<![CDATA[تالار گفتمان سورنا - فیلم سریال انیمیشن]]> https://forum.gnsorena.ir/ Tue, 26 May 2026 22:22:46 +0000 MyBB <![CDATA[انیمه I Want to Eat Your Pancreas]]> https://forum.gnsorena.ir/showthread.php?tid=5460 Wed, 03 May 2023 11:49:14 +0330 atena]]> https://forum.gnsorena.ir/showthread.php?tid=5460 [تصویر: I-Want-to-Eat-Your-Pancreas.jpg]
من می خواهم پانکراست را بخورم (به ژاپنی: 君の膵臓をたべたい، هپبورن: کیمی نو سوئیزو و تابتای) یک انیمیشن ژاپنی در سبک درام و در حال بلوغ محصول ۲۰۱۸ است که بر اساس رمان نوری به همین نام نوشته یورو سومینو ساخته شده است. این فیلم توسط استودیو VOLN تهیه شده و توسط آنیپلکس توزیع شده است، این فیلم به نویسندگی و کارگردانی شینیچیرو اوشیجیما و بازیگرانی چون ماهیرو تاکاسوگی، لین، یوکیو فوجی، یوما اوچیدا، جون فوکوشیما، آتسوکو تاناکا، شین ایچیرو میکی و امی واکوی در آن ایفای نقش می کنند. در این فیلم، یک دانش آموز پسر ناشناس دبیرستانی با همکلاسی خود ساکورا یامائوچی دوست می شود که مشخص می شود یک بیماری لاعلاج در پانکراس او دارد.

در آگوست 2017 یک فیلم انیمه اقتباسی از این لایت رمان اعلام شد. کارکنان این فیلم در مارس 2018 فاش شدند و تاکاگوسی و لین به ترتیب به عنوان دانش‌آموز پسر دبیرستانی و ساکورا نام‌شان را معرفی کردند. بقیه بازیگران در ژوئن، جولای و آگوست 2018 فاش شدند.

I Want to Eat Your Pancreas نمایش پیش نمایش خود را در 24 ژوئیه 2018 در توکیو برگزار کرد و در 1 سپتامبر در ژاپن اکران شد. این فیلم بیش از 6 میلیون دلار در سرتاسر جهان فروخت و نقدهای مثبتی از منتقدان دریافت کرد که داستان و پیام آن، انیمیشن را تحسین کردند. ، و نوشتن این فیلم چندین نامزدی از جشنواره های فیلمی که در سیتگز و اسکاتلند برگزار شد دریافت کرد.

یک دانش آموز پسر دبیرستانی که نامش فاش نشده است در اتاق انتظار بیمارستان با کتابی روبرو می شود. او به زودی متوجه می شود که این دفترچه خاطراتی است که توسط همکلاسی بسیار محبوبش ساکورا یامائوچی نگهداری می شود و به او فاش می کند که مخفیانه از یک بیماری کشنده در پانکراس خود رنج می برد. با وجود این، ساکورا قصد دارد زندگی عادی مدرسه ای خود را حفظ کند و بنابراین به دلیل واکنش نسبتاً غیرمعمول او به وضعیت او به سمت او کشیده می شود. آنها شروع به گذراندن وقت با هم می کنند و با هم دوست می شوند.

در طول تعطیلات مدرسه، ساکورا او را به یک سفر با قطار به فوکوکا دعوت می کند، جایی که آنها بازی حقیقت یا جرات را انجام می دهند و در نهایت در اتاق هتل خود یک تخت را با هم تقسیم می کنند. پس از آن، دوستان و همکلاسی های ساکورا نسبت به صمیمیت تازه او با او مشکوک و عصبانی می شوند. این دو شروع به انجام فعالیت‌هایی از فهرست سطل ساکورا می‌کنند تا اینکه ناگهان او در بیمارستان بستری می‌شود. در طول بستری شدن او در بیمارستان، این دو مخفیانه بیرون می روند تا با هم آتش بازی ببینند. هنگامی که او مرخص می شود، ساکورا او را برای ناهار دعوت می کند اما در محل ملاقات آنها حاضر نمی شود. در اواخر همان شب، او از اخبار دریافت که ساکورا بر اثر ضربه چاقو مرده است. می شکند و در تشییع جنازه او شرکت نمی کند.

بعداً به دیدار مادر ساکورا می‌رود و از او می‌خواهد که دفتر خاطراتش را بنویسد. مادرش او را می شناسد و فاش می کند که ساکورا پیامی را در دفتر خاطرات برای او گذاشته است. پیام به او می‌گوید که دفترچه یادداشت را نگه دارد و بهترین دوستش کیوکو را وادار کند آن را بخواند، زیرا او از بیماری خود بی‌اطلاع است. بلافاصله پس از خواندن پیام، او بلافاصله به گریه می افتد زیرا قبلاً هرگز برای یک نفر آنقدر غمگین نبود. مادر ساکورا قبل از رفتن او از نام او به عنوان هاروکی شیگا مطلع می شود و توضیح می دهد که چگونه نام او به معنای "درختان بهار" با نام "شکوفه های گیلاس" دخترش مطابقت دارد. هاروکی با کیوکو ملاقات می کند، کسی که انکار می کند که ساکورا هرگز به او دروغ گفته است، اما او پس از خواندن دفترچه خاطرات فرار می کند. هاروکی به دنبال او می دود و از او می خواهد که با او دوست شود. در یک صحنه پس از اعتبار، هاروکی و کیوکو، که اکنون با هم دوست هستند، یک سال بعد از قبر ساکورا دیدن می کنند.
منبع: پلازا]]> [تصویر: I-Want-to-Eat-Your-Pancreas.jpg]
من می خواهم پانکراست را بخورم (به ژاپنی: 君の膵臓をたべたい، هپبورن: کیمی نو سوئیزو و تابتای) یک انیمیشن ژاپنی در سبک درام و در حال بلوغ محصول ۲۰۱۸ است که بر اساس رمان نوری به همین نام نوشته یورو سومینو ساخته شده است. این فیلم توسط استودیو VOLN تهیه شده و توسط آنیپلکس توزیع شده است، این فیلم به نویسندگی و کارگردانی شینیچیرو اوشیجیما و بازیگرانی چون ماهیرو تاکاسوگی، لین، یوکیو فوجی، یوما اوچیدا، جون فوکوشیما، آتسوکو تاناکا، شین ایچیرو میکی و امی واکوی در آن ایفای نقش می کنند. در این فیلم، یک دانش آموز پسر ناشناس دبیرستانی با همکلاسی خود ساکورا یامائوچی دوست می شود که مشخص می شود یک بیماری لاعلاج در پانکراس او دارد.

در آگوست 2017 یک فیلم انیمه اقتباسی از این لایت رمان اعلام شد. کارکنان این فیلم در مارس 2018 فاش شدند و تاکاگوسی و لین به ترتیب به عنوان دانش‌آموز پسر دبیرستانی و ساکورا نام‌شان را معرفی کردند. بقیه بازیگران در ژوئن، جولای و آگوست 2018 فاش شدند.

I Want to Eat Your Pancreas نمایش پیش نمایش خود را در 24 ژوئیه 2018 در توکیو برگزار کرد و در 1 سپتامبر در ژاپن اکران شد. این فیلم بیش از 6 میلیون دلار در سرتاسر جهان فروخت و نقدهای مثبتی از منتقدان دریافت کرد که داستان و پیام آن، انیمیشن را تحسین کردند. ، و نوشتن این فیلم چندین نامزدی از جشنواره های فیلمی که در سیتگز و اسکاتلند برگزار شد دریافت کرد.

یک دانش آموز پسر دبیرستانی که نامش فاش نشده است در اتاق انتظار بیمارستان با کتابی روبرو می شود. او به زودی متوجه می شود که این دفترچه خاطراتی است که توسط همکلاسی بسیار محبوبش ساکورا یامائوچی نگهداری می شود و به او فاش می کند که مخفیانه از یک بیماری کشنده در پانکراس خود رنج می برد. با وجود این، ساکورا قصد دارد زندگی عادی مدرسه ای خود را حفظ کند و بنابراین به دلیل واکنش نسبتاً غیرمعمول او به وضعیت او به سمت او کشیده می شود. آنها شروع به گذراندن وقت با هم می کنند و با هم دوست می شوند.

در طول تعطیلات مدرسه، ساکورا او را به یک سفر با قطار به فوکوکا دعوت می کند، جایی که آنها بازی حقیقت یا جرات را انجام می دهند و در نهایت در اتاق هتل خود یک تخت را با هم تقسیم می کنند. پس از آن، دوستان و همکلاسی های ساکورا نسبت به صمیمیت تازه او با او مشکوک و عصبانی می شوند. این دو شروع به انجام فعالیت‌هایی از فهرست سطل ساکورا می‌کنند تا اینکه ناگهان او در بیمارستان بستری می‌شود. در طول بستری شدن او در بیمارستان، این دو مخفیانه بیرون می روند تا با هم آتش بازی ببینند. هنگامی که او مرخص می شود، ساکورا او را برای ناهار دعوت می کند اما در محل ملاقات آنها حاضر نمی شود. در اواخر همان شب، او از اخبار دریافت که ساکورا بر اثر ضربه چاقو مرده است. می شکند و در تشییع جنازه او شرکت نمی کند.

بعداً به دیدار مادر ساکورا می‌رود و از او می‌خواهد که دفتر خاطراتش را بنویسد. مادرش او را می شناسد و فاش می کند که ساکورا پیامی را در دفتر خاطرات برای او گذاشته است. پیام به او می‌گوید که دفترچه یادداشت را نگه دارد و بهترین دوستش کیوکو را وادار کند آن را بخواند، زیرا او از بیماری خود بی‌اطلاع است. بلافاصله پس از خواندن پیام، او بلافاصله به گریه می افتد زیرا قبلاً هرگز برای یک نفر آنقدر غمگین نبود. مادر ساکورا قبل از رفتن او از نام او به عنوان هاروکی شیگا مطلع می شود و توضیح می دهد که چگونه نام او به معنای "درختان بهار" با نام "شکوفه های گیلاس" دخترش مطابقت دارد. هاروکی با کیوکو ملاقات می کند، کسی که انکار می کند که ساکورا هرگز به او دروغ گفته است، اما او پس از خواندن دفترچه خاطرات فرار می کند. هاروکی به دنبال او می دود و از او می خواهد که با او دوست شود. در یک صحنه پس از اعتبار، هاروکی و کیوکو، که اکنون با هم دوست هستند، یک سال بعد از قبر ساکورا دیدن می کنند.
منبع: پلازا]]> <![CDATA[انیمه I Want to Eat Your Pancreas]]> https://forum.gnsorena.ir/showthread.php?tid=5459 Wed, 03 May 2023 11:49:09 +0330 atena]]> https://forum.gnsorena.ir/showthread.php?tid=5459 [تصویر: I-Want-to-Eat-Your-Pancreas.jpg]
من می خواهم پانکراست را بخورم (به ژاپنی: 君の膵臓をたべたい، هپبورن: کیمی نو سوئیزو و تابتای) یک انیمیشن ژاپنی در سبک درام و در حال بلوغ محصول ۲۰۱۸ است که بر اساس رمان نوری به همین نام نوشته یورو سومینو ساخته شده است. این فیلم توسط استودیو VOLN تهیه شده و توسط آنیپلکس توزیع شده است، این فیلم به نویسندگی و کارگردانی شینیچیرو اوشیجیما و بازیگرانی چون ماهیرو تاکاسوگی، لین، یوکیو فوجی، یوما اوچیدا، جون فوکوشیما، آتسوکو تاناکا، شین ایچیرو میکی و امی واکوی در آن ایفای نقش می کنند. در این فیلم، یک دانش آموز پسر ناشناس دبیرستانی با همکلاسی خود ساکورا یامائوچی دوست می شود که مشخص می شود یک بیماری لاعلاج در پانکراس او دارد.

