هفته گذشته همزمان سه بازیگر، به عنوان مجری روی آنتن رفتند و سه مسابقه اجرا کردند. محمدرضا گلزار، حمید گودرزی و دانیال عبادی، جدیدترین بازیگرانی هستند که از وسط فیلم ها و سریال ها، بدون داشتن کمترین تجربه ای در اجرا، مستقیم مقابل دوربین قرار گرفته اند و در جایگاه مجری تکیه زده اند.

در چهار پنج سال اخیر، تلویزیون به جای اینکه از مجریان جدید و جوان رونمایی کند و چهره های تربیت یافته ای در عرصه اجرا روی آنتن بفرستد، سراغ بازیگران سینما و تلویزیون رفته است. این انتخاب ها به خصوص در یکی دو سال اخیر خیلی بیشتر هم شده. انگار بین شبکه های مختلف برای جذب بازیگران رقابت عجیبی در گرفته. هر شبکه سعی می کند، بازیگر جذاب تری را به عنوان مجری انتخاب کند تا نهایتا با استفاده از محبوبیت این چهره ها، مخاطبان بیشتری به سمت خودش جلب کند. حالا اینکه این بازیگران چقدر در عرصه اجرا موفق می شوند و چقدر توان ادامه دادن دارند، بماند. در این پرونده، شیوه اجرا و میزان موفقیت مجریان بازیگر را در چهار پنج سال اخیر بررسی می کنیم.

ویژگی مهم اجرا: در باره اینکه چرا محمدرضا گلزار بعد از این همه وقت تصمیم گرفته به تلویزیون بیاید و یک برنامه اجرا کند، صحبت ها و گمانه زنی های زیادی وجود دارد. به هیچ کدام از آنها کاری نداریم اما خب باید بپذیریم که گلزار را همیشه در قالب بازیگر دیده ایم و طبیعتا در جایگاه مجری هم از او انتظار ویژه ای داریم. همین انتظار بالا باعث می شود نتوانیم به اجرایش نمره خوب دهیم و از کنار ضعف هایش راحت بگذریم. مهمترین ویژگی محمدرضا گلزار برای اجرای «برنده باش»، محبوبیت اوست. به هر حال هر کس دیگری جای گلزار بود، مردم برای تماشای مسابقه تا این حد ترغیب نمی شدند اما این مسئله به معنای اجرای خوب گلزار نیست.

چقدر با فضای برنامه جوز است: اجرای مسابقه ای مثل «برنده باش» که قرار است اطلاعات عمومی شرکت کننده ها را مورد قضاوت قرار دهد، کار چندان پیچیده ای نیست. فقط نیاز به مجری ای دارد که بتواند به موقع واکنش نشان دهد، به موقع شرکت کننده را دچار شک و تردید کند و از همه مهمتر اینکه سابقه اطلاعات عمومی بالا داشته باشد. حالا دیگر خودتان قضاوت کنید.

اشتباه های اجرا: گلزار بیشتر از اینکه به فکر یک اجرای جذاب باشد، ترجیح می دهد استایل همیشگی اش را حفظ کند. مهمترین اشتباه گلزار این است که هیچ امضایی از خودش روی برنامه نگذاشته است. هر کسی می توانست به سبک گلزار آن را اجرا کند اما انتظار می رفت اجرایی کاملا متفاوتی با سایرین داشته باشد. از این جهت که متین و باوقار اجرا می کند و برای بالابردن جذابیت برنامه خودش را به در و دیوار نمی زند، کارش درست است اما به هر حال اجرای این برنامه نیاز به اکت بیشتری دارد.

شروع و پایان برنامه: از آنجایی که برنامه تازه شروع شده و هنوز شیوه سلام و خداحافظی گلزار برای مخاطبان درست جا نیفتاده، نمی شود درباره جملات ثابتش صحبتی به میان آورد. مثلا موقع شروع مسابقه می گوید: «عرض ادب و سلام دارم خدمت همه هموطنانم از سراسر ایران، به دومین شب از مسابقه بزرگ برنده باش خوش آمدید.» اما در پایان ها کاملا متفاوت عمل می کند و فقط «شب بخیر، خداحافظ» پایانی اش در همه برنامه ها یکی است.

ویژگی مهم اجرا: پروسه مجری شدن در مهران مدیری با بقیه فرق می کند. او با بیشتر بازیگرهایی که یک مرتبه از دنیای بازیگری راه شان را کج کنند و سراغ اجرا می روند، فرق دارد. چون از وقتی یادمان می آید مهران مدیری معمولا همزمان با کارگردانی و بازیگری، یک جورهایی مجری برنامه هایش هم بود. حالا اجرا نه به این معنی که مقابل دوربین قرار بگیرد و اعلام برنامه کند و حرف های قشنگ بزند و با مهمان های برنامه وارد گپ و گفت شود؛ ویژگی اصلی مدیری این بود که از همان اول با پلاتو گرفتن هایش دل مخاطبان را برد و این عنصر جذاب را هنوز هم در برنامه هایش دارد.

چقدر با فضای برنامه جور است: درباره مهران مدیری نمی شود به مسئله ارتباط میان اجرا و بازیگر وارد شد و درباره انتخاب او به عنوان مجری «دورهمی» اظهارنظر کرد چون مهران مدیری خودش فضای برنامه را می سازد. اصلا «دورهمی» از همان اول با اجرای مدیری شکل گرفته و اگر او را از برنامه حذف کنیم، چیزی باقی نمی ماند.

اشتباه های اجرا: مهران مدیری با این که شخصیت محبوبی است اما به عنوان مجری برنامه «دورهمی» وارد مقوله هایی می شد که شاید خیلی ها نمی پسندیدند. به صحبت های انتقادی و گهگاه یکطرفه به قاضی رفتن هایش کاری نداریم. مسئله اصلی زمانی است که در شوخی هایش با سبک زندگی مردم عادی جامعه، یک جورهایی به آنها با نگاهی تحقیرآمیز روبرو می شود. این نگاه چه در پرداختن به سوژه ها و چه در برقراری ارتباط با حاضران در استودیوی دورهمی مشهود بود.

شروع و پایان برنامه: مهران مدیری معمولا خیلی راحت برنامه هایش را شروع می کند و مثلا می گوید: «به نام خدا، سلام عرض می کنم، امیدوارم حالتون خوب باشه. خیلی خوش اومدید و از این که کنار ما هستید خوشحالیم.» در پایان برنامه هم در عین جدیت، سعی می کند صمیمیت اش را با مردم حفظ کند. می گوید: «خیلی ممنون که انقدر گرم و صمیمی کنار ما بودین، همه شما رو به خدای بزرگ می سپرم. شب بخیر. خدانگهدار.»

