بیماری آلزایمر به مراقبت ۳۶ ساعته در روز نیاز دارد؛ در عین حال مراقبین این بیماران نقش بسیار ویژه‌ای در روند کاهشی این بیماری دارند و باید بدانند که چگونه با این بیماران رفتار کنند.

 

مهم‌ترین عامل خطرساز در ابتلا به بیماری آلزایمر، سن است. حتی با وجود سایر عوامل خطرساز، بیماری آلزایمر زود ظاهر نمی‌شود و معمولا در سنین بالا عارض می‌شود. با این حال شواهد نشان می‌دهد که فرایند بیماری سال‌ها قبل از بروز علائم شروع می‌شود.

 

برای شناسایی و تشخیص بیماری آلزایمر یک بررسی کلینیکی و پزشکی توسط پزشکان متخصص (متخصص مغز و اعصاب، روان پزشکی و پزشکی سالمندی) لازم است. این بیماری بیشتر در افراد بالای ۶۵ سال بروز می‌کند. نژاد و موقعیت اجتماعی افراد تاثیری در بروز آن ندارد. بیماری آلزایمر علاج ندارد و یک بیماری پیش‌رونده و تخریب کننده مغز است که در طول زمان پیشرفت می‌کند.

 

فرد مبتلا به آلزایمر برای این که قابلیت درک وقایعی که در اطرافش اتفاق می‌افتد را از دست می‌دهد، خیلی غمگین است و احساس تنهایی می‌کند. برای همین لازم است اطرافیان وی خونسردی خود را حفظ کنند، به او محبت کنند و با عشق با او برخورد کنند؛ چرا که فرد مبتلا هنوز توانایی درک و ابراز عشق و محبت را دارد. در این رابطه بغل کردن و بوسیدن دو روش موثر هستند.

 

تصور نکنید فرد مبتلا به آلزایمر چیزی را درک نمی‌کند؛ چراکه او درک می‌کند ولی گاهی فقط نمی‌داند چگونه پاسخ دهد. فرد مبتلا احساس سرگشتگی و گیجی می‌کند و برای همین است که نباید همه چیز را به یکباره به او گفت یا از او خواست. باید با آرامش در حالی که به چشمان او نگاه می‌کنید، با او صحبت کنید.

 

اگر فرد مبتلا در انجام کار دچار اشتباه شد، به یاد داشته باشید وانمود کنید شما متوجه اشتباه او نشده‌اید. بگویید همه چیز مرتب است. به این ترتیب او شرمنده نخواهد شد. همچنین بهتر است هیچ دارویی در دسترس فرد مبتلا نباشد؛ چرا که ممکن است داروی اضافه مصرف کند.

 

 

بنابر اعلام انجمن آلزایمر ایران، منزل و محل زندگی این افراد باید مناسب برای فرد سالمند باشد، درست مانند خانه‌ای که برای یک کودک نوپا چیده می‌شود. آشپزخانه، حمام و در ورودی باید همیشه تحت نظر باشد تا از وقوع حادثه پیشگیری شود. فرد مبتلا به آلزایمر توانایی تنظیم مخارج و کنترل حساب پول خود را ندارد. بنابراین برای خرید و یا پرداخت قبوض لازم است کسی به او کمک کند؛ اما توجه کنید بسیار مهم است که همه این کارها را با همراهی خود فرد انجام دهید و نه اینکه به جای او انجام کارهایش را بر عهده بگیرید.

 

از طرفی نیز بیماری آلزایمر تمام افراد خانواده را تحت تاثیر قرار می‌دهد؛ بنابراین مهم است که به دنبال کسب اطلاعات و تجربه و حتی کمک گرفتن از سازمان‌هایی نظیر انجمن آلزایمر باشید که از افراد و خانواده‌هایی که شرایط مشابه دارند، تشکیل شده است.

 

شکی نیست که ژنتیک نقشی در ابتلا به بیماری دارد، ولی فقط درصد کمی از موارد مربوط به ژن‌های خاصی هستند که موجب بیماری موروثی می‌شوند. در صورتی که یکی از اعضای خانواده مبتلا به بیماری آلزایمر است، احتمال بسیار کمی برای ابتلای اعضای دیگر نیز وجود دارد.

 

فرد مبتلا به بیماری آلزایمر با ارتقا بخشیدن کیفیت زندگی خود می‌تواند پیشرفت بیماری خود را کاهش دهد. فعالیت بدنی ملایم و مستمر به سلامت قلب و عروق کمک می‌کند و به طور محسوس خطر ابتلا به سکته قلبی، سکته مغزی، دیابت و بیماری آلزایمر را کاهش می‌دهد. همچنین می‌توان از میوه‌ها و سبزیجات که رنگ تیره داشته و دارای آنتی اکسیدان هستند، مانند انگور سیاه، تمشک، شاتوت، اسفناج، سبزی خوردن و روغن امگا ۳ در ماهی و روغن کانولا یافت می‌شود، استفاده کنند.

 

 

چگونه بعد از ۵۰ سالگی رابطه جنسی داشته باشیم ؟ مردان سالمند در رابطه جنسی چگونه اند ؟ در اینجا با مقاله ای درباره آموزش مسائل جنسی ، مردان بعد از ۵۰ سالگی در خدمت شما هستیم. با ما همراه باشید.

