<![CDATA[تالار گفتمان سورنا - اخبار سینما]]> https://forum.gnsorena.ir/ Wed, 27 May 2026 05:06:18 +0000 MyBB <![CDATA[برندگان جشنواره فیلم کن 2021؛ موفقیت قهرمان اصغر فرهادی]]> https://forum.gnsorena.ir/showthread.php?tid=4159 Sun, 18 Jul 2021 13:53:54 +0430 gnsorena]]> https://forum.gnsorena.ir/showthread.php?tid=4159 [تصویر: asghar-farhadi.jpg]
با برگزاری مراسم اختتامیه کن 2021 مشخص شد که کدام فیلم‌ها و افراد توانستند یک جایزه از هفتاد و چهارمین دوره‌ی جشنواره فیلم کن بگیرند.

با اینکه هفتاد و سومین دوره‌ی کن به خاطر شیوع ویروس کرونا/کووید 19 هرگز برگزار نشد، جشنواره فیلم امسال به‌صورت رسمی شماره‌ی ۷۴ را دریافت کرد. در جشنواره کن 2021 فیلم‌های مختلفی از کارگردان‌های معروف همچون وس اندرسون، پل ورهوفن و اصغر فرهادی به نمایش درآمدند؛ آثاری که هرکدام به نوبه‌ی خود مورد ستایش قرار گرفتند. حالا با برگزاری مراسم جوایز اصلی کن سال ۲۰۲۱ مشخص شد که چه افرادی با دست پر از جشنواره خداحافظی کرده‌اند.

البته جذابیت‌های کن هرگز به جوایز اصلی آن محدود نشده‌اند. امسال آندریا آرنولد مخاطب را با فیلم Cow رسما با تلخی‌های فراوان و شیرینی‌های اندک زندگی یک گاو آشنا کرد و انیمه Belle مامورو هوسودا ۱۴ دقیقه توسط مخاطب‌های ایستاده تشویق شد. تنها ۶ فیلم در تاریخ چند دهه‌ای جشنواره کن هستند که طولانی‌تر از انیمه Belle مورد تشویق ایستاده قرار گرفته باشند. راستی تام هینز نیز با مستند The Velvet Underground بخشی از تاریخ راک اند رول را به کن برد. میان تمامی بحث‌های اصلی و حواشی جشنواره کن 2021 درنهایت مخاطب‌ها موفق به شناختن آثار بیشتر و فیلم‌سازهای متفاوت شدند.
ایران در کن 2021 حضور داشت؛ جعفر پناهی کارگردان یکی از قسمت‌های فیلم The Year of the Everlasting Storm است و اصغر فرهادی و امیر جدیدی با فیلم A Hero روی فرش قرمز رفتند و توجهات زیادی را به این اثر جلب کردند. درنهایت مهم‌ترین و معروف‌ترین جایزه‌ی کن به فیلم Titane رسید. متی دیوپ، میلن فارمر، مگی جیلنهال، جسیکا هاسنر، ملانی لوران، کلبر مندونسا فیلیو، طاهر رحیم و سونگ کانگ-هو تحت ریاست اسپایک لی با آرا خود برندگان را مشخص کردند.
[تصویر: titane-cannes-2021.jpg]
نخل طلا جشنواره کن 2021
  • فیلم Titane به کارگردانی جولیا دوکورناو
اثر جدید کارگردان فیلم Raw به مجموعه‌ای از جنایت‌های توضیح داده‌نشده می‌پردازد. یک پدر پس از ۱۰ سال با پسر خود ملاقات می‌کند. اما قصه پر از قتل، اتومبیل‌ها، خون و وحشت مربوط‌به بدن انسان است.
جایزه بزرگ جشنواره کن 2021
  • فیلم A Hero اصغر فرهادی و فیلم Compartment No. 6 جوهو کوسمانن (مشترک)
بهترین فیلمنامه جشنواره کن 2021
  • ریوسوکی هاماگوچی برای فیلم Drive My Car
بهترین بازیگر مرد جشنواره کن 2021
  • کیلب لندری جونز برای فیلم Nitram
بهترین بازیگر زن جشنواره کن 2021
  • رناته رینسو برای فیلم The Worst Person in the World
[تصویر: adam-driver-marion-cotillard-leos-carax.jpg]
بهترین کارگردان جشنواره کن 2021
  • لئوس کاراکس برای فیلم Annette
جایزه هیئت داوران جشنواره کن 2021
  • فیلم Ahed’s Knee و فیلم Memoria (مشترک)
جایزه دوربین طلایی (بهترین فیلم بلند اول) کن 2021
  • فیلم Murina
نخل طلای بهترین فیلم کوتاه کن 2021
  • فیلم Tian Xia Wu Ya
جایزه تقدیر ویژه فیلم کوتاه کن 2021
  • فیلم Ceu de Agosto
]]> [تصویر: asghar-farhadi.jpg]
با برگزاری مراسم اختتامیه کن 2021 مشخص شد که کدام فیلم‌ها و افراد توانستند یک جایزه از هفتاد و چهارمین دوره‌ی جشنواره فیلم کن بگیرند.

با اینکه هفتاد و سومین دوره‌ی کن به خاطر شیوع ویروس کرونا/کووید 19 هرگز برگزار نشد، جشنواره فیلم امسال به‌صورت رسمی شماره‌ی ۷۴ را دریافت کرد. در جشنواره کن 2021 فیلم‌های مختلفی از کارگردان‌های معروف همچون وس اندرسون، پل ورهوفن و اصغر فرهادی به نمایش درآمدند؛ آثاری که هرکدام به نوبه‌ی خود مورد ستایش قرار گرفتند. حالا با برگزاری مراسم جوایز اصلی کن سال ۲۰۲۱ مشخص شد که چه افرادی با دست پر از جشنواره خداحافظی کرده‌اند.

البته جذابیت‌های کن هرگز به جوایز اصلی آن محدود نشده‌اند. امسال آندریا آرنولد مخاطب را با فیلم Cow رسما با تلخی‌های فراوان و شیرینی‌های اندک زندگی یک گاو آشنا کرد و انیمه Belle مامورو هوسودا ۱۴ دقیقه توسط مخاطب‌های ایستاده تشویق شد. تنها ۶ فیلم در تاریخ چند دهه‌ای جشنواره کن هستند که طولانی‌تر از انیمه Belle مورد تشویق ایستاده قرار گرفته باشند. راستی تام هینز نیز با مستند The Velvet Underground بخشی از تاریخ راک اند رول را به کن برد. میان تمامی بحث‌های اصلی و حواشی جشنواره کن 2021 درنهایت مخاطب‌ها موفق به شناختن آثار بیشتر و فیلم‌سازهای متفاوت شدند.
ایران در کن 2021 حضور داشت؛ جعفر پناهی کارگردان یکی از قسمت‌های فیلم The Year of the Everlasting Storm است و اصغر فرهادی و امیر جدیدی با فیلم A Hero روی فرش قرمز رفتند و توجهات زیادی را به این اثر جلب کردند. درنهایت مهم‌ترین و معروف‌ترین جایزه‌ی کن به فیلم Titane رسید. متی دیوپ، میلن فارمر، مگی جیلنهال، جسیکا هاسنر، ملانی لوران، کلبر مندونسا فیلیو، طاهر رحیم و سونگ کانگ-هو تحت ریاست اسپایک لی با آرا خود برندگان را مشخص کردند.
