تصویر: 2081370_656.jpg]
این پهپاد در حال حاضر توسط شرکت فرانسوی داسولت اَویشِن (Dassault Aviation)، در حال ساخت است و با پروژه جاه‌طلبانه‌ای در ساخت پهپاد طرف هستیم که در کنار فرانسه، کشور‌های یونان، ایتالیا، اسپانیا، سوئد و سوئیس نیز در ساخت آن دست دارند.
پهپاد داسولت ان‌یورون قرار است به یکی از مخفیانه‌ترین پهپاد‌های دنیا تبدیل شود و به لحاظ تجهیزات نظامی نیز با پهپادی طرف خواهیم بود که در میادین نظامی خطری جدی برای دشمن به‌حساب می‌آید.]]> <![CDATA[با ۱۹ خودروی نظامی عجیب تاریخ آشنا شوید!]]> https://forum.gnsorena.ir/showthread.php?tid=2622 Wed, 17 Apr 2019 09:46:02 +0430 omidrock]]> https://forum.gnsorena.ir/showthread.php?tid=2622 برترین ها - امین نقی زاده: امروزه در نبرد‌های مختلف جهان، شاهد قدرت‌نمایی روز افزونِ خودرو‌های نظامی هستیم. تاریخ استفاده بشر از وسایل نقلیه نظامی به هزاره دوم قبل از میلاد مسیح باز می‌گردد. در آن‌ها سال‌ها اقوام و تمدن‌های مختلفی مانند؛ هیتی‌ها، مصری‌ها و... اولین وسایل نقلیه نظامی را ساخته و از آن‌ها استفاده می‌کردند.
وسایل نقلیه نظامی تمدن‌های کهن باستان، همان ارابه‌های معروفی بودند که به چند اسب متصل شده و باستانیان با استفاده از آن‌ها به خطوط نظامی نیرو‌های دشمن هجوم می‌بردند. در آن ایام استفاده از ارابه‌های جنگی بسیار محدود بود و سایر نیرو‌های نظامی باید با پای پیاده و در کنار فرماندهان خود جان فشانی می‌کردند.
سال‌ها گذشت و وسایل نقلیه نظامی به شکل قابل ملاحظه‌ای توسعه پیدا کردند. در جنگ‌های جهانی اول و دوم، توسعه آن‌ها به منظور انتقال نیروها، حمل مهمات، انجام ماموریت‌های شناسایی و نابود کردن دشمنان با سرعت بیشتری پیگیری شد.
در آن ایام سرعت توسعه خودرو‌های نظامی بسیار زیاد بود و طراحان نظامی قدرت‌های برتر جهان به ظرفیت بالای حمل نیرو‌های نظامی در خودرو‌های جدیدشان بیشتر توجه داشتند. علاوه‌براین، خودرو‌های نظامی ساخته شده در آن ایام باید توان حمل چندین و چند سلاح مخرب را داشته و در برابر شلیک توپخانه‌ای دشمن مقاوم بودند.
برخی از خودرو‌های نظامی ساخته شده در طول سال‌های جنگ جهانی اول و دوم، بسیار کارآمد و قابل اطمینان بودند و به همین خاطر سال‌ها در میادین نبرد از آن‌ها استفاده شد. اما در مقابل چندین و چند خودروی نظامی عجیب و مرموز در آن ایام ساخته شد که ویژگی‌های جالب و حیرت‌انگیزی دارند. ساخت خودرو‌های نظامی شگفت‌انگیز سال‌ها پس از پایان جنگ جهانی دوم و به واسطه جنگ سرد ادامه یافت و این نبردِ پرهزینه به نقطه عطفی در تاریخ صنعت نظامی جهان تبدیل شد. در ادامه شما را با ۱۹ خودروی نظامی عجیب جهان آشنا کرده و به سال‌های دورسفر خواهیم کرد!
کانن اسکوتر
[تصویر: 1992867_570.jpg]
در شرایط جنگی مخارج جاری کشور‌ها به شدت بالا رفته و آن‌ها از نظر اقتصادی با مشکلات فراوانی مواجه می‌شوند. به همین خاطر نیرو‌های نظامی اروپا در طی سال‌های جنگ جهانی دوم، به دنبال راه حل‌هایی هوشمندانه برای کم کردن هزینه‌های جنگ بودند.
این موضوع برای فرانسوی‌ها بسیار جدی بود و آن‌ها بودجه نظامی کمی در اختیار داشته و ساختار ضعیف اقتصاد فرانسه، توان پاسخ‌گویی مناسب به نیاز‌های مالی نیرو‌های نظامی را نداشت. به همین دلیل بود که آن‌ها به دنبال ساخت یک خودروی نظامی ارزان قیمت و کارآمد بودند. فرانسوی‌ها تلاش فراونی کرده و اسکوتر کانن را با نام رسمی ACMA Troubes Aeról Portées Mle ۵۶ به تولید رساندند. مهندسان باهوش ارتش فرانسه یک توپ ۷۵ میلی‌متری را برروی موتورسیکلت وسپا نصب کرده و برای تولید هر دستگاه آن، بیش از ۵۰۰ دلار خرج می‌کردند. به هر حال ACMA Troubes Aeról Portées Mle ۵۶ به نیروی هوایی فرانسه رفته و یک توپچی با تجربه و یک موتور سوار حرفه‌ای آن را هدایت می‌کردند!
تانک Corkscrew
[تصویر: 1992868_999.jpg]
تصورِ چنین چیزی در کارتون‌ها و انیمیشن‌های کودکانه هم بسیار خنده‌دار است! تانک Corkscrew توسط روس‌ها و در سال‌های جنگ سرد ساخته شد. این تانک را بدون شک باید یکی از عجیب‌ترین خودرو‌های نظامی ساخته شده در طول تاریخ دانست! روس‌ها Corkscrew را برای مقابله با شرایط سخت زمستانی توسعه داده و از آن برای تردد در یخ و برف استفاده می‌کرند. اما Corkscrew فقط برای حرکت به سمت جلو مناسب بود و همیشه به زمین‌گیر می‌کرد. 

به هر حال تانک Corkscrew برای عبور از شرایط سخت برفی بسیار مناسب بود؛ اما توان حرکت برروی جاده‌های دیگر را نداشت. این تانک فاقد سیستم تعلیق بوده و حرکت با آن بسیار دشوار بود.
Walking Truck
[تصویر: 1992869_671.jpg]
اگر شما طرفدار جنگ ستارگان هستید؛ حتما از Walking Truck استقبال کرده و عاشقش می‌شوید! البته شاید خیلی زود به این نتیجه برسید که بهتر است برخی از ایده‌های بشر در حدواندازه یک ایده باقی مانده و هیچگاه شاهد تولید آن‌ها نباشیم!

خودروی نظامی Walking Truck در سال ۱۹۶۵ و به منظور انجام ماموریت‌های ویژه طراحی شده بود. ماموریت ویژه Walking Truck را باید حمل‌ونقل تجهیزات سنگینِ نظامی در میادین نبرد دانست. این ایده بسیار خلاقانه و مفید بود؛ اما خیلی زود طراحان Walking Truck متوجه شدند که ساخت چنین چیزی عملی نیست. آن‌ها نیاز به یک اپراتور داشته و باید سرعت Walking Truck را بالا می‌برند. اما سرعت Walking Truck به بیش از ۵ مایل در ساعت هم نرسید و همین موضوع Walking Truck را به یک هدف مناسب و ساده تبدیل می‌کرد.
تانک تزار
[تصویر: 1992870_881.jpg]
تصور چنین چیزی واقعا سخت است! یک تانک نظامی عجیب برروی دو چرخِ عظیم و جسته! این وسیله نظامی در سال ۱۹۱۴ و به دستور امپراتوری روسیه ساخته شد و به جمع عجیب‌ترین خودروی نظامی تاریخ پیوست.

برای تانک تزار یک پیشرانه ۲۵۰ اسب‌بخاری ساخته شده بود. در مرکز تانک تزار، برجک بزرگی قرار داشت که خدمه در آن قرار می‌گرفتند. تنها یک نمونه از تانک تزار ساخته شد و سازندگان آن بلافاصله محاکمه شدند. علت محاکمه سازندگان تانک تزار را باید عدم کارایی مناسب آن دانست. البته چرخ عقب تانک تزار که به منظور حفظ تعادل آن بسیار کوچک بود؛ وزن فراوانی را تحمل کرده و همیشه به زمین‌گیر می‌کرد!
ماشین جنگی موتور
[تصویر: 1992871_177.jpg]
ماشین جنگی موتور را شاید بتوان اولین خودروی زرهی جهان نامید. طراحی این خودرو در سال ۱۸۸۹ و توسط مردی به نام فردیک ریچارد سیمز انجام شد. خودروی زرهی آقای سیمز قابی مستطیلی شکل داشته و از فولادی سنگین ساخته شده بود.
این خودروی نظامی عجیب ۲۸ فوت طول، ۱۰ فوت ارتفاع و ۸ فوت عرض داشت. پیشرانه آن چهار سیلندر بوده و دایملر آن را ساخته بود. با این همه حداکثر سرعت این خودروی نظامی به بیش از ۹ مایل در ساعت هم نمی‌رسید و این موضوع برای یک خودروی زرهی افتضاحی تمام عیار بود!
استاندارد Beaverette
[تصویر: 1992872_236.jpg]
استاندارد Beaverette توسط بریتانیا و در سال ۱۹۴۰ ساخته شد. این خودروی نظامی برای جبران عقب ماندگی نیرو‌های بریتانیا در مقایسه با نیرو‌های فرانسوی طراحی شد. در واقع بریتانیا به یک خودروی نظامی جدید برای مقابله با تهاجم سریع نیرو‌های تحت فرمان هیتلر نیاز داشت و به همین خاطر دست به کار شده و استاندارد Beaverette رابه تولید رساند!
اولین نسخه استاندارد Beaverette دارای صفحات بزرگ فولادی ضخیمی در جلو و کناره‌های خود بود. با این همه پوششی برای حفاظت از قسمت عقب و سقف آن وجود نداشت و در برابر آتش دشمن مقاومت کمی داشت. علاوه‌براین، سرعت خودروی نظامی استاندارد Beaverette تنها ۳۸ کیلومتر در ساعت بود.
رینو
[تصویر: 1992873_323.jpg]
در طول جنگ جهانی دوم نیرو‌های استرالیایی متوجه شدند که به یک خودروی زرهی سنگین و قابل اعتماد نیاز دارند؛ زیرا بریتانیا قادر به تامین نیاز‌های نیرو‌های استرالیایی نبود و آن‌ها با مشکلات فراوانی مواجه شده بوند.. بنابراین استرالیایی‌ها بلافاصله کار تحقیق و توسعه را آغاز کرده و رینو را با استفاده از یک پیشرانه توسعه یافته و ساخته شده توسط کمپانی جنرال‌موتورز کانادا به تولید رساندند.
رینو دارای پوشش زرهی قابل توجهی و در برابر شلیک گلوله‌های دشمن مقاومتِ قابل قبولی داست. همچنین مهندسان استرالیایی، خودروی زرهی رینو را به دو مسلسل مجهز کرده بودند. با این حال استرالیا خیلی زود متوجه شد که رینو بسیار سنگین بوده و برای ساخت آن باید هزینه زیادی پرداخت کرد و به همین دلیل توسعه و تولید آن متوقف شد.
روباه
[تصویر: 1992874_754.jpg]

خودروی زرهی روباه، درست مانند رینوی استرالیایی در طول جنگ جهانی دوم ساخته شد. روباه توسط ژنرال‌موتورز مونتاژ شد و مسئول حمل راننده، تفنگدار، فرمانده و بی‌سیم‌چی بود. برروی برجک روباه مسلسل‌هایی نصب شده بودند که از آن‌ها به منظور مقابله با تهاجمات سریع دشمن استفاده می‌شد.
۱۵۰۶ دستگاه از خودروی زرهی روباه ساخته شد. روباه در هندوستان، انگلستان و ایتالیا حضور داشت و پس از پایان جنگ جهانی دوم، تعدادی از آن‌ها به منظور مقابله با شورش‌های خیابانی و... به ارتش پرتغال اعطا شدند.
۳۹M Csaba
[تصویر: 1992875_551.jpg]
خودروی نظامی ۳۹M Csaba برای ارتش مجارستان و در سال ۱۹۳۹ تولید شد. ۳۹M Csaba توسط شخصی به نام تیکلاس استراوسر طراحی شده و برای ساخت آن از دو خودروی زرهی که نیروی هوایی سلطنتی هلند و بریتانیا الگوبرداری شد.
هدف اصلی ۳۹M Csaba انجام ماموریت‌های شناسایی بود و به همین خاطر صفحات زرهی فولادی ضخیمی داشت. این موضوع بدنه ۳۹M Csaba را بسیار سنگین کرده و به همین خاطر آن را به سلاح‌های کوچکی مجهز کرده بودند. ۳۹M Csaba در ابتدا چند آزمایش موفق را پشت سرگذاشت و بعد از تایید توسط ارتس مجارستان، ۶۱ دستگاه از آن سفارش داده شد. بعد از مدتی اندک تعداد ۴۰ دستگاه دیگر توسط مجارستان سفارش داده شد. نکته جالب این است که مجارستان از ۳۹M Csaba در هیچ جنگی استفاده نکرد!
Ehrhardt E-V/۴
[تصویر: 1992876_391.jpg]
نام دیگر خودروی نظامی Ehrhardt E-V/۴ را باید Straßenpanzerwagen دانست. این نام به معنی وسیله نقلیه زرهی خیابانی است. توسعه و ساخت آن با دستور مستقیم وزارت جنگ آلمان آغاز شد. این وزارتخانه به سه شرکت Ehrhardt، Büssing و دایملر دستور داد که سه نمونه از خودرو‌های زرهی را به تولید برساند.
شرکت Ehrhardt از ابتدا به عنوان یک سازنده سلاح مطرح شده بود و تا آن هنگام تلاشی برای ساخت خودرو‌های نظامی نداشت. با این وجود Ehrhardt وارد چرخه تولید خودرو‌های نظامی شد و یکی از خاص‌ترین خودرو‌های نظامی را برای جبران کمبود نیرو‌های نظامی آلمان طراحی کرد. نتیجه کار Ehrhardt یک خودروی نظامی بزرگ و بدقواره بود که به خاطر طراحی عجیبش در شرایط گوناگون به خوبی عمل نمی‌کرد. با این حال تا سال ۱۹۱۷ از این خودرو در جبهه‌های شرقی آلمان استفاده شد و بعد از آن خودروی نظامی Ehrhardt E-V / ۴ به خدمت در پلیس آلمان پرداخت!
پانزر
[تصویر: 1992877_859.jpg]
پانزر توسط آلمانی‌ها و در جنگ جهانی دوم مورد استفاده قرار گرفت. براساس اطلاعات موجود می‌توان گفت تاکنون سه مدل از تانک پانزر و از سال ۱۹۳۴ تا پایان جنگ جهانی دوم به تولید رسیده است.
پس از پایان جنگ جهانی اول، ارتش آلمان به واسطه پیمان ورسای توان تولید و استفاده از تانک را نداشت. مدتی بعد آدولف هیتلر در سال ۱۹۳۳ به قدرت رسید و دستور بازسازی و توسعه ناوگان تانک‌های آلمان را داد. هدف هیتلر در اختیار داشتن برگ برنده نظامی با استفاده از تانک‌هایی جدید بود؛ زیرا تانک‌های قدیمی بریتانیا، اتحاد جماهیر شوروی و فرانسه کارایی سابق را نداشته و هیتلر فرصت مناسبی برای سبقت گرفتن از آن‌ها داشت. با این همه تانک پانزر مشکلاتی داشت و خیلی قابل اعتماد نبود. پانزر به سختی تعمیر شده و نیرو‌های آلمان در صورت خرابی پانزر آن را رها می‌کردند.
ببر ۲
[تصویر: 1992878_495.jpg]
ببر ۲ را باید عضوی از خانواده تانک‌های پانزر آلمان دانست. این تانک ملقب به شاه ببرها، آخرین معجزه هیتلر و... است. از ببر ۲ برای دفاع از نیرو‌های آلمانی استفاده شده و از آن برای تهاجم به نیرو‌های دشمن استفاده نمی‌کردند.
ببر ۲ تانک مناسبی بود؛ اما مشکلات فراوانی داشت. این تانک بیش از حد پیچیده بوده و هزینه زیادی برای ساخت آن صرف می‌شد. علاوه‌براین میزان مصرف سوخت ببر ۲ بسیار زیاد بوده و آلمان توان تامین سوخت آن را نداشت. به همین خاطر تانک ببر ۲ یک شکست کامل بود و نشتی فراوان واشر‌های آن یک افتضاح به بار آورد. همچنین پیشرانه ببر ۲ بسیار ضعیف بوده و خرابی‌های بسیاری داشت.
تانک KV-۲
[تصویر: 1992879_111.jpg]
تانک KV-۲ از سال ۱۹۳۹ تا ۱۹۴۱ در اتحاد جماهیر شوروی ساخته شد. از این تانک برای حفاظت از نیرو‌ها و حمایت آن‌ها در تهاجمات استفاده می‌شد. این تانک برجکی بسیار بزرگ و بلند داشت. بلندی برجک تانک KV-۲ به حدی بود که تنها با استفاده از یک نردبان می‌توانستید به آن دسترسی پیدا کنید؛ بنابراین می‌توان به راحتی فهمید که تانک KV-۲ بسیار سنگین بوده و هنگام عبور از شیب‌های تند با مشکلات فراوانی مواجه می‌شد. علاوه‌بر‌این، ظاهرا گیربکس KV-۲ نیز مشکلاتی داشته و به خوبی عمل نمی‌کرد. در سال ۱۹۴۱ خرابی فراوان و کبود سوخت؛ تانک KV-۲ را زمین‌گیر کرد و برای همیشه فراموش شد.
تانک T-۳۵
[تصویر: 1992880_224.jpg]
T-۳۵ یکی از تانک‌های سنگین وزن اتحاد جماهیر شوروی بود. در نگاه نخست احتمالا اندازه بزرگ و وزن سنگین T-۳۵ نظر شما را جلب خواهد کرد؛ اما سنگینی وزن T-۳۵ باعث شد که سرعت آن به بیش از ۲۲ مایل در ساعت هم نرسد! در واقع باید گفت که تانک T-۳۵ حدود ۲۹ تن وزن داشت و طبیعتا سرعت حرکت آن بسیار پایین بود.
اما مشکل T-۳۵ تنها وزن زیاد نبود و مشکلات مختلف مکانیکی آن را زمین‌گیر کرد. کلاچ، ترمز، گیربکس و موتور تانک T-۳۵ به شدت آسیب‌پذیر بوده و این عوامل منجرب به ضعف و ناتوانی T-۳۵ در جبه‌های نبرد شد. تانک T-۳۵ به سادگی مورد حمله تانک‌های آلمانی قرار می‌گرفت و خدمه آن چاره‌ای جز رها کردن تانک T-۳۵ نداشتند!
تانک Mark ۱
[تصویر: 1992881_599.jpg]
تانک Mark ۱ را باید اولین تانک عملیاتی ارتش بریتانیا و جهان دانست؛ اما عدم انعطاف‌پذیری مناسب Mark ۱ یکی از ضعف‌های جدی و مهم آن به شمار می‌رفت. همچنین خرابی‌های پی‌درپی تانک Mark ۱ موجب اخلال در مرحله اول حملات نیرو‌های بریتانیا می‌شد.
در داخل تانک Mark ۱ سر و صدای فراوانی وجود داشت و بوی ناخوشایندی در آن می‌پیچید. در این محیط دما به بیش از ۵۰ درجه سانتی‌گراد رسیده و نبوده دریچه تهویه مطبوع هوا باعث تنفس بخارات نفت، کوردیت و مونوکسید کربن توسط خدمه تانک Mark ۱ می‌شد.
تانک T-۴۲ Superheavy
[تصویر: 1992882_172.jpg]
در طول جنگ جهانی دوم چندین کشور به دنبال ساخت و توسعه تانک‌های سنگین بودند. وزن این تانک‌ها حدود سه تا چهار برابر سنگین‌تر از تانک‌های استاندارد بود. یک طراح آلمانی به نام ادوارد گروت، به طراحی تانک‌های سنگین برای آلمان و اتحاد جماهیر شوروی پرداخت. طرح او برای شوروی تانکی به نام T-۴۲ Superheavy بود. تانک مذکور سه برجک داشته و وزن آن نزدیک به ۱۰۰ تن بود.
تانک T-۴۲ Superheavy بسیار بزرگ بود؛ اما عملکرد قابل توجهی نداشت. به طور مثال سرعت آن به سختی به ۱۷ مایل در ساعت می‌رسید و این موضوع تانک T-۴۲ Superheavy را به یک هدف ساده برای نیرو‌های دشمن تبدیل می‌کرد. به همین دلایل پروژه ساخت T-۴۲ Superheavy در همان آغاز متوقف شد.
تانک Saint Chammond
[تصویر: 1992883_727.jpg]
براساس اطلاعات موجود در سال ۱۹۱۷ تانک Saint Chammond به عنوان دومین تانک نظامی ارتش فرانسه به تولید رسیده است. ایده ساخت این تانک زمانی شکل گرفت که فرانسه به دنبال ساخت یک خودروی زرهی جعبه‌ای بود و پس از مدتی تلاش و هم فکری فراوان به تانک Saint Chammond رسید! وزن Saint Chammond به ۲۳ تن رسیده و از یک پیشرانه با توان ۹۰ اسب‌بخار استفاده می‌کرد.
اما تانک Saint Chammond هم مشکلات فراوانی داشت. این تانک به زمین گیر کرده و در داخل آن بوی نامطبوعی پخش می‌شد. صدا در داخل Saint Chammond بسیار زیاد بود و درجه حرارت به شدت افزایش می‌یافت؛ بنابراین خدمه باید با صدای بلند با یکدیگر صحبت کرده و دمای زیادی را تحمل می‌کردند. تانک Saint Chammond موجب مسمومیت چندین سرباز و راننده شد و آن‌ها را به بیماری‌های مختلفی مبتلا کرد.
تانک Bob Semple
[تصویر: 1992884_212.jpg]
تانک Bob Semple با استفاده از فلز بازیافتی ساخته شده است؛ اما حقیقت این است که سازندگان آن می‌خواستند که با هر چیزی که به دست می‌آورند؛ یک تانک نظامی تولید کنند!