  

به دنبال افزایش چشمگیر جمعیت در دهه ۶۰، هرم جمعیتی کشور تا مدت‌ها با قاعده‌ای بزرگ (نماینده افراد کم‌سن و سال جامعه) ترسیم می‌شد اما کمترشدن نرخ باروری و افزایش امید به زندگی، باعث شده است تا سالمندان به‌تدریج سهم قابل‌توجه‌تری از جامعه را تشکیل دهند و با توجه به اینکه برخورداری از سلامت جنسی از جمله حقوق این طبقه از جامعه است، حفظ کیفیت زندگی و توجه به برخی جنبه‌های مهم موضوع سلامت جنسی در زنان و مردان سالمند باید در برنامه‌های سلامت کشور لحاظ شود…

 

علاوه بر محدودیت‌های بالقوه زیست‌شناختی در سالمندی، ملاحظه‌های جمعیت‌شناختی نیز بر عملکرد جنسی در سنین بالا تاثیر‌گذار است.

 

مثلا حتی در کشورهای پیشرفته نیز امید به زندگی زنان حدود ۵ سال بیش از مردان است. از طرفی در این کشورها هم زنان به‌طور میانگین با مردانی ۲ سال بزرگ‌تر از خود ازدواج می‌کنند بنابراین بسیاری از زنان در سنین بالا، اصولا همسر خود را از دست داده‌اند.

 

در کشورهای اروپای غربی، امید به زندگی همراه با فعالیت جنسی بعد از ۵۵ سالگی برای مردان ۱۶ سال و برای زنان ۱۰٫۶ سال است، اما در عمل مردان در سنین بالا بیشتر به اختلال‌های «عملکرد جنسی» دچار می‌شوند. این موضوع می‌تواند ناشی از فرایند طبیعی سالخوردگی باشد یا به علت بیماری‌های مزمن شایع در این سنین.

 

در زنان و مردانی که سطح سلامت خوبی دارند، هیچ سقف سنی‌برای فعال بودن از نظر جنسی وجود ندارد. البته ملاحظه های فرهنگی و اجتماعی در رفتار جنسی سالمندان تعیین کننده‌اند و برای امکان برخورداری سالمندان از مواهب زندگی فعال زناشویی، فرهنگ‌سازی و تلاش برای کمرنگ‌کردن تدریجی برخی تابوها در این خصوص از مسئولیت‌های متخصصان حوزه سلامت، فرهنگ، حقوق و اخلاق است.

 

اگرچه برخی اختلال‌های عملکرد جنسی به‌خصوص اختلال نعوظ در آقایان با افزایش سن شیوع بیشتری می‌یابد اما افراد دچار این موضوع الزاما شکایتی از زندگی جنسی خود نخواهند داشت.

 

حتی مطالعه‌ها نشان می‌دهند با افزایش سن، باوجود بیشتر شدن اختلال عملکرد، شکایت و ناراحتی افراد از این وضعیت کاهش می‌یابد. توجیهی که برای این حالت ارائه می‌شود، این است که برخلاف نسل‌های جوان‌تر که تجربه جنسی خوب را صرفا در داشتن نعوظ کامل می‌دانند، بسیاری از سالمندان توانایی در رسیدن به یک نعوظ کامل را پیش‌نیاز ادامه فعال بودن به لحاظ جنسی نمی‌دانند به‌‌خصوص که رسیدن به ارگاسم هم مستلزم چنین وضعیتی نیست.

 

علاوه بر تغییرات زیست شناختی معمول در سالمندی، بیماری‌های رایج در سنین بالا نیز بر روابط زناشویی سالمندان تاثیر می‌گذارند.

  

 

تصلب شرایین: فرایند تصلب شرایین عملا از روزهای نخست زندگی یک انسان شروع می‌شود و با افزایش سن ادامه می‌یابد. هرچه سن بالاتر می‌رود، قابلیت ارتجاعی عروق کاهش پیدا می‌کند. علاوه بر آن، به دنبال آسیب به سنگفرش پوشاننده داخل عروق (اندوتلیوم) و تلاش بدن برای ترمیم این آسیب‌ها، پلاک‌های «آترومی» در شریان‌ها تشکیل و به تدریج بزرگ‌تر می‌شوند و می‌توانند با توجه به محلی که در آن تنگی ایجاد کرده‌اند، علایم و عوارض مختلفی ایجاد کنند.

 

عواملی مثل بالا بودن فشارخون، چاقی، مصرف دخانیات، دیابت و بالا بودن کلسترول خون این فرآیند را تسریع می‌کنند. طبیعی است هرچه قطر شریان کمتر باشد، ایجاد تنگی و حتی گرفتگی رگ زودتر دردسرساز خواهد شد.