[تصویر: titane-cannes-2021.jpg]
نخل طلا جشنواره کن 2021
  • فیلم Titane به کارگردانی جولیا دوکورناو
اثر جدید کارگردان فیلم Raw به مجموعه‌ای از جنایت‌های توضیح داده‌نشده می‌پردازد. یک پدر پس از ۱۰ سال با پسر خود ملاقات می‌کند. اما قصه پر از قتل، اتومبیل‌ها، خون و وحشت مربوط‌به بدن انسان است.
جایزه بزرگ جشنواره کن 2021
  • فیلم A Hero اصغر فرهادی و فیلم Compartment No. 6 جوهو کوسمانن (مشترک)
بهترین فیلمنامه جشنواره کن 2021
  • ریوسوکی هاماگوچی برای فیلم Drive My Car
بهترین بازیگر مرد جشنواره کن 2021
  • کیلب لندری جونز برای فیلم Nitram
بهترین بازیگر زن جشنواره کن 2021
  • رناته رینسو برای فیلم The Worst Person in the World
[تصویر: adam-driver-marion-cotillard-leos-carax.jpg]
بهترین کارگردان جشنواره کن 2021
  • لئوس کاراکس برای فیلم Annette
جایزه هیئت داوران جشنواره کن 2021
  • فیلم Ahed’s Knee و فیلم Memoria (مشترک)
جایزه دوربین طلایی (بهترین فیلم بلند اول) کن 2021
  • فیلم Murina
نخل طلای بهترین فیلم کوتاه کن 2021
  • فیلم Tian Xia Wu Ya
جایزه تقدیر ویژه فیلم کوتاه کن 2021
  • فیلم Ceu de Agosto
]]> <![CDATA[بهترین فیلم‌ های جیسون استاتهام]]> https://forum.gnsorena.ir/showthread.php?tid=3988 Sat, 05 Jun 2021 14:08:37 +0430 gnsorena]]> https://forum.gnsorena.ir/showthread.php?tid=3988 [تصویر: jason-statham-wallpaper.jpg]
[align=right]در این مقاله قصد داریم به‌معرفی بهترین فیلم‌ های جیسون استاتهام یکی از بهترین بازیگران فیلم‌ های ژانر اکشن بپردازیم. با زومجی همراه باشید.

با شنیدن نام جیسون استاتهام ناخودآگاه به فکر فیلم‌های اکشن خواهیم افتاد؛ کسی که در نقش قهرمان، شرور، جوکر و راننده حرفه‌ای او را در فیلم‌های مختلف دیده‌ایم. بازیگر مطرح و محبوب فیلم‌های اکشن که قبل از شروع حرفه بازیگری یکی از از ورزشکاران انگلیسی در رشته شیرجه از سکوی بلند به‌شمار می‌آمد و مسیر حرفه‌ای او تا جایگاهی که امروز در آن قرار دارد پر شده است از پستی و بلندی‌های جالب. استاتهام در سال ۱۹۶۷ میلادی (۱۳۴۶ هجری شمسی) در شهر داربی‌شیر کشور انگلستان متولد شد و در نوجوانی و جوانی تمرینات کیک بوکسینگ و کاراته باعث شد تا در حرکات رزمی بسیار موفق عمل کند.
او در ابتدا در یک سوپرمارکت کار‌ می‌کرد و بعد از حضور در مسابقات شنا و شیرجه، توسط شرکت Tommy Hilfiger و شرکت Levi’s برای شرکت در آزمون‌های مدلینگ انتخاب شد. حرفه بازیگری استاتهام با حضور کوتاه او در فیلم‌های انگلیسی آغاز شد و پس از اینکه گای ریچی او را کشف کرد، موفق شد در فیلم‌های مهم‌تری حضور پیدا کند. او رفته‌رفته با درخشش در فیلم‌های متفاوت در اواخر دهه‌ی ۹۰ میلادی توانست به یک سوپراستار در ژانر فیلم‌های اکشن تبدیل شود. با اینکه همه ما او را بیشتر به‌خاطر حضور در فیلم‌های اکشن به‌یاد می‌آوریم اما او نشان داده که توانایی بازی کردن در نقش‌های مختلف را دارد. در ادامه این مقاله قصد داریم تا بهترین فیلم های جیسون استاتهام را به‌شما مخاطبان سایت زومجی معرفی کنیم؛ فیلم‌هایی که بی‌شک از آن‌ها لذت خواهید برد و اگر طرفدار این بازیگر برجسته و ژانر اکشن هستید باید آن‌ها را تماشا کنید.
این مطلب اولین بار تیر ماه ۱۳۹۹ منتشر و در تاریخ ۱۴ خرداد ۱۴۰۰ به‌روزرسانی شده است.
بهترین فیلم های جیسون استاتهام
[تصویر: transporter3-jason-statham.jpg]
۲۳- فیلم Transporter 3
فیلم ترانسپورتر ۳
کارگردان: الیویر مگاتن | نویسنده: لوک بسون
بازیگران: جیسون استاتهام، فرانسوا برلیند، رابرت نپر، جروئن کرابا
تاریخ اکران: سال ۲۰۰۸ میلادی
میانگین امتیازات Transporter 3 در IMDB: ۶.۱ از ۱۰ | میانگین امتیازات در متاکریتیک: ۵۱ از ۱۰۰
فهرست بهترین فیلم های جیسون استاتهام را با قسمت سوم مجموعه سینمایی Transporter آغاز می‌کنیم. نخستین قسمت این مجموعه که در سال ۲۰۰۲ میلادی اکران شد و در ادامه مقاله به آن خواهیم رسید به سکوی پرتابی برای جیسون استاتهام تبدیل شد و او را به‌عنوان یکی از بهترین بازیگران ژانر اکشن به جهان معرفی کرد. متاسفانه این مجموعه سینمایی نیز مثل بسیاری از مجموعه‌های دیگر با گذشت زمان کیفیت اولیه خود را از دست داد و با افت امتیاز روبه‌رو شد ولی بااین‌حال یکی از بهترین سری فیلم های جیسون استاتهام محسوب می‌شود و یک گزینه بسیار سرگرم‌کننده برای طرفداران این ژانر است. این فیلم در سال ۲۰۰۸ به تهیه‌کنندگی لوک بسون و استیو چاسمن توسط استودیو EuropaCorp با بودجه ۴۰ میلیون دلاری تولید و موفق شد به فروش نسبتا خوب ۱۱۰ میلیون دلاری دست پیدا کند.
داستان فیلم ترانسپورتر ۳ دقیقا مانند دو قسمت قبلی خود درباره شخصیت فرانک مارتین جریان دارد. او که یک انتقال‌دهنده حرفه‌ای به‌شمار می‌رود وظیفه دارد تا دختر ربوده شده یک مقام دولتی را به شخص دیگری تحویل دهد. در هر دو قسمت قبلی این مجموعه فرانک مارتین با ایفای نقش جیسون استاتهام وظیفه حمل و رساندن محموله‌هایی مهم را برعهده داشت و در این مسیر با اتفاقات مختلفی روبه‌رو شد که همین داستان در قسمت سوم این مجموعه هم برقرار است و در مسیر رساندن دخترِ یکی از مقام‌های دولتی باید با افراد زیادی که قصد کشتن او را دارند، مقابله کند. 