در آگوست 2017 یک فیلم انیمه اقتباسی از این لایت رمان اعلام شد. کارکنان این فیلم در مارس 2018 فاش شدند و تاکاگوسی و لین به ترتیب به عنوان دانش‌آموز پسر دبیرستانی و ساکورا نام‌شان را معرفی کردند. بقیه بازیگران در ژوئن، جولای و آگوست 2018 فاش شدند.

I Want to Eat Your Pancreas نمایش پیش نمایش خود را در 24 ژوئیه 2018 در توکیو برگزار کرد و در 1 سپتامبر در ژاپن اکران شد. این فیلم بیش از 6 میلیون دلار در سرتاسر جهان فروخت و نقدهای مثبتی از منتقدان دریافت کرد که داستان و پیام آن، انیمیشن را تحسین کردند. ، و نوشتن این فیلم چندین نامزدی از جشنواره های فیلمی که در سیتگز و اسکاتلند برگزار شد دریافت کرد.

یک دانش آموز پسر دبیرستانی که نامش فاش نشده است در اتاق انتظار بیمارستان با کتابی روبرو می شود. او به زودی متوجه می شود که این دفترچه خاطراتی است که توسط همکلاسی بسیار محبوبش ساکورا یامائوچی نگهداری می شود و به او فاش می کند که مخفیانه از یک بیماری کشنده در پانکراس خود رنج می برد. با وجود این، ساکورا قصد دارد زندگی عادی مدرسه ای خود را حفظ کند و بنابراین به دلیل واکنش نسبتاً غیرمعمول او به وضعیت او به سمت او کشیده می شود. آنها شروع به گذراندن وقت با هم می کنند و با هم دوست می شوند.

در طول تعطیلات مدرسه، ساکورا او را به یک سفر با قطار به فوکوکا دعوت می کند، جایی که آنها بازی حقیقت یا جرات را انجام می دهند و در نهایت در اتاق هتل خود یک تخت را با هم تقسیم می کنند. پس از آن، دوستان و همکلاسی های ساکورا نسبت به صمیمیت تازه او با او مشکوک و عصبانی می شوند. این دو شروع به انجام فعالیت‌هایی از فهرست سطل ساکورا می‌کنند تا اینکه ناگهان او در بیمارستان بستری می‌شود. در طول بستری شدن او در بیمارستان، این دو مخفیانه بیرون می روند تا با هم آتش بازی ببینند. هنگامی که او مرخص می شود، ساکورا او را برای ناهار دعوت می کند اما در محل ملاقات آنها حاضر نمی شود. در اواخر همان شب، او از اخبار دریافت که ساکورا بر اثر ضربه چاقو مرده است. می شکند و در تشییع جنازه او شرکت نمی کند.

بعداً به دیدار مادر ساکورا می‌رود و از او می‌خواهد که دفتر خاطراتش را بنویسد. مادرش او را می شناسد و فاش می کند که ساکورا پیامی را در دفتر خاطرات برای او گذاشته است. پیام به او می‌گوید که دفترچه یادداشت را نگه دارد و بهترین دوستش کیوکو را وادار کند آن را بخواند، زیرا او از بیماری خود بی‌اطلاع است. بلافاصله پس از خواندن پیام، او بلافاصله به گریه می افتد زیرا قبلاً هرگز برای یک نفر آنقدر غمگین نبود. مادر ساکورا قبل از رفتن او از نام او به عنوان هاروکی شیگا مطلع می شود و توضیح می دهد که چگونه نام او به معنای "درختان بهار" با نام "شکوفه های گیلاس" دخترش مطابقت دارد. هاروکی با کیوکو ملاقات می کند، کسی که انکار می کند که ساکورا هرگز به او دروغ گفته است، اما او پس از خواندن دفترچه خاطرات فرار می کند. هاروکی به دنبال او می دود و از او می خواهد که با او دوست شود. در یک صحنه پس از اعتبار، هاروکی و کیوکو، که اکنون با هم دوست هستند، یک سال بعد از قبر ساکورا دیدن می کنند.
منبع: پلازا]]> [تصویر: I-Want-to-Eat-Your-Pancreas.jpg]
من می خواهم پانکراست را بخورم (به ژاپنی: 君の膵臓をたべたい، هپبورن: کیمی نو سوئیزو و تابتای) یک انیمیشن ژاپنی در سبک درام و در حال بلوغ محصول ۲۰۱۸ است که بر اساس رمان نوری به همین نام نوشته یورو سومینو ساخته شده است. این فیلم توسط استودیو VOLN تهیه شده و توسط آنیپلکس توزیع شده است، این فیلم به نویسندگی و کارگردانی شینیچیرو اوشیجیما و بازیگرانی چون ماهیرو تاکاسوگی، لین، یوکیو فوجی، یوما اوچیدا، جون فوکوشیما، آتسوکو تاناکا، شین ایچیرو میکی و امی واکوی در آن ایفای نقش می کنند. در این فیلم، یک دانش آموز پسر ناشناس دبیرستانی با همکلاسی خود ساکورا یامائوچی دوست می شود که مشخص می شود یک بیماری لاعلاج در پانکراس او دارد.

در آگوست 2017 یک فیلم انیمه اقتباسی از این لایت رمان اعلام شد. کارکنان این فیلم در مارس 2018 فاش شدند و تاکاگوسی و لین به ترتیب به عنوان دانش‌آموز پسر دبیرستانی و ساکورا نام‌شان را معرفی کردند. بقیه بازیگران در ژوئن، جولای و آگوست 2018 فاش شدند.

I Want to Eat Your Pancreas نمایش پیش نمایش خود را در 24 ژوئیه 2018 در توکیو برگزار کرد و در 1 سپتامبر در ژاپن اکران شد. این فیلم بیش از 6 میلیون دلار در سرتاسر جهان فروخت و نقدهای مثبتی از منتقدان دریافت کرد که داستان و پیام آن، انیمیشن را تحسین کردند. ، و نوشتن این فیلم چندین نامزدی از جشنواره های فیلمی که در سیتگز و اسکاتلند برگزار شد دریافت کرد.

یک دانش آموز پسر دبیرستانی که نامش فاش نشده است در اتاق انتظار بیمارستان با کتابی روبرو می شود. او به زودی متوجه می شود که این دفترچه خاطراتی است که توسط همکلاسی بسیار محبوبش ساکورا یامائوچی نگهداری می شود و به او فاش می کند که مخفیانه از یک بیماری کشنده در پانکراس خود رنج می برد. با وجود این، ساکورا قصد دارد زندگی عادی مدرسه ای خود را حفظ کند و بنابراین به دلیل واکنش نسبتاً غیرمعمول او به وضعیت او به سمت او کشیده می شود. آنها شروع به گذراندن وقت با هم می کنند و با هم دوست می شوند.

در طول تعطیلات مدرسه، ساکورا او را به یک سفر با قطار به فوکوکا دعوت می کند، جایی که آنها بازی حقیقت یا جرات را انجام می دهند و در نهایت در اتاق هتل خود یک تخت را با هم تقسیم می کنند. پس از آن، دوستان و همکلاسی های ساکورا نسبت به صمیمیت تازه او با او مشکوک و عصبانی می شوند. این دو شروع به انجام فعالیت‌هایی از فهرست سطل ساکورا می‌کنند تا اینکه ناگهان او در بیمارستان بستری می‌شود. در طول بستری شدن او در بیمارستان، این دو مخفیانه بیرون می روند تا با هم آتش بازی ببینند. هنگامی که او مرخص می شود، ساکورا او را برای ناهار دعوت می کند اما در محل ملاقات آنها حاضر نمی شود. در اواخر همان شب، او از اخبار دریافت که ساکورا بر اثر ضربه چاقو مرده است. می شکند و در تشییع جنازه او شرکت نمی کند.

بعداً به دیدار مادر ساکورا می‌رود و از او می‌خواهد که دفتر خاطراتش را بنویسد. مادرش او را می شناسد و فاش می کند که ساکورا پیامی را در دفتر خاطرات برای او گذاشته است. پیام به او می‌گوید که دفترچه یادداشت را نگه دارد و بهترین دوستش کیوکو را وادار کند آن را بخواند، زیرا او از بیماری خود بی‌اطلاع است. بلافاصله پس از خواندن پیام، او بلافاصله به گریه می افتد زیرا قبلاً هرگز برای یک نفر آنقدر غمگین نبود. مادر ساکورا قبل از رفتن او از نام او به عنوان هاروکی شیگا مطلع می شود و توضیح می دهد که چگونه نام او به معنای "درختان بهار" با نام "شکوفه های گیلاس" دخترش مطابقت دارد. هاروکی با کیوکو ملاقات می کند، کسی که انکار می کند که ساکورا هرگز به او دروغ گفته است، اما او پس از خواندن دفترچه خاطرات فرار می کند. هاروکی به دنبال او می دود و از او می خواهد که با او دوست شود. در یک صحنه پس از اعتبار، هاروکی و کیوکو، که اکنون با هم دوست هستند، یک سال بعد از قبر ساکورا دیدن می کنند.
منبع: پلازا]]> <![CDATA[بررسی داستان فیلم Smile 2022]]> https://forum.gnsorena.ir/showthread.php?tid=5359 Sat, 04 Mar 2023 15:33:14 +0330 atena]]> https://forum.gnsorena.ir/showthread.php?tid=5359 [تصویر: smile.jpg]
Smile یک فیلم ترسناک روان‌شناختی فراطبیعی آمریکایی محصول ۲۰۲۲ به نویسندگی و کارگردانی پارکر فین (در اولین کارگردانی بلند خود) است که بر اساس فیلم کوتاه ۲۰۲۰ لورا نخوابیده است. سوسی بیکن در این فیلم نقش یک درمانگر به نام رز کوتر را بازی می‌کند که پس از مشاهده خودکشی عجیب یک بیمار، تجربیات نگران‌کننده و دلهره‌آور فزاینده‌ای را پشت سر می‌گذارد و او را به این باور می‌رساند که آنچه را که تجربه می‌کند ماوراء طبیعی است. جسی تی آشر، کایل گالنر، کال پن، و راب مورگان و همچنین کیتلین استیسی در نقش همان شخصیتی که در این فیلم کوتاه بازی کرد، در این فیلم بازی می‌کنند.
یک اقتباس بلند از فیلم کوتاه فین در ژوئن 2020 اعلام شد و بازیگران در اکتبر 2021 اضافه شدند. تصویربرداری اصلی آن ماه در نیوجرسی آغاز شد و در نوامبر به پایان رسید. پخش کننده پارامونت پیکچرز که در ابتدا قرار بود در سرویس استریم پارامونت پلاس عرضه شود، پس از نمایش آزمایشی مثبت، فیلم را در سینما اکران کند.
Smile در فستیوال شگفت انگیز در 22 سپتامبر 2022 نمایش داده شد و در 30 سپتامبر در ایالات متحده اکران شد. این فیلم با نقدهای مثبت منتقدان روبرو شد، آنها از بصری، مضامین، فیلمبرداری و عملکرد بیکن تمجید کردند، اما برخی از جامپ اسکرهای آن را مورد انتقاد قرار دادند. و شباهت هایی به دیگر فیلم های ترسناک The Ring and It Follows دارد. این یک موفقیت در باکس آفیس بود و 216.1 میلیون دلار در سراسر جهان در مقابل بودجه 17 میلیون دلاری فروخت.