تانک Bob Semple یک توهین واقعی به صنعت تولید خودرو‌های نظامی بود و مشخص نیست که طراحان این تانک به دنبال چه چیزی بودند؛ زیرا بدنه تانک Bob Semple به راحتی و با شلیک چند گلوله کوچک سوراخ شده و به همین خاطر طراحان نیوزلندی آن ایده ساخت تانک با استفاده از مواد بازیافتی را به طور کامل کنار گذاشتند.
Kugelpanzer
[تصویر: 1992885_363.jpg]
لقب عجیب‌ترین خودروی نظامی جهان به Kugelpanzer می‌رسد. این تانکِ توپی شکل توسط ارتش آلمان و به منظور عبور از زمین‌های ناهموار طراحی شده بود. تانک توپی Kugelpanzer دومین تلاش آلمان برای ساخت یک تانک توپی بوده و پیش از آن در سال ۱۹۱۷ یک نمونه ابتدایی از این تانک تولید شد.

تانک Kugelpanzer دارای یک محفظه استوانه‌ای بوده و برای حرکت از یک پیشرانه تک سیلندر استفاده می‌کرد. این تانک دو خدمه را حمل کرده و سرعت آن تنها به ۸ کیلومتر در ساعت می‌رسید.
براساس اسناد موجود آلمان برای ساخت Kugelpanzer در دهه ۱۹۴۰ از کمک و فناوری ژاپنی‌ها استفاده کرده است. در سال ۱۹۴۵ یک نمونه از تانک Kugelpanzer توسط ارتش سرخ به غنیمت گرفت شد و امروزه در موزه زرهی کوبینکا به نمایش گذاشته شده است.]]> برترین ها - امین نقی زاده: امروزه در نبرد‌های مختلف جهان، شاهد قدرت‌نمایی روز افزونِ خودرو‌های نظامی هستیم. تاریخ استفاده بشر از وسایل نقلیه نظامی به هزاره دوم قبل از میلاد مسیح باز می‌گردد. در آن‌ها سال‌ها اقوام و تمدن‌های مختلفی مانند؛ هیتی‌ها، مصری‌ها و... اولین وسایل نقلیه نظامی را ساخته و از آن‌ها استفاده می‌کردند.
وسایل نقلیه نظامی تمدن‌های کهن باستان، همان ارابه‌های معروفی بودند که به چند اسب متصل شده و باستانیان با استفاده از آن‌ها به خطوط نظامی نیرو‌های دشمن هجوم می‌بردند. در آن ایام استفاده از ارابه‌های جنگی بسیار محدود بود و سایر نیرو‌های نظامی باید با پای پیاده و در کنار فرماندهان خود جان فشانی می‌کردند.
سال‌ها گذشت و وسایل نقلیه نظامی به شکل قابل ملاحظه‌ای توسعه پیدا کردند. در جنگ‌های جهانی اول و دوم، توسعه آن‌ها به منظور انتقال نیروها، حمل مهمات، انجام ماموریت‌های شناسایی و نابود کردن دشمنان با سرعت بیشتری پیگیری شد.
در آن ایام سرعت توسعه خودرو‌های نظامی بسیار زیاد بود و طراحان نظامی قدرت‌های برتر جهان به ظرفیت بالای حمل نیرو‌های نظامی در خودرو‌های جدیدشان بیشتر توجه داشتند. علاوه‌براین، خودرو‌های نظامی ساخته شده در آن ایام باید توان حمل چندین و چند سلاح مخرب را داشته و در برابر شلیک توپخانه‌ای دشمن مقاوم بودند.
برخی از خودرو‌های نظامی ساخته شده در طول سال‌های جنگ جهانی اول و دوم، بسیار کارآمد و قابل اطمینان بودند و به همین خاطر سال‌ها در میادین نبرد از آن‌ها استفاده شد. اما در مقابل چندین و چند خودروی نظامی عجیب و مرموز در آن ایام ساخته شد که ویژگی‌های جالب و حیرت‌انگیزی دارند. ساخت خودرو‌های نظامی شگفت‌انگیز سال‌ها پس از پایان جنگ جهانی دوم و به واسطه جنگ سرد ادامه یافت و این نبردِ پرهزینه به نقطه عطفی در تاریخ صنعت نظامی جهان تبدیل شد. در ادامه شما را با ۱۹ خودروی نظامی عجیب جهان آشنا کرده و به سال‌های دورسفر خواهیم کرد!
کانن اسکوتر
[تصویر: 1992867_570.jpg]
در شرایط جنگی مخارج جاری کشور‌ها به شدت بالا رفته و آن‌ها از نظر اقتصادی با مشکلات فراوانی مواجه می‌شوند. به همین خاطر نیرو‌های نظامی اروپا در طی سال‌های جنگ جهانی دوم، به دنبال راه حل‌هایی هوشمندانه برای کم کردن هزینه‌های جنگ بودند.
این موضوع برای فرانسوی‌ها بسیار جدی بود و آن‌ها بودجه نظامی کمی در اختیار داشته و ساختار ضعیف اقتصاد فرانسه، توان پاسخ‌گویی مناسب به نیاز‌های مالی نیرو‌های نظامی را نداشت. به همین دلیل بود که آن‌ها به دنبال ساخت یک خودروی نظامی ارزان قیمت و کارآمد بودند. فرانسوی‌ها تلاش فراونی کرده و اسکوتر کانن را با نام رسمی ACMA Troubes Aeról Portées Mle ۵۶ به تولید رساندند. مهندسان باهوش ارتش فرانسه یک توپ ۷۵ میلی‌متری را برروی موتورسیکلت وسپا نصب کرده و برای تولید هر دستگاه آن، بیش از ۵۰۰ دلار خرج می‌کردند. به هر حال ACMA Troubes Aeról Portées Mle ۵۶ به نیروی هوایی فرانسه رفته و یک توپچی با تجربه و یک موتور سوار حرفه‌ای آن را هدایت می‌کردند!
تانک Corkscrew
[تصویر: 1992868_999.jpg]
تصورِ چنین چیزی در کارتون‌ها و انیمیشن‌های کودکانه هم بسیار خنده‌دار است! تانک Corkscrew توسط روس‌ها و در سال‌های جنگ سرد ساخته شد. این تانک را بدون شک باید یکی از عجیب‌ترین خودرو‌های نظامی ساخته شده در طول تاریخ دانست! روس‌ها Corkscrew را برای مقابله با شرایط سخت زمستانی توسعه داده و از آن برای تردد در یخ و برف استفاده می‌کرند. اما Corkscrew فقط برای حرکت به سمت جلو مناسب بود و همیشه به زمین‌گیر می‌کرد. 

به هر حال تانک Corkscrew برای عبور از شرایط سخت برفی بسیار مناسب بود؛ اما توان حرکت برروی جاده‌های دیگر را نداشت. این تانک فاقد سیستم تعلیق بوده و حرکت با آن بسیار دشوار بود.
Walking Truck
[تصویر: 1992869_671.jpg]
اگر شما طرفدار جنگ ستارگان هستید؛ حتما از Walking Truck استقبال کرده و عاشقش می‌شوید! البته شاید خیلی زود به این نتیجه برسید که بهتر است برخی از ایده‌های بشر در حدواندازه یک ایده باقی مانده و هیچگاه شاهد تولید آن‌ها نباشیم!

خودروی نظامی Walking Truck در سال ۱۹۶۵ و به منظور انجام ماموریت‌های ویژه طراحی شده بود. ماموریت ویژه Walking Truck را باید حمل‌ونقل تجهیزات سنگینِ نظامی در میادین نبرد دانست. این ایده بسیار خلاقانه و مفید بود؛ اما خیلی زود طراحان Walking Truck متوجه شدند که ساخت چنین چیزی عملی نیست. آن‌ها نیاز به یک اپراتور داشته و باید سرعت Walking Truck را بالا می‌برند. اما سرعت Walking Truck به بیش از ۵ مایل در ساعت هم نرسید و همین موضوع Walking Truck را به یک هدف مناسب و ساده تبدیل می‌کرد.
تانک تزار
[تصویر: 1992870_881.jpg]
تصور چنین چیزی واقعا سخت است! یک تانک نظامی عجیب برروی دو چرخِ عظیم و جسته! این وسیله نظامی در سال ۱۹۱۴ و به دستور امپراتوری روسیه ساخته شد و به جمع عجیب‌ترین خودروی نظامی تاریخ پیوست.

برای تانک تزار یک پیشرانه ۲۵۰ اسب‌بخاری ساخته شده بود. در مرکز تانک تزار، برجک بزرگی قرار داشت که خدمه در آن قرار می‌گرفتند. تنها یک نمونه از تانک تزار ساخته شد و سازندگان آن بلافاصله محاکمه شدند. علت محاکمه سازندگان تانک تزار را باید عدم کارایی مناسب آن دانست. البته چرخ عقب تانک تزار که به منظور حفظ تعادل آن بسیار کوچک بود؛ وزن فراوانی را تحمل کرده و همیشه به زمین‌گیر می‌کرد!
ماشین جنگی موتور
[تصویر: 1992871_177.jpg]
ماشین جنگی موتور را شاید بتوان اولین خودروی زرهی جهان نامید. طراحی این خودرو در سال ۱۸۸۹ و توسط مردی به نام فردیک ریچارد سیمز انجام شد. خودروی زرهی آقای سیمز قابی مستطیلی شکل داشته و از فولادی سنگین ساخته شده بود.
این خودروی نظامی عجیب ۲۸ فوت طول، ۱۰ فوت ارتفاع و ۸ فوت عرض داشت. پیشرانه آن چهار سیلندر بوده و دایملر آن را ساخته بود. با این همه حداکثر سرعت این خودروی نظامی به بیش از ۹ مایل در ساعت هم نمی‌رسید و این موضوع برای یک خودروی زرهی افتضاحی تمام عیار بود!
استاندارد Beaverette
[تصویر: 1992872_236.jpg]
استاندارد Beaverette توسط بریتانیا و در سال ۱۹۴۰ ساخته شد. این خودروی نظامی برای جبران عقب ماندگی نیرو‌های بریتانیا در مقایسه با نیرو‌های فرانسوی طراحی شد. در واقع بریتانیا به یک خودروی نظامی جدید برای مقابله با تهاجم سریع نیرو‌های تحت فرمان هیتلر نیاز داشت و به همین خاطر دست به کار شده و استاندارد Beaverette رابه تولید رساند!
اولین نسخه استاندارد Beaverette دارای صفحات بزرگ فولادی ضخیمی در جلو و کناره‌های خود بود. با این همه پوششی برای حفاظت از قسمت عقب و سقف آن وجود نداشت و در برابر آتش دشمن مقاومت کمی داشت. علاوه‌براین، سرعت خودروی نظامی استاندارد Beaverette تنها ۳۸ کیلومتر در ساعت بود.
رینو
[تصویر: 1992873_323.jpg]
در طول جنگ جهانی دوم نیرو‌های استرالیایی متوجه شدند که به یک خودروی زرهی سنگین و قابل اعتماد نیاز دارند؛ زیرا بریتانیا قادر به تامین نیاز‌های نیرو‌های استرالیایی نبود و آن‌ها با مشکلات فراوانی مواجه شده بوند.. بنابراین استرالیایی‌ها بلافاصله کار تحقیق و توسعه را آغاز کرده و رینو را با استفاده از یک پیشرانه توسعه یافته و ساخته شده توسط کمپانی جنرال‌موتورز کانادا به تولید رساندند.
رینو دارای پوشش زرهی قابل توجهی و در برابر شلیک گلوله‌های دشمن مقاومتِ قابل قبولی داست. همچنین مهندسان استرالیایی، خودروی زرهی رینو را به دو مسلسل مجهز کرده بودند. با این حال استرالیا خیلی زود متوجه شد که رینو بسیار سنگین بوده و برای ساخت آن باید هزینه زیادی پرداخت کرد و به همین دلیل توسعه و تولید آن متوقف شد.
روباه
[تصویر: 1992874_754.jpg]