[تصویر: crank-high-voltage-movie-cover .jpg]
۲۲- فیلم Crank: high voltage 
فیلم کرانک: ولتاژ بالا
کارگردان: مارک نولدین، برایان تیلور | نویسنده: مارک نولدین، برایان تیلور
بازیگران: جیسون استاتهام، ایمی اسمارت، افرن رامیرز، بایی لینگ
تاریخ اکران: سال ۲۰۰۶ میلادی
میانگین امتیازات Crank: high voltage در IMDB: ۶.۲ از ۱۰ | میانگین امتیازات در متاکریتیک: ۴۱ از ۱۰۰
Crank یکی دیگر از مجموعه‌های سینمایی محبوب با حضور جیسون استاتهام به‌شمار می‌رود. پس از محبوبیت و موفقیت قسمت نخست این مجموعه یعنی فیلم Crank قسمت دوم آن تحت عنوان Crank: high voltage در سال ۲۰۰۶ به تهیه‌کنندگی تام روزنبرگ، ریچارد رایت و به‌همراهی گری لوکزی با بودجه‌ای ۲۰ میلیون دلاری توسط شرکت لاینزگیت تولید و اکران شد ولی نتوانست انتظارات سازندگان خود را از لحاظ مالی برآورده کند و فروش آن از رقم ۳۵ میلیون دلار فراتر نرفت. بااین‌حال فیلم Crank: high voltage مانند قسمت نخست خود باعث می‌شود تا خون در رگ‌های شما با سرعت بیشتری حرکت کند و یک لحظه هم از هیجان آن کم نمی‌شود.
داستان سریع و هیجان‌انگیز فیلم Crank: High Voltage باعث می‌شود تا نتوانید در حین تماشای آن پلک بزنید
داستان قسمت نخست را به یاد دارید؟ ضربان قلب شخصیت کلیوس در قسمت نخست اگر پایین می‌آمد باعث مرگ او می‌شد ولی در قسمت دوم مشکلات قلب او خیلی بیشتر از قسمت نخست می‌شود. در این قسمت یک تبهکار چینی با دزدیدن قلب تقریبا فناناپذیر شخصیت کلیوس، یک قلب با قابلیت شارژ شدن را به‌جای آن قرار می‌دهد. این سرقت باعث می‌شود تا کلیوس باایفای نقش جیسون استاتهام مدام درحال شارژ کردن باتری قلب خود باشد تا بتواند زنده بماند و در این حین به‌دنبال سارق قلب خود می‌گردد تا کاری که کرده را جبران کند. فیلم Crank: high voltage برای علاقه‌مندان ژانر اکشن و افرادی که به فیلم‌های مهیج علاقه زیادی دارند، یک گزینه بسیار خوب و جذاب محسوب می‌شود.
[تصویر: hummingbird-movie-cover.jpg]
۲۱- فیلم Redemption (Hummingbird)
فیلم رستگاری (مرغ مگس)
کارگردان: استیون نایت | نویسنده: استیون نایت
بازیگران: جیسون استاتهام، آگاتا بوزک، بندیکت وانگ، جوزف لانگ
تاریخ اکران: سال ۲۰۱۳ میلادی
میانگین امتیازات Redemption در IMDB: ۶.۲ از ۱۰ | میانگین امتیازات در متاکریتیک: ۴۳ از ۱۰۰
فیلم بریتانیایی Hummingbird در آمریکا با نام Redemption و در فرانسه با نام Crazy Joe اکران شد اما در میان اهالی سینما و در بیشتر کشورهای دنیا تحت همان عنوان Redemption (رستگاری) شناخته می‌شود. داستان فیلم درباره شخصیت جویی جونز جریان دارد؛ یک سرباز در نیروهای ویژه کشور انگلستان که زمانی در افغانستان خدمت می‌کرد و اکنون در لندن زندگی می‌کند. زمانی‌که به او خبر می‌دهند پنج نفر از بهترین دوستانش توسط طالبان به قتل رسیده‌اند بسیار عصبانی می‌شود و با حالتی دیوانه‌وار پنج نفر از مردم عادی را با خونسردی می‌کشد. به‌همین‌خاطر او تحت تعقیب پلیس انگلستان قرار می‌گیرد و در خیابان‌های لندن زندگی می‌کند.
فیلم Hummingbird یا همان Redemption از معدود فیلم‌ های جیسون استاتهام است که در فروش خود در گیشه‌های سینما ضرر بدی را به سازندگان خود تحمیل کرد ولی بااین‌وجود هنوز یکی از بهترین فیلم های جیسون استاتهام به‌شمار می‌رود و می‌تواند برای ۱۰۰ دقیقه شما را به‌خوبی سرگرم کند. این فیلم در سال ۲۰۱۳ میلادی به تهیه‌کنندگی گای هیلی و پل وبستر توسط استودیو IM Global تولید و توسط لاینزگیت روی پرده سینماها رفت. فروش ۱۳ میلیون دلاری این فیلم نسبت‌به بودجه ۲۰ میلیون دلاری آن یک شکست واضح قلمداد می‌شود ولی همان‌طور که پیش‌تر گفتیم اگر از طرفداران فیلم‌های اکشن مهیج و به‌خصوص از طرفداران جیسون استاتهام هستید، از تماشا کردن آن پیشمان نخواهید شد.
[تصویر: blitz -jason-statham.jpg]
۲۰- فیلم Blitz 
فیلم بلیتز
کارگردان: الیوت لستر | نویسنده: کن برون، ناتان پارکر
بازیگران: جیسون استاتهام، آیدان گیلن، ران دوناکی، زوی اشتن
تاریخ اکران: سال ۲۰۱۱ میلادی 
میانگین امتیازات Blitz در IMDB: ۶.۲ از ۱۰ | میانگین امتیازات در متاکریتیک: ثبت نشده
فیلم Blitz نخستین فیلم این فهرست به‌شمار می‌رود که در آن می‌توانیم جیسون استاتهام را در نقش یک مامور قانون و یکی از نیروهای پلیس تماشا کنیم. استاتهام در این فیلم در نقش شخصیت اصلی آن یعنی تام برانت نقش‌آفرینی می‌کند. برانت یک افسر پلیس است و در پرونده‌ای بسیار خطرناک به‌دنبال شخصی به‌نام بری با ایفای نقش آیدان گیلن می‌گردد. شخصیت بری تبهکاری کاردرست قلمداد می‌شود که یکی پس از دیگری افسران پلیس را به قتل می‌رساند و به‌همین‌دلیل تام برانت وظیفه دارد جلوی او را گرفته و او را دستگیر کند. داستان فیلم شاید به ظاهر کمی کلیشه‌ای باشد ولی اگر به آن وقت دهید متوجه خواهید شد که پتانسیل زیادی برای سرگرم‌کردن شما در خود دارد.