ویژگی مهم اجزا: خیلی ها در تمام این سال ها تلاش کرده اند به عنوان مجری یک برنامه شاد، موفقیت هایی به دست بیاورند و خودشان را در دل مردم جا کنند اما موفق نشده اند. رامبد جوان شاید تنها مجری بامزه تلویزیون است که وقتی اسمش می آید، بلافاصله یاد هیجان ها و بالا و پایین پریدن هایش در طول برنامه می افتیم. رامبد از جمله مجری هایی است که ذاتا بامزه است و برای ایجاد هیجان در برنامه هایش نیازی به ادا در آوردن ندارد. دلیل اصلی موفقیت اش همین تصنعی نبودن اجرای اوست.

چقدر با فضای برنامه جوز است: خندوانه اگر رامبد جوان را نداشت قطعا به چنین جایگاهی نمی رسید. او یک مجری صرف نیست. همان حرفی که درباره مدیری زدیم، درباره رامبد هم صادق است. پیش از رامبد جوان خیلی ها قصد داشتند از روی تاکشوهای مهم دنیا الگوبرداری کنند، این کار را هم کردند اما موفقیتی نصیب شان نشد چون نتوانستند خودشان را با سبک اجرایی که مدنظر داشتند هماهنگ کنند. رامبد خودش خندوانه را متولد کرد و از همان ابتدا جزء به جزءاش را با توجه به سبک و سیاق خودش ساخت. برای همین رامبد و خندوانه، چیزی جدا از هم نیستند و کاملا در هم ادغام شده اند.

اشتباه های اجرا: تنها مسئله ای که گهگاه بین رامبد جوان و مخاطبان فاصله می اندازد، تاکید زیاد روی تبلیغ اسپانسرهاست. اینکه در خیلی مواقع، رامید بخش مهمی از زمان اجرایش را به معرفی اسپانسرها اختصاص می داد و حوصله همه را سر می برد. البته این مسئله در فصل پنجم تا حدودی تعدیل شده و برای تبلیغ اسپانسرها بخش جداگانه ای در نظر گرفته اند.

شروع و پایان برنامه: شیوه شروع و پایان برنامه در خندوانه، حالا دیگر به امضای اصلی آن تبدیل شده و در ذهن همه به ثبت رسیده. او در نقطه شروع برنامه می گوید: «به نام خدا. سلام. من رامبد جوان هستم در شبکه نسیم، اینجا خندوانه است.» و اینطور خداحافظی می کند که «مردم عزیز ایران ما شمارو خیلی دوست داریم، شما خیلی قشنگین خدا شمارو خیلی حفظ کنه. مخلصیم. شاد باشین.»

ویژگی مهم اجرا: اکبر عبدی، کمدین محبوبی است. یعنی آنچه که در وهله اول باعث شده مدیران دست روی او بگذارند و اجرای یک برنامه را در اختیارش قرار دهند، همین محبوبیت است. به هر حال عبدی به عنوان یک کمدین، آنقدر برای مردم اهمیت دارد که توجه چندانی به اجرای او نشان ندهند و ایرادهای کارش را نبینند. با این حال اما نمی شود از کنار ضعف های این کمدین به راحتی گذشت. تنها نکته بامزه اکبر عبدی در «عبدی شو» خاطرات بامزه ای است که تعریف می کند اما عملا از سطح یک استند آپ کمدی فراتر نمی رود.

چقدر با فضای برنامه جور است: اسم برنامه «شبی با عبدی» است و خب طبیعتا بخش های برنامه با توجه به حضور این بازیگر طراحی شده.

اشتباه های اجرا: اکبر عبدی با تمام تبحری که در بازیگری دارد، مجری خوبی نیست. از همان ابتدا زمانی که به عنوان یک مجری برنامه را شروع می کند، حتی در صحبت کردن هم درست پیش نمی رود. او آرام، شمرده و گاه بدون حس صحبت می کند و نمی توان نسبتی میان دیالوگ های او و انرژی یک مجری پیدا کرد. عبدی در گفتگوها هم بی رمق رفتار می کند. او سعی می کند با مهمان ها صمیمی باشد و موفق هم هست اما نمی تواند مهمان را برای صحبت کردن سر ذوق بیاورد. سوال های کلیشه ای از آنها می پرسد و مدام میان حرف آنها می پرد و اجازه کامل کردن بحث را به مهمان برنامه اش نمی دهد.

شروع و پایان برنامه: عبدی فرم خاصی برای شروع و پایان برنامه اش ندارد اما معمولا در ابتدای برنامه سلام و علیک مفصلی می کند. مثلا می گوید: «عرض ادب و شب بخیر خدمت شما سروران گل و البته عرض ادب مخصوص خدمت عزیزهای دل مان در منزل.» در پایان هم همین قدر مفصل خداحافظی می کند: «امیدوارم حوصله تان سر نرفته باشد، از همه شما تشکر می کنیم، با شما دوستان عزیز در منزل هم خداحافظی می کنیم و براتون همه روزهای بعد را، شاد آرزو می کنیم. شب بخیر.»

ویژگی مهم اجرا: از جمله بازیگرانی بود که وقتی خبر اجرای او در برنامه «کودک شو» به گوشمان رسید زیاد متعجب نشدیم. پژمان بازغی به عنوان بازیگر هم استایل خاص خودش را دارد و جدیت همیشگی اش می توانست او را برای اجرا مناسب جلوه دهد منتها برنامه کودک شو، یک برنامه معمولی نبود. یک برنامه متناسب با خانواده ها و کودکان بود و اهمیت داشت چه کسی آن را اجرا کند. مهمترین ویژگی بازغی این است که از خودش فاصله نمی گیرد و سعی در ادا در آوردن و تغییر لحن و... ندارد. او به موقع شوخی می کند، به موقع مچ شرکت کننده هایش را می گیرد و سعی می کند با آنها همراه شود و یک اجرای نسبتا مفرح داشته باشد اما در عین حال از استایل همیشگی اش فاصله نمی گیرد.