 

شریان‌های تغذیه‌کننده بافت‌های نعوظی آلت نیز از این قاعده مستثنی نیستند و از آنجا که بسیار باریک‌اند (حدود یک چهارم قطر عروق کرونر که به قلب خون‌رسانی می‌کنند)، نسبتا زود یعنی با ۵۰ درصد کاهش در قطر فضای داخلی رگ، علایم بیماری آشکار می‌‌شود. امروزه اختلال نعوظ را به عنوان یک وضعیت پیش‌بینی‌کننده گرفتاری‌های عروق کرونر قلب در نظر می‌گیرند.

 

چاقی: یکی دیگر از مشکلاتی که با افزایش سن خودنمایی می‌کند، چاقی است. چاقی با مکانیسم‌های مختلف برای سلامت فرد زیان‌آور است و شانس بروز اختلال‌های عروقی نعوظ را افزایش می‌دهد.

 

به علاوه، چاقی عامل خطر بروز دیابت است و حدود ۵۰ درصد از افراد مبتلا به دیابت بالای ۶۵ سال، به اختلال نعوظ مبتلا هستند. دیابت افزون بر درگیری عروقی با آسیب به اعصاب انتهایی نیز می‌تواند باعث کاهش توانایی نعوظ مردان شود.

  

کاهش میزان تستوسترون: میل و عملکرد جنسی تا حد زیادی به سطوح هورمونی تستوسترون وابسته است. این در حالی است که برآوردها نشان می‌دهد با گذشتن از مرز میانسالی، میزان تستوسترون خون در مردان هر سال حدود یک درصد کاهش می‌یابد.

اگر این کمبود ظرفیت تولید تستوسترون در سالمندی از حدی فراتر رود، می‌تواند باعث بروز «نشانگان کمبود تستوسترون» شود که علایم آن عبارتند از:

 

کاهش توده و قدرت عضلانی، خلق افسرده و کاهش قدرت شناختی، کاهش میل جنسی و توان دستیابی به نعوظ. اگرچه کمبود هورمون با اختلال در نعوظ مرتبط است ولی مشکلات عروقی و انتقال عصبی سهم بسیار بیشتری در ایجاد این اختلال دارند.

  

مشکلات ادراری: مشکلات ادراری که در بسیاری از مردان سالمند دیده می‌شود، مثل تکرر ادرار، نیاز به تخلیه ادرار در طول شب، دردناک یا سخت بودن خروج ادرار، بی‌اختیاری و نشت ادرار در شرایطی که مثانه پر است و تخلیه ناکامل ادرار که قبلا از آنها تحت عنوان «پروستاتیسم» یاد می‌شد و امروزه به «علایم مجرای ادراری تحتانی» معروف هستند، می‌توانند باعث اختلال در نعوظ (در مورد مکانیسم آن هنوز ابهام وجود دارد) و مشکل در انزال و حتی انزال دردناک شوند.

  

 

تصلب شرایین: پدیده تصلب شرایین و بیماری‌های قلبی- عروقی اگرچه دیرتر از مردان ولی به هرحال زنان سالمند را درگیر خواهد کرد. البته در مقایسه با مردان، کمتر باعث اختلال عملکرد جنسی‌شان خواهد شد زیرا در زنان فرایندی مثل نعوظ اتفاق نمی‌افتد ولی ممکن است دچار تغییرات خلقی مثل افسردگی شوند.

 

برخی داروهای کنترل فشارخون نیز ممکن است بر افزایش ترشحات واژن به دنبال تحریک جنسی و حتی ارگاسم تاثیرات منفی داشته باشند.

 

چاقی: چاقی در زنان سالمند هم می‌تواند بر عملکرد و رضایت جنسی‌شان تاثیرگذار باشد. البته این موضوع تا حدی نیز به ملاحظه‌های فرهنگی و اجتماعی مرتبط است. مثلا مطالعه‌ای در ایتالیا نشان داد زنان چاق عملکرد و رضایت محدودتری را گزارش می‌کنند در حالی که این یافته در مطالعه‌ای دیگر در مورد زنان کشور ترکیه مشاهده نشد. به هر حال تصویر بدنی از خود برای اغلب خانم‌ها و در هر سنی یک متغیر مهم در زندگی زناشویی و جنسی است.

 

دیابت: دیابت نیز (نوع یک و دو) می‌تواند هر ۳ حیطه میل جنسی، واکنش به تحریک‌های جنسی و رسیدن به ارگاسم را دچار اختلال کند، به‌خصوص اگر با زمینه افسردگی همراه شود بنابراین کنترل دیابت (هرچه زودتر و در سن کمتر) برای حفظ عملکرد جنسی در خانم‌ها هم بسیار مهم است.

 

یائسگی: صرف نظر از بیماری‌های معمول در این دوران، پدیده یائسگی و توقف کار تخمدان‌ها نیز تغییرات بیولوژیک جدی در بدن به‌وجود می‌آورد و می‌تواند روی عملکرد جنسی خانم‌ها تاثیرگذار باشد.