خودروی زرهی روباه، درست مانند رینوی استرالیایی در طول جنگ جهانی دوم ساخته شد. روباه توسط ژنرال‌موتورز مونتاژ شد و مسئول حمل راننده، تفنگدار، فرمانده و بی‌سیم‌چی بود. برروی برجک روباه مسلسل‌هایی نصب شده بودند که از آن‌ها به منظور مقابله با تهاجمات سریع دشمن استفاده می‌شد.
۱۵۰۶ دستگاه از خودروی زرهی روباه ساخته شد. روباه در هندوستان، انگلستان و ایتالیا حضور داشت و پس از پایان جنگ جهانی دوم، تعدادی از آن‌ها به منظور مقابله با شورش‌های خیابانی و... به ارتش پرتغال اعطا شدند.
۳۹M Csaba
[تصویر: 1992875_551.jpg]
خودروی نظامی ۳۹M Csaba برای ارتش مجارستان و در سال ۱۹۳۹ تولید شد. ۳۹M Csaba توسط شخصی به نام تیکلاس استراوسر طراحی شده و برای ساخت آن از دو خودروی زرهی که نیروی هوایی سلطنتی هلند و بریتانیا الگوبرداری شد.
هدف اصلی ۳۹M Csaba انجام ماموریت‌های شناسایی بود و به همین خاطر صفحات زرهی فولادی ضخیمی داشت. این موضوع بدنه ۳۹M Csaba را بسیار سنگین کرده و به همین خاطر آن را به سلاح‌های کوچکی مجهز کرده بودند. ۳۹M Csaba در ابتدا چند آزمایش موفق را پشت سرگذاشت و بعد از تایید توسط ارتس مجارستان، ۶۱ دستگاه از آن سفارش داده شد. بعد از مدتی اندک تعداد ۴۰ دستگاه دیگر توسط مجارستان سفارش داده شد. نکته جالب این است که مجارستان از ۳۹M Csaba در هیچ جنگی استفاده نکرد!
Ehrhardt E-V/۴
[تصویر: 1992876_391.jpg]
نام دیگر خودروی نظامی Ehrhardt E-V/۴ را باید Straßenpanzerwagen دانست. این نام به معنی وسیله نقلیه زرهی خیابانی است. توسعه و ساخت آن با دستور مستقیم وزارت جنگ آلمان آغاز شد. این وزارتخانه به سه شرکت Ehrhardt، Büssing و دایملر دستور داد که سه نمونه از خودرو‌های زرهی را به تولید برساند.
شرکت Ehrhardt از ابتدا به عنوان یک سازنده سلاح مطرح شده بود و تا آن هنگام تلاشی برای ساخت خودرو‌های نظامی نداشت. با این وجود Ehrhardt وارد چرخه تولید خودرو‌های نظامی شد و یکی از خاص‌ترین خودرو‌های نظامی را برای جبران کمبود نیرو‌های نظامی آلمان طراحی کرد. نتیجه کار Ehrhardt یک خودروی نظامی بزرگ و بدقواره بود که به خاطر طراحی عجیبش در شرایط گوناگون به خوبی عمل نمی‌کرد. با این حال تا سال ۱۹۱۷ از این خودرو در جبهه‌های شرقی آلمان استفاده شد و بعد از آن خودروی نظامی Ehrhardt E-V / ۴ به خدمت در پلیس آلمان پرداخت!
پانزر
[تصویر: 1992877_859.jpg]
پانزر توسط آلمانی‌ها و در جنگ جهانی دوم مورد استفاده قرار گرفت. براساس اطلاعات موجود می‌توان گفت تاکنون سه مدل از تانک پانزر و از سال ۱۹۳۴ تا پایان جنگ جهانی دوم به تولید رسیده است.
پس از پایان جنگ جهانی اول، ارتش آلمان به واسطه پیمان ورسای توان تولید و استفاده از تانک را نداشت. مدتی بعد آدولف هیتلر در سال ۱۹۳۳ به قدرت رسید و دستور بازسازی و توسعه ناوگان تانک‌های آلمان را داد. هدف هیتلر در اختیار داشتن برگ برنده نظامی با استفاده از تانک‌هایی جدید بود؛ زیرا تانک‌های قدیمی بریتانیا، اتحاد جماهیر شوروی و فرانسه کارایی سابق را نداشته و هیتلر فرصت مناسبی برای سبقت گرفتن از آن‌ها داشت. با این همه تانک پانزر مشکلاتی داشت و خیلی قابل اعتماد نبود. پانزر به سختی تعمیر شده و نیرو‌های آلمان در صورت خرابی پانزر آن را رها می‌کردند.
ببر ۲
[تصویر: 1992878_495.jpg]
ببر ۲ را باید عضوی از خانواده تانک‌های پانزر آلمان دانست. این تانک ملقب به شاه ببرها، آخرین معجزه هیتلر و... است. از ببر ۲ برای دفاع از نیرو‌های آلمانی استفاده شده و از آن برای تهاجم به نیرو‌های دشمن استفاده نمی‌کردند.
ببر ۲ تانک مناسبی بود؛ اما مشکلات فراوانی داشت. این تانک بیش از حد پیچیده بوده و هزینه زیادی برای ساخت آن صرف می‌شد. علاوه‌براین میزان مصرف سوخت ببر ۲ بسیار زیاد بوده و آلمان توان تامین سوخت آن را نداشت. به همین خاطر تانک ببر ۲ یک شکست کامل بود و نشتی فراوان واشر‌های آن یک افتضاح به بار آورد. همچنین پیشرانه ببر ۲ بسیار ضعیف بوده و خرابی‌های بسیاری داشت.
تانک KV-۲
[تصویر: 1992879_111.jpg]
تانک KV-۲ از سال ۱۹۳۹ تا ۱۹۴۱ در اتحاد جماهیر شوروی ساخته شد. از این تانک برای حفاظت از نیرو‌ها و حمایت آن‌ها در تهاجمات استفاده می‌شد. این تانک برجکی بسیار بزرگ و بلند داشت. بلندی برجک تانک KV-۲ به حدی بود که تنها با استفاده از یک نردبان می‌توانستید به آن دسترسی پیدا کنید؛ بنابراین می‌توان به راحتی فهمید که تانک KV-۲ بسیار سنگین بوده و هنگام عبور از شیب‌های تند با مشکلات فراوانی مواجه می‌شد. علاوه‌بر‌این، ظاهرا گیربکس KV-۲ نیز مشکلاتی داشته و به خوبی عمل نمی‌کرد. در سال ۱۹۴۱ خرابی فراوان و کبود سوخت؛ تانک KV-۲ را زمین‌گیر کرد و برای همیشه فراموش شد.
تانک T-۳۵
[تصویر: 1992880_224.jpg]
T-۳۵ یکی از تانک‌های سنگین وزن اتحاد جماهیر شوروی بود. در نگاه نخست احتمالا اندازه بزرگ و وزن سنگین T-۳۵ نظر شما را جلب خواهد کرد؛ اما سنگینی وزن T-۳۵ باعث شد که سرعت آن به بیش از ۲۲ مایل در ساعت هم نرسد! در واقع باید گفت که تانک T-۳۵ حدود ۲۹ تن وزن داشت و طبیعتا سرعت حرکت آن بسیار پایین بود.
اما مشکل T-۳۵ تنها وزن زیاد نبود و مشکلات مختلف مکانیکی آن را زمین‌گیر کرد. کلاچ، ترمز، گیربکس و موتور تانک T-۳۵ به شدت آسیب‌پذیر بوده و این عوامل منجرب به ضعف و ناتوانی T-۳۵ در جبه‌های نبرد شد. تانک T-۳۵ به سادگی مورد حمله تانک‌های آلمانی قرار می‌گرفت و خدمه آن چاره‌ای جز رها کردن تانک T-۳۵ نداشتند!
تانک Mark ۱
[تصویر: 1992881_599.jpg]
تانک Mark ۱ را باید اولین تانک عملیاتی ارتش بریتانیا و جهان دانست؛ اما عدم انعطاف‌پذیری مناسب Mark ۱ یکی از ضعف‌های جدی و مهم آن به شمار می‌رفت. همچنین خرابی‌های پی‌درپی تانک Mark ۱ موجب اخلال در مرحله اول حملات نیرو‌های بریتانیا می‌شد.
در داخل تانک Mark ۱ سر و صدای فراوانی وجود داشت و بوی ناخوشایندی در آن می‌پیچید. در این محیط دما به بیش از ۵۰ درجه سانتی‌گراد رسیده و نبوده دریچه تهویه مطبوع هوا باعث تنفس بخارات نفت، کوردیت و مونوکسید کربن توسط خدمه تانک Mark ۱ می‌شد.
تانک T-۴۲ Superheavy
[تصویر: 1992882_172.jpg]
در طول جنگ جهانی دوم چندین کشور به دنبال ساخت و توسعه تانک‌های سنگین بودند. وزن این تانک‌ها حدود سه تا چهار برابر سنگین‌تر از تانک‌های استاندارد بود. یک طراح آلمانی به نام ادوارد گروت، به طراحی تانک‌های سنگین برای آلمان و اتحاد جماهیر شوروی پرداخت. طرح او برای شوروی تانکی به نام T-۴۲ Superheavy بود. تانک مذکور سه برجک داشته و وزن آن نزدیک به ۱۰۰ تن بود.
تانک T-۴۲ Superheavy بسیار بزرگ بود؛ اما عملکرد قابل توجهی نداشت. به طور مثال سرعت آن به سختی به ۱۷ مایل در ساعت می‌رسید و این موضوع تانک T-۴۲ Superheavy را به یک هدف ساده برای نیرو‌های دشمن تبدیل می‌کرد. به همین دلایل پروژه ساخت T-۴۲ Superheavy در همان آغاز متوقف شد.
تانک Saint Chammond
[تصویر: 1992883_727.jpg]
براساس اطلاعات موجود در سال ۱۹۱۷ تانک Saint Chammond به عنوان دومین تانک نظامی ارتش فرانسه به تولید رسیده است. ایده ساخت این تانک زمانی شکل گرفت که فرانسه به دنبال ساخت یک خودروی زرهی جعبه‌ای بود و پس از مدتی تلاش و هم فکری فراوان به تانک Saint Chammond رسید! وزن Saint Chammond به ۲۳ تن رسیده و از یک پیشرانه با توان ۹۰ اسب‌بخار استفاده می‌کرد.
اما تانک Saint Chammond هم مشکلات فراوانی داشت. این تانک به زمین گیر کرده و در داخل آن بوی نامطبوعی پخش می‌شد. صدا در داخل Saint Chammond بسیار زیاد بود و درجه حرارت به شدت افزایش می‌یافت؛ بنابراین خدمه باید با صدای بلند با یکدیگر صحبت کرده و دمای زیادی را تحمل می‌کردند. تانک Saint Chammond موجب مسمومیت چندین سرباز و راننده شد و آن‌ها را به بیماری‌های مختلفی مبتلا کرد.
تانک Bob Semple
[تصویر: 1992884_212.jpg]
تانک Bob Semple با استفاده از فلز بازیافتی ساخته شده است؛ اما حقیقت این است که سازندگان آن می‌خواستند که با هر چیزی که به دست می‌آورند؛ یک تانک نظامی تولید کنند!

تانک Bob Semple یک توهین واقعی به صنعت تولید خودرو‌های نظامی بود و مشخص نیست که طراحان این تانک به دنبال چه چیزی بودند؛ زیرا بدنه تانک Bob Semple به راحتی و با شلیک چند گلوله کوچک سوراخ شده و به همین خاطر طراحان نیوزلندی آن ایده ساخت تانک با استفاده از مواد بازیافتی را به طور کامل کنار گذاشتند.
Kugelpanzer
[تصویر: 1992885_363.jpg]
لقب عجیب‌ترین خودروی نظامی جهان به Kugelpanzer می‌رسد. این تانکِ توپی شکل توسط ارتش آلمان و به منظور عبور از زمین‌های ناهموار طراحی شده بود. تانک توپی Kugelpanzer دومین تلاش آلمان برای ساخت یک تانک توپی بوده و پیش از آن در سال ۱۹۱۷ یک نمونه ابتدایی از این تانک تولید شد.

تانک Kugelpanzer دارای یک محفظه استوانه‌ای بوده و برای حرکت از یک پیشرانه تک سیلندر استفاده می‌کرد. این تانک دو خدمه را حمل کرده و سرعت آن تنها به ۸ کیلومتر در ساعت می‌رسید.
براساس اسناد موجود آلمان برای ساخت Kugelpanzer در دهه ۱۹۴۰ از کمک و فناوری ژاپنی‌ها استفاده کرده است. در سال ۱۹۴۵ یک نمونه از تانک Kugelpanzer توسط ارتش سرخ به غنیمت گرفت شد و امروزه در موزه زرهی کوبینکا به نمایش گذاشته شده است.]]> <![CDATA[اسلحه‌های باورنکردنی که قدرت‌های مدرن نظامی دارند]]> https://forum.gnsorena.ir/showthread.php?tid=2582 Sun, 17 Mar 2019 10:06:36 +0330 omidrock]]> https://forum.gnsorena.ir/showthread.php?tid=2582 روزنامه شهروند - مهرنوش گرکانی: جنگ همواره منجر به بزرگترین جهش در فناوری شده است. هر کشوری به طور مداوم تلاش می‌کند تا از پیشرفته‌ترین تکنولوژی‌ها و توانایی‌های خود برای دفاع از منافع خود در داخل و خارج از کشورش استفاده کند. در سال‌های اخیر فیلم‌های علمی و تخیلی بسیاری ساخته شده است که در آن‌ها از تسلیحات نظامی تخیلی استفاده شده است که همین تسلیحات درواقع دیدگاهی خطرناک و دقیقی را برای ساخت پیشرفته‌ترین سخت‌افزار‌ها و سلاح‌های جنگی در آینده رقم می‌زند. در این مطلب می‌خواهیم به دنیای بزرگترین و پیشرفته‌ترین سلاح‌ها و سخت‌افزار‌های جنگی در دنیا سفر کنیم و بدانیم در بزرگترین جنگ‌هایی که ممکن است در آینده اتفاق بیفتد، چه چیز‌هایی می‌تواند پیروز میدان نبرد باشد.
ADAPTIV camouflage
[تصویر: 1984907_439.jpg]
سیستم‌هایی که استتار را کشف می‌کنند یکی از علایق این روز‌های نظامیان سراسر دنیا هستند. برخی می‌گویند که برای انجام یک ماموریت به همراه‌داشتن دوربین مادون قرمز مضر است. دوربین‌های مادون قرمز با آن‌که در بسیاری از ماموریت‌های نظامی به نظامیان کمک کرده‌اند، اما وسیله‌ای منسوخ شده به حساب می‌آیند. حالا دیگر از BAE Systems ADAPTIV برای استتار‌ها استفاده می‌کنند. این وسیله می‌تواند روی هر وسیله نقلیه‌ای نصب شود و در صورت نیاز با محیط هم‌دما می‌شود (گرم یا سرد شود) این کار می‌تواند برای استتار بهتر کمک کند و همچنین از دید دوربین‌های مادون قرمز دور بماند. نکته دیگر این است که با نصب این وسیله می‌توان دوستان را پیدا کرد و دشمن و دوست را از راه دور تشخیص داد.
CV٩٠١٢٠T- Ghost
[تصویر: 1984908_794.jpg]
T-Ghost سوئدی یک مخزن مخفی است که از استتار ADAPTIV BAE استفاده می‌کند تا در مقابل دید سیستم‌های تصویربرداری حرارتی دشمن نامرئی بماند. مخزن این وسیله از توپ اصلی با فشردگی ١٢٠ میلیمتری با تکنولوژی جدید طراحی شده که می‌تواند خودرو را برای کاهش تلفات و کاهش وزن کنترل کند. تکنولوژی لبه خونریزی (The bleeding edge) در این مخزن به کاربران اجازه می‌دهد تا بدون اینکه نیرو‌های مخالف متوجه شوند، ابتدا حمله کنند.
Munition (MAHEM)
[تصویر: 1984909_470.jpg]
سیستم سلاح MAHEM توسط DARPA از یک ژنراتور شارژ مغناطیسی برای جلوگیری از پرتاب بدون استفاده از مواد منفجره سنتی استفاده می‌کند که یک سیستم پرتاب موثر و دقیق را ایجاد می‌کند. این سیستم سلاح‌های پرتاب همچنین از فلز مذاب برای نفوذ به وسایل نقلیه زرهی دشمن استفاده می‌کند که میزان مرگ‌ومیر را در میدان جنگ افزایش می‌دهد.
TASER Shockwave
[تصویر: 1984910_144.jpg]
TASER Shockwave یک سیستم انکار بزرگ منطقه‌ای است که به منظور کمک به موقعیت‌های کنترل شورش‌ها طراحی شده است. اساسا یک سیستم مدولار بزرگ برای شلیک تفنگ‌های متعدد TASER X٢٦ در یک قوس ٢٠ درجه با دامنه ٢٥ فوت است. TASER Shockwave همچنین قادر به تولید زنجیره‌ای با چندین واحد دیگر است که پوشش منطقه را افزایش می‌دهد و حتی تهدید بیشتری برای آشوب‌های خشونت‌آمیز نیز وجود دارد؛ قطعه‌ای تکان‌دهنده از سلاح‌های ضد شورش.
Precision-Guided Firearms
[تصویر: 1984912_573.jpg]
Firearms هدایت دقیق برای طراحی سیستم قفل‌کردن موشک از جت‌های جنگنده طراحی شده و آن‌ها را به سیستم‌های قدیمی سلاح‌های دوردست سنتی اعمال می‌کند. این اسلحه گرم برای ردیابی هدف، کنترل آتش پیشرفته استفاده می‌شود و تکنولوژی‌های صفحه نمایش برای کمک به هدایت گلوله برای رسیدن دقیق به هدف دارد و خطا‌های انسانی را بشدت کاهش می‌دهد. نخستین سیستم شلیک گرم دقیق هدایت‌شده توسط TrackPoint، یک شرکت آمریکایی توسعه یافته است که سیستم عامل پیچیده را قادر می‌سازد که با اهداف دقیق در ١٢٨٠ متر، حتی در هنگام حرکت، گلوله را به هدف برساند.
Laser Weapon System (LaWS)
[تصویر: 1984911_314.jpg]
سیستم اسلحه لیزری دقیقا همان چیزی است که به نظر می‌رسد. این سیستم لیزر اجازه می‌دهد تا به طور دقیق دشمن را مورد هدف قرار دهد و نابود کند. شما برای شلیک تنها نیاز دارید تا مسیر لیزر را دنبال کنید. این اسلحه یک مزیت دیگر نیز دارد که نسبت به سلاح‌های هم‌رده مقرون به صرفه‌تر و کارآمدتر است؛ زیرا فقط نیاز به آتش‌زدن دارد.
Human Universal Load Carrier (HULC)
[تصویر: 1984913_738.jpg]
Human Universal Load Carrierیک کیت انعطاف‌پذیر هیدرولیکی است برای پشتیبانی از سربازان در میدان جنگ که به آن‌ها اجازه می‌دهد بار‌های سنگین را برای مدت زمان طولانی بدون خستگی بیش از اندازه حمل کنند. این لباس فوق‌العاده سبک و درعین حال کامل به کاربر اجازه می‌دهد تا با انعطاف کامل بتواند حرکت کند و همچنین باعث می‌شود تا تمام تکنولوژی‌هایی که سربازان با خود حمل می‌کنند را برایشان سبک کند. سربازان معمولا تعدادی اسلحه، جلیقه ضدگلوله، سیستم‌های گرمایش و سرمایش و آذوقه با خود حمل می‌کنند که این لباس‌ها باعث می‌شود تحمل وزن آن‌ها برای سربازان راحت‌تر شود و در واقع به جای احساس سنگینی، احساس سبکی کنند.
Black Knight Unmanned Combat Vehicle
[تصویر: 1984914_592.jpg]
وسیله نقلیه بدون سرنشین بی‌نهایت سیاه و سفید یک وسیله نقلیه بدون سرنشین نمونه اولیه با ظاهر یک مخزن کوچک و قدرت شلیک بالا است؛ توپ ٣٠ میلیمتری و کواکسیال ٧,٦٢ میلیمتری، همراه با توانایی استفاده از یک هواپیمای حمل‌ونقل نظامی دارد. مانند ربات MAARS، وسیله نقلیه بدون سرنشین ناوگان Black Knight طراحی شده است تا به خطرناک‌ترین شرایط برای نیرو‌های انسانی منتقل شود. تکنولوژی فعلی بدون نقص نیست و مسائل مربوط به GPS، ارتباطات بی‌سیم و سنسور‌ها هنوز باید مورد استفاده قرار بگیرد.
Laser Avenger
[تصویر: 1984915_849.jpg]
بویینگ لیزر آونجر یک سلاح دفاع هوایی است که می‌تواند به یک وسیله نقلیه متصل شود و مورد استفاده قرار گیرد و شلیک کند. برخلاف سلاح‌های ضد هوایی معمول، سیستم بویینگ لیزر Avenger هنگامی که آتش‌سوزی ایجاد می‌کند، دود به وجود می‌آورد؛ این بدان معنی است که می‌تواند از موقعیت‌های پنهان‌شده اخراج شود و نیرو‌های دوست را بدون هیچ زحمتی نگه دارد.
نیرومندترین ارتش کشور‌های جهان
[تصویر: 1984916_145.jpg]
قدرتمندترین کشور‌های ارتش نظامی جهان را از میزان دارایی تسلیحات نظامی آن‌ها می‌شناسند. سایت businessinsider آماری از تعداد اسلحه‌های آن‌ها منتشر کرده است و با توجه به آن‌ها قدرتمندترین‌ها را مشخص کرده است.
آمریکا
  • تعداد پرسنل نظامی: ٢،٣٦٣،٦٧٥