معرفی داستان اسمایل 2022
در یک بخش روانپزشکی، دکتر رز کوتر، درمانگر، با لورا ویور، دانشجوی فارغ التحصیل که چند روز قبل شاهد خودکشی استاد تاریخ هنرش بود، ملاقات می کند. لورا ادعا می کند که موجودی به شکل افراد خندان او را ترسانده و به او گفته است که می میرد. کمی بعد، لورا به زمین می خورد و شروع به جیغ زدن می کند. پس از درخواست کمک رز، لورا را می بیند که ایستاده و لبخند می زند. با یک تکه گلدان شکسته، لورا با بریدن گلویش خود را می کشد. رز بعداً بیمار شیدایی خود کارل را می بیند که لبخند می زند و فریاد می زند که او می میرد. رز از پرستاران می خواهد که او را مهار کنند، فقط می بینند که او تمام مدت خواب بوده است. دکتر مورگان دسایی، سرپرست او که نگران سلامت روانی رز است، یک هفته به او مرخصی می دهد.
در روزهای بعد، توهمات ادامه می یابد و باعث می شود رز برای اطرافیانش بی بند و بار و خطرناک به نظر برسد. او با درمانگر سابقش، دکتر مادلین نورثکات، ملاقات می کند، که پیشنهاد می کند مشکلات او از مادر آزاردهنده و بیمار روانی او سرچشمه می گیرد که در کودکی شاهد مرگ او بر اثر مصرف بیش از حد دارو بود. در جشن تولد برادرزاده اش، هدیه رز با گربه مرده او جایگزین شده بود و بچه ها را وحشت زده کرد. او می بیند که مهمان مهمانی به او لبخند می زند و روی میز شیشه ای می افتد و مهمانی را با هرج و مرج به پایان می رساند. او شروع به شک می کند که قربانی یک نفرین شده است.
رز پس از اطلاع از اینکه پروفسور لورا قبل از مرگش به او پوزخند می‌زند، به ملاقات بیوه‌اش، ویکتوریا، می‌رود و متوجه می‌شود که کمی قبل از خودکشی خود شاهد خودکشی بوده است. رز از دوست پسر سابقش جوئل، کارآگاه پلیس، می خواهد که سوابق پلیس را بررسی کند. آنها چندین مورد را پیدا کردند که در آن شخصی شاهد خودکشی بود، سپس چند روز بعد در مقابل شخص دیگری که این الگو را ادامه داد، جان خود را از دست داد.
رز سعی می‌کند اوضاع را با هالی و تروور حل کند، اما فقط اوضاع را بدتر می‌کند، زیرا می‌بیند که تروور خودخواهانه نگران خودش است، پس از تماس با مادلین تا به او کمک کند تا از قبل شرایط را پشت سر بگذارد. مادر مرحومی که در کودکی بر اثر مصرف بیش از حد مواد مخدر درگذشت. همانطور که رز خشمگین پاسخ می دهد که چگونه هالی از آنچه اتفاق افتاده چیزی نمی داند.
توهمات رز تشدید می شود. جوئل متوجه می شود که تقریباً همه شاهدان در عرض یک هفته پس از دیدن خودکشی قبلی مرده اند، بنابراین متوجه می شود که رز نفرین شده است. استثنا رابرت تالی بود که در عوض شخص دیگری را به قتل رساند. رز و جوئل او را در زندان ملاقات می کنند، جایی که او ادعا می کند که موجودیت از تروما تغذیه می کند و تنها راه برای فرار از آن این است که یک نفر را در مقابل یک شاهد بکشید تا به آنها آسیب وارد کند و موجودیت را به آنها منتقل کند. رز با عصبانیت گزینه را رد می کند و می رود.
او در خانه با موجودی به شکل مادلین مواجه می شود، جایی که با خوشحالی به او هشدار می دهد که وقتش تمام شده است. او به طور ناگهانی با یک چاقو به سمت بیمارستان خود می‌رود و قصد دارد کارل را جلوی کسی بکشد تا او را به آنها بدهد. اما او تصمیم می گیرد که نمی تواند با آن کنار بیاید. مورگان با چاقو متوجه او می شود، اما او به سرعت دور می شود و باعث می شود که او به پلیس هشدار دهد.
رز به سمت خانه خانوادگی متروکه‌اش می‌رود و متوجه می‌شود که اگر تنها بماند نمی‌تواند آن را واگذار کند. رز به شکل مادرش با این موجودات روبرو می شود و مشخص می شود که در کودکی، رز مادرش را در حالی که او بر اثر مصرف بیش از حد مواد مخدر در حال مرگ بود، پیدا کرد، اما تصمیم گرفت کمک نگیرد. موجودیت به رز که توهم دارد حمله می کند.
به زودی جوئل با ردیابی تلفن رز بلند می شود. این موجود پوست خود را می کند تا شکل واقعی خود را آشکار کند - یک موجود انسان نما بدون پوست که بدنش از قربانیان قبلی که مصرف کرده بود، با مجموعه های متعدد آرواره های ناقص ساخته شده است که در دهانی عظیم و خندان لانه کرده اند. مشاهده شکل واقعی موجودیت به قدری برای رز آسیب زا است که باعث می شود او دچار یک فروپاشی عصبی شود و او در یک فلج ناشی از تروما سقوط کند. پس از اینکه سرانجام توانست ذهن رز را بشکند، با وارد کردن زور به درون بدنش از طریق دهانش، از ضربه روحی او تغذیه می کند و با روان او ادغام می شود. جوئل درب ورودی را شکست و دید که رز با لبخند خود را آتش زد و نفرین را به او منتقل کرد.

منبع: wikipedia]]> [تصویر: smile.jpg]
Smile یک فیلم ترسناک روان‌شناختی فراطبیعی آمریکایی محصول ۲۰۲۲ به نویسندگی و کارگردانی پارکر فین (در اولین کارگردانی بلند خود) است که بر اساس فیلم کوتاه ۲۰۲۰ لورا نخوابیده است. سوسی بیکن در این فیلم نقش یک درمانگر به نام رز کوتر را بازی می‌کند که پس از مشاهده خودکشی عجیب یک بیمار، تجربیات نگران‌کننده و دلهره‌آور فزاینده‌ای را پشت سر می‌گذارد و او را به این باور می‌رساند که آنچه را که تجربه می‌کند ماوراء طبیعی است. جسی تی آشر، کایل گالنر، کال پن، و راب مورگان و همچنین کیتلین استیسی در نقش همان شخصیتی که در این فیلم کوتاه بازی کرد، در این فیلم بازی می‌کنند.
یک اقتباس بلند از فیلم کوتاه فین در ژوئن 2020 اعلام شد و بازیگران در اکتبر 2021 اضافه شدند. تصویربرداری اصلی آن ماه در نیوجرسی آغاز شد و در نوامبر به پایان رسید. پخش کننده پارامونت پیکچرز که در ابتدا قرار بود در سرویس استریم پارامونت پلاس عرضه شود، پس از نمایش آزمایشی مثبت، فیلم را در سینما اکران کند.
Smile در فستیوال شگفت انگیز در 22 سپتامبر 2022 نمایش داده شد و در 30 سپتامبر در ایالات متحده اکران شد. این فیلم با نقدهای مثبت منتقدان روبرو شد، آنها از بصری، مضامین، فیلمبرداری و عملکرد بیکن تمجید کردند، اما برخی از جامپ اسکرهای آن را مورد انتقاد قرار دادند. و شباهت هایی به دیگر فیلم های ترسناک The Ring and It Follows دارد. این یک موفقیت در باکس آفیس بود و 216.1 میلیون دلار در سراسر جهان در مقابل بودجه 17 میلیون دلاری فروخت.