چقدر با فضای برنامه جوزاست: شاید به نظر برسد برای یک برنامه در حوزه کودک، باید لزوما از یک مجری با هیجان که بالا و پایین می پرد و ادا در می آورد استفاده کرد تا فضا تا حد زیادی به حال و هوای کودکان نزدیک شود اما حضور پژمان بازغی و اجرای معقول او ثابت کرد که اتفاقا چنین برنامه ای بدون ادا در آوردن و لوس بازی های مرسوم، بسیار جذاب تر اجرا می شود و در این صورت، ذات مسابقه دستخوش تغییر نمی شود.

اشتباه های اجرا: اشتباه خاصی ندارد و توانسته است برنامه را روی یک خط استاندارد پیش ببرد. اگر اشتباهی هم وجود دارد، متوجه خود برنامه است نه شیوه ای که بازغی برای اجرای آن در نظر گرفته.

شروع و پایان برنامه: معمولا شروع و پایان برنامه هایش ثابت است و از جمله هایی یکسان استفاده می کند. اکثرا هنگام شروع برنامه رو به مخاطبان می گوید: «به نام خدا. سلام. شما بیننده شبکه نسیم هستید و برنامه کودک شوی هیجانی. همراه من باشید. پژمان بازغی.» و با این جمله ها هم برنامه را به پایان می رساند: «خیلی ممنون که بیننده برنامه ما بودین. تا برنامه بعد بدرود.»

ویژگی مهم اجرا: اگر فقط یک بار پای صحبت های سروش صحت بنشینید کاملا متوجه می شوید برای تبدیل شدن به مجری «کتاب باز»، کوچکترین تغییری در رفتار و طرز صحبت کردنش به وجود نیاورده. ویژگی اصلی اجرای سروش صحت، این است که کاملا راحت و صمیمی روبروی مخاطبانش می نشیند و با همان شور و شوق همیشگی که در رفتارش سراغ داریم با آنها گپ می زند. نکته مهمتر اینکه صحت علاقه زیادی به خواندن و خرید کتاب دارد و علاقه ای که برای صحبت راجع به نویسنده ها و داستان ها دارد، شبیه اشتیاق یک مجری معمولی نیست. انگار این شعف برای صحبت از کتاب، از درون او می جوشد و برای همین هم انرژی بسیار خوبی به برنامه می دهد. ضمن اینکه برای هر مهمان، از محور جدیدی وارد گفتگو می شود و سعی می کند مصاحبه هایش با افراد مختلف شباهتی با هم نداشته باشد و تنوع در آنها کاملا رعایت شود.

چقدر با فضای برنامه جوز است: سروش صحت، برخلاف بیشتر کمدین ها و کارگردان های آثار کمدی، در کتاب خواندن بسیار جدی است و تسلطش بر کتاب ها باعث می شود که موقع مصاحبه با مهمان ها یک ذره هم کم نیاورد. او به این حوزه مسلط است و با مهمان هایش از هر طیف و هر عقیده و نظری، راحت گرم می گیرد و حتی راجع به کتاب هایی که در سلیقه اش نیست هم با دقت نظر می دهد. به نظر می رسد کسی غیر از او نمی تواند کتاب باز را اجرا کند.

اشتباه های اجرا: اشتباه خاصی در اجرا ندارد و بعید است کسی از اجرای صحت در کتاب باز لجش در بیاید.

شروع و پایان برنامه: سروش صحت هم در «کتاب باز» به یک شیوه خاصی از شروع برنامه رسیده است که البته در فصل اول کتاب باز هم این شیوه وجود داشت. او در نقطه شروع برنامه می گوید: «سلام سلام سلام برنامه کتاب باز شروع شد.» برای پایان برنامه روش خاصی ندارد. مثلا خیلی وقت ها می گوید: ممنونم که برنامه ما رو دیدید، خدانگهدارتون.»

ویژگی مهم اجرا: اشکان خطیبی سال ها پیش برنامه ای را همراه با رامبد جوان اجرا می کرد و می شود گفت با اصول اجرا به نسبت آشناست. در واقع اشکان خطیبی در این سال ها به استایل ثابتی در بازیگری و اجرا رسیده و در «پنج ستاره» هم سعی می کند روی همان چارچوب پیش برود. یک مجری آراسته، تقریبا جدی و متین اما در عین حال شوخ طبع که هم مراوده درستی با مهمان هایش دارد، هم گهگاه آنها را می خنداند و هم حوصله مخاطبانش را سر نمی برد و در عین حال لودگی و حرکات سخیف هم در اجرایش جایی ندارد.

چقدر بافضای برنامه جوز است: گرچه معتقدیم برنامه ای مثل «پنج ستاره» بیشتر از اینکه به یک مجری بازیگر نیاز داشته باشد، به یک مجری کارشناس و مطلع نیازمند است اما با این حال اشکان خطیبی هم گزینه نامناسبی نیست و به هر حال سطح اطلاعات عمومی خوبی دارد. نکته مهمی که در انتخاب اشکان خطیبی برای اجرای این برنامه در شبکه پنج وجود داشت، این بود که شبکه پنج الان مدت هاست مخاطبانش را از دست داده و طبیعتا فقط با یک مجری ستاره می توانست توجه آنها را مجددا جلب کند. خطیبی از این رو مناسب اجرای برنامه است. در حال حاضر با رفتن اشکان خطیبی و انتخاب حمید گودرزی برای اجرای این برنامه، می شود خیلی بهتر راجع به اجرای او قضاوت کرد. در واقع اجرای خطیبی در مقایسه با گودرزی، یک سر و گردن بالاتر بود و کاملا به جنس این مسابقه می خورد.

اشتباه های اجرا: اشتباه خاصی در اجراهایش نداشت و توانسته بود به استانداردی در اجرا برسد.

شروع و پایان برنامه: معمولا مسابقه های «پنج ستاره» را با این جملات شروع می کرد: «به نام خدا، خانم ها آقایون سلام. من اشکان خطیبی ام از استودیوی پنج ستاره. با یک برنامه دیگه در خدمتتون هستیم.» در پایان ها متفاوت بود اما معمولا می گفت: «تا یه آخر هفته دیگه از شما خداحافظی می کنم، شبتون خوش.»