فیلم Blitz پس از اکران در سال ۲۰۱۱ نقدهای مثبتی دریافت کرد و به‌عنوان یک اکشن باکیفیت مطرح شد ولی این نقدها کمک زیادی به این فیلم در گیشه‌های سینما نکرد و فروش آن از ۱۶ میلیون دلار فراتر نرفت. فیلم بلیتز (حمله رعدآسا) در سال ۲۰۱۱ به تهیه‌کنندگی استیو چاسمن، زیگی کاماسا و ساموئل حدیدا توسط استودیو Davis Films تولید و توسط لاینزگیت اکران شد. داستان فیلم بلیتز در جنوب شرقی لندن جریان دارد و اتمسفر این منطقه از شهر لندن را به‌بهترین شکل ممکن و بسیار طبیعی به‌تصویر می‌کشد تا شما به خوبی بتوانید با شخصیت‌ها و داستان آن‌ها ارتباط برقرار کنید. 
[تصویر: death-race-movie-cover.jpg]
۱۹- فیلم Death Race
فیلم مسابقه مرگ
کارگردان: پل دبلیو. اس. اندرسون | نویسنده: پل دبلیو. اس. اندرسون
بازیگران: جیسون استاتهام، ترسی گیبسون، ناتالی مارتینز، ایان مک‌شین، رابین شو
تاریخ اکران: سال ۲۰۰۸ میلادی 
میانگین امتیازات Death Race در IMDB: ۶.۳ از ۱۰ | میانگین امتیازات در متاکریتیک: ۴۳ از ۱۰۰
فیلم Death Race یا همان مسابقه مرگ از آن دسته فیلم‌هایی است که امکان ندارد طرفدار پروپاقرص فیلم‌های اکشن باشید و آن را تماشا نکرده باشید. فیلمی که باوجود امتیازات نسبتا کم خود در میان علاقه‌مندان ژانر اکشن بسیار محبوب است و با داستان جدید خود در زمان اکران سروصدای زیادی به پا کرد. فیلم Death Race در سال ۲۰۰۸ میلادی به تهیه‌کنندگی جرمی بولت، راجر کورمان و خود پل دبلیو. اس. اندرسون توسط استودیو Relativity Media به‌همراهی Impact Pictures با بودجه‌ای ۴۵ میلیون دلاری تولید و توانست به فروش ۸۰ میلیون دلاری دست پیدا کند. این فروش نسبت‌به بودجه این فیلم شاید موفقیت‌آمیز نباشد ولی محبوبیت بسیار بالای آن بدون شک ارزش این بودجه را داشته است.
داستان فیلم در یک زندان عجیب با قوانینی عجیب‌تر جریان دارد. در این زندان یک مسابقه اتومبیل‌رانی انجام می‌شود که برنده آن می‌توان حکم آزادی از زندان را به‌دست بیاورد ولی برنده شدن در این مسابقه به شرطی اتفاق می‌افتد که سایر رقبای شما کشته و از دور خارج شوند؛ دقیقا داستانی مثل داستان بازی‌های سبک بتل رویال. شخصیت جانسن با بازی جیسون استاتهام که علاقه‌ای به شرکت در این مسابقه ندارد توسط رئیس زندان مجبور به شرکت در آن می‌شود و باید با رقبایی بسیار بی‌رحم مقابله کند. اگر به مسابقات اتومبیل‌رانی و فیلم‌های اکشن علاقه دارید این فیلم می‌تواند یک گزینه بسیار سرگرم‌کننده برای شما قلمداد شود. فیلم Death Race که یکی از بهترین فیلم های جیسون استاتهام تلقی می‌شود بدون شک می‌تواند هیجان شما را بالا ببرد.
[تصویر: transporter2-jason-statham.jpg]
۱۸- فیلم Transporter 2
فیلم ترانسپورتر ۲
کارگردان: لوییز لتریر | نویسنده: لوک بسون
بازیگران: جیسون استاتهام، آلساندرو گازمن، آمبر والتا، متیو موداین، کیت نائوتا
تاریخ اکران: سال ۲۰۰۵ میلادی
میانگین امتیازات Transporter 2 در IMDB: ۶.۳ از ۱۰ | میانگین امتیازات در متاکریتیک: ۵۶ از ۱۰۰
به دومین قسمت مجموعه سینمایی Transporter رسیدیم. اگر توضیحات قسمت سوم این مجموعه در ابتدای فهرست را خوانده باشید دقیقا همان توضیحات را برای قسمت دوم آن هم می‌توانیم به‌کار ببریم. در قسمت دوم این مجموعه شخصیت فرانک مارتین وظیفه دارد این بار یک کودک را از مدرسه به خانه ببرد، همین. در مسیر همین کار ساده به‌قدری مشکلات و افراد مختلف سر راه او قرار می‌گیرند که هیجان فیلم را از ابتدا تا انتهای آن در بالاترین سطح ممکن نگه می‌دارند. در قسمت سوم مارتین وظیفه رساندن دختر یکی از افراد دولتی را برعهده داشت اما در این قسمت وظیفه دارد یک کودک را از مدرسه به خانه ببرد. دقیقا همان روند داستانی تنها با شخصیت‌هایی متفاوت.
فیلم ترانسپورتر ۲ پس از موفقیت‌های قسمت نخست خود در سال ۲۰۰۵ میلادی به تهیه‌کنندگی لوک بسون و استیو چاسمن توسط استودیو EuropaCorp با بودجه‌ای معادل با ۳۲ میلیون دلار تولید و توانست در گیشه‌های سینما فروش ۹۰ میلیون دلاری را تجربه کند. قسمت نخست این مجموعه که در ادامه فهرست به آن خواهیم رسید خیلی سریع به محبوبیت بسیار زیادی در جهان دست پیدا کرد و ایفای نقش جیسون استاتهام یکی از مهم‌ترین عوامل این محبوبیت به‌شمار می‌رفت. همین عامل باعث شد تا قسمت‌های دوم و سوم این مجموعه ساخته شود و با اینکه از لحاظ امتیازات با افت محسوسی روبه‌رو شدند ولی بازهم با هنرنمایی بسیار خوب استاتهام جزو بهترین فیلم‌های او هستند.
[تصویر: killer-elite-movie-cover.jpg]
۱۷- فیلم Killer Elite
فیلم قاتل‌های نابغه
کارگردان: گری مک‌کندری | نویسنده: مت شرینگ
بازیگران: جیسون استاتهام، رابرت دنیرو، کلایو اوون، دامینیک پرسل
تاریخ اکران: سال ۲۰۱۱ میلادی
میانگین امتیازات Killer Elite در IMDB: ۶.۴ از ۱۰ | میانگین امتیازات در متاکریتیک: ۴۴ از ۱۰۰
حضور اسم جیسون استاتهام در میان بازیگران یک فیلم نوید یک فیلم اکشن جذاب را می‌دهد و حضور نام او درکنار رابرت دنیرو در یک فیلم بی‌شک توجه تمام اهالی سینما را به خود جلب خواهد کرد. فیلم Killer Elite از روی یک رمان به‌نویسندگی رانولف فینس با همین نام اقتباس شده است که بسیاری از منتقدین اعتقاد داشتند که جذابیت این فیلم از داستان کتاب آن بیشتر است. داستان فیلم در سال ۱۹۸۱ و درباره آدمکشی حرفه‌ای به نام دنی با ایفای نقش استاتهام جریان دارد.او توسط شیخی در عمان استخدام شده تا انتقام مرگ سه پسرش را از افسران نیروی ویژه هوابرد بریتانیا بگیرد. شیخ عمانی برای مجبور کردن دنی به انجام این کار دوستش هانتر با بازی رابرت دنیرو را گروگان می‌گیرد.