معرفی داستان اسمایل 2022
در یک بخش روانپزشکی، دکتر رز کوتر، درمانگر، با لورا ویور، دانشجوی فارغ التحصیل که چند روز قبل شاهد خودکشی استاد تاریخ هنرش بود، ملاقات می کند. لورا ادعا می کند که موجودی به شکل افراد خندان او را ترسانده و به او گفته است که می میرد. کمی بعد، لورا به زمین می خورد و شروع به جیغ زدن می کند. پس از درخواست کمک رز، لورا را می بیند که ایستاده و لبخند می زند. با یک تکه گلدان شکسته، لورا با بریدن گلویش خود را می کشد. رز بعداً بیمار شیدایی خود کارل را می بیند که لبخند می زند و فریاد می زند که او می میرد. رز از پرستاران می خواهد که او را مهار کنند، فقط می بینند که او تمام مدت خواب بوده است. دکتر مورگان دسایی، سرپرست او که نگران سلامت روانی رز است، یک هفته به او مرخصی می دهد.
در روزهای بعد، توهمات ادامه می یابد و باعث می شود رز برای اطرافیانش بی بند و بار و خطرناک به نظر برسد. او با درمانگر سابقش، دکتر مادلین نورثکات، ملاقات می کند، که پیشنهاد می کند مشکلات او از مادر آزاردهنده و بیمار روانی او سرچشمه می گیرد که در کودکی شاهد مرگ او بر اثر مصرف بیش از حد دارو بود. در جشن تولد برادرزاده اش، هدیه رز با گربه مرده او جایگزین شده بود و بچه ها را وحشت زده کرد. او می بیند که مهمان مهمانی به او لبخند می زند و روی میز شیشه ای می افتد و مهمانی را با هرج و مرج به پایان می رساند. او شروع به شک می کند که قربانی یک نفرین شده است.
رز پس از اطلاع از اینکه پروفسور لورا قبل از مرگش به او پوزخند می‌زند، به ملاقات بیوه‌اش، ویکتوریا، می‌رود و متوجه می‌شود که کمی قبل از خودکشی خود شاهد خودکشی بوده است. رز از دوست پسر سابقش جوئل، کارآگاه پلیس، می خواهد که سوابق پلیس را بررسی کند. آنها چندین مورد را پیدا کردند که در آن شخصی شاهد خودکشی بود، سپس چند روز بعد در مقابل شخص دیگری که این الگو را ادامه داد، جان خود را از دست داد.
رز سعی می‌کند اوضاع را با هالی و تروور حل کند، اما فقط اوضاع را بدتر می‌کند، زیرا می‌بیند که تروور خودخواهانه نگران خودش است، پس از تماس با مادلین تا به او کمک کند تا از قبل شرایط را پشت سر بگذارد. مادر مرحومی که در کودکی بر اثر مصرف بیش از حد مواد مخدر درگذشت. همانطور که رز خشمگین پاسخ می دهد که چگونه هالی از آنچه اتفاق افتاده چیزی نمی داند.
توهمات رز تشدید می شود. جوئل متوجه می شود که تقریباً همه شاهدان در عرض یک هفته پس از دیدن خودکشی قبلی مرده اند، بنابراین متوجه می شود که رز نفرین شده است. استثنا رابرت تالی بود که در عوض شخص دیگری را به قتل رساند. رز و جوئل او را در زندان ملاقات می کنند، جایی که او ادعا می کند که موجودیت از تروما تغذیه می کند و تنها راه برای فرار از آن این است که یک نفر را در مقابل یک شاهد بکشید تا به آنها آسیب وارد کند و موجودیت را به آنها منتقل کند. رز با عصبانیت گزینه را رد می کند و می رود.
او در خانه با موجودی به شکل مادلین مواجه می شود، جایی که با خوشحالی به او هشدار می دهد که وقتش تمام شده است. او به طور ناگهانی با یک چاقو به سمت بیمارستان خود می‌رود و قصد دارد کارل را جلوی کسی بکشد تا او را به آنها بدهد. اما او تصمیم می گیرد که نمی تواند با آن کنار بیاید. مورگان با چاقو متوجه او می شود، اما او به سرعت دور می شود و باعث می شود که او به پلیس هشدار دهد.
رز به سمت خانه خانوادگی متروکه‌اش می‌رود و متوجه می‌شود که اگر تنها بماند نمی‌تواند آن را واگذار کند. رز به شکل مادرش با این موجودات روبرو می شود و مشخص می شود که در کودکی، رز مادرش را در حالی که او بر اثر مصرف بیش از حد مواد مخدر در حال مرگ بود، پیدا کرد، اما تصمیم گرفت کمک نگیرد. موجودیت به رز که توهم دارد حمله می کند.
به زودی جوئل با ردیابی تلفن رز بلند می شود. این موجود پوست خود را می کند تا شکل واقعی خود را آشکار کند - یک موجود انسان نما بدون پوست که بدنش از قربانیان قبلی که مصرف کرده بود، با مجموعه های متعدد آرواره های ناقص ساخته شده است که در دهانی عظیم و خندان لانه کرده اند. مشاهده شکل واقعی موجودیت به قدری برای رز آسیب زا است که باعث می شود او دچار یک فروپاشی عصبی شود و او در یک فلج ناشی از تروما سقوط کند. پس از اینکه سرانجام توانست ذهن رز را بشکند، با وارد کردن زور به درون بدنش از طریق دهانش، از ضربه روحی او تغذیه می کند و با روان او ادغام می شود. جوئل درب ورودی را شکست و دید که رز با لبخند خود را آتش زد و نفرین را به او منتقل کرد.

منبع: wikipedia]]> <![CDATA[انیمیشن قرمز شدن ۲۰۲۲]]> https://forum.gnsorena.ir/showthread.php?tid=4973 Thu, 11 Aug 2022 14:04:15 +0430 atena]]> https://forum.gnsorena.ir/showthread.php?tid=4973 [تصویر: %D8%A7%D9%86%DB%8C%D9%85%DB%8C%D8%B4%D9%...%D9%86.jpg] اولین فیلم بلند دامی شی به عنوان کارگردان (او پیش از این هم برای انیمیشن کوتاه «بائو» برنده جایزه اسکار شده بود) در چندین زمینه دیگر هم جزو اولین‌هاست.

«قرمز شدن» اولین انیمیشنی است که توسط یک زن رنگین‌پوست (شی چینی-کانادایی است) و شاید اصلا اولین انیمیشنی باشد که از ابتدا تا انتها توسط یک زن ساخته شده است. دامی شی در آثار دیگر پیکسار مانند «شگفت‌انگیزان ۲»، «داستان اسباب‌بازی ۴» و «درون و بیرون» نیز همکاری داشته است. «قرمز شدن» بیانی زنده در سبک انیمیشن و داستان‌سرایی خود دارد که از یک پس‌زمینه بسیار شخصی می‌آید.

ارتباطی که مخاطب با شخصیت‌ها و جهان داستان برقرار می‌کند از شی و تیم خلاقش، از جمله جولیا چو، یکی از نویسندگانش، سرچشمه می‌گیرد و آن‌ها بخش‌هایی از سال‌های زندگی خود را با مخاطب به اشتراک می‌گذارند. بسیاری از فیلم‌های پیکسار دارای پیام‌های مضمونی قوی و روایت‌هایی مفهومی هستند اما قرمز شدن شاید شخصی‌ترین پروژه آن‌ها باشد، زیرا یک رابطه خانوادگی عمیقا صمیمی و پیوند بین یک مادر و دختر را به تصویر می‌کشد.

«قرمز شدن» به دلایل متعددی مانند شخصیت‌ها، روایت و مضامینش، اثری مهم است. مخاطبان در صحنه‌های آغازین، نه تنها با دنیای بازیگوشانه می آشنا می‌شوند، بلکه با گذشته خود شی نیز ارتباط برقرار می‌کنند.

این فیلم درباره می (رزالی چیانگ)، یک نوجوان ۱۳ ساله با اعتماد به نفس و دمدمی مزاج است که نمی‌داند یک دختر وظیفه‌شناس برای مادرش باشد یا این که با هرج و مرج و تحولات دوران نوجوانی خود کنار بیاید. مادر محافظه‌کار او، مینگ (ساندرا اوه) چندان با روحیات دخترش آشنا نیست. شیطنت‌ها و البته معضلات معمول دوران نوجوانی و بلوغ به اندازه کافی سخت هستند اما علاوه بر آن، می زمانی که بیش از حد احساساتی شود، به یک پاندای قرمز غول‌پیکر تبدیل می‌شود (که این قضیه با ریشه خانواده‌اش ارتباط دارد) و این موضوع قطعا چیزی نبوده که می در دوران نوجوانی انتظار آن را داشته باشد.

طرفداران پیکسار شاید از مشاهده انحرافات مشخص از مدل انیمیشن‌سازی معمول این استودیو خوشحال شوند. سبک «قرمز شدن» به شدت تحت تاثیر کارتون‌ها و انیمه‌های اواخر دهه ۹۰ میلادی و اوایل دهه اول قرن جدید است. حرکات و بیان اغراق‌آمیز شخصیت‌ها در جهت مخالف فیلم‌های اخیر پیکسار هستند.

هدف این انیمیشن ایجاد تصویری واقعی از افراد و مکان‌ها از طریق فناوری انیمیشن نیست، بلکه یک رویکرد خلاقانه و جسورانه در راس کار وجود دارد که سبک منطقی انیمیشن‌سازی را در اولویت‌های بعدی قرار می‌دهد. این رویکرد باعث می‌شود که ظاهر پاندای قرمز غول‌پیکر بیشتر برجسته شود و بافت پشمالو و نرم و خز این موجود نمونه‌ای از این مسئله است. وقتی دوست می، ابی (هین پارک) به او التماس می‌کند که بیشتر در آغوش پاندا بماند، کاملا اهمیت این موضوع را درک می‌کنیم.

داستان می و همچنین حال و هوا و سبک کلی فیلم، به شدت متاثر از فرهنگ اوایل دهه اول قرن جدید است. از آن‌جایی که این فیلم به نوعی دیدگاه شخصی شی درباره روابط مادر و دختری و دوران بلوغ است، کلیت داستان از ریشه‌ها و تجربیات او در این دوره زمانی خاص ریشه می‌گیرد. شی مانند انیمیشن کوتاه «بائو» در این‌جا هم از فرهنگ و تجربیات شخصی فراوان خودش کمک می‌گیرد. او در قالب این اثر، از دور نگاهی به زندگی خود می‌اندازد و واقعیتی کاملا قابل درک را ایجاد می‌کند که به طرزی خنده‌دار، اغراق‌آمیز و در عین حال معتبر است.

عشق واقعی او به این دوران از زندگی اوست که شخصیت و تجربیات زندگی شی را شکل داده است. وی فیلم را با عناصری از جمله تفاوت‌های فرهنگی بزرگ شدن در یک خانواده سنتی چینی در کانادا آغشته می‌کند و به همین خاطر، «قرمز شدن» شخصی‌ترین اثر پیکسار تاکنون است. قرمز شدن فقط یک اثر با داستانی عجیب و غریب و صرفا برای لذت بردن نیست، بلکه یک دفتر خاطرات انیمیشنی است که از بینندگان دعوت می‌کند تا برای مدتی کوتاه دنیای دیگران را هم تجربه کنند.

«قرمز شدن» برای بسیاری از نوجوانانی که این دوران سخت و اغلب خجالت‌آور را سپری می‌کنند و هم‌چنین بزرگسالانی که آن دوره زمانی از زندگی خود را به یاد می‌آورند قابل ارتباط و ملموس است. در طی داستان اشاره‌ای خنده‌دار به دوران قاعدگی وجود دارد که دورانی وحشتناک برای هر فردی که برای اولین بار این اتفاق بیولوژیکی را تجربه می‌کند محسوب می‌شود. فیلم مستقیما به اتفاقات جزئی این دوران نمی‌پردازد اما آن را به عنوان تمثیلی از معضلات دوران بلوغ بررسی می‌کند. ۳۰ دقیقه اول انیمیشن همه تاثیرات بلوغ بر رابطه یک مادر با فرزندش را نمایش می‌دهد: از انتخاب‌ها و تصمیمات شخصی مانند دوستان و سرگرمی‌ها گرفته تا مرحله عجیب آگاهی جنسی (مرحله‌ای که می‌تواند برای همه آزاردهنده باشد). تغییرات فیزیکی هم نمونه‌ای از این موارد است که بسیاری از مادران از آن می‌ترسند، چرا که این تغییرات بدان معناست که فرزندشان در حال بزرگ شدن است.

در این‌جا تغییرات فیزیکی می در قالب تبدیل شدن او به یک پاندای قرمز رنگ بامزه و پشمالو نمود پیدا می‌کند. فیلم همه چیز دارد. از نظر فنی شگفت‌انگیز و زیباست. تماشای آن سرگرم‌کننده است و تصاویر، بسیار روشن و رنگارنگ هستند. شادی و لذت خاصی در دل فیلم‌ وجود دارد. سبک خود انیمیشن نیز به اندازه شخصیت‌های اصلی هیجان‌انگیز است. خصوصیات خود داستان نیز به طور کلی لذت‌بخش به نظر می‌رسند. تورنتو محیط مناسبی برای روایت این داستان از تجربه یک مادر و دختر در دوران بلوغ است و هم‌چنین پس‌زمینه‌ای عالی برای نبرد بین سنت و مدرنیته محسوب می‌شود.