  • مجموع هواپیما: ١٣،٧٦٢

  • هواپیمای جنگنده: ٢،٢٩٦

  • تانک‌های مبارزه: ٥٨٨٤

  • مجموع دارایی‌های دریایی: ٤١٥ (١٩ حامل هواپیما)

  • بودجه نظامی: ٥٨٧,٨‌میلیارد دلار
روسیه
  • تعداد پرسنل نظامی: ٣،٣٧١،٠٢٧ نفر

  • قدرت هواپیما در مجموع: ٣،٧٩٤

  • هواپیما جنگنده: ٨٠٦

  • تانک‌های مبارزه: ٢٠،٢١٦

  • دارایی‌های دریایی مجموع: ٣٥٢ (یک ناو هواپیمابر)

  • بودجه نظامی: ٤٤,٦‌میلیارد دلار
چین
  • تعداد پرسنل نظامی: ٣،٧١٢،٥٠٠ نفر

  • قدرت هواپیما در مجموع: ٢٩٥٥

  • هواپیما جنگنده: ١،٢٧١

  • تانک‌های مبارزه: ٦،٤٥٧

  • مجموع دارایی‌های دریایی: ٧١٤ (یک ناو هواپیمابر)

  • بودجه دفاع: ١٦١,٧‌میلیارد دلار
هند
  • تعداد پرسنل نظامی: ٤،٢٠٧،٢٥٠ نفر

  • قدرت هواپیما: ٢،١٠٢

  • هواپیمای جنگنده: ٦٧٦

  • تانک‌های مبارزه: ٤،٤٢٦

  • مجموع دارایی‌های دریایی: ٢٩٥ (سه حامل هواپیما)

  • بودجه نظامی: ٥١‌میلیارد دلار
فرانسه
  • تعداد پرسنل نظامی: ٣٨٧،٦٣٥ نفر

  • مجموع نیروی کشش: ١،٣٠٥

  • جنگنده‌های جنگنده ٢٩٦

  • مخزن مبارزه: ٤٠٦

  • مجموع دارایی‌های دریایی: ١١٨ (چهار حامل هواپیما)

  • بودجه دفاع: ٣٥‌میلیارد دلار
انگلستان
  • تعداد پرسنل نظامی: ٢٣٢،٦٧٥ نفر

  • مجموع قدرت هواپیما: ٨٥٦

  • هواپیمای جنگنده: ٨٨

  • تانک‌های مبارزه ٢٤٩

  • مجموع دارایی‌های دریایی: ٧٦ (دو حامل هواپیما)

  • بودجه دفاع: ٤٥,٧‌میلیارد دلار
ژاپن
  • تعداد پرسنل نظامی: ٣١١،٨٧٥نفر

  • قدرت هواپیما در مجموع: ١،٥٩٤

  • هواپیمای جنگنده: ٢٨٨

  • تانک‌های مبارزه: ٧٠٠

  • مجموع دارایی‌های دریایی: ١٣١ (چهار حامل هواپیما)

  • بودجه نظامی: ٤٣,٨‌میلیارد دلار
ترکیه
  • تعداد پرسنل نظامی: ٧٤٣،٤١٥ نفر

  • مجموع قدرت هواپیما: ١،٠١٨

  • هواپیمای جنگنده: ٢٠٧

  • تانک‌های مبارزه: ٢،٤٤٥

  • مجموع دارایی‌های دریایی: ١٩٤

  • بودجه نظامی: ٨,٢‌میلیارد دلار
آلمان
  • کل پرسنل نظامی: ٢١٠،٠٠٠

  • قدرت هواپیما در مجموع: ٦٩٨

  • هواپیمای جنگنده: ٩٢

  • مخازن مبارزه: ٥٤٣

  • مجموع دارایی‌های دریایی: ٨١

  • بودجه نظامی: ٣٩,٢‌میلیارد دلار
مصر
  • کل پرسنل نظامی: ١،٣٢٩،٢٥٠نفر

  • مجموع قدرت هواپیما: ١،١٣٢

  • هواپیمای جنگنده: ٣٣٧

  • تانک‌های مبارزه: ٤،١١٠

  • مجموع دارایی‌های دریایی: ٣١٩ (دو حامل هواپیما)

  • بودجه نظامی: ٤,٤‌میلیارد دلار
]]> روزنامه شهروند - مهرنوش گرکانی: جنگ همواره منجر به بزرگترین جهش در فناوری شده است. هر کشوری به طور مداوم تلاش می‌کند تا از پیشرفته‌ترین تکنولوژی‌ها و توانایی‌های خود برای دفاع از منافع خود در داخل و خارج از کشورش استفاده کند. در سال‌های اخیر فیلم‌های علمی و تخیلی بسیاری ساخته شده است که در آن‌ها از تسلیحات نظامی تخیلی استفاده شده است که همین تسلیحات درواقع دیدگاهی خطرناک و دقیقی را برای ساخت پیشرفته‌ترین سخت‌افزار‌ها و سلاح‌های جنگی در آینده رقم می‌زند. در این مطلب می‌خواهیم به دنیای بزرگترین و پیشرفته‌ترین سلاح‌ها و سخت‌افزار‌های جنگی در دنیا سفر کنیم و بدانیم در بزرگترین جنگ‌هایی که ممکن است در آینده اتفاق بیفتد، چه چیز‌هایی می‌تواند پیروز میدان نبرد باشد.
ADAPTIV camouflage
[تصویر: 1984907_439.jpg]
سیستم‌هایی که استتار را کشف می‌کنند یکی از علایق این روز‌های نظامیان سراسر دنیا هستند. برخی می‌گویند که برای انجام یک ماموریت به همراه‌داشتن دوربین مادون قرمز مضر است. دوربین‌های مادون قرمز با آن‌که در بسیاری از ماموریت‌های نظامی به نظامیان کمک کرده‌اند، اما وسیله‌ای منسوخ شده به حساب می‌آیند. حالا دیگر از BAE Systems ADAPTIV برای استتار‌ها استفاده می‌کنند. این وسیله می‌تواند روی هر وسیله نقلیه‌ای نصب شود و در صورت نیاز با محیط هم‌دما می‌شود (گرم یا سرد شود) این کار می‌تواند برای استتار بهتر کمک کند و همچنین از دید دوربین‌های مادون قرمز دور بماند. نکته دیگر این است که با نصب این وسیله می‌توان دوستان را پیدا کرد و دشمن و دوست را از راه دور تشخیص داد.
CV٩٠١٢٠T- Ghost
[تصویر: 1984908_794.jpg]
T-Ghost سوئدی یک مخزن مخفی است که از استتار ADAPTIV BAE استفاده می‌کند تا در مقابل دید سیستم‌های تصویربرداری حرارتی دشمن نامرئی بماند. مخزن این وسیله از توپ اصلی با فشردگی ١٢٠ میلیمتری با تکنولوژی جدید طراحی شده که می‌تواند خودرو را برای کاهش تلفات و کاهش وزن کنترل کند. تکنولوژی لبه خونریزی (The bleeding edge) در این مخزن به کاربران اجازه می‌دهد تا بدون اینکه نیرو‌های مخالف متوجه شوند، ابتدا حمله کنند.
Munition (MAHEM)
[تصویر: 1984909_470.jpg]
سیستم سلاح MAHEM توسط DARPA از یک ژنراتور شارژ مغناطیسی برای جلوگیری از پرتاب بدون استفاده از مواد منفجره سنتی استفاده می‌کند که یک سیستم پرتاب موثر و دقیق را ایجاد می‌کند. این سیستم سلاح‌های پرتاب همچنین از فلز مذاب برای نفوذ به وسایل نقلیه زرهی دشمن استفاده می‌کند که میزان مرگ‌ومیر را در میدان جنگ افزایش می‌دهد.
TASER Shockwave
[تصویر: 1984910_144.jpg]
TASER Shockwave یک سیستم انکار بزرگ منطقه‌ای است که به منظور کمک به موقعیت‌های کنترل شورش‌ها طراحی شده است. اساسا یک سیستم مدولار بزرگ برای شلیک تفنگ‌های متعدد TASER X٢٦ در یک قوس ٢٠ درجه با دامنه ٢٥ فوت است. TASER Shockwave همچنین قادر به تولید زنجیره‌ای با چندین واحد دیگر است که پوشش منطقه را افزایش می‌دهد و حتی تهدید بیشتری برای آشوب‌های خشونت‌آمیز نیز وجود دارد؛ قطعه‌ای تکان‌دهنده از سلاح‌های ضد شورش.
Precision-Guided Firearms
[تصویر: 1984912_573.jpg]
Firearms هدایت دقیق برای طراحی سیستم قفل‌کردن موشک از جت‌های جنگنده طراحی شده و آن‌ها را به سیستم‌های قدیمی سلاح‌های دوردست سنتی اعمال می‌کند. این اسلحه گرم برای ردیابی هدف، کنترل آتش پیشرفته استفاده می‌شود و تکنولوژی‌های صفحه نمایش برای کمک به هدایت گلوله برای رسیدن دقیق به هدف دارد و خطا‌های انسانی را بشدت کاهش می‌دهد. نخستین سیستم شلیک گرم دقیق هدایت‌شده توسط TrackPoint، یک شرکت آمریکایی توسعه یافته است که سیستم عامل پیچیده را قادر می‌سازد که با اهداف دقیق در ١٢٨٠ متر، حتی در هنگام حرکت، گلوله را به هدف برساند.
Laser Weapon System (LaWS)
[تصویر: 1984911_314.jpg]
سیستم اسلحه لیزری دقیقا همان چیزی است که به نظر می‌رسد. این سیستم لیزر اجازه می‌دهد تا به طور دقیق دشمن را مورد هدف قرار دهد و نابود کند. شما برای شلیک تنها نیاز دارید تا مسیر لیزر را دنبال کنید. این اسلحه یک مزیت دیگر نیز دارد که نسبت به سلاح‌های هم‌رده مقرون به صرفه‌تر و کارآمدتر است؛ زیرا فقط نیاز به آتش‌زدن دارد.
Human Universal Load Carrier (HULC)
[تصویر: 1984913_738.jpg]
Human Universal Load Carrierیک کیت انعطاف‌پذیر هیدرولیکی است برای پشتیبانی از سربازان در میدان جنگ که به آن‌ها اجازه می‌دهد بار‌های سنگین را برای مدت زمان طولانی بدون خستگی بیش از اندازه حمل کنند. این لباس فوق‌العاده سبک و درعین حال کامل به کاربر اجازه می‌دهد تا با انعطاف کامل بتواند حرکت کند و همچنین باعث می‌شود تا تمام تکنولوژی‌هایی که سربازان با خود حمل می‌کنند را برایشان سبک کند. سربازان معمولا تعدادی اسلحه، جلیقه ضدگلوله، سیستم‌های گرمایش و سرمایش و آذوقه با خود حمل می‌کنند که این لباس‌ها باعث می‌شود تحمل وزن آن‌ها برای سربازان راحت‌تر شود و در واقع به جای احساس سنگینی، احساس سبکی کنند.
Black Knight Unmanned Combat Vehicle
[تصویر: 1984914_592.jpg]
وسیله نقلیه بدون سرنشین بی‌نهایت سیاه و سفید یک وسیله نقلیه بدون سرنشین نمونه اولیه با ظاهر یک مخزن کوچک و قدرت شلیک بالا است؛ توپ ٣٠ میلیمتری و کواکسیال ٧,٦٢ میلیمتری، همراه با توانایی استفاده از یک هواپیمای حمل‌ونقل نظامی دارد. مانند ربات MAARS، وسیله نقلیه بدون سرنشین ناوگان Black Knight طراحی شده است تا به خطرناک‌ترین شرایط برای نیرو‌های انسانی منتقل شود. تکنولوژی فعلی بدون نقص نیست و مسائل مربوط به GPS، ارتباطات بی‌سیم و سنسور‌ها هنوز باید مورد استفاده قرار بگیرد.
Laser Avenger
[تصویر: 1984915_849.jpg]
بویینگ لیزر آونجر یک سلاح دفاع هوایی است که می‌تواند به یک وسیله نقلیه متصل شود و مورد استفاده قرار گیرد و شلیک کند. برخلاف سلاح‌های ضد هوایی معمول، سیستم بویینگ لیزر Avenger هنگامی که آتش‌سوزی ایجاد می‌کند، دود به وجود می‌آورد؛ این بدان معنی است که می‌تواند از موقعیت‌های پنهان‌شده اخراج شود و نیرو‌های دوست را بدون هیچ زحمتی نگه دارد.
نیرومندترین ارتش کشور‌های جهان
[تصویر: 1984916_145.jpg]
قدرتمندترین کشور‌های ارتش نظامی جهان را از میزان دارایی تسلیحات نظامی آن‌ها می‌شناسند. سایت businessinsider آماری از تعداد اسلحه‌های آن‌ها منتشر کرده است و با توجه به آن‌ها قدرتمندترین‌ها را مشخص کرده است.
آمریکا
  • تعداد پرسنل نظامی: ٢،٣٦٣،٦٧٥

  • مجموع هواپیما: ١٣،٧٦٢

  • هواپیمای جنگنده: ٢،٢٩٦

  • تانک‌های مبارزه: ٥٨٨٤

  • مجموع دارایی‌های دریایی: ٤١٥ (١٩ حامل هواپیما)

  • بودجه نظامی: ٥٨٧,٨‌میلیارد دلار
روسیه
  • تعداد پرسنل نظامی: ٣،٣٧١،٠٢٧ نفر

  • قدرت هواپیما در مجموع: ٣،٧٩٤

  • هواپیما جنگنده: ٨٠٦

  • تانک‌های مبارزه: ٢٠،٢١٦

  • دارایی‌های دریایی مجموع: ٣٥٢ (یک ناو هواپیمابر)

  • بودجه نظامی: ٤٤,٦‌میلیارد دلار
چین
  • تعداد پرسنل نظامی: ٣،٧١٢،٥٠٠ نفر

  • قدرت هواپیما در مجموع: ٢٩٥٥

  • هواپیما جنگنده: ١،٢٧١

  • تانک‌های مبارزه: ٦،٤٥٧

  • مجموع دارایی‌های دریایی: ٧١٤ (یک ناو هواپیمابر)

  • بودجه دفاع: ١٦١,٧‌میلیارد دلار
هند
  • تعداد پرسنل نظامی: ٤،٢٠٧،٢٥٠ نفر

  • قدرت هواپیما: ٢،١٠٢

  • هواپیمای جنگنده: ٦٧٦

  • تانک‌های مبارزه: ٤،٤٢٦

  • مجموع دارایی‌های دریایی: ٢٩٥ (سه حامل هواپیما)

  • بودجه نظامی: ٥١‌میلیارد دلار
فرانسه
  • تعداد پرسنل نظامی: ٣٨٧،٦٣٥ نفر

  • مجموع نیروی کشش: ١،٣٠٥

  • جنگنده‌های جنگنده ٢٩٦

  • مخزن مبارزه: ٤٠٦

  • مجموع دارایی‌های دریایی: ١١٨ (چهار حامل هواپیما)

  • بودجه دفاع: ٣٥‌میلیارد دلار
انگلستان
  • تعداد پرسنل نظامی: ٢٣٢،٦٧٥ نفر

  • مجموع قدرت هواپیما: ٨٥٦

  • هواپیمای جنگنده: ٨٨

  • تانک‌های مبارزه ٢٤٩

  • مجموع دارایی‌های دریایی: ٧٦ (دو حامل هواپیما)