 

منبع عمده استروژن در این سنین هورمون‌های‌ آندروژنی هستند که به استروژن تبدیل می‌شوند. کمبود استروژن می‌تواند باعث ایجاد تغییراتی مانند کم‌پشت شدن موهای ناحیه تناسلی، کم‌شدن چربی زیرپوستی در ناحیه تناسلی که گاهی می‌تواند زمینه ایجاد التهاب مثانه بعد از رابطه زناشویی را فراهم ‌کند، کوتاه‌تر شدن واژن و کمتر شدن قابلیت ارتجاعی آن و شکننده‌ترشدن بافت پوشاننده آن (اپیتلیوم) شود که بی‌توجهی به این تغییرات در واژن و لزوم حفظ لغزندگی کافی (حتی با استفاده از ژل‌های لوبریکانت موجود در اغلب داروخانه‌ها) ممکن است به درد هنگام رابطه زناشویی بینجامد.

 

علاوه بر کمبود استروژن (که موضوع لزوم جایگزینی در مقابل خطرهای تجویز آن مدت‌هاست که بین متخصصان مختلف مورد اختلاف است)، با توقف کار تخمدان‌ها حدود نیمی از ظرفیت تولید ‌آندروژن (هورمون‌های مردانه که عامل اصلی تحریک میل جنسی در هر ۲ جنس هستند) نیز کاسته می‌شود و این موضوع هم ممکن است بر میل جنسی تا حدی تاثیر بگذارد.

 

مشکلات ادراری: بی‌اختیاری ادرار در خانم‌های مسن مشکل ناشایعی نیست اما در مورد اینکه این بی‌اختیاری هنگام فعالیت زناشویی (به‌خصوص هنگام ارگاسم) چقدر می‌تواند مشکل‌ساز باشد، اختلاف‌نظر وجود دارد.

 

 

کاهش گیرنده‌های «بتاآدرنرژیک» و گیرنده‌های «کلی نرژیک» باعث می‌شود تا فعالیت آلفا آدرنرژیک دستگاه عصبی سمپاتیک افزایش یابد و این موضوع با ظرفیت آزادشدن ماهیچه‌های صاف موجود در اجسام غاری که برای ایجاد نعوظ بسیار اهمیت دارند، در تقابل است.

 

افزایش بافت همبند در آلت تناسلی نیز از میزان قابلیت اتساع آن می‌کاهد و به‌علاوه از حساسیتش نیز کاسته می‌شود. به این ترتیب در نهایت ایجاد نعوظ به تحریک بیشتر ناحیه آلت و اسکروتوم (پوسته بیضه) و همچنین زمان بیشتری نیاز پیدا می‌کند.

 

البته همین موضوع باعث می‌شود اختلال انزال پیش از موعد یا آنچه به انزال زودرس معروف است، در این سنین کمتر مشکل‌ساز شود. به‌علاوه ارگاسم ممکن است کوتاه‌تر شود و خروج منی با شدت کمتری همراه باشد. دوره عدم پاسخ مجدد به تحریک جنسی متعاقب ارگاسم با افزایش سن به‌طور طبیعی افزایش می‌یابد (از چند ساعت تا حتی یکی دو روز)

 

همان تغییراتی که در گیرنده‌های بتا و سیستم «کلی نرژیک» اتفاق می‌افتد در زنان نیز با افزایش سن باعث کاهش پتانسیل لغزنده‌سازی افزایش ترشحات واژن به دنبال تحریک جنسی می‌شود.

 

به این ترتیب ممکن است زمان بیشتری برای ایجاد لوبریکاسیون لازم باشد بنابراین همسر باید به این نکته توجه کند. اگرچه گاه رسیدن به ارگاسم نیز می‌تواند به مدت زمان بیشتری نیاز داشته باشد ولی با افزایش سن، در ظرفیت ارگاسمی یک زن یا توانایی او در رسیدن به ارگاسم (اوج لذت جنسی) هیچ خللی ایجاد نخواهد شد.

  

سن بالا با وجود تجربه، دانش و مهارت‌های روانی- اجتماعی بیشتر تضمین‌کننده مواجه‌نبودن زن و مرد با مشکلات جنسی نیست بنابراین مناسبت‌های جنسی مثل گذشته کماکان از روابط زناشویی زوج تاثیر می‌پذیرد و البته روابط زناشویی نیز بر مناسبت‌های زندگی مشترک اثرگذار است.

 

اختلال در عملکرد جنسی یکی از طرفین نیز می‌تواند باعث اختلال عملکرد جنسی طرف مقابل شود. پزشکان و متخصصان محترم باید در نظر داشته باشند در مواجهه با افراد دچار بیماری‌های مزمن، ناتوانی‌های جسمی و سرطان، بی‌توجهی به زندگی و مشکلات زناشویی آنها، نمونه بارزی از مراقبت بهداشتی درمانی نامناسب است.

 

از طرفی نپرداختن به زندگی و مشکلات جنسی سالمندان (که به‌طور شایع دچار بیماری‌های مزمن هستند) نیز نوعی «غفلت» و «تبعیض» در ارائه مراقبت‌های سلامت محسوب می‌شود.

  

رابطه جنسی بعد از ۵۰ سالگی با باورهای غلطی احاطه شده است که در این مقاله می خواهیم آن ها را کنار بگذارید و صمیمیت بیشتری با شریک زندگیتان پیدا کنید.