ایفای نقش جیسون استاتهام درکنار رابرت دنیرو یکی از مهم‌ترین دلایل جذابیت فیلم Killer Elite به‌شمار می‌رود.
همکاری مت شرینگ و گری مک‌کندری به‌عنوان نویسنده و کارگردان این فیلم باعث شد تا شخصیت‌های داستان کتاب و خط داستانی آن به‌بهترین شکل ممکن در فیلم به نمایش درآیند. یکی از نقاط مثبت این فیلم شخصیت‌پردازی آن و گریم بازیگران است که به‌خوبی انجام شده‌اند. فیلم Killer Elite در سال ۲۰۱۱ به تهیه‌کنندگی مایکل بوگن، تونی وینلی و استیو چاسمن توسط استودیو Omnilab Media با بودجه‌ای ۷۰ میلیون دلاری تولید ولی باوجود حضور بازیگرانی بسیار سرشناس در آن موفق نشد به فروش خوبی دست پیدا کند و فروش آن از ۶۰ میلیون دلار فراتر نرفت.
[تصویر: safe-jason-statham-cover .jpg]
۱۶- فیلم Safe 
فیلم گاوصندوق
کارگردان: بوآز یاکین | نویسنده: بوآز یاکین
بازیگران: جیسون استاتهام، رابرت جان بورک، کریس سارادن، جیمز هونگ
تاریخ اکران: سال ۲۰۱۲ میلادی 
میانگین امتیازات Safe در IMDB: ۶.۵ از ۱۰ | میانگین امتیازات در متاکریتیک: ۵۵ از ۱۰۰
فیلم‌هایی با داستان مراقبت و کمک کردن به یک دختر کوچک توسط یک مرد خشن و حرفه‌ای زیاد وجود دارند؛ فیلم‌هایی مانند فیلم Leon: The Professional یا فیلم Man on Fire. موضوعی که فیلم Safe را از سایر فیلم‌های این ژانر متمایز می‌کند، تفاوت‌های فرهنگی و ملیتی دختربچه داستان‌ با مرد خشن است که پیچیدگی‌های زیبایی را در فیلم به‌وجود می‌آورند. در این فیلم استاتهام نقش یک پلیس بازنشسته را بازی می‌کند که به‌صورت تصادفی در مسیر یک دختربچه قرار می‌گیرد؛ دختری که به‌دلایلی توسط عده‌ای از خلافکاران شهر و پلیس‌های فاسد تعقیب می‌شود.
ادامه داستان در قالب یک فیلم استاندارد اکشن به‌تصویر در‌می‌آید که به‌خوبی ساخته شده است؛ فیلمی که در آن شخصیت اصلی داستان تعدادی از دشمنان را از سر راه خود برمی‌دارد و به نقطه پایانی داستان می‌رسد. این فیلم هم هیجان کافی برای بیننده را دارد و هم خیلی اغراق‌آمیز نیست و این موضوع دلیل اصلی حضور این فیلم در این فهرست قلمداد می‌شود. فیلم Safe در سال ۲۰۱۲ به تهیه‌کنندگی لارنس بندر و دانا برونتی توسط استودیو IM Global با بودجه ۳۰ میلیون دلاری تولید شد و توانست به فروش ۴۰ میلیون دلاری دست پیدا کند. فیلم Safe که یکی از بهترین فیلم های جیسون استاتهام به‌شمار می‌رود می‌تواند با داستان جذاب و هیجان‌انگیز خود یک گزینه بسیار سرگرم‌کننده برای علاقه‌مندان این بازیگر و ژانر اکشن تلقی شود.
[تصویر: cellular-movie-cover.jpg]
۱۵- فیلم Cellular 
فیلم موبایل
کارگردان: دیوید آر الیس | نویسنده: کریس مورگان
بازیگران: کریس ایوانز، کیم بسینگر، جیسون استاتهام، جسیکا بیل
تاریخ اکران: سال ۲۰۰۴ میلادی
میانگین امتیازات Cellular در IMDB: ۶.۵ از ۱۰ | میانگین امتیازات در متاکریتیک: ۶۰ از ۱۰۰
در فیلم Cellular نسبت‌به سایر فیلم‌های فهرست تابه‌اینجا شاهد ایفای نقش متفاوتی از جیسون استاتهام هستیم. او که در اغلب فیلم‌های خود در ژانر اکشن نقش قهرمان و پروتاگونیست را برعهده دارد، در این فیلم در نقش آتناگونیست فیلم حضور پیدا کرده و نقش فرد شرور داستان را بازی می‌کند. فیلم موبایل در سال ۲۰۰۴ میلادی به تهیه‌کنندگی دین دولین و لورن لوید توسط استودیو Electric Entertainment با بودجه‌ای حدود ۲۵ میلیون دلار تولید و نسبت‌به رقم بودجه خود موفق شد به فروش نسبتا خوب ۶۰ میلیون دلاری در گیشه‌های سینما دست پیدا کند. از نقاط مثبت این فیلم می‌توان به ایفای نقش بسیار خوب کیم بسینگر و کریس ایوانز درکنار جیسون استاتهام اشاره کرد.
داستان فیلم درباره شخصیت جسیکا مارتین با هنرنمایی کیم بسینگر و شوهر و فرزندش جریان دارد. یک روز و زمانی‌که جسیکا پسر خود را به مدرسه می‌رساند در راه برگشت به خانه توسط گروهی شرور به رهبری شخصیتی به نام گریر با ایفای نقش جیسون استاتهام مورد هجوم قرار گرفته و به محلی ناشناخته منتقل و در آن‌جا زندانی می‌شود. در آن محل جسیکا به‌وسیله یک موبایل نسبتا خراب شماره‌هایی تصادفی می‌گیرد تا درنهایت با مردی به‌نام رایان با بازی کریس ایوانز صحبت می‌کند و این موضوع شروعی به‌شمار می‌رود برای داستان مهیج و پر از تنش این فیلم. داستان جدید فیلم در آن زمان باعث شد تا نقدهای مثبتی روانه این فیلم شود و افرادی که آن را تماشا کرده‌اند از آن راضی باشند.
[تصویر: homefront-movie-cover.jpg]
۱۴- فیلم Homefront 
 فیلم جبهه داخلی
کارگردان: گری فلدر | نویسنده: چاک لوگان
بازیگران: جیسون استاتهام، جیمز فرانکو، وینونا رایدر، کیت باسورث
تاریخ اکران: سال ۲۰۱۳ میلادی
میانگین امتیازات Homefront در IMDB: ۶.۵ از ۱۰ | میانگین امتیازات در متاکریتیک: ۴۰ از ۱۰۰
فیلم Homefront در زمان اکران با سروصدای بسیار کم اکران شد ولی توانست بازخوردهای بسیار خوبی را از اهالی سینما و منتقدان کسب کند. داستان فیلم درباره شخصیت فیل بروکر جریان دارد؛ یک مامور سابق سازمان مبارزه با مواد مخدر یا همان DEA که به‌همراه خانواده‌اش به یک محله آرام نقل‌مکان می‌کنند تا یک زندگی به دور از حاشیه داشته باشند. اوضاع به‌همین سادگی و به وفق مراد آن‌ها پیش نمی‌رود و شخصیت فیلم بروکر خیلی سریع متوجه می‌شود که یک باند خطرناک مواد مخدر در نزدیکی آن‌ها فعالیت می‌کند. به‌همین‌دلیل او پس از درگیر شدن با این باند وارد یک مسیر خطرناک می‌شود که این مسیر خانواده او را به‌خطر می‌اندازد. حالا او باید درکنار مقابله با اعضای آن باند از خانواده خود نیز مراقبت کند. 