علاقه بیش از حد می و دوستانش به گروه فورتاون نمودی از این نبرد است. فورتاون گروه موسیقی متشکل از پنج پسر است که هر نسلی در دوران نوجوانی خود با آن‌ها خاطره دارد. این گروه به عنوان عنصری از روایت اصلی، همه مضامین و خطوط داستانی شخصیت‌ها را در کنار هم قرار می‌دهد و به تکمیل آن‌ها کمک می‌کند. تیم سازنده انیمیشن برای این که بیننده احساس آشنایی بیشتری با دنیای می داشته باشد، برای تهیه موسیقی اصلی فیلم، از بیلی آیلیش و فینیاس اوکانل کمک گرفت و تلاش کرد تا این موسیقی برای این دوره زمانی مناسب باشد و ذهن مخاطب را درگیر کند.

«قرمز شدن» دامی شی داستانی عمیقا شخصی و بسیار ملموس و سرشار از خلاقیت، نوستالژی و جذابیت‌ است. این اثر یکی از جاه‌طلبانه‌ترین انیمیشن‌های پیکسار با داستانی کاملا متعادل و برگرفته از نمادهای فرهنگی، تجربیات شخصی و فرهنگ امروزی است. روایت و طرح داستان به خوبی ترسیم شده است و بینندگان را با لحظاتی عمیقا تاثیرگذار مواجه می‌کند که هرگز تحت‌الشعاع عناصر طنزآمیز فیلم قرار نمی‌گیرند. شاید تماشاگران در طول این فیلم از شدت خندیدن اشک بریزند و در طول لحظات احساسی بین می و مینگ نیز دوباره گریه کنند. تمام فریم‌های این انیمیشن بیشترین جذابیت ممکن را دارند و تمام لحظات آن مهم هستند.

انیمیشن «قرمز شدن»، روز جمعه، ۱۱ مارس، در دیزنی‌پلاس منتشر می‌شود و مدت زمان آن ۱۰۰ دقیقه است و از جمله صداپیشگان آن می‌توان به رزالی چیانگ، ساندرا اوه و ادی چندلر اشاره کرد. 

منبع: https://www.plaza.ir/140105/384191/upcom...vies-2022/]]> [تصویر: %D8%A7%D9%86%DB%8C%D9%85%DB%8C%D8%B4%D9%...%D9%86.jpg] اولین فیلم بلند دامی شی به عنوان کارگردان (او پیش از این هم برای انیمیشن کوتاه «بائو» برنده جایزه اسکار شده بود) در چندین زمینه دیگر هم جزو اولین‌هاست.

«قرمز شدن» اولین انیمیشنی است که توسط یک زن رنگین‌پوست (شی چینی-کانادایی است) و شاید اصلا اولین انیمیشنی باشد که از ابتدا تا انتها توسط یک زن ساخته شده است. دامی شی در آثار دیگر پیکسار مانند «شگفت‌انگیزان ۲»، «داستان اسباب‌بازی ۴» و «درون و بیرون» نیز همکاری داشته است. «قرمز شدن» بیانی زنده در سبک انیمیشن و داستان‌سرایی خود دارد که از یک پس‌زمینه بسیار شخصی می‌آید.

ارتباطی که مخاطب با شخصیت‌ها و جهان داستان برقرار می‌کند از شی و تیم خلاقش، از جمله جولیا چو، یکی از نویسندگانش، سرچشمه می‌گیرد و آن‌ها بخش‌هایی از سال‌های زندگی خود را با مخاطب به اشتراک می‌گذارند. بسیاری از فیلم‌های پیکسار دارای پیام‌های مضمونی قوی و روایت‌هایی مفهومی هستند اما قرمز شدن شاید شخصی‌ترین پروژه آن‌ها باشد، زیرا یک رابطه خانوادگی عمیقا صمیمی و پیوند بین یک مادر و دختر را به تصویر می‌کشد.

«قرمز شدن» به دلایل متعددی مانند شخصیت‌ها، روایت و مضامینش، اثری مهم است. مخاطبان در صحنه‌های آغازین، نه تنها با دنیای بازیگوشانه می آشنا می‌شوند، بلکه با گذشته خود شی نیز ارتباط برقرار می‌کنند.

این فیلم درباره می (رزالی چیانگ)، یک نوجوان ۱۳ ساله با اعتماد به نفس و دمدمی مزاج است که نمی‌داند یک دختر وظیفه‌شناس برای مادرش باشد یا این که با هرج و مرج و تحولات دوران نوجوانی خود کنار بیاید. مادر محافظه‌کار او، مینگ (ساندرا اوه) چندان با روحیات دخترش آشنا نیست. شیطنت‌ها و البته معضلات معمول دوران نوجوانی و بلوغ به اندازه کافی سخت هستند اما علاوه بر آن، می زمانی که بیش از حد احساساتی شود، به یک پاندای قرمز غول‌پیکر تبدیل می‌شود (که این قضیه با ریشه خانواده‌اش ارتباط دارد) و این موضوع قطعا چیزی نبوده که می در دوران نوجوانی انتظار آن را داشته باشد.

طرفداران پیکسار شاید از مشاهده انحرافات مشخص از مدل انیمیشن‌سازی معمول این استودیو خوشحال شوند. سبک «قرمز شدن» به شدت تحت تاثیر کارتون‌ها و انیمه‌های اواخر دهه ۹۰ میلادی و اوایل دهه اول قرن جدید است. حرکات و بیان اغراق‌آمیز شخصیت‌ها در جهت مخالف فیلم‌های اخیر پیکسار هستند.

هدف این انیمیشن ایجاد تصویری واقعی از افراد و مکان‌ها از طریق فناوری انیمیشن نیست، بلکه یک رویکرد خلاقانه و جسورانه در راس کار وجود دارد که سبک منطقی انیمیشن‌سازی را در اولویت‌های بعدی قرار می‌دهد. این رویکرد باعث می‌شود که ظاهر پاندای قرمز غول‌پیکر بیشتر برجسته شود و بافت پشمالو و نرم و خز این موجود نمونه‌ای از این مسئله است. وقتی دوست می، ابی (هین پارک) به او التماس می‌کند که بیشتر در آغوش پاندا بماند، کاملا اهمیت این موضوع را درک می‌کنیم.

داستان می و همچنین حال و هوا و سبک کلی فیلم، به شدت متاثر از فرهنگ اوایل دهه اول قرن جدید است. از آن‌جایی که این فیلم به نوعی دیدگاه شخصی شی درباره روابط مادر و دختری و دوران بلوغ است، کلیت داستان از ریشه‌ها و تجربیات او در این دوره زمانی خاص ریشه می‌گیرد. شی مانند انیمیشن کوتاه «بائو» در این‌جا هم از فرهنگ و تجربیات شخصی فراوان خودش کمک می‌گیرد. او در قالب این اثر، از دور نگاهی به زندگی خود می‌اندازد و واقعیتی کاملا قابل درک را ایجاد می‌کند که به طرزی خنده‌دار، اغراق‌آمیز و در عین حال معتبر است.

عشق واقعی او به این دوران از زندگی اوست که شخصیت و تجربیات زندگی شی را شکل داده است. وی فیلم را با عناصری از جمله تفاوت‌های فرهنگی بزرگ شدن در یک خانواده سنتی چینی در کانادا آغشته می‌کند و به همین خاطر، «قرمز شدن» شخصی‌ترین اثر پیکسار تاکنون است. قرمز شدن فقط یک اثر با داستانی عجیب و غریب و صرفا برای لذت بردن نیست، بلکه یک دفتر خاطرات انیمیشنی است که از بینندگان دعوت می‌کند تا برای مدتی کوتاه دنیای دیگران را هم تجربه کنند.

«قرمز شدن» برای بسیاری از نوجوانانی که این دوران سخت و اغلب خجالت‌آور را سپری می‌کنند و هم‌چنین بزرگسالانی که آن دوره زمانی از زندگی خود را به یاد می‌آورند قابل ارتباط و ملموس است. در طی داستان اشاره‌ای خنده‌دار به دوران قاعدگی وجود دارد که دورانی وحشتناک برای هر فردی که برای اولین بار این اتفاق بیولوژیکی را تجربه می‌کند محسوب می‌شود. فیلم مستقیما به اتفاقات جزئی این دوران نمی‌پردازد اما آن را به عنوان تمثیلی از معضلات دوران بلوغ بررسی می‌کند. ۳۰ دقیقه اول انیمیشن همه تاثیرات بلوغ بر رابطه یک مادر با فرزندش را نمایش می‌دهد: از انتخاب‌ها و تصمیمات شخصی مانند دوستان و سرگرمی‌ها گرفته تا مرحله عجیب آگاهی جنسی (مرحله‌ای که می‌تواند برای همه آزاردهنده باشد). تغییرات فیزیکی هم نمونه‌ای از این موارد است که بسیاری از مادران از آن می‌ترسند، چرا که این تغییرات بدان معناست که فرزندشان در حال بزرگ شدن است.

در این‌جا تغییرات فیزیکی می در قالب تبدیل شدن او به یک پاندای قرمز رنگ بامزه و پشمالو نمود پیدا می‌کند. فیلم همه چیز دارد. از نظر فنی شگفت‌انگیز و زیباست. تماشای آن سرگرم‌کننده است و تصاویر، بسیار روشن و رنگارنگ هستند. شادی و لذت خاصی در دل فیلم‌ وجود دارد. سبک خود انیمیشن نیز به اندازه شخصیت‌های اصلی هیجان‌انگیز است. خصوصیات خود داستان نیز به طور کلی لذت‌بخش به نظر می‌رسند. تورنتو محیط مناسبی برای روایت این داستان از تجربه یک مادر و دختر در دوران بلوغ است و هم‌چنین پس‌زمینه‌ای عالی برای نبرد بین سنت و مدرنیته محسوب می‌شود.

علاقه بیش از حد می و دوستانش به گروه فورتاون نمودی از این نبرد است. فورتاون گروه موسیقی متشکل از پنج پسر است که هر نسلی در دوران نوجوانی خود با آن‌ها خاطره دارد. این گروه به عنوان عنصری از روایت اصلی، همه مضامین و خطوط داستانی شخصیت‌ها را در کنار هم قرار می‌دهد و به تکمیل آن‌ها کمک می‌کند. تیم سازنده انیمیشن برای این که بیننده احساس آشنایی بیشتری با دنیای می داشته باشد، برای تهیه موسیقی اصلی فیلم، از بیلی آیلیش و فینیاس اوکانل کمک گرفت و تلاش کرد تا این موسیقی برای این دوره زمانی مناسب باشد و ذهن مخاطب را درگیر کند.

«قرمز شدن» دامی شی داستانی عمیقا شخصی و بسیار ملموس و سرشار از خلاقیت، نوستالژی و جذابیت‌ است. این اثر یکی از جاه‌طلبانه‌ترین انیمیشن‌های پیکسار با داستانی کاملا متعادل و برگرفته از نمادهای فرهنگی، تجربیات شخصی و فرهنگ امروزی است. روایت و طرح داستان به خوبی ترسیم شده است و بینندگان را با لحظاتی عمیقا تاثیرگذار مواجه می‌کند که هرگز تحت‌الشعاع عناصر طنزآمیز فیلم قرار نمی‌گیرند. شاید تماشاگران در طول این فیلم از شدت خندیدن اشک بریزند و در طول لحظات احساسی بین می و مینگ نیز دوباره گریه کنند. تمام فریم‌های این انیمیشن بیشترین جذابیت ممکن را دارند و تمام لحظات آن مهم هستند.