  

حقیقت این است که برای رابطه جنسی محدودیت سنی وجود ندارد ولی برای افراد بالای ۵۰ سال رضایت جنسی بیشتر از افراد جوان تر به کیفیت کلی رابطه وابسته است. بر اساس گزارش شورای ملی تحقیقات افزایش سن در افراد بالای ۶۰ سال که به طور منظم مقاربت دارند، ۷۴ درصد از مردان و ۷۰ درصد از زنان نسبت به جوانیشان احساس رضایت بیشتری از رابطه جنسی خود دارند.

  

حقیقت است است که افزایش سن عامل اختلال نعوظ نیست. با این حال کاهش سطح هورمون ها سرعت تحریک را تغییر می دهد. فرد نیاز به تحریک فیزیکی بیشتری داشته و کیفیتنعوظ ننسبت به دوران جوانی کمتر خواهد بود اما لذت رابطه جنسی کمتر نخواهد شد. مثلا اگر یک مرد ۲۵ ساله بتواند ۵ دقیقه بعد از انزال دوباره نعوظ داشته باشد این مسئله برای یک مرد ۵۰ ساله چند ساعت طول می کشد.

  

حقیقت این است که فاکتورهای فیزیکی در این بین نقش بیشتری ایفا می کنند. تغییرات هورمونی در دوران یائسگی می تواند روی پاسخ جنسی زنان تاثیر بگذارد. سطح پایین استروژن می تواند منجر به خشکی واژن و ناراحتی در رابطه جنسی شود.

 

در برخی زنان کاهش تستوسترون می تواند باعث کاهش انرژی و کم شدن میل جنسی شود.

 

سایر زنان ممکن است متوجه شوند که بعد از یائسگی علاقه بیشتری به رابطه جنسی دارند که علت آن تغییر نسبت تستوسترون به استروژن و پروژستروندر بدنشان است.

  

حقیقت این است که بسیاری از زنان بعد از یائسگی لذت جنسی بیشتری احساس کرده و ارگاسم های مکرر و شدیدتری را تجربه می کنند.

  

حقیقت این است که علل فیزیکی مثل مشکلات گردش خون، اختلالات پروستات و عواض جانبی داروهای تجویزی، ۸۵ درصد مشکلات نعوظ در مردان را تشکیل می دهد.

  

البته حقیقت دارد که میل  جنسی با بالا رفتن سن ثابت نمی ماند. ولی تغییرات ایجاد شده منفی نیستند.

 

زمانی که یک زن یائسه می شود دیگر نگران حاملگی نیست و بسیاری از زوج ها نگرانی کمتری برای رابطه جنسی احساس می کنند.

 

یا زمانی که زوج ها بازنشسته می شوند زمان و انرژی بیشتری می توانند برای هم صرف کنند و به تفریحات مشترک خود برسند.

 

با گذشت زمان شما بدن خود و شریک زندگیتان را بهتر می شناسید و می دانید که چه رفتاری برایتان لذت بخش تر است.

 

رابطه جنسی بعد از ۶۵ سالگی کمتر از قبل اتفاق می افتد ولی اغلب افراد آن را جذاب تر از قبل می دانند.

 

 

افسردگی در سالمندان مشکل بسیار بزرگی است چرا که در این سن علائم افسردگی به راحتی تشخیص داده نمی شوند، به همین دلیل در این مطلب افسردگی در سالمندان با جزئیات بیشتری توضیح داده می شود

 

افسردگی در بین سالمندان یک مشکل رایج است. این شیوع به معنای طبیعی بودن افسردگی در بین سالمندان نیست. افسردگی دوران سالمندی حدود 6 میلیون امریکایی بالای 65 سال را تحت تاثیر قرار داده است، اما تنها 10 درصد از این مبتلایان تحت درمان قرار می گیرند. احتمالا دلیل عدم درمان افسردگی در سالمندان این است که افراد سالمند معمولا علائمی متفاوت از افسردگی نشان می دهند. به علاوه افسردگی در سالمندان معمولا با تاثیر بیماری های مختلف ناشی از افزایش سن و داروهایی که برای درمان استفاده می کنند، اشتباه گرفته می شود.

 

افسردگی در سالمندان معمولا با با سایر بیماری ها و ناتوانی ها بروز می کند و مدت بیشتری طول می کشد. افسردگی در سالمندان با افزایش خطر ابتلا به بیماری های قلبی و افزایش خطر مرگ ناشی از بیماری همراه است. همزمان با این مسئله افسردگی توانایی فرد برای بهبود را کاهش می دهد. 

 

بررسی ها نشان داده اند که افرادی که مبتلا به یک مشکل جسمی و بیماری هستند، اگر به افسردگی هم مبتلا شوند، افسردگی احتمال مرگ ناشی از این بیماری را به طور قابل توجهی افزایش می دهد. به علاوه افسردگی خطر مرگ ناشی از حمله قلبی را افزایش می دهد. بنابراین بسیار مهم است که افسردگی در افراد سالمند درمان شود، حتی اگر خفیف باشد. توصیه می شود افراد سالمند به طور منظم مورد معاینات جسمی و روحی قرار بگیرند. 