در قسمت بالا راجع به بازیگرانی صحبت کردیم که در نقطه اوج بازیگری یا کارگردانی، برای اجرای یک برنامه انتخاب شده اند و توانسته اند خودشان را در جایگاه اجرا هم به خوبی نشان دهند. درست مثل مهران مدیری و رامبد جوان و سروش صحت و ... نکته مهم اینجاست که این افراد، در اجرا هم به اندازه بازیگری و کارگردانی شان دیده شدند. حالا مهم نیست چقدر اصول اجرا را بلد بودند یا چقدر تلاش کردند تا به نقطه استاندارد برسند، مهم این است که حضورشان در عرصه اجرا، در هر دوره ای جریان مهمی به وجود آورده است.

غیر از هفت مجری بازیگری که در بالا از آنها اسم به میان آوردیم، بازیگران دیگری هم هستند که در دوره هایی به عرصه اجرا وارد شده اند. اجرای این گروه، به اندازه گروه قبل موفق نبوده و هیجان خاصی هم ایجاد نکرده اند اما به هر حال تجربه اجرا، آنها را در جایگاهی قرار داد تا بتوانند علاوه بر بازیگری، فعالیت مهم دیگری را هم تجربه کنند. تعداد بازیگرانی که در طول این سال ها به تلویزیون آمده اند، بیشتر از اینهاست. اسامی زیر از آن جهت انتخاب شده اند که بازیگران شناخته شده ای هستند و جایگاه مهمی در این عرصه داشته اند. درباره شیوه اجرا و میزان موفقیت این هفت بازیگر در تلویزیون بخوانید.

سال ها به عنوان بازیگر مشغول به فعالیت بود و حالا به طور همزمان در قامت مجری دیده شده؛ مسابقه «پنج ستاره» و «۱۳ شمالی». دومی در شبکه نمایش خانگی توزیع می شود و فعلا در گزارش مان نیست و به شکل جداگانه در باره این مسابقه و نیز اجرای گودرزی خواهیم نوشت. او دو هفته است جایگزین اشکان خطیبی در مسابقه «پنج ستاره» شبکه پنج شده و سعی کرده شیوه ای متفاوت از مجری قبلی در پیش بگیرد.

هفته پیش نوشتیم کنار گذاشتن کلیشه ها و تلاش برای ایجاد فضای صمیمانه با شرکت کننده ها امتیاز گودرزی است ولی با گذشت دو قسمت باید اعتراف کنیم او گرفتار زیاده روی شده. شوخی هایش به قاعده نیست تا جایی که خودش هم مجبور به عذرخواهی می شود. شیوه فریب دادن شرکت کننده ها نیز جزو پاشنه آشیل اجرای اوست و اگر دست از این رفتارها برندارد، برنامه به برنامه کیفیت کارش افت بیشتری می کند.

اگر اجرای کامران تفتی در فصل دوم «وقتشه» را با اجرایش در فصل اول مقایسه کنیم کاملا متوجه می شویم که او برای رسیدن به یک اجرای استاندارد، تلاش زیادی کرده است. او در فصل دوم تسلط بیشتری بر اجرا پیدا کرده و تا حدودی از رفتار تصنعی فصل قبل فاصله گرفته. البته هنوز هم نمی شود او را یک مجری درجه یک نامید اما با این حال می شود گفت به استاندارد خوبی در این عرصه رسیده.

تفتی در فصل دوم کاملا هم راستا با هدف برنامه حرکت می کند، مخاطبانش را به خوبی شناخته است و اجرایش را درست بر اساس هدف برنامه و ویژگی های مخاطبانش تنظیم می کند. ضمن اینکه در تعامل با مهمان ها خیلی خوش رفتار است و سعی می کند با پرسیدن سوال های بامزه و مرتبط با ساختار برنامه، کاری کند تا فضای «وقتشه» جذاب تر شود. با این حال هنوز برای تبدیل شدن به یک مجری موفق فاصله دارد.

«همیشه خونه» سومین آزمون فرهاد جم در عرصه اجرا است. او از نیمه مرداد برنامه «همیشه خونه» را در شبکه آموزش اجرا می کند که متفاوت ترین تجربه اش محسوب می شود. تفاوت از این نظر که در اجرای قبلی جم یعنی «راز سیب» و «از کی بپرسم» مسابقه بوده اند ولی این بار اجرای یک برنامه خانواده محور را بر عهده دارد. جم در «همیشه خونه» با مهمان ها وارد گفت و گو می شود و یک موضوع مشخص را پیش می برد. او به واسطه تجربه بازیگری، با دوربین راحت است و موقع صحبت واژه کم نمی آورد. از این حیث فرهاد جم را می توان موفق دانست.

«همیشه خونه» اما برنامه ای برای سنجش عیار واقعی جم نیست. این برنامه خانواده محور است و از چالش به دور؛ پس یک مجری به راحتی از پس آن بر می آید. اجرای مسابقه های «راز سیب» و «از کی بپرسم» جزو کارهای موفق جم محسوب می شود.

یکی دو هفته پیش زمانی که خبر انتخاب دانیال عبادی برای مسابقه «هفت در سه» را شنیدیم، در همین صفحه نوشتیم که این انتخاب نمی تواند چندان درست باشد. دانیال عبادی در دوره حضورش به عنوان بازیگر، نتوانست تبحری در بازی از خودش نشان دهد و هیچ وقت به عنوان یک بازیگر کاربلد شناخته نشد. با این حال معتقد بودیم شاید در عرصه اجرا وضعیت بهتری داشته باشد. پخش یکی دو قسمت از مسابقه کافی بود تا مطمئن شویم اینطور نیست.

برای مسابقه ای مانند «هفت در سه»، به یک مجری باهیجان، حراف و پرانرژی نیاز بود تا بتواند فضای برنامه را به هیجان انگیزترین شکل ممکن حفظ کند. دانیال عبادی از جنس این مسابقه نیست. او فقط تلاش می کند با تغییر صدا، هیجان ایجاد کند و از آنجایی که این هیجان درون خودش وجود ندارد، حالتی کاملا تصنعی پیدا کرده است.

در فصل اول «کتاب باز» مجری برنامه بود. البته ادعایی نسبت به کتابخوان بودن و آشنایی کامل با عرصه کتاب نداشت. او خودش را کتاب باز نمی دانست و همیشه تاکید داشت که اول باید خودش شروع به خواندن کند و بعد از دیگران دعوت به کتاب خواندن کند. از وقتی در فصل دوم برنامه اجرای سروش صحت را دیده ایم، نمی توانیم راحت درباره موفقیت صديق در اجرای این برنامه صحبت کنیم. البته از آنجایی که در فصل اول، هدف برنامه صحبت با بازیگران و چهره های کمتر کتابخوان بود، صدیق انتخاب جالبی به نظر می رسید.