  • بودجه دفاع: ٤٥,٧‌میلیارد دلار
ژاپن
  • تعداد پرسنل نظامی: ٣١١،٨٧٥نفر

  • قدرت هواپیما در مجموع: ١،٥٩٤

  • هواپیمای جنگنده: ٢٨٨

  • تانک‌های مبارزه: ٧٠٠

  • مجموع دارایی‌های دریایی: ١٣١ (چهار حامل هواپیما)

  • بودجه نظامی: ٤٣,٨‌میلیارد دلار
ترکیه
  • تعداد پرسنل نظامی: ٧٤٣،٤١٥ نفر

  • مجموع قدرت هواپیما: ١،٠١٨

  • هواپیمای جنگنده: ٢٠٧

  • تانک‌های مبارزه: ٢،٤٤٥

  • مجموع دارایی‌های دریایی: ١٩٤

  • بودجه نظامی: ٨,٢‌میلیارد دلار
آلمان
  • کل پرسنل نظامی: ٢١٠،٠٠٠

  • قدرت هواپیما در مجموع: ٦٩٨

  • هواپیمای جنگنده: ٩٢

  • مخازن مبارزه: ٥٤٣

  • مجموع دارایی‌های دریایی: ٨١

  • بودجه نظامی: ٣٩,٢‌میلیارد دلار
مصر
  • کل پرسنل نظامی: ١،٣٢٩،٢٥٠نفر

  • مجموع قدرت هواپیما: ١،١٣٢

  • هواپیمای جنگنده: ٣٣٧

  • تانک‌های مبارزه: ٤،١١٠

  • مجموع دارایی‌های دریایی: ٣١٩ (دو حامل هواپیما)

  • بودجه نظامی: ٤,٤‌میلیارد دلار
]]> <![CDATA[هواپیمای پیشرفته‌ای که هرکسی می‌تواند با آن پرواز کند]]> https://forum.gnsorena.ir/showthread.php?tid=2551 Sun, 24 Feb 2019 12:41:39 +0330 omidrock]]> https://forum.gnsorena.ir/showthread.php?tid=2551 برترین ها - ترجمه از محمد کاملان: انسان‌ها از دیرباز تاکنون همیشه سودای پرواز در آسمان بیکران را در سر داشته‌اند و به‌رغم اینکه بیشتر از یک قرن است که به این آرزوی خود رسیده‌اند باز هم از دنبال کردن این رؤیا دست بر نمی‌دارند. از طرف دیگر درست است که انسان‌ها مدت زیادی می‌شود که به آسمان دست پیدا کرده‌اند اما پرواز عملاً توسط تمامی انسان‌ها صورت نمی‌گیرد و حتی اگر به‌اندازه‌ای ثروت داشته باشید که یک جت شخصی خریداری کنید باز هم اگر خلبانی بلد نباشید عملاً لذت پرواز را درک نمی‌کنید و باید روی صندلی مسافر بنشینید.
خوشبختانه در این زمینه نیز پیشرفت‌های فناوری به کمک انسان‌ها آمده‌اند و با هواپیمای جالبی طرف هستیم که پرواز با آن نیازی به دانش خلبانی ندارد و هرکسی می‌تواند با آن به‌پرواز در بیاید. ویژگی‌‌های این هواپیما به‌‌اندازه‌ای جذاب است که نمی‌توان به‌راحتی از کنار آن گذشت. با این حساب در ادامه با هم هواپیمای پیشرفته‌ای را بررسی خواهیم کرد که هر کسی به راحتی می‌توان با آن پرواز کند.
[تصویر: 1968999_213.jpg]
تجربه پرواز با این هواپیما چگونه است؟
این هواپیما که با نام آیکون اِی ۵ (Icon A5) شناخته می‌شود چیزی حدود ۹۵ درصد فرآیند پرواز را بر عهده می‌گیرد و پس از اینکه در مسیر باند فروگاه قرار گرفت سرنشین می‌تواند کنترل هواپیما را رها کند و با خیال راحت از پرواز با این هواپیما لذت ببرد. هواپیمای آیکون ای ۵ تنها از یک موتور بهره گرفته است و در کنار پرواز در هوا، در روی زمین نیز می‌توانید با این وسیله رانندگی کنید.
مهندسین سازنده هواپیمای آیکون ای ۵ برای رسیدن به چنین دستاوردی به دو امر مهم در طراحی این هواپیما توجه ویژه‌ای داشته‌اند. اولین مورد را می‌توان طراحی بسیار عالی و پیشرفته هواپیمای بدون خلبان نام برد، مورد بعدی نیز ساده‌سازی فرآیند پرواز است تا فردی که در کابین این هواپیما نشسته بدون داشتن هرگونه دانش خلبانی، به راحتی در آسمان به پرواز در بیاید.
به احتمال زیاد تاکنون تصاویر یا فیلم‌های زیادی از کابین خلبان هواپیماهای مختلف دیده‌اید. اولین چیزی که در این تصاویر به چشم شما می‌خورد فوجی از دکمه‌‌ها، درجه‌‌ها و کلید‌های مختلف است که پیش‌روی خلبان قرار گرفته‌اند. بدون شک مواجهه با این تعداد کلید و درجه برای افراد عادی دشوار است و اگر در چنین شرایطی قرار بگیرند دور پرواز را خط خواهند کشید. اما ساده‌سازی فرآيند پرواز در این هواپیما باعث شده تا خبری از این کلید‌ها و درجه‌ه نباشید و هواپیمای آیکون A5 کابین بسیار ساده‌ و معمولی دارد که تعامل با آن بسیار راحت‌تر است. با این حساب به‌لحاظی می‌توان قسمت جلوی کابین این هواپیما را به داشبورد خودرو شباهت داد.
از طرف دیگر طراحان این هواپیما سعی کرده‌اند کلید‌ها و درجه‌های مختلف را در هم ادغام کنند تا سرنشین با درجه‌های کمتری روبرو باشد. برای کنترل این هواپیما نیز سرنشین باید خاطرش جمع باشد که درجه‌ها روی حالت سبز قرار دارند. در چنین شرایطی هیچ نیازی به نگرانی نیست و هواپیما حتی روی آب هم به راحتی فرود می‌آید.
[تصویر: 1969000_471.jpg]
مهندسین طراح این هواپیما نهایت تلاش خود را به‌خرج داده‌اند تا آیکون ای ۵ در هوا ثبات بیشتری داشته باشد و به‌راحتی مسیر را پیدا کرده و به سمت آن پرواز کند. برای رسیدن به چنین منظوری، این هواپیما در شرایط مختلف پرواز افت سرعت پیدا نمی‌کند و فناوری‌های پیشرفته این هواپیما در دشوارترین شرایط پروازی، سرنشین را به سلامت به روی زمین می‌رسانند.
تمامی این موارد دست به دست هم داده‌اند تا پرواز با هواپیمای آیکون ای ۵ مانند آب خوردن کاری ساده و راحت باشد اما باز هم سرنشینی که قصد پرواز با این هواپیما را دارد نمی‌تواند بدون گذراندن یک دوره کوتاه پرواز، سوار این هواپیما شود. این دوره چیزی حدود ۲۰ ساعت به‌طول می‌‌انجامد و در آن کنترل هواپیما به زبان بسیار ساده توضیح داده می‌شود.
به این ترتیب کسی که عاشق پرواز باشد و به هر دلیلی نمی‌خواد در دوره‌های طولانی پرواز ثبت نام کند، با گذراندن این دوره پرواز ۲۰ ساعته به عشق خودش می‌رسد و پروازی دلچسب را با آیکون ای ۵ تجربه می‌کند.
در پایان پیشنهاد می‌کنیم اگر شما هم عاشق پرواز هستید و تجربه جالبی در این زمینه دارید، در قسمت نظرات این تجربه‌های مفید را با ما و سایر کاربران به اشتراک بگذارید.
منبع: digitaltrends]]> برترین ها - ترجمه از محمد کاملان: انسان‌ها از دیرباز تاکنون همیشه سودای پرواز در آسمان بیکران را در سر داشته‌اند و به‌رغم اینکه بیشتر از یک قرن است که به این آرزوی خود رسیده‌اند باز هم از دنبال کردن این رؤیا دست بر نمی‌دارند. از طرف دیگر درست است که انسان‌ها مدت زیادی می‌شود که به آسمان دست پیدا کرده‌اند اما پرواز عملاً توسط تمامی انسان‌ها صورت نمی‌گیرد و حتی اگر به‌اندازه‌ای ثروت داشته باشید که یک جت شخصی خریداری کنید باز هم اگر خلبانی بلد نباشید عملاً لذت پرواز را درک نمی‌کنید و باید روی صندلی مسافر بنشینید.
خوشبختانه در این زمینه نیز پیشرفت‌های فناوری به کمک انسان‌ها آمده‌اند و با هواپیمای جالبی طرف هستیم که پرواز با آن نیازی به دانش خلبانی ندارد و هرکسی می‌تواند با آن به‌پرواز در بیاید. ویژگی‌‌های این هواپیما به‌‌اندازه‌ای جذاب است که نمی‌توان به‌راحتی از کنار آن گذشت. با این حساب در ادامه با هم هواپیمای پیشرفته‌ای را بررسی خواهیم کرد که هر کسی به راحتی می‌توان با آن پرواز کند.
[تصویر: 1968999_213.jpg]
تجربه پرواز با این هواپیما چگونه است؟
این هواپیما که با نام آیکون اِی ۵ (Icon A5) شناخته می‌شود چیزی حدود ۹۵ درصد فرآیند پرواز را بر عهده می‌گیرد و پس از اینکه در مسیر باند فروگاه قرار گرفت سرنشین می‌تواند کنترل هواپیما را رها کند و با خیال راحت از پرواز با این هواپیما لذت ببرد. هواپیمای آیکون ای ۵ تنها از یک موتور بهره گرفته است و در کنار پرواز در هوا، در روی زمین نیز می‌توانید با این وسیله رانندگی کنید.
مهندسین سازنده هواپیمای آیکون ای ۵ برای رسیدن به چنین دستاوردی به دو امر مهم در طراحی این هواپیما توجه ویژه‌ای داشته‌اند. اولین مورد را می‌توان طراحی بسیار عالی و پیشرفته هواپیمای بدون خلبان نام برد، مورد بعدی نیز ساده‌سازی فرآیند پرواز است تا فردی که در کابین این هواپیما نشسته بدون داشتن هرگونه دانش خلبانی، به راحتی در آسمان به پرواز در بیاید.
به احتمال زیاد تاکنون تصاویر یا فیلم‌های زیادی از کابین خلبان هواپیماهای مختلف دیده‌اید. اولین چیزی که در این تصاویر به چشم شما می‌خورد فوجی از دکمه‌‌ها، درجه‌‌ها و کلید‌های مختلف است که پیش‌روی خلبان قرار گرفته‌اند. بدون شک مواجهه با این تعداد کلید و درجه برای افراد عادی دشوار است و اگر در چنین شرایطی قرار بگیرند دور پرواز را خط خواهند کشید. اما ساده‌سازی فرآيند پرواز در این هواپیما باعث شده تا خبری از این کلید‌ها و درجه‌ه نباشید و هواپیمای آیکون A5 کابین بسیار ساده‌ و معمولی دارد که تعامل با آن بسیار راحت‌تر است. با این حساب به‌لحاظی می‌توان قسمت جلوی کابین این هواپیما را به داشبورد خودرو شباهت داد.
از طرف دیگر طراحان این هواپیما سعی کرده‌اند کلید‌ها و درجه‌های مختلف را در هم ادغام کنند تا سرنشین با درجه‌های کمتری روبرو باشد. برای کنترل این هواپیما نیز سرنشین باید خاطرش جمع باشد که درجه‌ها روی حالت سبز قرار دارند. در چنین شرایطی هیچ نیازی به نگرانی نیست و هواپیما حتی روی آب هم به راحتی فرود می‌آید.
[تصویر: 1969000_471.jpg]
مهندسین طراح این هواپیما نهایت تلاش خود را به‌خرج داده‌اند تا آیکون ای ۵ در هوا ثبات بیشتری داشته باشد و به‌راحتی مسیر را پیدا کرده و به سمت آن پرواز کند. برای رسیدن به چنین منظوری، این هواپیما در شرایط مختلف پرواز افت سرعت پیدا نمی‌کند و فناوری‌های پیشرفته این هواپیما در دشوارترین شرایط پروازی، سرنشین را به سلامت به روی زمین می‌رسانند.
تمامی این موارد دست به دست هم داده‌اند تا پرواز با هواپیمای آیکون ای ۵ مانند آب خوردن کاری ساده و راحت باشد اما باز هم سرنشینی که قصد پرواز با این هواپیما را دارد نمی‌تواند بدون گذراندن یک دوره کوتاه پرواز، سوار این هواپیما شود. این دوره چیزی حدود ۲۰ ساعت به‌طول می‌‌انجامد و در آن کنترل هواپیما به زبان بسیار ساده توضیح داده می‌شود.
به این ترتیب کسی که عاشق پرواز باشد و به هر دلیلی نمی‌خواد در دوره‌های طولانی پرواز ثبت نام کند، با گذراندن این دوره پرواز ۲۰ ساعته به عشق خودش می‌رسد و پروازی دلچسب را با آیکون ای ۵ تجربه می‌کند.
در پایان پیشنهاد می‌کنیم اگر شما هم عاشق پرواز هستید و تجربه جالبی در این زمینه دارید، در قسمت نظرات این تجربه‌های مفید را با ما و سایر کاربران به اشتراک بگذارید.
منبع: digitaltrends]]> <![CDATA[هیولای آبی K-2؛ سوپر زیردریایی استالین]]> https://forum.gnsorena.ir/showthread.php?tid=2491 Fri, 01 Feb 2019 13:52:55 +0330 omidrock]]> https://forum.gnsorena.ir/showthread.php?tid=2491 وب‌سایت روزیاتو - حسین علی پناهی: زیردریایی K-2 که به عنوان نسل جدید زیردریایی های سنگین اتحاد جماهیر شوروی طراحی شده بود، چنان تکنولوژی های پیشرفته ای را با هم ترکیب کرده بود که برای بکارگیری در فیلم های جیمز باند مناسب به نظر می رسید.
[تصویر: 1941830_686.jpg]
از راکت های قدرتمند آلمانی V-2 تا زیردریایی های کوچکی که قابلیت حمل تانک داشتند، این زیردریایی غول پیکر می توانست کارهای بسیار بزرگ و بی سابقه ای در عمق دریاها انجام دهد. اگر چه زیردریایی کلاس K-2 هیچگاه ساخته نشد اما همچنان به عنوان دریچه ای به دیدگاه های پیروزی گرایانه اتحاد جماهیر شوروی و شخص استالین پس از پایان جنگ جهانی دوم به عنوان بزرگ ترین و ویرانگرترین جنگ تاریخ بشر باقی مانده است.
[تصویر: 1941831_596.jpg]
پس از پایان جنگ جهانی دوم، ایالات متحده و اتحاد جماهیر شوروی رقابتی را برای بازیابی تکنولوژی های پیشرفته نظامی آلمان در حوزه های مختلف آغاز کردند؛ از جمله حوزه های ساخت راکت و زیردریایی. تلاش های ایالات متحده در این زمینه که با عنوان پروژه «سنجاق» (Project Paperclip) با ورود نیروهای متفقین به فرانسه، کشورهای سُفلی (هلند، بلژیک، لوگزامبورگ و غیره) و در نهایت خود آلمان آغاز شد که با بدست آوردن اسناد تکنیکی، تجهیزات کاربردی و فعال و حتی دستگیری و انتقال دانشمندان و مهندسان آلمانی که بر روی پروژه های سری کار کرده بودند شتاب گرفت.
[تصویر: 1941832_558.jpg]
در این میان اتحاد جماهیر شوروی نیز از طریق اسنادی که با تصرف بخش شرقی آلمان بدست آورده بود تلاش کرد بزرگ ترین و قدرتمندترین زیردریایی تاریخ بشر را بسازد. در سال ۱۹۴۹، طراحان نظامی اتحاد جماهیر شوروی پیشنهاد ساخت یک زیردریایی را به مقامات ارشد کشور دادند که تکنولوژی های متعدد پیشرفته ای را با هم ترکیب می کرد. این زیردریایی که با نام K-2 شناخته می شد، ۳۶۷ فوت (۱۱۲ متر) طول، ۴۱ فوت (۱۲٫۵ متر) عرض و قدرت جابجایی ۵٫۳۶۰ تن بار را داشت که به سادگی آن را به ۱۰ برابر بزرگ تر از نمونه های جنگی آن زمان که تنها ۴ سال قبل تر ساخته شده بودند تبدیل می کرد. K-2 تقریباً ۱۰۰ خدمه داشته، نهایت عمق عملیاتی آن به ۶۵۶ فوت (۲۰۰ متر) زیر سطح دریا می رسید و سرعت آن در زیر آب نیز به ۱۷ گره دریایی (۳۱٫۵ کیلومتر بر ساعت) بالغ می شد.
[تصویر: 1941833_994.jpg]
راکت آلمانی v-2
طراحی K-2 به مقدار قابل توجهی تحت تاثیر ساختار زیردریایی های آلمانی یوبوت مدل ایکس ایکس آی (Type-XXI U-boat) بود. این زیردریایی آلمانی پیشرفته ترین زیردریایی بود که در دوران جنگ جهانی دوم توسط دو جبهه مورد استفاده قرار گرفت که جزییات ساخت و طراحی آن بدست سربازان اتحاد جماهیر شوروی افتاده بود. زیردریایی را می توان تا بن دندان مسلح و حتی با زیاده روی هایی در این زمینه توصیف کرد.
[تصویر: 1941834_395.jpg]راکت آلمانی v-1
K-2 در دوران خود یک زیردریایی بسیار غول پیکر بود که بیش از ۱۶ لانچر لوله ای اژدر در سه کابین جداگانه (دو کابین در قسمت جلو و یکی در عقب زیردریایی) در خود داشت و همگی از قابلیت مسلح شدن مجدد به صورت اتوماتیک برخوردار بودند. در مقایسه با این حجم از قدرت آتش باید بدانید که تعداد این لانچرها در ناوگان زیردریایی های امروزی ایالات متحده تنها ۱۰ عدد و در زیردریایی های هسته ای نیز تنها ۴ عدد است.
[تصویر: 1941835_861.jpg]یوبوت آلمانی
از هر یک از این لانچرها اژدرهای ET-46 پرتاب می شد. همچنین K-2 دارای دو جفت توپ ضد هوایی بود که هر دو قابلیت شلیک گلوله های ۵۷ و ۲۵ میلیمتری را داشتند و برای مقابله با هواپیماهایی که به شکار زیردریایی های می آمدند مورد استفاده قرار می گرفتند. البته استفاده از این توپ های ضد هوایی برای زیردریایی های اواخر دهه ۱۹۴۰ طبیعی و مرسوم بود. اما در کمال ناباوری باید بدانید که اژدرها و توپ های مذکور، تجهیزات دفاعی و تهاجمی ثانویه K-2 به شمار می آمدند.
تجهیزات نظامی اولیه شامل ۱۲ راکت بالستیک R-1 و نسخه های کپی شده ای از راکت V-2 آلمان ها بود که در محفظه عقبی بزرگ زیردریایی نگهداری می شدند. این محفظه بزرگ می توانست بیش از ۴۱ موشک کروز ۱۰X و نسخه های کپی شده ای از موشک کروز آلمانی V-1 را در خود جای دهد.
[تصویر: 1941836_461.jpg]
در صورت لزوم، این محفظه می توانست برای انبار کردن و انتقال بیش از ۹ زیردریایی کوچک که هر کدام تعدادی تانک را برای حملات آبی خاکی حمل می کردند به کار گرفته شود. در واقع K-2 نهایت جاه طلبی نیروی دریایی استالین به شمار می رفت که تمامی پیشرفت های اخیر حوزه طراحی زیردریایی که در طول جنگ جهانی دوم بدست آمده بود را با آخرین تکنولوژی های موشکی روز ترکیب می کرد. جالب این که تا قبل از بدست آوردن این تکنولوژی ها در واپسین روزهای جنگ جهانی دوم، روس ها هیچ گونه دسترسی یا دانشی در مورد مفاهیم مربوط به موشک های پیشرفته نداشتند.
[تصویر: 1941837_667.jpg]
اگر چه می توان تنها دلیل طراحی و ساخت این زیردریایی را جاه طلبی و بیماری خود بزرگ پنداری ژوزف استالین دانست اما ساخت نسخه واقعی K-2 هیچگاه عملی نشد. شوروی بعدها زیردریایی های مجهز به موشک های بالستیک و زیردریایی های مجهز به موشک کروز را به صورت جداگانه ساخت اما هیچگاه ساخت زیردریایی های باربری آبی خاکی محقق نشد. با این وجود، پیشرفت اتحاد جماهیر شوروی در زمینه ساخت موشک های با قابلیت پرتاب از زیردریایی منجر به ساخت زیردریایی های غول پیکری مانند کلاس Typhoonو کلاس Oscar در اواخر دهه ۱۹۸۰ شد، زیردریایی هایی که هر کدام چندین برابر بزرگ تر از K-2 بودند.]]> وب‌سایت روزیاتو - حسین علی پناهی: زیردریایی K-2 که به عنوان نسل جدید زیردریایی های سنگین اتحاد جماهیر شوروی طراحی شده بود، چنان تکنولوژی های پیشرفته ای را با هم ترکیب کرده بود که برای بکارگیری در فیلم های جیمز باند مناسب به نظر می رسید.
[تصویر: 1941830_686.jpg]
از راکت های قدرتمند آلمانی V-2 تا زیردریایی های کوچکی که قابلیت حمل تانک داشتند، این زیردریایی غول پیکر می توانست کارهای بسیار بزرگ و بی سابقه ای در عمق دریاها انجام دهد. اگر چه زیردریایی کلاس K-2 هیچگاه ساخته نشد اما همچنان به عنوان دریچه ای به دیدگاه های پیروزی گرایانه اتحاد جماهیر شوروی و شخص استالین پس از پایان جنگ جهانی دوم به عنوان بزرگ ترین و ویرانگرترین جنگ تاریخ بشر باقی مانده است.
[تصویر: 1941831_596.jpg]
پس از پایان جنگ جهانی دوم، ایالات متحده و اتحاد جماهیر شوروی رقابتی را برای بازیابی تکنولوژی های پیشرفته نظامی آلمان در حوزه های مختلف آغاز کردند؛ از جمله حوزه های ساخت راکت و زیردریایی. تلاش های ایالات متحده در این زمینه که با عنوان پروژه «سنجاق» (Project Paperclip) با ورود نیروهای متفقین به فرانسه، کشورهای سُفلی (هلند، بلژیک، لوگزامبورگ و غیره) و در نهایت خود آلمان آغاز شد که با بدست آوردن اسناد تکنیکی، تجهیزات کاربردی و فعال و حتی دستگیری و انتقال دانشمندان و مهندسان آلمانی که بر روی پروژه های سری کار کرده بودند شتاب گرفت.
[تصویر: 1941832_558.jpg]
در این میان اتحاد جماهیر شوروی نیز از طریق اسنادی که با تصرف بخش شرقی آلمان بدست آورده بود تلاش کرد بزرگ ترین و قدرتمندترین زیردریایی تاریخ بشر را بسازد. در سال ۱۹۴۹، طراحان نظامی اتحاد جماهیر شوروی پیشنهاد ساخت یک زیردریایی را به مقامات ارشد کشور دادند که تکنولوژی های متعدد پیشرفته ای را با هم ترکیب می کرد. این زیردریایی که با نام K-2 شناخته می شد، ۳۶۷ فوت (۱۱۲ متر) طول، ۴۱ فوت (۱۲٫۵ متر) عرض و قدرت جابجایی ۵٫۳۶۰ تن بار را داشت که به سادگی آن را به ۱۰ برابر بزرگ تر از نمونه های جنگی آن زمان که تنها ۴ سال قبل تر ساخته شده بودند تبدیل می کرد. K-2 تقریباً ۱۰۰ خدمه داشته، نهایت عمق عملیاتی آن به ۶۵۶ فوت (۲۰۰ متر) زیر سطح دریا می رسید و سرعت آن در زیر آب نیز به ۱۷ گره دریایی (۳۱٫۵ کیلومتر بر ساعت) بالغ می شد.
[تصویر: 1941833_994.jpg]
راکت آلمانی v-2
طراحی K-2 به مقدار قابل توجهی تحت تاثیر ساختار زیردریایی های آلمانی یوبوت مدل ایکس ایکس آی (Type-XXI U-boat) بود. این زیردریایی آلمانی پیشرفته ترین زیردریایی بود که در دوران جنگ جهانی دوم توسط دو جبهه مورد استفاده قرار گرفت که جزییات ساخت و طراحی آن بدست سربازان اتحاد جماهیر شوروی افتاده بود. زیردریایی را می توان تا بن دندان مسلح و حتی با زیاده روی هایی در این زمینه توصیف کرد.
[تصویر: 1941834_395.jpg]راکت آلمانی v-1
K-2 در دوران خود یک زیردریایی بسیار غول پیکر بود که بیش از ۱۶ لانچر لوله ای اژدر در سه کابین جداگانه (دو کابین در قسمت جلو و یکی در عقب زیردریایی) در خود داشت و همگی از قابلیت مسلح شدن مجدد به صورت اتوماتیک برخوردار بودند. در مقایسه با این حجم از قدرت آتش باید بدانید که تعداد این لانچرها در ناوگان زیردریایی های امروزی ایالات متحده تنها ۱۰ عدد و در زیردریایی های هسته ای نیز تنها ۴ عدد است.
[تصویر: 1941835_861.jpg]یوبوت آلمانی
از هر یک از این لانچرها اژدرهای ET-46 پرتاب می شد. همچنین K-2 دارای دو جفت توپ ضد هوایی بود که هر دو قابلیت شلیک گلوله های ۵۷ و ۲۵ میلیمتری را داشتند و برای مقابله با هواپیماهایی که به شکار زیردریایی های می آمدند مورد استفاده قرار می گرفتند. البته استفاده از این توپ های ضد هوایی برای زیردریایی های اواخر دهه ۱۹۴۰ طبیعی و مرسوم بود. اما در کمال ناباوری باید بدانید که اژدرها و توپ های مذکور، تجهیزات دفاعی و تهاجمی ثانویه K-2 به شمار می آمدند.
تجهیزات نظامی اولیه شامل ۱۲ راکت بالستیک R-1 و نسخه های کپی شده ای از راکت V-2 آلمان ها بود که در محفظه عقبی بزرگ زیردریایی نگهداری می شدند. این محفظه بزرگ می توانست بیش از ۴۱ موشک کروز ۱۰X و نسخه های کپی شده ای از موشک کروز آلمانی V-1 را در خود جای دهد.
[تصویر: 1941836_461.jpg]
در صورت لزوم، این محفظه می توانست برای انبار کردن و انتقال بیش از ۹ زیردریایی کوچک که هر کدام تعدادی تانک را برای حملات آبی خاکی حمل می کردند به کار گرفته شود. در واقع K-2 نهایت جاه طلبی نیروی دریایی استالین به شمار می رفت که تمامی پیشرفت های اخیر حوزه طراحی زیردریایی که در طول جنگ جهانی دوم بدست آمده بود را با آخرین تکنولوژی های موشکی روز ترکیب می کرد. جالب این که تا قبل از بدست آوردن این تکنولوژی ها در واپسین روزهای جنگ جهانی دوم، روس ها هیچ گونه دسترسی یا دانشی در مورد مفاهیم مربوط به موشک های پیشرفته نداشتند.
[تصویر: 1941837_667.jpg]
اگر چه می توان تنها دلیل طراحی و ساخت این زیردریایی را جاه طلبی و بیماری خود بزرگ پنداری ژوزف استالین دانست اما ساخت نسخه واقعی K-2 هیچگاه عملی نشد. شوروی بعدها زیردریایی های مجهز به موشک های بالستیک و زیردریایی های مجهز به موشک کروز را به صورت جداگانه ساخت اما هیچگاه ساخت زیردریایی های باربری آبی خاکی محقق نشد. با این وجود، پیشرفت اتحاد جماهیر شوروی در زمینه ساخت موشک های با قابلیت پرتاب از زیردریایی منجر به ساخت زیردریایی های غول پیکری مانند کلاس Typhoonو کلاس Oscar در اواخر دهه ۱۹۸۰ شد، زیردریایی هایی که هر کدام چندین برابر بزرگ تر از K-2 بودند.]]> <![CDATA[۹ کشوری که سلاح هسته‌ای داشته و قلدری می‌کنند]]> https://forum.gnsorena.ir/showthread.php?tid=2275 Sun, 09 Dec 2018 16:47:27 +0330 omidrock]]> https://forum.gnsorena.ir/showthread.php?tid=2275 روزیاتو - حسین علی پناهی: سازمان ملل در حال ارائه یک پیمان بین المللی به اعضای مجمع جهانی است که گفته می شود در نهایت به از بین رفتن کامل سلاح های هسته ای در سراسر جهان منجر خواهد شد. یک گزارش جدید از ناظران در سازمان ادعا کرده که پیمان ممنوعیت سلاح های هسته ای (Nuclear Weapons (TPNW)) یک تلاش تاریخی مهم است که در حال انجام است. این گزارش همچنین عدم تعادل عمیق قدرت بین قدرت های اندک دارنده سلاح هسته ای و دیگر کشورهایی که فاقد این سلاح های مرگبار هستند را نشان می دهد. در این گزارش آمده است: «میزان تعهد به TPNW سریع تر از هر پیمان دیگری در مورد سلاح کشتار جمعی (WMD) است».
[تصویر: 1892289_315.jpg]