تهیه‌کننده فیلم Homefront یعنی سیلوستر استالونه که خودش یکی از بهترین بازیگران ژانر اکشن به‌شمار می‌رود توانسته فیلم خوبی را در این ژانر با بهره گرفتن از هنرنمایی یکی از برجسته‌ترین بازیگران ژانر اکشن یعنی جیسون استاتهام تولید کند. این فیلم در سال ۲۰۱۳ به تهیه‌کنندگی آوی لرنر و به‌همراه سیلوستر استالونه توسط استودیو Millennium Films با بودجه‌ای ۲۲ میلیون دلاری تولید و توانست به فروش خوب ۵۲ میلیون دلاری دست پیدا کند. شخصیت‌پردازی بسیار خوب در این فیلم بدون شک یکی از بهترین جنبه‌های آن به‌شمار می‌رود و یکی از مهم‌ترین دلایلی است که این فیلم را در فهرست بهترین فیلم های جیسون استاتهام قرار داده است.
[تصویر: the-expendables-movie-cover.jpg]
۱۳- فیلم The Expendables 
فیلم بی‌مصرف‌ها
کارگردان: سیلوستر استالونه | نویسنده: دیو کالاهام، سیلوستر استالونه
بازیگران: جیسون استاتهام، سیلوستر استالونه، جت لی، آرنولد شوارزنگر، دولف لاندگرن، بروس ویلیس
تاریخ اکران: سال ۲۰۱۰ میلادی
میانگین امتیازات The Expendables در IMDB: ۶.۵ از ۱۰ | میانگین امتیازات در متاکریتیک: ۴۵ از ۱۰۰
برای طرفداران پروپاقرص فیلم‌های اکشن چه چیزی بهتر از این خواهد بود که نیمی از بهترین بازیگران این ژانر را یک‌جا و در یک فیلم تماشا کنند؟ فیلمی که از ابتدا تا انتهای آن اکشنِ افسارگریخته به‌تصویر کشیده می‌شود و بازیگران آن یکی پس از دیگری هنرنمایی می‌کنند. تنها کافی است نگاهی به بازیگران آن بیاندازید؛ جیسون استاتهام، سیلوستر استالونه، جت لی، آرنولد شوارزنگر، دولف لاندگرن، بروس ویلیس و سایر بازیگرانی که هرکدام به‌تنهایی می‌توانند یک فیلم اکشن درجه یک را رهبری کنند. فیلم The Expendables در سال ۲۰۱۰ به تهیه‌کنندگی آوی لرنر توسط استودیو Millennium Films با بودجه‌ای ۸۰ میلیون دلاری تولید و توانست به‌لطف بازیگران خود به فروش خوب ۲۸۰ میلیون دلاری برسد.
حضور نیمی از بازیگران بسیار برجسته ژانر اکشن درکنار هم در یک فیلم سینمایی، فیلم The Expendables را به گزینه‌ای بسیار سرگرم‌کننده تبدیل کرده است
آرنولد شوارزنگر پس از ۶ سال دوری از سینما در این فیلم حضور افتخاری داشته تا طرفداران او بار دیگر بتوانند شاهد نقش‌آفرینی او در یک فیلم اکشن باشند. داستان فیلم درباره گروهی از مزدوران کاربلد جریان دارد که برای انجام یک مأموریت مهم و خطرناک به آمریکای جنوبی اعزام می‌شوند. آن‌ها وظیفه دارند در این مأموریت یک دیکتاتور بی‌رحم به نام کازا را سرکوب کنند. فرمانده این گروه یعنی شخصیت بارنی روس با ایفای نقش سیلوستر استالونه با جمع‌آوری گروهی بسیار خبره از مزدوران وارد مسیر این مأموریت می‌شود. این فیلم که به‌راحتی یکی از بهترین فیلم های جیسون استاتهام به‌شمار می‌رود برای طرفداران فیلم‌های اکشن دیوانه‌وار می‌تواند یک گزینه بسیار جذاب باشد.
[تصویر: the-expendables2-movie-cover.jpg]
۱۲- فیلم The Expendables 2
فیلم بی‌مصرف‌ها ۲
کارگردان: سیمون وست | نویسنده: سیلوستر استالومه، ریچارد ونک
بازیگران: جسیون استاتهام، سیلوستر استالونه، جت لی، لیام همسورث، بروس ویلیس، ژان کلود ون دم
تاریخ اکران: سال ۲۰۱۲ میلادی
میانگین امتیازات The Expendables 2 در IMDB: ۶.۶ از ۱۰ | میانگین امتیازات در متاکریتیک: ۵۱ از ۱۰۰
پس از کارگردانی قسمت نخست توسط سیلوستر استالونه وظیفه کارگردانی قسمت دوم این مجموعه سینمایی برعهده سیمون وست قرار گرفت. مجموعه سینمایی دیوانه‌کننده بی‌مصرف‌ها که در سال ۲۰۱۰ کار خود را آغاز کرد پس از موفقیت‌های مالی و محبوبیت زیاد میان طرفداران اکشن به کار خود ادامه داد و در سال‌های ۲۰۱۲ و ۲۰۱۴ قسمت‌های دوم و سوم آن تولید شدند. البته قسمت دوم این مجموعه کیفیت قسمت نخست را حفظ کرد ولی قسمت سوم با افت فاحشی همراه شد. در فیلم The Expendables 2 علاوه‌بر بازیگران برجسته قسمت نخست بازیگران دیگری مانند مل گیبسون، هریسون فورد، آنتونیو باندراس، لیام همسورث و ژان کلود ون دم نیز حضور پیدا کردند تا کیفیت تیم بازیگری این مجموعه وارد مرحله دیگری شود. 
فیلم The Expendables 2 در سال ۲۰۱۲ به تهیه‌کنندگی اوی لرنر و دنی لرنر توسط استودیو Millennium Films با بودجه‌ای بیشتر نسبت‌به قسمت اول آن و معادل با ۱۰۰ میلیون دلار تولید و فروش خوب ۳۲۰ میلیون دلاری را تجربه کرد. داستان این فیلم هم دقیقا مانند قسمت نخست درباره همان گروه مزدوران به رهبری سیلوستر استالونه جریان دارد. آن‌ها باید پس از کشته شدن یکی از هم‌تیمی‌هایشان به سرزمینی وحشی بروند تا علاوه‌بر گرفتن انتقام دوستشان جلوی یک اسلحه بسیار خطرناک و مرگ‌بار را بگیرند. در این فیلم شخصیت ژان ویلین با بازی ژان کلود ون دم آتناگونیست داستان به‌شمار می‌رود و ایفای نقش او یکی از نکات مثبت این فیلم است.