امیرحسین صدیق، از جمله بازیگرانی است که در ذهن همه خاطره خوشی از خودش به جا گذاشته و اجرای کتاب باز هم توانست این خاطره را بهتر در ذهن ها ماندگار کند. در اجرای صدیق هم نکته لج دربیاری وجود نداشت چون اصولا «کتاب باز» یک برنامه آرامش بخش است و آزار و اذیتی برای مخاطبانش ندارد.

بهنوش بختیاری شاید بازیگر خوبی باشد و تحت نظر یک کارگردان کاربلد بازی کمدی خوبی از خودش به نمایش بگذارد اما مجری چندان خوبی نیست. طبیعتا با شلوغ بازی و هیجان کاذب و خنده های پشت سر هم نمی شود اجرای خوبی انجام داد و مخاطبان را راضی کرد. درست است که «آبرنگ» برنامه مفرحی بود و می طلبید که مجری اش هیجان خاصی داشته باشد اما بختیاری اجرا را کاملا با بازیگری اشتباه گرفته بود و دقیقا نمی دانست برای چه مخاطب هدفی، برنامه اجرا می کند.

البته مشکل فقط اجرای بختیاری نبود، به طور کلی «آبرنگ» برنامه قابل قبولی نبود و زیاد نمی شود راجع به خوبی و بدی آن صحبت کرد اما فرصت مناسبی بود تا بهنوش بختیاری بتواند علاوه بر فعالیت در عرصه بازیگری، خودش را در اجرا هم محک بزند و محبوبیت اش را نزد مخاطبان چند برابر کند اما عملا موفقیتی به دست نیاورد.

اگر به یاد داشته باشید همین چند سال پیش، برنامه ای به اسم «سه شو» با اجرای مشترک مهران غفوریان، بیژن بنفشه خواه و جواد رضویان روی آنتن رفت. این سه کمدین آنقدر بامزه هستند که وقتی کنار دست هر کدامشان بنشینیم یک دل سیر می خندیم اما خب برای اجرای یک برنامه فقط بامزه بودن صرف کافی نیست. این سه نفر بیشتر از اینکه مجری برنامه باشند، کمدین هایی بودند که کنار هم استندآپ اجرا می کردند و مخاطبان را می خنداندند.

اگر بتوانیم استندآپ را جزو اجرا حساب کنیم، آن وقت می توانیم اسم این سه نفر را هم در فهرست بازیگرانی که مجری شدند به ثبت برسانیم. البته باز هم باید بگوییم که اجرای سه نفره با اجرای تک نفره کاملا فرق دارد و در چنین شرایطی تبحر مجریان آنطور که باید ملاک قرار نمی گیرد. بنابراین نمی توانیم بگوییم آنها مجریان خوبی هستند یا نه.

آقای بازیگرِ ما حاجی واشنگتن است، ناصرالدین شاه است، قربان سالار است، مش حسن است، آقای بازیگرِ ما تا همیشه عزت ا... انتظامی است که چهره‌اش، صدایش و خاطره نقش‌هایش، حافظه سینما را تا ابد پر کرده، مست کرده است و گیج از آن همه شور، خلاقیت و چندین و چند چهره پر رنگ که کافیست چشم بربندیم و تصورشان کنیم تا یک به یک از جلو نظرمان بگذرند...

چه جمعه ای بود که گذشت و سینما چه داغدار است این روزها؛ صحنه تئاتر برای او دلتنگ است و پرده نقره ای، خاموش، سر به گریبان فرو برده است لابد و جامعه سینما، سیاه پوش، بر پیکر بی جان آقای بازیگر ایستاده است و ناله سر می دهد. اشک است و دلتنگی برای مردی که جانِ بازیگری بود؛ چهره ای ماندنی برای تمام دوران ها. صبح جمعه هم آفتاب مثل همیشه می تابید اما چیزی از جهانم کم شد وقتی که چشم گشودم و دیدم تمام صفحات مجازی پر شده‌اند از عکس آقای بازیگر. راستی صفحات مجازی در روزهای تنهایی او کجا بودند؟

چرا درباره اش حرف نمی‌زدیم؟ چرا هرازگاهی به یاد یکی از چندین و چند نقش ماندگارش نمی افتادیم و دست کم بین خودمان در همین دهکده های کوچک مجازی، درباره اش حرف نمی‌زدیم؟! کجاییم ما که یکباره بعد از بدرود، زبان به درود می گشاییم اما دیگر برای شنیدن انعکاس صدای خودمان هم دیر شده است. مرحوم عزت ا... انتظامی - چه دردناک است استفاده از عبارت مرحوم برای عزت سینما- این اواخر کم کار شده بود؛ کمردرد آزارش می داد، گفته بود: «از ناحیه کمر، درد زیادی دارم که حرکت کردن برایم مشکل شده است؛ دايم در خانه هستم و پزشک معالجم وضعیتم را زیر نظر دارد. بیشتر وقتم همچنان به مطالعه می‌گذرد». او ساعت چهار صبحِ روز گذشته در 94 سالگی و پس از هشت سال دوری از پرده نقره ای، در بیمارستان «باهنر تهران» درگذشت. با شنیدن این خبر مدام ابیاتی از این غزل سعدی در سرم می چرخد:

مرگ چنین است؛ دهانش را چون سیاه چاله‌ای عمیق می گشاید و به ناگاه تمامِ هستی انسان را در خود می کشد و سپس محو می شود. از هرکسی خاطره ای می ماند، طرحی، رنگی یا نقشی در ذهن مردمانی که به او وابسته بودند. عزت‌ا... انتظامی، یک چهره بود تکثیر شده در صدها نقش و هیبت و ماندگار در اذهان ملت ایران. اگر به جست‌وجو برآییم حتما می بینیم که تکه ای از او در یک گوشه ای از جان‌مان نشسته است.