اما با توجه به این که در حال حاضر بیش از ۱۴٫۴۸۵ سلاح هسته ای در جهان وجد دارد، نابودی کامل این سلاح ها و عاری شدن جهان از هر گونه سلاح هسته ای ویرانگر یک هدف دوردست و بسیار چالش برانگیز است. در ادامه این مطلب می خواهیم شما را با ۹ کشوری که دارنده سلاح هسته ای بوده و ۳۱ کشوری که دست به توسعه سلاح های هسته ای نزده و تحت حمایت کشورهای دارنده این سلاح ها قرار دارند آشنا کنیم. تمامی این کشورها باید تغییرات اساسی در سیاست های نظامی خود انجام دهند تا بتوان به آرمان سازمان ملل در داشتن دنیایی عاری از سلاح های هسته ای دست یافت.

[تصویر: 1892290_289.jpg]

روسیه بزرگ ترین زرادخانه هسته ای جهان را در اختیار دارد. فدارسیون روسیه در حدود ۶٫۸۵۰ سلاح هسته ای در زرادخانه های خود دارد و ارمنستان و بلاروس در پیمان هایی که با این کشور امضا کرده اند، از حمایت روسیه در هنگام حملات هسته ای و غیرهسته ای برخوردار هستند. روسیه تنها یکی از سه کشوری دارنده «سه گانه هسته ای» (triad) است که توانایی ساخت و شلیک موشک های بالستیک قاره پیمای هسته ای، موشک های بالستیک دریا پرتاب و بمب افکن های استراتژیک را شامل می شود و که مغایر با پیمان جدید سازمان ملل در زمینه منع گسترش سلاح های هسته ای است.

[تصویر: 1892291_656.jpg]

ایالات متحده نیز تنها کشوری است که تاکنون از سلاح هسته ای علیه دشمن خود استفاده کرده که این کار با رها کردن بمب هسته ای بر فراز شهرهای هیروشیما و ناکازاکی در آگوست ۱۹۴۵ در آخرین روزهای جنگ جهانی دوم و به منظور تسلیم کردن ژاپن رخ داد. ایالات متحده پذیرفته است که از سلاح های هسته ای خود برای محافظت از کشورهای عضو ناتو، ژاپن، استرالیا و کره جنوبی استفاده کند. بر اساس توافقاتی که بین این کشورها و ایالات متحده انجام شده، تمامی ۲۰ کشور عضو ناتو و سه کشور دیگری که پیمان های دوجانبه حمایتی با ایالات متحده منعقد کرده اند پیمان منع استفاده از سلاح های هسته ای را نقض می کنند.

[تصویر: 1892292_209.jpg]

ایالات متحده دارای زرادخانه ای هسته ای است که تقریباً به اندازه روسیه در آن سلاح هسته ای انبار کرده است و تنها کشور نیمکره غربی زمین دارای سلاح هسته ای است که تکنولوژی سه گانه هسته ای را نیز در اختیار دارد. همچنین این کشور تنها کشوری است که سلاح های هسته ای خود را در خاک دیگر کشورها مستقر کرده است. بر اساس گزارش دیده بان منع سلاح های هسته ای، گمان می رود ایالات متحده حدود ۱۸۰ سلاح هسته ای را در کشورهای دیگر انبار کرده باشد، هر چند تعداد این سلاح ها از زمان پایان جنگ سرد به شدت کاهش یافته است.

[تصویر: 1892293_203.jpg]

بریتانیا تنها می تواند سلاح های هسته ای خود را از ۴ زیردریایی کلاس وانگارد (Vanguard) شلیک نماید. بریتانیا یکی از کشورهای عضو ناتو است که دستکم یک زیردریایی مسلح به سلاح هسته ای را در تمام روزهای سال در حال گشت زنی دارد. در سیاست های بریتانیا آمده که این کشور هیچ کشور دیگری که فاقد سلاح هسته ای باشد را به استفاده از این سلاح ها تهدید نخواهد کرد. جت های جنگنده داسو رافال (Dassault Rafale) فرانسه توانایی حمل و شلیک سلاح هسته ای با کلاهکی ۲۰ برابر بزرگتر از بمبی که روی شهر هیروشیما انداخته شد را دارا هستند.

[تصویر: 1892294_869.jpg]

فرانسه که یکی از اعضای ناتو نیز به شمار می آید، تنها می تواند با استفاده از هواپیماهای جنگی یا زیردریایی های خود اقدام به شلیک سلاح هسته ای نماید. یکی از سلاح های هسته ای این کشور، موشک کروز ASMP-A با کلاهک هسته ای ۳۰۰ کیلوتنی است که قدرت آن در حدود ۲۰ برابر بمبی است که ایالات متحده روی سر شهر هیروشیما انداخت. اگر موشکی با این قدرت روی شهر واشنگتن رها شود، تعداد تلفات انسانی آن ۲۸۰٫۰۰۰ نفر خواهد بود.

[تصویر: 1892295_670.jpg]

در حالی که بسیاری از کشورهای دارنده سلاح های هسته ای قبول کرده اند از این سلاح ها بر علیه کشورهای فاقد سلاح هسته ای استفاده نکنند، اسراییل سیاست ابهام را در این زمینه در پیش گرفته است. گفته می شود که مرکز تحقیقات هسته ای نِگِو (Negev) در اسراییل، پلوتونیوم کافی برای ساخت ۱۰۰ تا ۲۰۰ کلاهک هسته ای تولید کرده است. با این وجود، مقامات اسراییل هیچگاه به طور علنی به در اختیار داشتن سلاح هسته ای اعتراف نکرده اند اما گزارش های مجمع دانشمندان ایالات متحده نشان می دهد که اسراییل در حال حاضر تقریباً ۸۰ سلاح هسته ای در اختیار دارد.

[تصویر: 1892296_948.jpg]

چین نیز سومین کشوری است که از تکنولوژی سه گانه هسته ای برخوردار است اما در توافقنامه عدم استفاده از سلاح های هسته ای بر علیه هیچ کدام از کشورهای دیگر حاضر در منطقه عاری از سلاح های هسته ای که شامل آمریکای لاتین و کشورهای حوزه کارائیب، برخی کشورهای آفریقایی، کشورهای حاشیه اقیانوس آرام شمالی و آسیای مرکزی است حضور ندارد. اگر چه کیم جونگ اون، رهبر جوان کره شمالی به صورت علنی از تمایل خود برای عاری شدن شبه جزیره کره از سلاح های هسته ای سخن گفته اما در حال حاضر هیچ مدرکی حاکی از تلاش کشورش در این زمینه دیده نشده است. گزارش ها در مورد اندازه و حجم زرادخانه هسته ای این کشور متفاوت است.