انیمیشن «قرمز شدن»، روز جمعه، ۱۱ مارس، در دیزنی‌پلاس منتشر می‌شود و مدت زمان آن ۱۰۰ دقیقه است و از جمله صداپیشگان آن می‌توان به رزالی چیانگ، ساندرا اوه و ادی چندلر اشاره کرد. 

منبع: https://www.plaza.ir/140105/384191/upcom...vies-2022/]]> <![CDATA[نقد و بررسی فیلم ۲۸ هفته بعد]]> https://forum.gnsorena.ir/showthread.php?tid=4833 Thu, 09 Jun 2022 09:13:19 +0430 ahmad5280]]> https://forum.gnsorena.ir/showthread.php?tid=4833
کاراکترهای فیلم هیچ ارتباطی با کاراکترهای قسمت نخست ندارند. فیلمساز یک سوم آغازین فیلم را صرف معرفی این کاراکترهای تازه و برپایی طرح داستانی کرده است. مابقی فیلم چیزی نیست جز تکرار طوطی وار حرف‌ها و مایه‌های فیلم نخست چهل پنجاه دقیقهٔ پایانی فیلم مجموعه‌ای است از تعقیب و گریزهای مکرر، تیراندازی‌های ملال آور، و گریز هراسناک آدم‌ها در تونل‌ها و راهروهای تاریک. مهمترین مشکل فیلم در فصل‌های اکشن فیلم خودنمایی می‌کند. ۲۸ هفته بعد مبتلا به عارضهٔ دوربینی «پروژهٔ جادوگر بلر» است؛ تکان‌های دوربین انریکوئه چیداک در فیلم ۲۸ هفته بعد به حدی تکان دهنده است که عملاً تماشاگر را دچار گیجی و دل به هم خوردگی می‌کند. تدوین فیلم نیز بسیار پرشتاب است به طوری که طول عمر یک نما از یک ثانیه بیشتر نیست. به این ترتیب مشکل بتوان دریافت که در فصل‌های اکشن چه می‌گذرد. برای مثال در یکی از صحنه‌های اکشن فیلم یکی از آدم‌های قصه کشته می‌شود اما نماهای پرتکان فیلم چنان به سرعت سپری می‌شود که تماشاگر اصلاً متوجه قضیه نمی‌شود. تنها در فصل‌های بعدی است که تماشاگر از غیبت این کاراکتر پی می‌برد که کشته شده است.

قصهٔ فیلم در یک انگلستان مبتلا به ویروس مرگبار «خشم» سپری می‌شود. موج نخست حملهٔ ویروس سبب شده تا مردم به گوشه و کنار کشور فرار کنند. دن (رابرت کارلایل) و آلیس (کاترین مکورمک) و اندی (مکینتاش ماگلتون) هستند. بچه‌ها برای در امان ماندن از ویروس به اسپانیا فرستاده شده‌اند. دن و آلیس در کلبه‌ای روستایی مخفی شده‌اند. سپس مخفیگاه مذکور توسط گروهی از مبتلایان به ویروس کشف می‌شود. دن با تصور اینکه آلیس کشته شده، بزدلانه فرار می‌کند. ۲۸ هفته بعد، بچه‌ها به خانه باز می‌گردند. همه چنین تصور می‌کنند که بحران سپری شده اما موج دوم حملهٔ ویروس آغاز می‌شود. موج دومخ به مراتب گسترده‌تر و شدیدتر از موج اول است. به این ترتیب برنامه‌های حکومت برای اسکان مجدد مردم در شهرها با مشکل مواجه می‌شود. اعضای ارتش آمریکا، از جمله رئیس گروه پزشکی (رُز بایرن) درصدد هستند که جلوی رشد و شیوع ویروس را بگیرند. آنها تصمیم گرفته‌اند که در صورت عدم موفقیت در این امر، برنامهٔ «رمز سرخ» را به مرحلهٔ اجرا درآورند؛ برنامه‌ای که بسیار خشن و بیرحمانه است و …

در فیلم ۲۸ هفته بعد ارتش آمریکا در قطب منفی قصه قرار دارد. سازندگان فیلم تلاش خود را کرده‌اند که شباهت‌ها و مقایسه‌هایی میان ماجراهای فیلم و قضیهٔ عراق، یازده سپتامبر و مسایل سیاسی روز برقرار کنند. البته این را هم نباید فراموش کرد که تنها آدم‌های نسبتاً مطبوع فیلم دو آمریکایی‌اند. (نتیجهٔ اخلاقی: درست است که همراهی حکومت بریتانیا با آمریکا در جنگ عراق کار درستی نبود اما نباید فراموش کرد که آمریکا متحد اصلی بریتانیاست!!) فیلم نتوانسته کاراکترهای دوست داشتنی و سمپاتیکی ارایه کند. به سختی می‌توان قهرمانی در این فیلم پیدا کرد. کاراکترهای کلیدی فیلم که باید سمپاتیک باشند ناگهان مرتکب اعمال شنیع می‌شوند و به این ترتیب تماشاگر را از خویش نومید می‌سازند. همهٔ این‌ها شکستن نابخردانهٔ قواعد اصلی فیلم‌های ژانر ترسناک است. وجود تصادف – به مثابهٔ عاملی برای پیشبرد قصه – در نیمهٔ دوم فیلم نیز بدجوری توی چشم می‌زند و پایان بندی هم بیش از حد «باز» و «گشوده» است.

۲۸ هفته بعد جدا از همه ایرادات‌اش، از حیث سبک و سیاق بصری شباهت زیادی به ۲۸ روز بعد دارد. لندن فیلم سینمایی تیره و تار و رنگ و رو باخته دارد. نماهای دور از خیابان‌های خالی و ساختمان‌های متروک شهر، عجیب و فراموش ناشدنی است. ۲۸ هفته بعد نتوانسته هیجان و جذابیت ۲۸ روز بعد را بازآفرینی کند. این فیلم صرفاً مجموعه‌ای است از صحنه‌های آشفتهٔ اکشن، لحظات ایجاد شوک و صحنه‌های خونریزی پیچیده شده در لفاف سبک و استیل سینمایی. در دوران اخیر فیلم‌های ارزنده‌ای در ژانر زامبی/ تریلر به روی پرده آمده است؛ فیلم‌های مثل ۲۸ روز بعد، بازسازی سپیده دم مردگان، سرزمین مردگان، شان مردگان و … متاسفانه فیلم ۲۸ هفته بعد جایی در این فهرست ندارد.
منبع: https://www.plaza.ir/140103/353069/the-b...the-world/]]>
کاراکترهای فیلم هیچ ارتباطی با کاراکترهای قسمت نخست ندارند. فیلمساز یک سوم آغازین فیلم را صرف معرفی این کاراکترهای تازه و برپایی طرح داستانی کرده است. مابقی فیلم چیزی نیست جز تکرار طوطی وار حرف‌ها و مایه‌های فیلم نخست چهل پنجاه دقیقهٔ پایانی فیلم مجموعه‌ای است از تعقیب و گریزهای مکرر، تیراندازی‌های ملال آور، و گریز هراسناک آدم‌ها در تونل‌ها و راهروهای تاریک. مهمترین مشکل فیلم در فصل‌های اکشن فیلم خودنمایی می‌کند. ۲۸ هفته بعد مبتلا به عارضهٔ دوربینی «پروژهٔ جادوگر بلر» است؛ تکان‌های دوربین انریکوئه چیداک در فیلم ۲۸ هفته بعد به حدی تکان دهنده است که عملاً تماشاگر را دچار گیجی و دل به هم خوردگی می‌کند. تدوین فیلم نیز بسیار پرشتاب است به طوری که طول عمر یک نما از یک ثانیه بیشتر نیست. به این ترتیب مشکل بتوان دریافت که در فصل‌های اکشن چه می‌گذرد. برای مثال در یکی از صحنه‌های اکشن فیلم یکی از آدم‌های قصه کشته می‌شود اما نماهای پرتکان فیلم چنان به سرعت سپری می‌شود که تماشاگر اصلاً متوجه قضیه نمی‌شود. تنها در فصل‌های بعدی است که تماشاگر از غیبت این کاراکتر پی می‌برد که کشته شده است.

قصهٔ فیلم در یک انگلستان مبتلا به ویروس مرگبار «خشم» سپری می‌شود. موج نخست حملهٔ ویروس سبب شده تا مردم به گوشه و کنار کشور فرار کنند. دن (رابرت کارلایل) و آلیس (کاترین مکورمک) و اندی (مکینتاش ماگلتون) هستند. بچه‌ها برای در امان ماندن از ویروس به اسپانیا فرستاده شده‌اند. دن و آلیس در کلبه‌ای روستایی مخفی شده‌اند. سپس مخفیگاه مذکور توسط گروهی از مبتلایان به ویروس کشف می‌شود. دن با تصور اینکه آلیس کشته شده، بزدلانه فرار می‌کند. ۲۸ هفته بعد، بچه‌ها به خانه باز می‌گردند. همه چنین تصور می‌کنند که بحران سپری شده اما موج دوم حملهٔ ویروس آغاز می‌شود. موج دومخ به مراتب گسترده‌تر و شدیدتر از موج اول است. به این ترتیب برنامه‌های حکومت برای اسکان مجدد مردم در شهرها با مشکل مواجه می‌شود. اعضای ارتش آمریکا، از جمله رئیس گروه پزشکی (رُز بایرن) درصدد هستند که جلوی رشد و شیوع ویروس را بگیرند. آنها تصمیم گرفته‌اند که در صورت عدم موفقیت در این امر، برنامهٔ «رمز سرخ» را به مرحلهٔ اجرا درآورند؛ برنامه‌ای که بسیار خشن و بیرحمانه است و …

در فیلم ۲۸ هفته بعد ارتش آمریکا در قطب منفی قصه قرار دارد. سازندگان فیلم تلاش خود را کرده‌اند که شباهت‌ها و مقایسه‌هایی میان ماجراهای فیلم و قضیهٔ عراق، یازده سپتامبر و مسایل سیاسی روز برقرار کنند. البته این را هم نباید فراموش کرد که تنها آدم‌های نسبتاً مطبوع فیلم دو آمریکایی‌اند. (نتیجهٔ اخلاقی: درست است که همراهی حکومت بریتانیا با آمریکا در جنگ عراق کار درستی نبود اما نباید فراموش کرد که آمریکا متحد اصلی بریتانیاست!!) فیلم نتوانسته کاراکترهای دوست داشتنی و سمپاتیکی ارایه کند. به سختی می‌توان قهرمانی در این فیلم پیدا کرد. کاراکترهای کلیدی فیلم که باید سمپاتیک باشند ناگهان مرتکب اعمال شنیع می‌شوند و به این ترتیب تماشاگر را از خویش نومید می‌سازند. همهٔ این‌ها شکستن نابخردانهٔ قواعد اصلی فیلم‌های ژانر ترسناک است. وجود تصادف – به مثابهٔ عاملی برای پیشبرد قصه – در نیمهٔ دوم فیلم نیز بدجوری توی چشم می‌زند و پایان بندی هم بیش از حد «باز» و «گشوده» است.