در ذهن بسیاری از ما حتما «مش حسن» جا خوش کرده است با آن سر به دیوار کوبیدن های جنون آسایَش، در ذهن برخی دیگر شاید پدر «دکتر سپیدبخت» باشد با چهره ای مستاصل و ملتمس. «قربان سالار» را به یاد می‌آوریم، شاید با آن گریم سنگین و نقشی به شدت منفی. « دن کورلئونه» ایران را، «رضا» در فیلم «حکم»، خوب خاطرمان است؛ به عقب تر بازگردیم، «اجاره نشین ها» و «عباس آقای سوپرگوشت» را به یاد بیاوریم، آن طنین عجیب صدا که استادانه از گلوی آقای بازیگر برمی خواست، سال‌هاست به عنوان صدای یک گوشت فروش کلاش، در ذهن ما نشست کرده است. بازگردیم به اولین همکاری اش با علی حاتمی در اثر درخشان «حاجی واشنگتن» که هیچ کس جز او نمی توانست روایتگر داستان غم انگیز «حسینقلی خان صدرالسلطنه» باشد که موقعیت کمیکش هرچه پیش رفت، غمبارتر شد. این دیالوگ مشهور «حاجی واشنگتن» با صدای غرای انتظامی در خاطر بسیاری از ما ثبت شده است: «فکر و ذکرمان شد کسب آبرو، چه آبرویی؟ مملکت‌رو تعطیل کنید. دارالایتام دایر کنید درست تره! مردم نان شب ندارند، شراب از فرانسه می‌آید! قحطی است، دوا نیست، مرض بیداد می کند، نفوس حق النفس می‌دهند! باران رحمت از دولتی سر قبله عالم است و سیل و زلزله از معصیت مردم!».

آثار درخشان او به قدری فراوان است که می‌توان درباره هرکدام از آن ها ساعت ها نوشت و گفت و از هر حرکت چهره و حنجره اش آموخت. استاد صحنه های تئاتر، استادِ ایستادن جلوی دوربین در هر نقشی که فکرش را بکنید. به راستی که لقب آقای بازیگر، برازنده‌اش است. او با برجسته ترین کارگردانان سینمای ایران همچون «داریوش مهرجویی»، «مسعود کیمیایی»، «ناصر تقوایی» و «محسن مخملباف» کار کرده است. عزت ا... انتظامی را می‌توان یکی از پرکارترین بازیگران تاریخ سینمای ایران دانست اما در میان تمام این آثار، کمتر کاری است که ضعیف باشد، چراکه آقای بازیگر در انتخاب نقش، سختگیر بود. او خود در این باره گفته است: «خوشبختانه هنر یک خاصیتی دارد که با پول و این چیزها نمی شود آن را به دست آورد... آدم باید واقعی زندگی کند و عاشق کارش باشد. نه پول می تواند خوشبختی بیاورد، نه شهرت. شهرت آدم آرامش آدم را می گیرد. من خوشحالم که سلامت بودم و سلامت زندگی کردم.

«واریته بهاری»، به کارگردانی پرویز خطیبی، محصول سال 1328، اولین فیلم سینمایی است که عزت ا... انتظامی در آن به ایفای نقش پرداخت. داستان فیلم شامل 6 ماجراست، بی‌آنکه موضوع آن‌ها به هم مربوط باشد. یکی از ماجراها مربوط به «میرزا خنده‌رو» است که کارش به بیمارستان می‌کشد و تحت عمل جراحی قرار می‌گیرد و در‌حالی‌که یکایک اعضای بدنش بریده می‌شود اما خنده‌اش قطع نمی‌شود.

دومین ایفای نقش او در شاهکار «گاو» ساخته داریوش مهرجویی بود که در سال 1348 ساخته شد. این فیلم همچنان یکی از مهم‌ترین فیلم های تاریخ سینمای ایران است و از اولین فیلم های ایرانی بود که در اروپا مورد توجه منتقدان قرار گرفت و توانست جایزه جشنواره فیلم ونیز را در سال 1971 از آن خود کند. این فیلم که براساس داستان «عزاداران بَیَل»، نوشته غلامحسین ساعدی ساخته شده است، یکی از مهم‌ترین و ماندگارترین نقش های عزت ا...انتظامی را رقم زد. بازی درخشان آقای بازیگر در این فیلم، خیره کننده است و با گذشت سال ها از ساخت آن، هنوز برای فیلمسازان و بازیگران، همانند کلاس درس است و می توان از آن چيزهاي بسیاري آموخت. همه امید زندگی مش حسن به تنها گاوی است که در طویله اش دارد و از وجود آن علاوه بر امرار معاش خانواده خود، افراد روستا را نیز بهره‌مند می‌كند. همه این مسائل باعث شده‌است که مش‌حسن دلبستگی خاصی به این گاو داشته باشد. اما روزی که مش حسن به شهر رفته، گاو به علت نامشخصی می‌میرد و افراد روستا با موافقت همسر مش حسن نعش گاو را در چاه روستا می‌اندازند و پس از بازگشت مش‌حسن وانمود می‌کنند که گاو گریخته‌است ولی او باور نمی‌کند و اعتقاد دارد گاو را اهالی روستا به قتل رسانده‌اند. از آن پس حالش دگرگون می‌شود و خود را گاو می‌پندارد. کوشش و پند و نصیحت بزرگان و ریش‌سفیدان روستا، چاره‌ساز نمی‌شود و سرانجام کدخدا و مش اسلام تصمیم می‌گیرند او را برای مداوا به شهر ببرند؛ ولی در میانه راه مش حسن می‌گریزد و در دره‌ای سقوط می‌کند و به سرنوشت گاوش دچار می‌شود.

عزت ا... انتظامی با ایفای نقش در این فیلم و ارائه آن بازی درخشان، قدم در راهی گذاشت که سال ها بعد توانست او را به مقام آقای بازیگر برساند. پس از آن در فیلم‌های بسیاری همچون «آقای هالو»، «بی‌تا»، «پستچی»، «ستار خان»، «قیامت عشق»، «شیر خفته»، «ملکوت»، «این گروه محکومین» و «دایره مینا» پیش از انقلاب و «مدرسه ای که می‌رفتیم»، «حاجی واشنگتن»، «خانه عنکبوت»، «کمال الملک»، «چندان»، «اجاره نشین ها»، «شیر سنگی»، «سایه خیال»، «بانو»، «خانه خلوت»، «ناصرالدین شاه آکتور سینما»، «بازیچه»، «روز فرشته»، «جنگ نفتکش ها»، «روز واقعه»، «روسری آبی»، «طوفان»، «باد و شقایق»، «کمیته مجازات»، «طهران روزگار نو»، «میکس»، «سایه روشن»، «خانه ای روی آب»، «گاوخونی»، «دیوانه‌ای از قفس پرید»، «جایی برای زندگی»، «حکم»، «مینای شهر خاموش»، «شب»، «آتش سبز»، «زادبوم»، «چهل‌سالگی» و «راه ابریشم» به ایفای نقش پرداخت.