[تصویر: 1892297_254.jpg]

در حالی که گروه های ناظر بر این باورند که کره شمالی بین ۱۰ تا ۲۰ بمب هسته ای در اختیار دارد، بر اساس گزارشی که در روزنامه واشنگتن به چاپ رسیده، به گفته مقامات امنیتی ایالات متحده، این تعداد ممکن است به ۶۰ سلاح هسته ای افزایش یافته باشد.

تلاش ها برای توسعه موشک های هسته ای قاره پیما و زیردریایی پرتاب نشان می دهد که هند به زودی به چهارمین کشور دارنده تکنولوژی هسته ای سه گانه تبدیل خواهد شد. با توجه به تنش هایی که بین هند و پاکستان وجود داشته و دارد، بسیاری از کارشناسان ادعای مقامات هندی مبنی بر این که اولین کشور استفاده کننده از سلاح هسته ای علیه دیگری نخواهند بود را به چالش کشیده اند.

[تصویر: 1892298_755.jpg]

پاکستان نیز توانایی شلیک سلاح های هسته ای خود از روی زمین و هوا را دارد و گفته می شود که در حال توسعه روش هایی برای شلیک این سلاح ها از طریق دریا نیز هست که آن را به جمع کشورهای دارای تکنولوژی هسته ای سه گانه راه خواهد داد. علیرغم مواجه شدن با تحریم های متعدد، پاکستان با سرعت بیشتری نسبت به هر کشور دیگر در حال توسعه زرادخانه هسته ای خود است.]]> روزیاتو - حسین علی پناهی: سازمان ملل در حال ارائه یک پیمان بین المللی به اعضای مجمع جهانی است که گفته می شود در نهایت به از بین رفتن کامل سلاح های هسته ای در سراسر جهان منجر خواهد شد. یک گزارش جدید از ناظران در سازمان ادعا کرده که پیمان ممنوعیت سلاح های هسته ای (Nuclear Weapons (TPNW)) یک تلاش تاریخی مهم است که در حال انجام است. این گزارش همچنین عدم تعادل عمیق قدرت بین قدرت های اندک دارنده سلاح هسته ای و دیگر کشورهایی که فاقد این سلاح های مرگبار هستند را نشان می دهد. در این گزارش آمده است: «میزان تعهد به TPNW سریع تر از هر پیمان دیگری در مورد سلاح کشتار جمعی (WMD) است».
[تصویر: 1892289_315.jpg]

اما با توجه به این که در حال حاضر بیش از ۱۴٫۴۸۵ سلاح هسته ای در جهان وجد دارد، نابودی کامل این سلاح ها و عاری شدن جهان از هر گونه سلاح هسته ای ویرانگر یک هدف دوردست و بسیار چالش برانگیز است. در ادامه این مطلب می خواهیم شما را با ۹ کشوری که دارنده سلاح هسته ای بوده و ۳۱ کشوری که دست به توسعه سلاح های هسته ای نزده و تحت حمایت کشورهای دارنده این سلاح ها قرار دارند آشنا کنیم. تمامی این کشورها باید تغییرات اساسی در سیاست های نظامی خود انجام دهند تا بتوان به آرمان سازمان ملل در داشتن دنیایی عاری از سلاح های هسته ای دست یافت.

[تصویر: 1892290_289.jpg]

روسیه بزرگ ترین زرادخانه هسته ای جهان را در اختیار دارد. فدارسیون روسیه در حدود ۶٫۸۵۰ سلاح هسته ای در زرادخانه های خود دارد و ارمنستان و بلاروس در پیمان هایی که با این کشور امضا کرده اند، از حمایت روسیه در هنگام حملات هسته ای و غیرهسته ای برخوردار هستند. روسیه تنها یکی از سه کشوری دارنده «سه گانه هسته ای» (triad) است که توانایی ساخت و شلیک موشک های بالستیک قاره پیمای هسته ای، موشک های بالستیک دریا پرتاب و بمب افکن های استراتژیک را شامل می شود و که مغایر با پیمان جدید سازمان ملل در زمینه منع گسترش سلاح های هسته ای است.

[تصویر: 1892291_656.jpg]

ایالات متحده نیز تنها کشوری است که تاکنون از سلاح هسته ای علیه دشمن خود استفاده کرده که این کار با رها کردن بمب هسته ای بر فراز شهرهای هیروشیما و ناکازاکی در آگوست ۱۹۴۵ در آخرین روزهای جنگ جهانی دوم و به منظور تسلیم کردن ژاپن رخ داد. ایالات متحده پذیرفته است که از سلاح های هسته ای خود برای محافظت از کشورهای عضو ناتو، ژاپن، استرالیا و کره جنوبی استفاده کند. بر اساس توافقاتی که بین این کشورها و ایالات متحده انجام شده، تمامی ۲۰ کشور عضو ناتو و سه کشور دیگری که پیمان های دوجانبه حمایتی با ایالات متحده منعقد کرده اند پیمان منع استفاده از سلاح های هسته ای را نقض می کنند.

[تصویر: 1892292_209.jpg]

ایالات متحده دارای زرادخانه ای هسته ای است که تقریباً به اندازه روسیه در آن سلاح هسته ای انبار کرده است و تنها کشور نیمکره غربی زمین دارای سلاح هسته ای است که تکنولوژی سه گانه هسته ای را نیز در اختیار دارد. همچنین این کشور تنها کشوری است که سلاح های هسته ای خود را در خاک دیگر کشورها مستقر کرده است. بر اساس گزارش دیده بان منع سلاح های هسته ای، گمان می رود ایالات متحده حدود ۱۸۰ سلاح هسته ای را در کشورهای دیگر انبار کرده باشد، هر چند تعداد این سلاح ها از زمان پایان جنگ سرد به شدت کاهش یافته است.

[تصویر: 1892293_203.jpg]

بریتانیا تنها می تواند سلاح های هسته ای خود را از ۴ زیردریایی کلاس وانگارد (Vanguard) شلیک نماید. بریتانیا یکی از کشورهای عضو ناتو است که دستکم یک زیردریایی مسلح به سلاح هسته ای را در تمام روزهای سال در حال گشت زنی دارد. در سیاست های بریتانیا آمده که این کشور هیچ کشور دیگری که فاقد سلاح هسته ای باشد را به استفاده از این سلاح ها تهدید نخواهد کرد. جت های جنگنده داسو رافال (Dassault Rafale) فرانسه توانایی حمل و شلیک سلاح هسته ای با کلاهکی ۲۰ برابر بزرگتر از بمبی که روی شهر هیروشیما انداخته شد را دارا هستند.

[تصویر: 1892294_869.jpg]

فرانسه که یکی از اعضای ناتو نیز به شمار می آید، تنها می تواند با استفاده از هواپیماهای جنگی یا زیردریایی های خود اقدام به شلیک سلاح هسته ای نماید. یکی از سلاح های هسته ای این کشور، موشک کروز ASMP-A با کلاهک هسته ای ۳۰۰ کیلوتنی است که قدرت آن در حدود ۲۰ برابر بمبی است که ایالات متحده روی سر شهر هیروشیما انداخت. اگر موشکی با این قدرت روی شهر واشنگتن رها شود، تعداد تلفات انسانی آن ۲۸۰٫۰۰۰ نفر خواهد بود.

[تصویر: 1892295_670.jpg]

در حالی که بسیاری از کشورهای دارنده سلاح های هسته ای قبول کرده اند از این سلاح ها بر علیه کشورهای فاقد سلاح هسته ای استفاده نکنند، اسراییل سیاست ابهام را در این زمینه در پیش گرفته است. گفته می شود که مرکز تحقیقات هسته ای نِگِو (Negev) در اسراییل، پلوتونیوم کافی برای ساخت ۱۰۰ تا ۲۰۰ کلاهک هسته ای تولید کرده است. با این وجود، مقامات اسراییل هیچگاه به طور علنی به در اختیار داشتن سلاح هسته ای اعتراف نکرده اند اما گزارش های مجمع دانشمندان ایالات متحده نشان می دهد که اسراییل در حال حاضر تقریباً ۸۰ سلاح هسته ای در اختیار دارد.

[تصویر: 1892296_948.jpg]

چین نیز سومین کشوری است که از تکنولوژی سه گانه هسته ای برخوردار است اما در توافقنامه عدم استفاده از سلاح های هسته ای بر علیه هیچ کدام از کشورهای دیگر حاضر در منطقه عاری از سلاح های هسته ای که شامل آمریکای لاتین و کشورهای حوزه کارائیب، برخی کشورهای آفریقایی، کشورهای حاشیه اقیانوس آرام شمالی و آسیای مرکزی است حضور ندارد. اگر چه کیم جونگ اون، رهبر جوان کره شمالی به صورت علنی از تمایل خود برای عاری شدن شبه جزیره کره از سلاح های هسته ای سخن گفته اما در حال حاضر هیچ مدرکی حاکی از تلاش کشورش در این زمینه دیده نشده است. گزارش ها در مورد اندازه و حجم زرادخانه هسته ای این کشور متفاوت است.

[تصویر: 1892297_254.jpg]

در حالی که گروه های ناظر بر این باورند که کره شمالی بین ۱۰ تا ۲۰ بمب هسته ای در اختیار دارد، بر اساس گزارشی که در روزنامه واشنگتن به چاپ رسیده، به گفته مقامات امنیتی ایالات متحده، این تعداد ممکن است به ۶۰ سلاح هسته ای افزایش یافته باشد.

تلاش ها برای توسعه موشک های هسته ای قاره پیما و زیردریایی پرتاب نشان می دهد که هند به زودی به چهارمین کشور دارنده تکنولوژی هسته ای سه گانه تبدیل خواهد شد. با توجه به تنش هایی که بین هند و پاکستان وجود داشته و دارد، بسیاری از کارشناسان ادعای مقامات هندی مبنی بر این که اولین کشور استفاده کننده از سلاح هسته ای علیه دیگری نخواهند بود را به چالش کشیده اند.

[تصویر: 1892298_755.jpg]