[تصویر: the-mechanic-movie-cover.jpg]
۱۱- فیلم The Mechanic
فیلم مکانیک
کارگردان: سیمون وست | نویسنده: لوییس جان کارلینو
بازیگران: جیسون استاتهام، بن فاستر، دونالد ساترلند،‌ کریستا کمبل
تاریخ اکران: سال ۲۰۱۱ میلادی
میانگین امتیازات The Mechanic در IMDB: ۶.۶ از ۱۰ | میانگین امتیازات در متاکریتیک: ۴۹ از ۱۰۰
یک سال قبل از ساخت قسمت دوم بی‌مصرف‌ها جیسون استاتهام همکاری موفقی را با سیمون وست در فیلم مکانیک تجربه کرد. فیلم The Mechanic که در سال ۲۰۱۱ به تهیه‌کنندگی اروین وینکلر و رابرت چارتوف تولید شد بازسازی فیلم The Mechanic محصول سال ۱۹۷۲ با هنرنمایی چارلز برانسون قلمداد می‌شود. این فیلم توسط استودیو Millennium Films، همان استودیو تولید کننده سری فیلم‌های بی‌مصرف‌ها با بودجه‌ای ۴۰ میلیون دلاری تولید ولی فروش آن نتوانست مبلغ ۸۰ میلیون دلار را پشت سر بگذارد. ایفای نقش بسیار خوب جیسون استاتهام در این فیلم، The Mechanic را به یکی از بهترین فیلم‌های او تبدیل کرده است.
داستان فیلم درباره شخصیت آرتور بیشاپ با بازی استاتهام جریان دارد. او یک قاتل بسیار حرفه‌ای به‌شمار می‌رود که طبق قراردادی تخصص و خدمات خود را دراختیار یک شرکت ویژه قرار داده، شرکتی که توسط تبهکاران و قاتلان حرفه‌ای و سطح بالا اداره می‌شود و بیشاپ موظف است وظیفه‌هایی که توسط این شرکت به او محول می‌شوند را انجام دهند. شخصیت آرتور بیشاپ یک ایده‌آل‌گرا تلقی می‌شود و دوست دارد برای قتل‌های خود نقشه‌هایی منحصربه‌فرد بکشد و آن‌ها را با روش‌هایی جالب اجرا کند. همین موضوع باعث می‌شود تا روند داستانی فیلم بسیار جذاب دنبال شود و برای دوست‌داران فیلم‌های اکشن یک گزینه ایده‌آل باشد.
[تصویر: the-fate-of-the-furious-movie-cover.jpg]
۱۰- فیلم The Fate of the Furious
فیلم سرنوشت خشمگین
کارگردان: گری گری | نویسنده: گری اسکات تامپسون، کریس مورگان
بازیگران: جیسون استاتهام، وین دیزل، دوئین جانسون، شارلیز ترون
تاریخ اکران: سال ۲۰۱۷ میلادی
میانگین امتیازات The Fate of the Furious در IMDB: ۶.۶ از ۱۰ | میانگین امتیازات در متاکریتیک: ۵۶ از ۱۰۰
زمانی‌که جیسون استاتهام به جمع بازیگران مجموعه‌ی سینمایی Fast and The Furious اضافه شد، همه می‌دانستند که تعداد طرفداران این مجموعه افزایش پیدا خواهد کرد. حضور استاتهام در هشتمین فیلم این مجموعه یعنی فیلم Fate Of The Furious در نقش دکارد شاو باعث شد تا موفقیت فیلم بیشتر از گذشته شود، تا حدی که یک اسپین آف از این مجموعه با محوریت شخصیت او به نام Hobs And Shaw ساخته شد. داستان فیلم درباره شخصیت‌های دامنیک و شاو جریان دارد که با کمک یکدیگر سعی دارند که فرزند ربوده شده دامنیک تورتو را باز گردانند.
مقاله‌های مرتبط: صحنه‌های اکشن و مبارزات بسیار جذاب شخصیت شاو در این مجموعه درکنار عوامل قدیمی باعث تزریق یک خون جدید در رگ‌های مجموعه‌ی سینمایی سریع و خشن شد. درست زمانی‌که موضوعات مجموعه برای مخاطبان در حال تکراری شدن بودند و امتیازات آن در یک سیر نزولی قرار داشت، وارد شدن شخصیت شاو و تشکیل یک زوج بسیار جذاب با دواین جانسون باعث شد تا این مجموعه‌ی سینمایی جان تازه‌ای بگیرد. این فیلم در سال ۲۰۱۷ به تهیه‌کنندگی نیل اچ. مورتز، وین دیزل و کریس مورگان با بودجه‌ای ۲۵۰ میلیون دلاری تولید و توانست فروش دیوانه‌وار ۱.۲۳ میلیارد دلاری را تجربه کند. تماشای مجموعه‌ی سینمایی Fast And The Furious  به‌خصوص قسمت‌های جدید آن با حضور جیسون استاتهام، برای تمام طرفداران فیلم‌های اکشن واجب است.
[تصویر: the-transporter-jason-statham.jpg]
۹- فیلم The Transporter 
فیلم ترانسپورتر
کارگردان: کری یوئن | نویسنده: لوک بسون
بازیگران: جیسون استاتهام، شو کی، مت شولز، فرانسوا برلیند
تاریخ اکران: سال ۲۰۰۲ میلادی
میانگین امتیازات The Transporter در IMDB: ۶.۸ از ۱۰ | میانگین امتیازات در متاکریتیک: ۵۱ از ۱۰۰
پس از بررسی قسمت‌های دوم و سوم به قسمت نخست مجموعه سینمایی ترانسپورتر رسیدیم. جیسون استاتهام پس از حضور در نقش‌های مکمل و نقش‌های فرعی در فیلم‌های سینمایی‌، سرانجام با حضور در مجموعه سینمایی Transporter خودش را به‌عنوان یک نقش اول و ستاره فیلم‌های اکشن به اهالی سینما و طرفداران این ژانر معرفی کرد. استاتهام در این مجموعه نقش یک پیک ویژه را به‌عهده دارد که وسایل و محموله‌های بسیار مهم را جابه‌جا می‌کند و در طول داستان فیلم باید با مشکلات بسیاری که سر راه او قرار می‌گیرند، دست‌و‌پنجه نرم کند.
نکته بسیار مهم اولین فیلم این مجموعه و ایفای نقش استاتهام این بود که بسیاری از صحنه‌های درگیری و تعقیب و گریز‌های خیابانی را خود استاتهام انجام داده است. ایفای نقش بسیار قوی او باعث شد تا دنباله این مجموعه ساخته شود، یک سریال تلویزیونی از روی آن اقتباس شود و در سال ۲۰۱۸ یک نسخه بازسازی شده از آن اکران شود؛ همه این موضوعات به‌کنار، مهم‌ترین دست‌آورد این مجموعه این بود که جیسون استاتهام را وارد جرگه سوپراستار‌های فیلم‌های اکشن کرد. این فیلم در سال ۲۰۰۲ به تهیه‌کنندگی لوک بسون و استیون چاسمن توسط استودیو EuropaCorp با بودجه ۲۰ میلیون دلاری تولید و توانست فروش قابل‌قبول ۴۵ میلیون دلاری را تجربه کند تا راه را برای ساخت قسمت‌های بعدی خود هموارتر کرده باشد.