در ادامه به شرح تعدادی از ماندگارترین نقش‌های او می پردازیم:

پس از نقش «مش حسن» در فیلم «گاو» که پیشتر به آن اشاره شد، نقش عزت ا... انتظامی در فیلم «هالو» یکی از پرقدرت‌ترین بازی های او را نشان می دهد. این اولین و آخرین باری است که عزت ا... انتظامی در دو نقش در یک فیلم ظاهر شده است. ایفای دو نقش «بنگاهدار» و «فتح ا...خان» در این فیلم بر دوش عزت ا... انتظامی بود و اگرچه شاید نقش هایی محوری محسوب شوند اما قدرت بازیگری او را به رخ می کشند. پس از «گاو»، این دومین همکاری انتظامی با داریوش مهرجویی است. او برای این فیلم برنده مجسمه سپاس بهترین بازیگر نقش مکمل مرد شد.

بازی در این فیلم، اولین همکاری عزت ا... انتظامی با علی حاتمی است که به شرح داستان زندگی حسینقلی خان صدرالسلطه، اولین سفیر ایران در بلاد آمریکا می پردازد. از سختی‌های این نقش می ‌توان به مشکلات مالی اش همراه با پنج ماه اقامت در ایتالیا اشاره کرد. گفته می شود حاتمی فیلم نامه هر سکانس را شب قبلش می‌ نوشته و از ‏زیر در بسته اتاق انتظامی در هتل، به او می رسانده است.

عزت ا... انتظامی با بازی در نقش ناصرالدین در این فیلم، یکی از متفاوت ترین نقش های خود را رقم زد. این نقش بر خلاف نقشش در فیلم بعدی با نام «ناصرالدین شاه آکتور سینما»، بسیار عبوس و جدی است. او خود در مصاحبه ای در رابطه با این نقش بیان کرده است: «شادترین عیدی که در زندگی‌ام گذراندم مربوط به فیلم «کمال‌الملک» علی حاتمی است که در آن فیلم کنار سفره هفت سین نشستم، عیدی دادم و خندیدم. در تمام دوران زندگی‌ام روزهای خوبی در نوروز نداشتم و معمولا در خانه با همسرم تنها بوده و کتاب می‌خوانم اما اوایل دهه 60 که «کمال‌الملک» را کار کردیم و نقش ناصر‌الدین شاه را بازی می‌کردم نوروز بسیار باشکوهی بود. نوع تلفظ دیالوگ های حاتمی در این فیلم فرم شنیداری مخصوصی ایجاد کرده است که هیچ گاه از خاطر تماشاگران این فیلم ماندگار پاک نمی شود».

سومین همکاری انتظامی و مهرجویی، باز هم به یک شاهکار ماندگار بدل شد؛ اجاره نشین‌ها. «عباس آقای سوپرگوشت» اجاره نشین ها نماینده قشری از جامعه است که دارد به تخریب آن می پردازد و خود در بطن خطر این تخریب قرار دارد. نماینده ای که مباشر و نماینده صاحب متوفای محل زندگی اجاره نشین ها هم هست و بی توجهی او که قصد تصاحب خانه را دارد، باعث می‌شود تا به رغم تلاش‌های دیگر ساکنان، کار از کار بگذرد و خانه بر ساکنانش فروریزد. آقای بازیگر برای این نقش کاندیداي لوح زرین بهترین بازیگر نقش اول مرد از جشنواره پنجمین جشنواره فیلم فجر شد.

در این اثر، روی دیگری از انتظامی می بینیم. او این بار توانسته ناصرالدین شاه را از نقشش در کمال الملک کاملا جدا کند و در مقام انسانی با موقعیت های کمیک قرار دهد. شاه قاجاری که مخالف سینماست و خودش فیلم‌ها را سانسور می‌کند، عاشق یکی از هنرپیشه‌های داخل فیلم «دختر لر» می‌شود و برای آنکه به معشوق برسد، حکومت را رها می‌کند و به دنبال سینما می‌رود. این دومین نقش انتظامی است که بار کمدی دارد و اجرای درخشان آن لوح تقدیر دهمین جشنواره فیلم فجر را برای او در پی داشت.

در این فیلم اگرچه خسرو شکیبایی، یکی از بی نظیرترین بازی های خود را ارائه می دهد اما عزت الله انتظامی نیز توانسته نقشی ماندگار از خود برجای بگذارد. «محسن دبیری»، وکیل «حمید هامون است که نمایانگر طبقه دلالی است که می خواهند نقش حمایت از طبقه پایین را ایفا کنند اما در جهت اهداف طبقات بالا می کوشند. این شخصیت در طول فیلم در راستا جدایی «حمید هامون» از همسرش می کوشد. سکانسی در فیلم هست که دبیری به خانه خالی از اثاثیه هامون می رود و با خسرو شکیباییِ پوشیده در حوله سفید حمام و شیشه نوشابه ای نیمه خالی در دست یک سکانس درخشان و به یاد ماندنی را بازی می‌کنند. در برخی از نقل قول ها آمده است که حجم بالایی از این سکانس حاصل بازی بداهه، هماهنگ و بی نظیر این دو ستاره در کنار یکدیگر است.

عزت الله انتظامی با ایفای نقش نیت الله در این فیلم توانست سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش اول مرد را در دوازدهمین دوره جشنواره فیلم فجر از آن خود کند. نیت الله مردی ثروتمند و خسیس که در جریان فیلم باید نقش یک روح سرگردان را بازی کند. اسم او نشان دهنده فرجامی ست که در باید در انتهای داستان با هدایت هدایت الله رقم بزند.

انتظامی با گریمی سنگین و بازی بدنی فراوان، مقابل دوربین داریوش مهرجویی ظاهر می شود؛ به گونه ای که ممکن است مخاطب در ابتدای فیلم او را به درستی نشناسد. «قربان سالار» که به واسطه خویشاوندی باغبان مهمان بانو شده است، کم کم شروع به دزدی و غارت خانه بانو می‌کند. شخصیت پیچیده و مبهم او که کم کم نقاب از چهره بر می دارد با بازی قابل قبول انتظامی به یک نقش محوری تبدیل شده است.