 

به علاوه افسردگی خطر اقدام به خودکشی را، به ویژه در مردان سالمند، افزایش می دهد. میزان خودکشی در بین افراد 80 تا 84 سال دو برابر جمعیت کل افراد است. به گفته موسسه ملی سلامت روان افسردگی در بین افراد 65 سال به بالا یک مشکل مهم است. 

 

به علاوه با افزایش سن و به دلیل مرگ برخی عزیزان، از جمله همسر، خواهر یا برادر و دوستان و همچنین بازنشستگی، فرد تا حدی از حمایت های اجتماعی محروم می ماند. به دلیل تمام این تغییرات و همچنین وجود سایر بیماری ها خانواده و پزشک علائم افسردگی را در فرد نادیده می گیرند، در نتیجه درمان موثر افسردگی در سن بالا به تعویق می افتد یا انجام نمی شود. 

 

بیخوابی معمولا یکی از علائم افسردگی است. بررسی های جدید نشان می دهند که بیخوابی یکی از عوامل تشدید کننده افسردگی است، به ویژه در افراد سالمند. 

 

برای درمان بیخوابی گاهی متخصصین توصیه می کنند از قرار گرفتن در معرض بنزودیازپین ها (مانند آتیوان، کلونوپین و زاناکس) اجتناب کنید یا مصرف آنها را به حداقل برسانید. 

 

متخصصین سالمندان اغلب تمایل دارند بی خوابی را در افراد سالمند با هورمون ملاتونین یا دوز پایین ضد افسردگی سه حلقه ای دوکسپین doxepin درمان می کنند. گاهی داروهای ضد افسردگی دیگری مانند رمرون یا ترازودون تیز تجویز می شوند. اگر با وجود مصرف دارو بی خوابی و افسردگی درمان نشود، پزشک داروهای قوی تری تجویز خواهد کرد. 

 

 

عواملی که خطر بروز افسردگی را در سالمندان افزایش می دهند، عبارتند از:

 

زن بودن (خانم ها بیشتر در معرض ابتلا به افسردگی هستند)

تنهایی، ازدواج نکردن، طلاق یا بیوه بودن

نبود حمایت های اجتماعی 

رویدادهای استرس زا

 

برخی شرایط جسمی مانند سکته مغزی، فشار خون بالا، فیبریلاسیون دهلیزی، دیابت، سرطان، زوال عقل و درد مزمن بیشتر خطر افسردگی را افزایش می دهند. به علاوه عوامل تشدید کننده دیگری در افسردگی سالمندان وجود دارد که عبارتند از:

 

برخی داروها یا ترکیبی از چند دارو 

تصور بد نسبت به بدن (که ناشی از قطع عضو، جراحی یا حمله قلبی بروز می کند)

سابقه خانوادگی ابتلا به افسردگی 

ترس از مرگ 

تنها زندگی کردن یا انزوای اجتماعی 

سایر بیماری ها 

سابقه اقدام به خودکشی 

بروز درد مزمن و شدید 

سابقه ابتلا به افسردگی 

از دست دادن یک عزیز 

سو مصرف مواد

 

در اسکن مغز افرادی که اولین بار در سن بالا دچار افسردگی شده اند، لکه هایی مشاهده شده که این لکه های مغز خون کافی دریافت نمی کنند. گفته می شود این مشکل در نتیجه سال ها فشار خون بالا بروز می کند. تغییر مواد شیمیایی در این سلول های مغز، علاوه بر استرس های زندگی، خطر بروز افسردگی را افزایش می دهد. 

 

مقاومت در برابر درمان افسردگی در بین سالمندان خیلی بیشتر از جوانان است. این مقاومت باعث می شود فرد سالمند وجود بیماری افسردگی را در خود انکار کند. به علاوه سالمندان علائم افسردگی را به عنوان واکنش های طبیعی به استرس های زندگی، فقدان ها یا بیماری ها در نظر می گیرند. 

 

همچنین افسردگی علاوه بر علائم شناخته شده روحی، دارای علائم جسمی هم هست. این مسئله اقدام برای درمان را به تاخیر می اندازد. به علاوه سالمندان امیدی به بهبود ندارند، به همین دلیل بیماری خود را گزارش نداده و اقدامی برای درمان نمی کنند. 

 

مشکل دیگر در مورد سالمندان این است که این افراد به دلیل حساس بودن به عوارض جانبی داروها نمی توانند داروهای خود را به طور کامل مصرف کنند. همچنین وجود سایر بیماری ها در بدن این افراد باعث شده افسردگی با سایر بیماری ها تداخل داشته باشد و یا اینکه بیماری ها بر روی اثر بخشی داروهای ضد افسردگی تاثیر بگذارد. 

 

اعتیاد به الکل و سو مصرف مواد مخدر منجر به افسردگی شده یا شدت افسردگی را بیشتر می کند و با اثربخشی درمان تداخل پیدا می کند. رویدادهای ناراحت کننده زندگی، مانند مرگ یک عزیز یا یک دوست و انزوای این افراد انگیزه فرد برای درمان را تحت تاثیر قرار می دهند. 