۲۸ هفته بعد جدا از همه ایرادات‌اش، از حیث سبک و سیاق بصری شباهت زیادی به ۲۸ روز بعد دارد. لندن فیلم سینمایی تیره و تار و رنگ و رو باخته دارد. نماهای دور از خیابان‌های خالی و ساختمان‌های متروک شهر، عجیب و فراموش ناشدنی است. ۲۸ هفته بعد نتوانسته هیجان و جذابیت ۲۸ روز بعد را بازآفرینی کند. این فیلم صرفاً مجموعه‌ای است از صحنه‌های آشفتهٔ اکشن، لحظات ایجاد شوک و صحنه‌های خونریزی پیچیده شده در لفاف سبک و استیل سینمایی. در دوران اخیر فیلم‌های ارزنده‌ای در ژانر زامبی/ تریلر به روی پرده آمده است؛ فیلم‌های مثل ۲۸ روز بعد، بازسازی سپیده دم مردگان، سرزمین مردگان، شان مردگان و … متاسفانه فیلم ۲۸ هفته بعد جایی در این فهرست ندارد.
منبع: https://www.plaza.ir/140103/353069/the-b...the-world/]]> <![CDATA[اخبار سینما تلویزیون]]> https://forum.gnsorena.ir/showthread.php?tid=2004 Fri, 09 Nov 2018 12:33:34 +0330 omidrock]]> https://forum.gnsorena.ir/showthread.php?tid=2004 ۲۰ قسمت از سریال «بانوی عمارت» تدوین شد
[تصویر: 97-08-12ba1455.jpg]
تاکنون حدود ۲۰ قسمت از سریال «بانوی عمارت» به کارگردانی عزیزالله حمیدنژاد تدوین شده است.
به گزارش مهر، تصویربرداری سریال «بانوی عمارت» به کارگردانی عزیزالله حمیدنژاد و تهیه کنندگی مجید مولایی چندی پیش به پایان رسید و تدوین سریال نیز همزمان انجام می شد. تاکنون ۲۰ قسمت از سریال «بانوی عمارت» به تدوین رسیده است و این سریال همچنان مراحل پس از تولید را طی می کند.
 
موسیقی سریال توسط فردین خلعتبری ساخته می شود و سایر مراحل صداگذاری و ویژوآل نیز به تدریج پیش می رود.
 
«بانوی عمارت» عاشقانه ای را در مقطعی از تاریخ قاجار روایت می کند. تهران، کاشان و قزوین شهرهایی است که این مجموعه تلویزیونی در آنها تصویربرداری شد.
 
پانته آ پناهی ها، علیرضا شجاع نوری، اندیشه فولادوند، غزل شاکری، رامتین خدا پناهی، سیروس میمنت، حسام منظور، شبنم فرشاد جو، مینا وحید، نیکی نصیریان، مهتاج نجومی، صالح میرزا آقایی، احسان امانی، محمد فیلی، فریدون سورانی، حسن سرچاهی، احمد یاوری، مریم مومن، پاوان افسر، مهری آل آقا، صادق ملک، مجید سعیدی و سعید بحر العلومی از جمله بازیگران این مجموعه تلویزیونی هستند که برای پخش از شبکه سه سیما آماده می شود.
 


آخرین وضعیت فوق‌لیسانسه‌ها از زبان سروش صحت
[تصویر: 97-08-12ba1423.jpg]
سروش صحت درباره آخرین وضعیت سریال فوق‌لیسانسه‌ها توضیحاتی را ارائه داد.
سروش صحت در خصوص آخرین وضعیت سریال فوق‌لیسانسه‌ها به ایلنا گفت: درحال حاضر فیلم سینمایی را در مرحله پیش‌تولید دارم که هنوز نمی‌توانم درباره آن خبری را اعلام کنم ولی به‌زودی ساخت آن را آغاز کرده و بلافاصله بعد از آن به‌سراغ ساخت فوق‌لیسانسه‌ها می‌روم.
 
وی همچنین درباره اینکه آیا بازیگران سری تازه لیسانسه‌ها تغییری خواهد کرد، اظهار داشت: با وجود اینکه دو فصل قبلی سریال در طی یکی دو سال اخیر فیلمبرداری شده، این امکان وجود دارد که برخی از بازیگران فصل‌های قبلی کار داشته باشند و نتوانند در سری تازه حضور پیدا کنند که این موضوع طبیعی است. اما باید بگویم که ترکیب و هسته اصلی بازیگران سریال همان ترکیب دو فصل قبل بوده و تنها ممکن است که یکی دو نفر تغییر کنند.
 
سریال لیسانسه‌ها به کارگردانی سروش صحت تا به‌حال در دو فصل از شبکه سه‌سیما پخش و در هر بار با استقبال مواجه شده و فوق‌لیسانسه سری سوم این سریال است.
بازیگر «مغزهای کوچک‌ زنگ‌زده»: در این فیلم فقط گوشه‌ای از زندگی مردم را نشان دادیم
[تصویر: 97-08-12ba1586.jpg]
بازیگر فیلم سینمایی «مغزهای کوچک زنگ زده» گفت: ما در این فیلم فقط گوشه‌ای از زندگی مردم را نشان دادیم، این در حالی است که در اخبار و اطلاع رسانی‌هایمان با اتفاقاتی بدتر از این‌ها هم روبرو می‌شویم.
فرید سجادی ‌حسینی که این روزها فیلم «مغزهای کوچک زنگ زده» به کارگردانی هومن سیدی را روی پرده سینماها دارد و در این فیلم علاوه بر بازیگری، سرپرستی گروه کارگردانی راهم برعهده داشته، در گفت‌وگویی با ایسنا درباره مشکلاتی که برای ساخت فیلمی مانند «مغزهای کوچک زنگ‌زده» به عنوان یک اثر اجتماعی وجود داشت توضیح داد: من خیلی در جریان ایرادات یا ممیزی‌هایی که به این اثر نسبت دادند نیستم، زیرا هرچه بوده قبل از نهایی شدن حضور من در این فیلم رخ داده است. به این معنی که تا زمانی که اصلاحات انجام و اعمال نظر نشود پروانه ساخت صادر نخواهد شد. با این حال در راه تولید این اثر هم مانند دیگر فیلم‌های اجتماعی مشکلاتی وجود داشته است.
 
او اضافه کرد: بحث سیاه‌نما بودن یک فیلم یا خوش‌آمد بودن اثر برای جشنواره‌های خارجی به خیلی از فیلم‌ها مخصوصا آثاری که به مسائل اجتماعی می‌پردازد، نسبت داده می‌شود، اما من این حرف را قبول ندارم. جهان به طور کلی سیاه ـ سفید است یعنی برخی چیزها در دنیا سفید هستند و برخی سیاه‌اند. هر فیلمسازی به مسائل اجتماعی نگاه متفاوتی دارد. همه می‌توانند هر جای دنیا که باشند فیلم سیاه بسازند اما نباید از آن اثر نتیجه‌گیری کلی کرد و به همه جامعه تعمیم داد.
 
سجادی حسینی با اشاره به اینکه این حرف‌ها درباره فیلم «مغزهای کوچک زنگ زده» هم بیان شد، ادامه داد: این یک نگاه جعلی است که بگوییم جهان به سمت سیاهی در حرکت است. ما هم در این فیلم یک گوشه‌ای از زندگی مردم را نشان دادیم در حالی که ما در اخبار با اتفاقاتی بدتر از اینها هم مواجه هستیم.
 
وی که سابقه کارگردانی هم دارد، درباره تجربه کار با هومن سیدی به عنوان کارگردان بیان کرد: من پیش از این فیلم سینمایی، با آقای سیدی همکاری داشتم البته در موقعیتی کاملا برعکس یعنی من در مقام کارگردان سریال «مهرآباد» بودم و او بازیگر. بنابر این با نگاه او در شخصیت پردازی و تیپ سازی‌اش آشنا بودم و می‌دانستم بسیار دقیق به اتفاقات نگاه می‌کند.  من حتی در زمان ساخت آن سریال هم در برخی سکانس‌ها از او مشورت می‌گرفتم و خوشحالم که توانستم در این اثر همراه او باشم.
 
بازیگر فیلم‌های «فروشنده» و «ایتالیا ایتالیا» درباره تنوع ژانر فیلم‌هایی که روی پرده سینما هستند، گفت: در یک سینمای استاندارد باید تمام ژانرهای سینمایی وجود داشته باشند اما مساله‌ای که در کشور ما وجود دارد این است، کسی که در زمینه فیلم‌های اجتماعی سرمایه‌گذاری می‌کند بعد از اکران و نمایش اثرش می‌بیند بیشترین میزان فروش به آثار کمدی می‌رسد، هرچند که فیلم‌های خوش‌ساختی نباشند، بنابر این پس از چنین تجربه‌ای پول و سرمایه‌اش را برای ساخت این نوع آثار (کمدی) منتقل می‌کند.
 
او با تاکید بر اینکه "اینها بیشتر تاجر هستند تا هنرمند" گفت: برخی هیچ قیدی به جامعه خود ندارند و مصلح اجتماعی هم نیستند که بخواهند فیلم اجتماعی بسازند بنابر این سرمایه‌شان را به سمتی می‌برند که برایشان سود بیشتری هم به همراه داشته باشد و اینچنین حجم تولیدات کمدی بالا می‌رود و کارهای اجتماعی به علت آنکه فروش کمتری دارند مهجور می‌شوند.
 
سجادی حسینی اضافه کرد: اگر دولت و وزارت ارشاد بخواهد نظارت بیشتری داشته باشد، باید شرایطی ایجاد شود که فیلمسازان اجتماعی مورد حمایت باشند، مثل زمانی که فیلم‌های دفاع مقدسی ساخته می‌شد. یک زمانی بحث نگاتیو بود و وزارت ارشاد با دادن نگاتیو به فیلمسازان از آن‌ها حمایت می‌کرد. البته همه این حرف‌ها در شرایطی محقق خواهد شد که مصلحان اجتماعی مانند وزارت ارشاد به طور کلی در نظرشان باشد تا از آثاری که باعث آگاهی جامعه می‌شوند و فضای سینمای کشور را تحت تاثیر خود قرار می‌دهد، حمایت کنند.
 
وی همچنین خاطر نشان کرد: وقتی مردم فیلم کمدی دوست دارند، نباید جلوی ساخت آن هم گرفته شود این مثل همان اتفاقی است که برای برنامه ۹۰ آقای فردوسی پور رخ داد و با وجود تعداد مخاطبان بالا از پخش این برنامه جلوگیری شد. نظارت‌های بیش از حد دست و پای هنرمندان را می‌گیرد و نمی‌گذارد کارشان را به درستی انجام دهند. این محدودیت‌ها هم در سینمای اجتماعی وجود دارد و هم در سینمای کمدی.
 