عزت ا... انتظامی در نقش «رسول رحمانی»، مالک یک مزرعه گوجه فرنگی که کارخانه ای هم در کنار آن دارد، مقابل دوربین رخشان بنی اعتماد رفت. «نوبر کردانی» با بازی فاطمه معتمد آریا برای کار به این مزرعه می آید و این شروع یکی از عاشقانه‌های ماندگار سینمای ایران است. میمیک آشنای معصوم و جاافتاده چهره انتظامی در به تصویر کشیدن عشق دوران کهنسالی نقش زیبایی ایفا کرده است. بغضی که در گلو و صدای او می پیچد و اشکی که بر زمینه چشم های بانفوذش می نشیند دیگر تصویری آشنا و محبوب برای ماست. این یکی از دوست داشتنی ترین کاراکترهایی است که انتظامی بازی کرد اما با کمال تعجب در سیزدهمین جشنواره فجر برای بازی این نقش ماندگار حتی کاندید جایزه ای هم نشد.

بازی در این فیلم توانست سیمرغ بهترین بازیگر نقش دوم مرد را در بیستمین جشنواره فیلم فجر، برای عزت ا... انتظامی به همراه داشته باشد. بازی شگفت برانگیز او در نقش پدر «دکتر سپید بخت» از یادها نخواهد رفت؛ پیرمردی با گذشته ای که در ظاهر به آن می بالد اما در باطن نتیجه اش را نمی‌پسندد و نمی پذیرد. فردی مستبد که در درون به شدت عاطفی است. انتظامی یک بار در مصاحبه با فرزاد حسنی گفته بود بزرگ‌ترین آرزویش این است که فرزندانش بدون اینکه با او کاری داشته باشند زنگ بزنند و از او بی ریا و صمیمی بپرسند: چطوری؟

اگرچه شاید بسیاری عزت ا... انتظامی را تنها در سینما بشناسند، اما او یکی از خبره ترین بازیگران تئاتر است و تله تئاترهای درخشانی از او دیده ایم که از جمله آن ها می‌توان به «از خود گریخته»، «پیک‌نیک»، «انفجار»، «گاو»، «دیدار»، «عروس»، «گوهر شب چراغ» و «یک کلاغ چهل کلاغ» اشاره کرد. در این بین البته باید به یکی از درخشان ترین بازی های او در مجموعه تلويزیونی «هزاردستان»، شاهکار علی حاتمی اشاره کرد. این سریال به داستان زندگی رضا خوشنویس، که شخصیتی تخیلی مبتنی بر شخصیتی تاریخی به‌نام کریم دواتگر است، و نظریه توطئه‌ای مبنی بر دست داشتن شخصیتی به نام خان مظفر در وقایع پشت پرده سیاسی و اجتماعی ایران در دوران قاجار و پهلوی می‌پردازد.

به گفته خود لی لی در مصاحبه اش با مجله ووگ، شنل همیشه بخشی از زندگی او بوده! مادر او ونسا پارادیس یکی از آیکن های مد فرانسه حساب می شود و در سال 1991 در تبلیغی از شنل که برای عطر کوکو بوده حضور داشته است. لی لی در ادمه می گوید مادر او از زمانی که 18 سال سن داشته با شنل همکاری می کرده است و لی لی را از زمانی که کوچک بوده همراه خود به فروشگاهای این برند می برده است.

لیلی علاوه بر دنیای مدلینگ در دنیای سینما نیز نقش آفرینی کرده است و از فیلم های او می شود به همبازی بودن با ناتالی پورتمن برای فیلم فرانسوی Planetarium در سال ۲۰۱۶ و the Dancer و … اشاره کرد. وی همین طور برای تمرکز بیشتر بر روی حرفه و علایقش در سن شانزده سالگی مدرسه را ترک کرد.

لی لی در باره ملاقات با کارل لاگرفلد چهره شناخته شده دنیای مد می‌گوید: من زمانی که تنها 8 سال سن داشتم با مدل مو و چتری وحشتناکی که مانند مدل موی دونالد ترامپ است کارل لاگرفلد را در استودیو شنل به همراه مادرم ملاقات کردم! لی لی به واسطه رابطه نزدیک خود و ونسا با این برند سالها بعد مورد توجه شنل و کارل لاگرفلد قرار گرفت و از چهره های محبوب لاگرفلد شد و در کمپین های متفاوتی از شنل که اولین آن در 16 سالگی لی لی برای عینک آفتابی این برند بود و مهم ترین آن تبلیغ عطر تاریخی شماره پنج شنل بود.

لی لی رز دپ در این سالها به شنل و کارل لاگرفلد وفادار بود و اولین کت واک خود را نیز برای شنل انجام داد که توجه زیادی نیز به خود جلب کرد. کارل لاگرفلد درباره او می گوید:لی لی یک دختر جوان از نسل جدید می باشد که همه خصوصیات یک ستاره را درون خود دارد.

پدر او جانی دپ پس از 14 سال زندگی مشترک از ونسا جدا شد و برخلاف تصور عموم از جدایی و ارتباط والدین با فرزندان، جانی در رابطه با لی لی به مجلات میگوید: لی لی از صحبت کردن نمی ترسد و دختر درخشان و باهوشی است که من تا به حال دیده ام حتی خیلی بیشتر از من! او همین طور با من رابطه صمیمی و خوبی دارد و من به وجود این رابطه افتخار میکنم!

لی لی رز دپ در ارتباط با آرایش می گوید: من شخصا از آرایش کردن لذت میبرم و احساس خوبی از طریق آرایش کردن به من دست میدهد. از لوازم آرایش محبوب لی لی می شود به بالم لب، کرم صورت، مداد ابرو، مداد لب و رژ گونه اشاره کرد. لی لی از عادات خوب و بد زیبایی خود می گوید، در کودکی گوشه ناخن های خود را می خورده که جزو عادات بد او حساب میشود اما از عادت خوب او می شود به شستن همیشگی صورت خود در روز و شب اشاره کرد.

[b][/b]

[b]طغرل را بیشتر از دیگر نقش‌هایم دوست دارم[/b]

[b]جدی‌تر از نقش‌هایم هستم![/b]

[b]دلایل حضور در مجموعه کلاه‌قرمزی[/b]

[b][/b]

[b]سرم کلاه گذاشتند![/b]

[b][/b]

[b]امیدوارم مردم مرا به خاطر کارهایم ببینند[/b]

[b]مردم دیگر تلویزیون نمی‌بینند[/b]

[b][/b]

[b]کارگردانی وسوسه‌ام می‌کند[/b]