 

 

کیفیت زندگی برای سلامتی اهمیت زیادی دارد. فقط زنده بودن کافی نیست، به خصوص کیفیت زندگی اهمیت ویژه‌ای برای سالمندان دارد. احساس رضایت از زندگی به اندازه چکاپ‌های منظم پزشکی برای آن‌ها اهمیت دارد. داشتن دیدگاه مثبت به زندگی به سالمندان کمک می‌کند انرژی بیشتر، استرس کمتر، اشتهای بیشتر و سلامت بهتری داشته باشند.

 

 

افسردگی پیری تقریبا گریبانگیر همه سالمندان بالای ۶۵ سال می‌شود و می‌تواند ناشی از رویداد‌های پراسترس زندگی مثل بازنشستگی یا از دست دادن همسر، یا بیماری و عوارض دارویی باشد.

 

همه افراد از کودکی تا پیری دوست دارند مفید باشند؛ بنابراین هنگام مراقبت از سالمندان، باید همه حواستان باشد که احساس کنند به کمک آن‌ها نیاز دارید و بار اضافی روی دوشتان نیستند. با درخواست‌هایی مثل تا کردن لباس‌ها، مرتب کردن کمد، باز کردن نامه و کار‌های کوچک این چنینی به آن‌ها کمک کنید.

 

فعالیت‌های فیزیکی منظم هرچه که باشد به متعادل و مثبت ماندن جسم و ذهن سالمندان کمک می‌کند. ورزش به رسیدن جریان خون به مغز و تقویت ذهن کمک می‌کند. همچنین تنش، نگرانی و حتی افسردگی را دور می‌کند و به آن‌ها احساس بهتری می‌دهد. تمرین‌های فیزیکی سیستم ایمنی بدن را تقویت می‌کند، فشار خون را کاهش می‌دهد، کیفیت خواب را بهتر می‌کند و سلامت قلب را تقویت می‌کند.

 

شطرنج، جدول، سودوکو و سایر بازی‌های ذهنی، مطالعه و نوشتن، همگی فعالیت‌های خوبی برای تحریک مغز هستند.

 

سالمندانی که تنها هستند عمر کوتاه تری دارند و بیشتر در خطر ابتلا به آلزایمر و زوال مغز قرار دارند. با تشویق و کمک به آن‌ها برای ارتباط با دیگران به آن‌ها کمک کنید.

  

با توجه به زندگی‌ پرمشغله و شرایط سختی که امروز هرکدام از ما داریم، خانه سالمندان راه خوبی است که مطمئن باشیم از عزیزانمان به خوبی مراقبت می‌شود و خدماتی که سزاوارش هستند را به خوبی دریافت می‌کنند. علیرغم همه افکار منفی که با شنیدن نام «خانه سالمندان» به ذهن ما می‌رسد، این مراکز مزایای زیادی هم دارند که نمی‌توان نادیده گرفت:

 

خانه سالمندان برای سالمندانی که برای انجام کار‌های روزمره خود نیاز به کمک دارند، جای فوق العاده‌ای است، چون خدمات لازم را به صورت صحیح و شایسته به آن‌ها ارائه می‌دهد. این کار‌های روزمره شامل رفتن به توالت و حمام، لباس پوشیدن، غذاخوردن، راه رفتن و ... می‌شود. به هر حال با کهولت سن، انجام برخی کار‌های روزمره برای انسان دشوار می‌شود و سالمند بسیاری از توانایی‌های خود را از دست می‌دهد و نیاز به مراقبت بیشتری دارد.

 

خانه‌های سالمندان یک شبکه اجتماعی داخلی دارند. آن‌ها می‌توانند با هم سن و سال‌های خود دوست شوند. بسیاری از خانه‌ها رویداد‌های سازمان یافته دارند که به سالمندان اجازه می‌دهد بیرون بروند و دوستان جدید پیدا کنند. انسان با کهولت سن، دچار افسردگی می‌شود بنابراین مهم است که شاد بماند و این راهی برای احساس شادی است و اینکه احساس تنهایی نکنند.

 

سالمندان به سختی می‌توانند کار‌های خانه مثل نظافت، پخت و پز و ... را انجام دهند. داشتن کسی که این کار‌ها را انجام دهد، می‌تواند باارزش باشد و در وقت و انرژی آن‌ها و البته شما صرفه‌جویی کند. علاوه بر این در خانه‌های سالمندان هر روز به عزیزان شما غذا و میان وعده می‌دهند و نیازی نیست مدام نگران خورد و خوراک عزیزانتان باشید. علاوه بر این متخصصین تغذیه با توجه به نیاز و بیماری سالمندان، رژیم غذایی خاصی را توصیه می‌کنند.

 

بهترین قسمت خانه سالمندان، پرستاران، پزشکان و خدمات مراقبتی و درمانی تخصصی است که به سالمندان ارائه می‌دهند. این خدمات شامل خدمات پزشکی، اورژانسی، فیزیوتراپی و ... می‌شود. در واقع سلامت و ایمنی سالمندان به کسانی بستگی دارد که به آن‌ها خدمات پرستاری و درمانی ارائه می‌دهند. در مرکز توانبخشی و نگهداری سالمندان یارین خیالتان از این بابت راحت خواهد بود.