او در پایان گفت: برخی نگاهشان به صورت عادت انتقادی و ارزیابی اجتماعی است. اما نگاه من به این شکل نیست و انتقادی برخورد نمی‌کنم. در شرایط امروز جامعه از حیث تولید، تهیه‌کننده و سرمایه‌گذار مهم‌تر از کارگردان است یعنی اگر سرمایه در دست کارگردان قرار نگیرد اصلا نمی‌تواند فیلم بسازد و مجبور می‌شود مینیمالیستی‌تر اثرش را بسازد و از سر و ته آن بزند. در این میان برخی تهیه‌کننده‌ها خوشبخنانه هنوز محکم ایستاده‌اند و تلاش می‌کنند تا آثار اجتماعی بسازند. اما از زاویه خلق اثر، کارگردان و نویسنده مهم‌تر است و اوست که باید تهیه کننده را مجاب کند تا برای فیلمش هزینه کند. پس در نهایت می‌توان گفت باید کارگردانانی را تربیت کنیم که بتوانند روی آثار اجتماعی کار کنند و نویسنده هایی را داشته باشیم که به نگارش این سبک آثار بپردازند.
]]> ۲۰ قسمت از سریال «بانوی عمارت» تدوین شد
[تصویر: 97-08-12ba1455.jpg]
تاکنون حدود ۲۰ قسمت از سریال «بانوی عمارت» به کارگردانی عزیزالله حمیدنژاد تدوین شده است.
به گزارش مهر، تصویربرداری سریال «بانوی عمارت» به کارگردانی عزیزالله حمیدنژاد و تهیه کنندگی مجید مولایی چندی پیش به پایان رسید و تدوین سریال نیز همزمان انجام می شد. تاکنون ۲۰ قسمت از سریال «بانوی عمارت» به تدوین رسیده است و این سریال همچنان مراحل پس از تولید را طی می کند.
 
موسیقی سریال توسط فردین خلعتبری ساخته می شود و سایر مراحل صداگذاری و ویژوآل نیز به تدریج پیش می رود.
 
«بانوی عمارت» عاشقانه ای را در مقطعی از تاریخ قاجار روایت می کند. تهران، کاشان و قزوین شهرهایی است که این مجموعه تلویزیونی در آنها تصویربرداری شد.
 
پانته آ پناهی ها، علیرضا شجاع نوری، اندیشه فولادوند، غزل شاکری، رامتین خدا پناهی، سیروس میمنت، حسام منظور، شبنم فرشاد جو، مینا وحید، نیکی نصیریان، مهتاج نجومی، صالح میرزا آقایی، احسان امانی، محمد فیلی، فریدون سورانی، حسن سرچاهی، احمد یاوری، مریم مومن، پاوان افسر، مهری آل آقا، صادق ملک، مجید سعیدی و سعید بحر العلومی از جمله بازیگران این مجموعه تلویزیونی هستند که برای پخش از شبکه سه سیما آماده می شود.
 


آخرین وضعیت فوق‌لیسانسه‌ها از زبان سروش صحت
[تصویر: 97-08-12ba1423.jpg]
سروش صحت درباره آخرین وضعیت سریال فوق‌لیسانسه‌ها توضیحاتی را ارائه داد.
سروش صحت در خصوص آخرین وضعیت سریال فوق‌لیسانسه‌ها به ایلنا گفت: درحال حاضر فیلم سینمایی را در مرحله پیش‌تولید دارم که هنوز نمی‌توانم درباره آن خبری را اعلام کنم ولی به‌زودی ساخت آن را آغاز کرده و بلافاصله بعد از آن به‌سراغ ساخت فوق‌لیسانسه‌ها می‌روم.
 
وی همچنین درباره اینکه آیا بازیگران سری تازه لیسانسه‌ها تغییری خواهد کرد، اظهار داشت: با وجود اینکه دو فصل قبلی سریال در طی یکی دو سال اخیر فیلمبرداری شده، این امکان وجود دارد که برخی از بازیگران فصل‌های قبلی کار داشته باشند و نتوانند در سری تازه حضور پیدا کنند که این موضوع طبیعی است. اما باید بگویم که ترکیب و هسته اصلی بازیگران سریال همان ترکیب دو فصل قبل بوده و تنها ممکن است که یکی دو نفر تغییر کنند.
 
سریال لیسانسه‌ها به کارگردانی سروش صحت تا به‌حال در دو فصل از شبکه سه‌سیما پخش و در هر بار با استقبال مواجه شده و فوق‌لیسانسه سری سوم این سریال است.
بازیگر «مغزهای کوچک‌ زنگ‌زده»: در این فیلم فقط گوشه‌ای از زندگی مردم را نشان دادیم
[تصویر: 97-08-12ba1586.jpg]
بازیگر فیلم سینمایی «مغزهای کوچک زنگ زده» گفت: ما در این فیلم فقط گوشه‌ای از زندگی مردم را نشان دادیم، این در حالی است که در اخبار و اطلاع رسانی‌هایمان با اتفاقاتی بدتر از این‌ها هم روبرو می‌شویم.
فرید سجادی ‌حسینی که این روزها فیلم «مغزهای کوچک زنگ زده» به کارگردانی هومن سیدی را روی پرده سینماها دارد و در این فیلم علاوه بر بازیگری، سرپرستی گروه کارگردانی راهم برعهده داشته، در گفت‌وگویی با ایسنا درباره مشکلاتی که برای ساخت فیلمی مانند «مغزهای کوچک زنگ‌زده» به عنوان یک اثر اجتماعی وجود داشت توضیح داد: من خیلی در جریان ایرادات یا ممیزی‌هایی که به این اثر نسبت دادند نیستم، زیرا هرچه بوده قبل از نهایی شدن حضور من در این فیلم رخ داده است. به این معنی که تا زمانی که اصلاحات انجام و اعمال نظر نشود پروانه ساخت صادر نخواهد شد. با این حال در راه تولید این اثر هم مانند دیگر فیلم‌های اجتماعی مشکلاتی وجود داشته است.
 
او اضافه کرد: بحث سیاه‌نما بودن یک فیلم یا خوش‌آمد بودن اثر برای جشنواره‌های خارجی به خیلی از فیلم‌ها مخصوصا آثاری که به مسائل اجتماعی می‌پردازد، نسبت داده می‌شود، اما من این حرف را قبول ندارم. جهان به طور کلی سیاه ـ سفید است یعنی برخی چیزها در دنیا سفید هستند و برخی سیاه‌اند. هر فیلمسازی به مسائل اجتماعی نگاه متفاوتی دارد. همه می‌توانند هر جای دنیا که باشند فیلم سیاه بسازند اما نباید از آن اثر نتیجه‌گیری کلی کرد و به همه جامعه تعمیم داد.
 
سجادی حسینی با اشاره به اینکه این حرف‌ها درباره فیلم «مغزهای کوچک زنگ زده» هم بیان شد، ادامه داد: این یک نگاه جعلی است که بگوییم جهان به سمت سیاهی در حرکت است. ما هم در این فیلم یک گوشه‌ای از زندگی مردم را نشان دادیم در حالی که ما در اخبار با اتفاقاتی بدتر از اینها هم مواجه هستیم.
 
وی که سابقه کارگردانی هم دارد، درباره تجربه کار با هومن سیدی به عنوان کارگردان بیان کرد: من پیش از این فیلم سینمایی، با آقای سیدی همکاری داشتم البته در موقعیتی کاملا برعکس یعنی من در مقام کارگردان سریال «مهرآباد» بودم و او بازیگر. بنابر این با نگاه او در شخصیت پردازی و تیپ سازی‌اش آشنا بودم و می‌دانستم بسیار دقیق به اتفاقات نگاه می‌کند.  من حتی در زمان ساخت آن سریال هم در برخی سکانس‌ها از او مشورت می‌گرفتم و خوشحالم که توانستم در این اثر همراه او باشم.
 
بازیگر فیلم‌های «فروشنده» و «ایتالیا ایتالیا» درباره تنوع ژانر فیلم‌هایی که روی پرده سینما هستند، گفت: در یک سینمای استاندارد باید تمام ژانرهای سینمایی وجود داشته باشند اما مساله‌ای که در کشور ما وجود دارد این است، کسی که در زمینه فیلم‌های اجتماعی سرمایه‌گذاری می‌کند بعد از اکران و نمایش اثرش می‌بیند بیشترین میزان فروش به آثار کمدی می‌رسد، هرچند که فیلم‌های خوش‌ساختی نباشند، بنابر این پس از چنین تجربه‌ای پول و سرمایه‌اش را برای ساخت این نوع آثار (کمدی) منتقل می‌کند.
 
او با تاکید بر اینکه "اینها بیشتر تاجر هستند تا هنرمند" گفت: برخی هیچ قیدی به جامعه خود ندارند و مصلح اجتماعی هم نیستند که بخواهند فیلم اجتماعی بسازند بنابر این سرمایه‌شان را به سمتی می‌برند که برایشان سود بیشتری هم به همراه داشته باشد و اینچنین حجم تولیدات کمدی بالا می‌رود و کارهای اجتماعی به علت آنکه فروش کمتری دارند مهجور می‌شوند.
 
سجادی حسینی اضافه کرد: اگر دولت و وزارت ارشاد بخواهد نظارت بیشتری داشته باشد، باید شرایطی ایجاد شود که فیلمسازان اجتماعی مورد حمایت باشند، مثل زمانی که فیلم‌های دفاع مقدسی ساخته می‌شد. یک زمانی بحث نگاتیو بود و وزارت ارشاد با دادن نگاتیو به فیلمسازان از آن‌ها حمایت می‌کرد. البته همه این حرف‌ها در شرایطی محقق خواهد شد که مصلحان اجتماعی مانند وزارت ارشاد به طور کلی در نظرشان باشد تا از آثاری که باعث آگاهی جامعه می‌شوند و فضای سینمای کشور را تحت تاثیر خود قرار می‌دهد، حمایت کنند.
 
وی همچنین خاطر نشان کرد: وقتی مردم فیلم کمدی دوست دارند، نباید جلوی ساخت آن هم گرفته شود این مثل همان اتفاقی است که برای برنامه ۹۰ آقای فردوسی پور رخ داد و با وجود تعداد مخاطبان بالا از پخش این برنامه جلوگیری شد. نظارت‌های بیش از حد دست و پای هنرمندان را می‌گیرد و نمی‌گذارد کارشان را به درستی انجام دهند. این محدودیت‌ها هم در سینمای اجتماعی وجود دارد و هم در سینمای کمدی.
 
او در پایان گفت: برخی نگاهشان به صورت عادت انتقادی و ارزیابی اجتماعی است. اما نگاه من به این شکل نیست و انتقادی برخورد نمی‌کنم. در شرایط امروز جامعه از حیث تولید، تهیه‌کننده و سرمایه‌گذار مهم‌تر از کارگردان است یعنی اگر سرمایه در دست کارگردان قرار نگیرد اصلا نمی‌تواند فیلم بسازد و مجبور می‌شود مینیمالیستی‌تر اثرش را بسازد و از سر و ته آن بزند. در این میان برخی تهیه‌کننده‌ها خوشبخنانه هنوز محکم ایستاده‌اند و تلاش می‌کنند تا آثار اجتماعی بسازند. اما از زاویه خلق اثر، کارگردان و نویسنده مهم‌تر است و اوست که باید تهیه کننده را مجاب کند تا برای فیلمش هزینه کند. پس در نهایت می‌توان گفت باید کارگردانانی را تربیت کنیم که بتوانند روی آثار اجتماعی کار کنند و نویسنده هایی را داشته باشیم که به نگارش این سبک آثار بپردازند.
]]>