پاکستان نیز توانایی شلیک سلاح های هسته ای خود از روی زمین و هوا را دارد و گفته می شود که در حال توسعه روش هایی برای شلیک این سلاح ها از طریق دریا نیز هست که آن را به جمع کشورهای دارای تکنولوژی هسته ای سه گانه راه خواهد داد. علیرغم مواجه شدن با تحریم های متعدد، پاکستان با سرعت بیشتری نسبت به هر کشور دیگر در حال توسعه زرادخانه هسته ای خود است.]]> <![CDATA[بزرگ‌ترین نقطه ضعف جنگنده فوق پیشرفته F-۳۵]]> https://forum.gnsorena.ir/showthread.php?tid=2150 Thu, 22 Nov 2018 10:57:34 +0330 omidrock]]> https://forum.gnsorena.ir/showthread.php?tid=2150 روزیاتو - حسین علی پناهی: جنگنده فوق پیشرفته F-35 Lightning II می تواند رادارهای دشمن را فریب داده و وارد حریم حوایی دشمن شود بدون این که کسی متوجه ورود آن شده باشد. این جنگنده پنهانکار بسیار پیچیده است اما یک نقطه ضعف بزرگ دارد که آن را آسیب پذیر ساخته است. در حالی که این جنگنده پنهانکار در نهایت به مرحله تولید انبوه کامل رسیده، نیروی هوایی ایالات متحده سعی در برطرف کردن حفره های امنیتی دارد که باعث می شود هکرها بتوانند از سیستم ارتباطی این جنگنده سوء استفاده کرده و آن را هک کنند که نتیجه ای فاجعه بار در پی خواهد داشت.
[تصویر: 1882413_740.jpg]
این هواپیما خود بسیار ایمن است. به گفته کارشناسان حوزه جنگ افزار، F-35 از چندین لایه امنیتی در خود سود می برد که از آن جمله می توان به رمز عبورهایی برای خلبانان متعدد و سیستم ورود امن در برنامه ریزی بسته های عملیاتی اشاره کرد که به بارگیری کامپیوتر هواپیما منجر می شود. برای مثال، یک هکر از فاصله دور نمی تواند هواپیما را روشن کرده و باعث به راه افتادن موتور آن شود یا آن را به حرکت کردن و تصادف با محیط اطرافش وادارد. اما وقتی داریم در مورد کامپیوتر خانگی، تلفن، تبلت یا حتی یک جت جنگنده بسیار گران قیمت صحبت می کنیم، آسیب پذیری ها نیز همراه با ارتباط بیشتر با دنیای بیرون بیشتر خواهند شد.
[تصویر: 1882414_565.jpg]
بخش زیادی از قدرت F-35 در توانایی ارتباط برقرار کردن آن با دیگر جنگ افزارها و جمع آوری و تحلیل داده های بزرگ در مورد عملیات است. ناوگان بین المللی F-35 دستکم با دو شبکه امن در ارتباط هستند تا بیشترین کارآیی را داشته باشند. اولین شبکه سیستم اطلاعات لجستیک خودکار (Autonomic Logistics Information System) یا ALIS است که که مشکلات هر جنگنده و اطلاعات مربوط به هر بخش از تجزییات آن در سراسر جهان را ردیابی خواهد کرد. نحوه کارکرد این سیستم را در این ویدیو می توانید مشاهده کنید. هر اسکادران F-35 در هر کشوری، یک بسته ۱۳ سروری از این سیستم مدیریت را دارد که به شبکه بین المللی ALIS متصل می شود.
[تصویر: 1882415_843.jpg]
هر جت جنگنده F-35 داده های لجستیکی را به نقطه ورود مرکزی (Central Point of Entry) کشور خود فرستاده که بعد از آن به سرور مرکزی لاکهید مارتین در فورت ورث، تگزاس منتقل می شود. در واقع سیستم ALIS آنقدر داده ارسال می کند که برخی از کشورهای دارنده F-35 از این بیم دارند اطلاعات بیش از حدی در مورد عملیات های صورت گرفته توسط آن به دست کشورهای دیگر دارنده آن برسد. سیستم شبکه ای دیگر با عنوان سیستم برنامه ریزی مشترک ( Joint Reprogramming Enterprise) یا JRE است که یک مخزن مشترک از سنسورها و سیستم های جنگ افزاری مختلفی است که در ناوگان بین المللی F-35 به کار رفته است.
[تصویر: 1882416_433.jpg]
برای مثال این سیستم شبکه ای، رادارهای دشمن و سیگنال های جنگ الکترونیک را جستجو کرده و اطلاعات آن ها را به اشتراک می گذارد چنان که هر هواپیمای جنگنده نیازی به بررسی و جستجوی این اطلاعات به صورت جداگانه نداشته باشند. این سیستم کارآمد به کشورهای دارنده F-35 این امکان را می دهد که عملیات های خود را با پیش بینی تهدیدهای بالقوه از سمت دشمن برنامه ریزی کرده و به عبارت ساده یک قدم جلوتر از آن ها عمل کنند. اگر چه این سیستم ها از امنیت سایبری بسیار بالایی برخوردارند اما بدون شک هم در زمان صلح و هم در زمان جنگ مورد حمله هکرها قرار خواهند گرفت.
بیشتر بخوانید: حماسه اف ۳۵؛ مسیر پرفراز و نشیب دو دهه ای جنگنده چند منظوره و نسل پنجمی ایالات متحده
[تصویر: 1882417_467.jpg]
هکرها ممکن است با هدف از کار انداختن کامل این سیستم ها، اختلال در سیستم لجستیک بین المللی و یا حتی از بین بردن مزیت هواپیماها در دسترسی به اطلاعات و استفاده از بخش های متعدد خود وارد عمل شوند. همچنین آن ها می توانند یکپارچگی داده های سیستم ALIS را از بین برده و داده های نادرستی را از طریق سیستم JRE منتقل کنند که می تواند امنیت پرواز را به خطر انداخته و برد سیستم جنگ افزاری را کاهش دهند به نحوی که خلبان خیال کند در خارج از منطقه درگیری و در امان بوده در حالی که در واقع در میانه میدان نبرد قرار دارد. حتی شبیه سازهای F-35 که خلبان ها با آن ها آموزش می بینند نیز ممکن است باعث درز اطلاعات و رسیدن آن ها به دست کشورهای متخاصم شوند.
[تصویر: 1882418_103.jpg]
شبیه سازهای پرواز طوری طراحی شده اند که تا سرحد ممکن به یک هواپیمای واقعی شبیه باشند، از این رو داده هایی که از یک شبیه ساز بدست می آید همان داده هایی است که در یک F-35 واقعی دیده می شود. ژنرال استفن جوست، مدیر برنامه توسعه F-35 در نیروی هوایی ایالات متحده، می گوید: «گره های آسیب پذیر زیادی وجود دارد که ما قصد برطرف کردن آن ها را داریم». نه تنها سیستم شبکه سازی بین المللی F-35 آسیب پذیر است بلکه سیستم های بی سیمی که برای پشتیبانی از F-35 به کار گرفته می شوند نیز می توانند محلی برای ورود هکرها باشند. خلبانان F-35 همواره گفته اند که این جنگنده فوق پیشرفته بیشتر شبیه یک کامپیوتر است.
[تصویر: 1882419_936.jpg]
در حالی که استفاده از کامپیوترها و شبکه های بین المللی مزیتی برای تمامی خلبانان جنگنده ها به شمار می آید اما ارتش ایالات متحده و مشتریان جنگنده F-35 در سراسر جهان باید مطمئن باشند که این هواپیما و تجهیزاتی که از آن پشتیبانی خواهند کرد در مقابل حملات سایبری بیشترین امنیت را داشته باشند. از این رو بزرگ ترین مزیت جنگنده F-35 می تواند به بدترین نقطه ضعف و آسیب پذیری آن بدل شود که میزان صدمه ناشی از آن تنها در هنگام رخ دادن چنین حمله سایبری مشخص خواهد شد.]]> روزیاتو - حسین علی پناهی: جنگنده فوق پیشرفته F-35 Lightning II می تواند رادارهای دشمن را فریب داده و وارد حریم حوایی دشمن شود بدون این که کسی متوجه ورود آن شده باشد. این جنگنده پنهانکار بسیار پیچیده است اما یک نقطه ضعف بزرگ دارد که آن را آسیب پذیر ساخته است. در حالی که این جنگنده پنهانکار در نهایت به مرحله تولید انبوه کامل رسیده، نیروی هوایی ایالات متحده سعی در برطرف کردن حفره های امنیتی دارد که باعث می شود هکرها بتوانند از سیستم ارتباطی این جنگنده سوء استفاده کرده و آن را هک کنند که نتیجه ای فاجعه بار در پی خواهد داشت.
[تصویر: 1882413_740.jpg]
این هواپیما خود بسیار ایمن است. به گفته کارشناسان حوزه جنگ افزار، F-35 از چندین لایه امنیتی در خود سود می برد که از آن جمله می توان به رمز عبورهایی برای خلبانان متعدد و سیستم ورود امن در برنامه ریزی بسته های عملیاتی اشاره کرد که به بارگیری کامپیوتر هواپیما منجر می شود. برای مثال، یک هکر از فاصله دور نمی تواند هواپیما را روشن کرده و باعث به راه افتادن موتور آن شود یا آن را به حرکت کردن و تصادف با محیط اطرافش وادارد. اما وقتی داریم در مورد کامپیوتر خانگی، تلفن، تبلت یا حتی یک جت جنگنده بسیار گران قیمت صحبت می کنیم، آسیب پذیری ها نیز همراه با ارتباط بیشتر با دنیای بیرون بیشتر خواهند شد.
[تصویر: 1882414_565.jpg]
بخش زیادی از قدرت F-35 در توانایی ارتباط برقرار کردن آن با دیگر جنگ افزارها و جمع آوری و تحلیل داده های بزرگ در مورد عملیات است. ناوگان بین المللی F-35 دستکم با دو شبکه امن در ارتباط هستند تا بیشترین کارآیی را داشته باشند. اولین شبکه سیستم اطلاعات لجستیک خودکار (Autonomic Logistics Information System) یا ALIS است که که مشکلات هر جنگنده و اطلاعات مربوط به هر بخش از تجزییات آن در سراسر جهان را ردیابی خواهد کرد. نحوه کارکرد این سیستم را در این ویدیو می توانید مشاهده کنید. هر اسکادران F-35 در هر کشوری، یک بسته ۱۳ سروری از این سیستم مدیریت را دارد که به شبکه بین المللی ALIS متصل می شود.
[تصویر: 1882415_843.jpg]
هر جت جنگنده F-35 داده های لجستیکی را به نقطه ورود مرکزی (Central Point of Entry) کشور خود فرستاده که بعد از آن به سرور مرکزی لاکهید مارتین در فورت ورث، تگزاس منتقل می شود. در واقع سیستم ALIS آنقدر داده ارسال می کند که برخی از کشورهای دارنده F-35 از این بیم دارند اطلاعات بیش از حدی در مورد عملیات های صورت گرفته توسط آن به دست کشورهای دیگر دارنده آن برسد. سیستم شبکه ای دیگر با عنوان سیستم برنامه ریزی مشترک ( Joint Reprogramming Enterprise) یا JRE است که یک مخزن مشترک از سنسورها و سیستم های جنگ افزاری مختلفی است که در ناوگان بین المللی F-35 به کار رفته است.
[تصویر: 1882416_433.jpg]
برای مثال این سیستم شبکه ای، رادارهای دشمن و سیگنال های جنگ الکترونیک را جستجو کرده و اطلاعات آن ها را به اشتراک می گذارد چنان که هر هواپیمای جنگنده نیازی به بررسی و جستجوی این اطلاعات به صورت جداگانه نداشته باشند. این سیستم کارآمد به کشورهای دارنده F-35 این امکان را می دهد که عملیات های خود را با پیش بینی تهدیدهای بالقوه از سمت دشمن برنامه ریزی کرده و به عبارت ساده یک قدم جلوتر از آن ها عمل کنند. اگر چه این سیستم ها از امنیت سایبری بسیار بالایی برخوردارند اما بدون شک هم در زمان صلح و هم در زمان جنگ مورد حمله هکرها قرار خواهند گرفت.
بیشتر بخوانید: حماسه اف ۳۵؛ مسیر پرفراز و نشیب دو دهه ای جنگنده چند منظوره و نسل پنجمی ایالات متحده
[تصویر: 1882417_467.jpg]
هکرها ممکن است با هدف از کار انداختن کامل این سیستم ها، اختلال در سیستم لجستیک بین المللی و یا حتی از بین بردن مزیت هواپیماها در دسترسی به اطلاعات و استفاده از بخش های متعدد خود وارد عمل شوند. همچنین آن ها می توانند یکپارچگی داده های سیستم ALIS را از بین برده و داده های نادرستی را از طریق سیستم JRE منتقل کنند که می تواند امنیت پرواز را به خطر انداخته و برد سیستم جنگ افزاری را کاهش دهند به نحوی که خلبان خیال کند در خارج از منطقه درگیری و در امان بوده در حالی که در واقع در میانه میدان نبرد قرار دارد. حتی شبیه سازهای F-35 که خلبان ها با آن ها آموزش می بینند نیز ممکن است باعث درز اطلاعات و رسیدن آن ها به دست کشورهای متخاصم شوند.
[تصویر: 1882418_103.jpg]
شبیه سازهای پرواز طوری طراحی شده اند که تا سرحد ممکن به یک هواپیمای واقعی شبیه باشند، از این رو داده هایی که از یک شبیه ساز بدست می آید همان داده هایی است که در یک F-35 واقعی دیده می شود. ژنرال استفن جوست، مدیر برنامه توسعه F-35 در نیروی هوایی ایالات متحده، می گوید: «گره های آسیب پذیر زیادی وجود دارد که ما قصد برطرف کردن آن ها را داریم». نه تنها سیستم شبکه سازی بین المللی F-35 آسیب پذیر است بلکه سیستم های بی سیمی که برای پشتیبانی از F-35 به کار گرفته می شوند نیز می توانند محلی برای ورود هکرها باشند. خلبانان F-35 همواره گفته اند که این جنگنده فوق پیشرفته بیشتر شبیه یک کامپیوتر است.
[تصویر: 1882419_936.jpg]
در حالی که استفاده از کامپیوترها و شبکه های بین المللی مزیتی برای تمامی خلبانان جنگنده ها به شمار می آید اما ارتش ایالات متحده و مشتریان جنگنده F-35 در سراسر جهان باید مطمئن باشند که این هواپیما و تجهیزاتی که از آن پشتیبانی خواهند کرد در مقابل حملات سایبری بیشترین امنیت را داشته باشند. از این رو بزرگ ترین مزیت جنگنده F-35 می تواند به بدترین نقطه ضعف و آسیب پذیری آن بدل شود که میزان صدمه ناشی از آن تنها در هنگام رخ دادن چنین حمله سایبری مشخص خواهد شد.]]> <![CDATA[«میله های خداوند»؛ سلاح فضایی نیروی هوایی آمریکا]]> https://forum.gnsorena.ir/showthread.php?tid=2065 Tue, 13 Nov 2018 11:32:00 +0330 omidrock]]> https://forum.gnsorena.ir/showthread.php?tid=2065 روزیاتو - حسین علی پناهی: در سال ۱۹۶۷ بیش از ۱۰۷ کشور جهان پیمان فضای خارجی (Outer Space Treaty) را امضا کردند که بر اساس آن هر گونه استقرار سلاح های هسته ای، بیولوژیکی و شیمیایی یا استفاده از آن ها در مدار زمین ممنوع شد.
[تصویر: 1873488_545.jpg]
چیزی که این کشورها فکر آن را نمی کردند اما ساده ترین سلاح تاریخ نیروی هوایی ایالات متحده بود: میله ای از جنس تنگستن که می تواند با قدرت انفجاری یک موشک بالستیک قاره پیما به یک شهر برخورد کند. در طول جنگ ویتنام، ایالات متحده از بمب هایی به نام «سگ تنبل» (Lazy Dog) علیه ویت کنگ ها استفاده می کرد.
[تصویر: 1873489_715.jpg]
این بمب ها در واقع قطعات محکم فولادی بودند که کمتر از ۵ سانتیمتر طول داشته و باله هایی روی آن ها تعبیه شده بود. هیچگونه ماده منفجره ای در این سلاح استفاده نشده و در تعداد هزاران عدد توسط هواپیماها بر فراز محل استقرار نیروهای دشمن به سمت زمین پرتاب می شدند. گلوله های سگ تنبل (بمباران جنبشی) می توانستند هنگام برخورد با زمین به سرعت باورنکردنی ۵۰۰ مایل بر ساعت (۸۰۰ کیلومتر بر ساعت) رسیده و پس از رها شدن در ارتفاع ۳٫۰۰۰ پایی می توانستند تا ۹ اینچ در بتن نفوذ کنند.
[تصویر: 1873490_102.jpg]
بمب سگ تنبل
این ایده مانند شلیک کردن گلوله به سمت هدف بود، اما به جای کاهش سرعت در طول مسیر، هر لحظه بر سرعت و قدرت نفوذ این گلوله افزوده می شد که نیروی بسیار بیشتری را هنگام برخورد با سطح ایجاد می کرد. بدین ترتیب این سلاح مانند بارانی از گلوله ها عمل می کرد که روی یک جنگل بزرگ باریده و تلفات نیروهای ویت کنگ را به شدت افزایش می داد.
[تصویر: 1873491_578.jpg]
این همان چیزی است که از پروژه جدید «ثور» (Thor) انتظار می رود. به جای صدها گلوله کوچک از ارتفاع چند هزار پایی، ثور از یک گلوله بسیار بزرگ استفاده می کند که از ارتفاع هزاران مایلی سطح زمین پرتاب می شود. ایده «میله هایی از جانب خداوند» (rods from god) ترکیبی از میله های تنگستنی به طول ۲۰ فوت (کمی بیش از ۶ متر) و عرض یک فوت (کمی بیش از ۳۰ سانتیمتر) بود که از مدار زمین رها شده و در نهایت به سرعتی ۱۰ برابر سرعت صوت می رسید. این میله ها تا ده ها متر در عمق زمین نفوذ کرده و هر گونه سنگر بتنی زیرزمینی مستحکم یا سایت های مخفی زیرزمینی را نابود می سازند.
[تصویر: 1873492_555.jpg]
علاوه بر آن، وقتی که این میله های گلوله ای با زمین برخورد کنند قدرت انفجار به اندازه بزرگی انفجار برخورد یک سلاح هسته ای خواهد بود اما بدون اثرات رادیواکتیو. چنین سلاحی می تواند یک هدف را پس از حداکثر ۱۵ دقیقه از زمان پرتاب نابود سازد. اما به گفته کارشناسان دفاع فضایی، هزینه پرتاب هر پوند سلاح در فضا کمتر از ۱۰٫۰۰۰ دلار نخواهد بود و با توجه به وزن ۲۴٫۰۰۰ پوندی (۱۰٫۸۹ تن) این میله تنگستنی هزینه چنین پرتابی سرسام آور خواهد بود. ساخت و پرتاب تنها یک میله خود هزینه ای سنگین در پی خواهد داشت، بدین ترتیب هزینه ای ۲۳۰ میلیون دلاری تنها برای یک گلوله تنگستنی آن هم در دوران جنگ سرد، هزینه ای غیرمعقول به نظر می رسید.
[تصویر: 1873493_409.jpg]
اما این روزها دیگر چنین هزینه ای گزاف به شمار نمی آید. دولت بوش پس از حملات یازده سپتامبر ۲۰۱۱ قصد داشت از این ایده برای هدف قرار دادن سایت های اتمی زیرزمینی در کشورهای متخاصم استفاده کند. جالب این که هزینه ساخت و پرتاب موشک بالستیک قاره پیمای Minuteman III که در سال ۱۹۶۲ معرفی شد تنها ۷ میلیون دلار بود. مشکل سلاح های هسته ای این است که برای نفوذ در عمق سطوح طراحی نشده اند.
همچنین باران رادیواکتیو ناشی از یک انفجار هسته ای می تواند محیط اطراف انفجار که ممکن است متعلق به کشوری متحد باشد را به شدت تخریب نماید. نکته کلیدی در مورد ساخت سلاح هایی مانند پروژه ثور این است که سلاح های مافوق صوت ضربه ای سنگین را هنگام برخورد با هدف ایجاد کرده و می توانند به تکنولوژی اصلی در جنگ های آینده تبدیل شوند.]]> روزیاتو - حسین علی پناهی: در سال ۱۹۶۷ بیش از ۱۰۷ کشور جهان پیمان فضای خارجی (Outer Space Treaty) را امضا کردند که بر اساس آن هر گونه استقرار سلاح های هسته ای، بیولوژیکی و شیمیایی یا استفاده از آن ها در مدار زمین ممنوع شد.
[تصویر: 1873488_545.jpg]
چیزی که این کشورها فکر آن را نمی کردند اما ساده ترین سلاح تاریخ نیروی هوایی ایالات متحده بود: میله ای از جنس تنگستن که می تواند با قدرت انفجاری یک موشک بالستیک قاره پیما به یک شهر برخورد کند. در طول جنگ ویتنام، ایالات متحده از بمب هایی به نام «سگ تنبل» (Lazy Dog) علیه ویت کنگ ها استفاده می کرد.
[تصویر: 1873489_715.jpg]
این بمب ها در واقع قطعات محکم فولادی بودند که کمتر از ۵ سانتیمتر طول داشته و باله هایی روی آن ها تعبیه شده بود. هیچگونه ماده منفجره ای در این سلاح استفاده نشده و در تعداد هزاران عدد توسط هواپیماها بر فراز محل استقرار نیروهای دشمن به سمت زمین پرتاب می شدند. گلوله های سگ تنبل (بمباران جنبشی) می توانستند هنگام برخورد با زمین به سرعت باورنکردنی ۵۰۰ مایل بر ساعت (۸۰۰ کیلومتر بر ساعت) رسیده و پس از رها شدن در ارتفاع ۳٫۰۰۰ پایی می توانستند تا ۹ اینچ در بتن نفوذ کنند.
[تصویر: 1873490_102.jpg]
بمب سگ تنبل
این ایده مانند شلیک کردن گلوله به سمت هدف بود، اما به جای کاهش سرعت در طول مسیر، هر لحظه بر سرعت و قدرت نفوذ این گلوله افزوده می شد که نیروی بسیار بیشتری را هنگام برخورد با سطح ایجاد می کرد. بدین ترتیب این سلاح مانند بارانی از گلوله ها عمل می کرد که روی یک جنگل بزرگ باریده و تلفات نیروهای ویت کنگ را به شدت افزایش می داد.
[تصویر: 1873491_578.jpg]
این همان چیزی است که از پروژه جدید «ثور» (Thor) انتظار می رود. به جای صدها گلوله کوچک از ارتفاع چند هزار پایی، ثور از یک گلوله بسیار بزرگ استفاده می کند که از ارتفاع هزاران مایلی سطح زمین پرتاب می شود. ایده «میله هایی از جانب خداوند» (rods from god) ترکیبی از میله های تنگستنی به طول ۲۰ فوت (کمی بیش از ۶ متر) و عرض یک فوت (کمی بیش از ۳۰ سانتیمتر) بود که از مدار زمین رها شده و در نهایت به سرعتی ۱۰ برابر سرعت صوت می رسید. این میله ها تا ده ها متر در عمق زمین نفوذ کرده و هر گونه سنگر بتنی زیرزمینی مستحکم یا سایت های مخفی زیرزمینی را نابود می سازند.
[تصویر: 1873492_555.jpg]
علاوه بر آن، وقتی که این میله های گلوله ای با زمین برخورد کنند قدرت انفجار به اندازه بزرگی انفجار برخورد یک سلاح هسته ای خواهد بود اما بدون اثرات رادیواکتیو. چنین سلاحی می تواند یک هدف را پس از حداکثر ۱۵ دقیقه از زمان پرتاب نابود سازد. اما به گفته کارشناسان دفاع فضایی، هزینه پرتاب هر پوند سلاح در فضا کمتر از ۱۰٫۰۰۰ دلار نخواهد بود و با توجه به وزن ۲۴٫۰۰۰ پوندی (۱۰٫۸۹ تن) این میله تنگستنی هزینه چنین پرتابی سرسام آور خواهد بود. ساخت و پرتاب تنها یک میله خود هزینه ای سنگین در پی خواهد داشت، بدین ترتیب هزینه ای ۲۳۰ میلیون دلاری تنها برای یک گلوله تنگستنی آن هم در دوران جنگ سرد، هزینه ای غیرمعقول به نظر می رسید.
[تصویر: 1873493_409.jpg]
اما این روزها دیگر چنین هزینه ای گزاف به شمار نمی آید. دولت بوش پس از حملات یازده سپتامبر ۲۰۱۱ قصد داشت از این ایده برای هدف قرار دادن سایت های اتمی زیرزمینی در کشورهای متخاصم استفاده کند. جالب این که هزینه ساخت و پرتاب موشک بالستیک قاره پیمای Minuteman III که در سال ۱۹۶۲ معرفی شد تنها ۷ میلیون دلار بود. مشکل سلاح های هسته ای این است که برای نفوذ در عمق سطوح طراحی نشده اند.
همچنین باران رادیواکتیو ناشی از یک انفجار هسته ای می تواند محیط اطراف انفجار که ممکن است متعلق به کشوری متحد باشد را به شدت تخریب نماید. نکته کلیدی در مورد ساخت سلاح هایی مانند پروژه ثور این است که سلاح های مافوق صوت ضربه ای سنگین را هنگام برخورد با هدف ایجاد کرده و می توانند به تکنولوژی اصلی در جنگ های آینده تبدیل شوند.]]>