 

سالمندان با زندگی در خانه سالمندان، از خطراتی که ممکن است سر راهشان قرار بگیرد در امان هستند. این موضوع وقتی اهمیت می‌یابد که سالمندی مبتلا به آلزایمر و اختلال حواس باشد. مثلا اگر سالمندی در خانه خود فراموش کند در را قفل کنند، در امان نخواهد بود، اما خانه سالمندان امنیت زیادی برای این افراد وجود دارد.

 

زندگی در خانه سالمندان، امکان دسترسی به منابعی را می‌دهد که سالمندان نیاز دارند. دیگر نیازی نیست آن ها نگران این باشند که مثلا چطور با گوشی تلفن همراه کار کنند، چون کارمندان با خوشرویی به آن‌ها کمک می‌کنند و اطلاعات لازم را درباره هرچه نیاز داشته باشند، به آن‌ها می‌دهند.

 

بیشتر اوقات اعضای خانواده از سالمندان مراقبت می‌کنند، البته این عمل بسیار پسندیده‌ای است، اما اگر خودتان هم خانه و خانواده‌ای داشته باشید که نیاز باشد به آن‌ها هم توجه کنید، کار برایتان بسیار سخت می‌شود و شاید نتوانید آن طور که باید و شاید به هر دو برسید و زندگی برایتان ملال آور شود. خانه‌های سالمندان راه خوبی برای مراقبت تمام وقت از عزیزانتان به طرز شایسته هستند و مرکز توانبخشی و نگهداری سالمندان یارین انتخاب مطمئنی برای شما به حساب می‌آید.

 

 

بسیاری از افراد امیدوارند تا جایی که ممکن است در خانه خودشان زندگی کنند. متاسفانه به خاطر نگرانی‌های سلامتی و امنیتی که بعد‌ها برایشان پیش می‌آید، چینین چیزی غیرممکن می‌شود و مجبورند یک خانه سالمندان خوب را برای باقی عمرشان انتخاب کنند و طبیعتا گزینه‌های زیادی از جمله مرکز توانبخشی و نگهداری سالمندان یارین پیش رویشان قرار می‌گیرد. برای اینکه راحتتر بتوانید از پس این تصمیم سخت برآیید، بهتر است با ویژگی‌های یک خانه سالمندان خوب آشنا شوید.

 

بدون در نظر گرفتن شرایط فیزیکی و ذهنی، با سالمندان با احترام رفتار می‌شود.

پرستان دوست، مراقب و حامی سالمندان هستند و مراقبت‌های لازم را ارائه می‌دهند.

کارمندان با انجام کار‌های ساده‌ای مثل در زدن قبل از ورود، به حریم سالمندان احترام می‌گذارند.

 

فعالیت‌های اجتماعی، فیزیکی، خلاقانه و آموزشی متنوعی به سالمندان ارائه می‌شود.

سالمندان به تعامل و ارتباط با افراد بیرون از خانه سالمندان از جمله گروه‌هایی که برای ارائه خدمات می‌آیند یا برایشان موسیقی اجرا می‌کنند تشویق می‌شوند.

 

فعالیت‌های گروهی برای رویداد‌های داخل و بیرون از خانه سالمندان برنامه ریزی می‌شود.

سالمندان سرگرم چیز‌ها و کار‌های متنوع هستند و فرصتی برای احساس تنهایی و پوچی ندارند.

 

غذا‌های خوشمزه و متنوع در یک محیط پویا به سالمندان فرصت تعامل اجتماعی می‌دهد.

وعده‌های غذایی ویژه برای سالمندانی که مشکلات و بیماری‌های خاص یا رژیم غذایی خاصی دارند.

 

کارمندان و متخصصین تغذیه بر مواد اولیه و ارزش غذایی وعده‌های غذایی سالمندان نظارت دارند، کاستی‌های آن را برطرف می‌کنند و در صورت نیاز به خانواده سالمند اطلاع می‌دهند.

محیط راحت و صمیمی مثل خانهکارمندان همه تلاششان را می‌کنند تا محیط خانه سالمندان را مثل خانه، صمیمی و راحت نگه دارند.

 

سالمندان می‌توانند برخی وسایل و عکس اعضای خانواده خود را برای تزئین اتاقشان بیاورند.

برخی از خانه‌های سالمندان، باغبانی در ابعاد کوچک را به سالمندان ارائه می‌دهند تا احساس بهتری داشته باشند و زمان بیشتری را در فضای باز بگذرانند.

 

راهرو‌ها و سالن‌ها باید روشن و عاری از مانع باشند تا به سالمندان آسیب نرسانند.

نباید متوجه بوی بد یا بوی ادرار و مدفوع شوید.

سالمندان باید لباس‌های تمیز و آراسته پوشیده باشند.

بخش سکونت سالمندان باید کاملا تمیز و منظم باشد.

 

یک خانه سالمندان خوب از خانواده، دوستان و آشنایان سالمندان به خوبی و در هر زمانی استقبال می‌کند و این ثابت می‌کند آن‌ها چیزی برای پنهان کردن ندارند.

 

امیدواریم با این مطلب به تصمیم گیری و انتخاب درست شما کمک کرده باشیم.