[تصویر: crank-mvoie-poster.jpg]
۸- فیلم Crank 
فیلم کرانک
کارگردان: لوییس لتریر | نویسنده: لوک بسن، رابرت مارک کامن
بازیگران: جیسون استاتهام، امی اسمارت، خوزه پابلو کانتیلو، افرن رامیرز
تاریخ اکران: سال ۲۰۰۶ میلادی
میانگین امتیازات Crank در IMDB: ۶.۹ از ۱۰ | میانگین امتیازات در متاکریتیک: ۵۷ از ۱۰۰
قسمت دوم مجموعه کرانک را با‌هم بررسی کردیم و اکنون نوبت به قسمت نخست آن رسیده است. داستان اولیه یک فیلم اکشن همیشه نیاز نیست که خیلی منطقی باشد؛ باتوجه‌به این موضوع، شروع بسیار قدرتمند و سریع داستان فیلم Crank نه‌تنها باعث افت کیفیت آن نشد بلکه باعث شد تا مخاطب را تا انتهای فیلم به خود جذب کند. در این فیلم استاتهام نقش یک قاتل حرفه‌ای را ایفا می‌کند که یه سم بسیار خطرناک توسط دشمن او به او تزریق شده است. با وجود این سم در بدن او اگر ضربان قلبش از یک اندازه معین کم‌تر شود، بلافاصله خواهد مرد. درحالی‌که او به‌دنبال کسانی است که این سم را به او تزریق کرده‌اند باید ضربان قلب خود را بالا نگه دارد؛ این موضوع باعث می‌شود هیجان فیلم در سراسر آن افت محسوسی نداشته باشد.
شاید بتوان این فیلم را با فیلم Speed مقایسه کرد ولی به‌جای اتوبوس فیلم Speed این جیسون استاتهام است که متوقف نمی‌شود. شروع دیوانه‌وار فیلم باعث ادامه جالب و گاهی همراه‌ با طنز فیلم می‌شود که در آن شخصیت جیسون استاتهام دست به هرکاری می‌زند تا ضربان قلب خود را بالا نگه دارد؛ همه ما می‌دانیم که استاتهام چقدر در انجام کارهای دیوانه‌وار مهارت دارد. این فیلم در سال ۲۰۰۶ به تهیه‌کنندگی مایکل دیویس، تام رزنبرگ و مایکل اوهن توسط استودیو Lakeshore Entertainment با بودجه‌ای معادل با ۱۲ میلیون دلار تولید و باتوجه‌به رقم بودجه توانست به فروش نسبتا خوب ۴۴ میلیون دلاری دست پیدا کند و قسمت دوم آن هم در سال ۲۰۰۹ تولید شود.
[تصویر: spy-movie-jason-statham.jpg]
۷- فیلم Spy
فیلم جاسوس
کارگردان: پال فیگ | نویسنده: پال فیگ
بازیگران: جیسون استاتهام، ملیسا مک‌کارتی، رز بیرن، میراندا هارت
تاریخ اکران: سال ۲۰۱۵ میلادی
میانگین امتیازات Spy در IMDB: ۷ از ۱۰ | میانگین امتیازات در متاکریتیک: ۷۵ از ۱۰۰
اگر بخواهیم میزان حضور جیسون استاتهام در فیلم‌های این فهرست را بررسی کنیم، فیلم Spy شاید در رتبه آخر بگیرد. جیسون استاتهام در این فیلم نقش اصلی را برعهده ندارد ولی با بازی بسیار خوب خود توانست این فیلم را در این فهرست در رتبه ششم قرار دهد. تنها چیزی که از بازی کردن ملیسا مک‌کارتی در یک فیلم کمدی‌ جاسوسی بیشتر غافل‌گیرکننده تلقی می‌شود، دیدن جیسون استاتهام به‌عنوان بامزه‌ترین شخصیت فیلم است. همان‌طور که در اول مقاله بیان شد استاتهام توانایی بسیار زیادی در بازی‌ کردن در نقش‌هایی به‌غیراز نقش‌های صرفا اکشن دارد. این فیلم نه‌تنها بسیار خنده‌دار است بلکه به‌عنوان یک فیلم در ژانر جاسوسی بسیار جذاب و هیجان‌انگیز خواهد بود.
تماشای جیسون استاتهام در نقش یک شخصیت بامزه فیلم Spy را به فیلمی متفاوت در میان سایر فیلم‌های او تبدیل کرده است
استاتهام در این فیلم به‌خوبی توانایی بازی کردن در یک نقش کمدی را به رخ می‌کشد، موضوعی که به‌عقیده بسیاری از منتقدین برگ برنده این فیلم نیز محسوب می‌شود. به شخصیت‌ جیسون استاتهام در این فیلم بسیار خوب پرداخته شده؛ شخصیت او یک مامور سابق CIA را نشان می‌دهد که دائما فکر می‌کند از چیزی که واقعا است، مامور بهتری قلمداد می‌شود و این موضوع باعث به‌وجود‌آمدن سکانس‌های بسیار جذاب در فیلم شده است. پس از موفقیت این فیلم که نامزد دو جایزه‌ی گلدن گلوب نیز شد، اهالی سینما امیدوار بودند که استاتهام در این‌گونه نقش‌ها بیشتر بازی کند، چیزی که در سال‌های اخیر کم و بیش در شخصیت‌های او شاهد آن بوده‌ایم.
[تصویر: the-italian-job-movie-poster.jpg]
۶- فیلم The Italian Job
فیلم مأموریت ایتالیایی
کارگردان: گری گری | نویسنده: تروی کندی مارتین، دانا پاورز
بازیگران: جیسون استاتهام، مارک والبرگ، شارلیز ترون، ادوارد نورتون، ست گرین
تاریخ اکران: سال ۲۰۰۳ میلادی
میانگین امتیازات The Italian Job در IMDB: ۷ از ۱۰ | میانگین امتیازات در متاکریتیک: ۶۸ از ۱۰۰
مهارت‌های رانندگی جیسون استاتهام در مجموعه‌ فیلم‌های Transporter خیلی سریع تاثیر خودش را روی مسیر حرفه‌ای او گذاشت. مهارت‌های مبارزات اکشن و تعقیب‌وگریزهای خیابانی او باعث شد تا استاتهام اولین انتخاب گری گری برای بازسازی فیلم قدیمی مایکل کین قلمداد شود. در فیلم The Italian Job جیسون استاتهام و یک گروه از دزدان حرفه‌ای با ملیت‌های گوناگون قصد دارند تا طلاهایی که یکی از اعضای سابق گروه از آن‌ها دزدیده است را پس بگیرند. حضور شارلیز ترون و جیسون استاتهام درکنار مارک والبرگ و ادوارد نورتون در این فیلم یکی از دلایل اصلی موفقیت و محبوبیت آن به‌شمار می‌رود.
بااین‌حال فیلم اصلی The Italia Job ساخته مایکل کین، کیفیت بالاتر و طرفداران بیشتری نسبت به ساخته گری گری دارد ولی فیلم بازسازی‌شده مأموریت ایتالیایی، می‌تواند طرفداران ژانر اکشن و طرفداران فیلم‌های مربوط‌به سرقت را به‌خوبی سرگرم کند. شخصیت کاریزماتیک و خوش‌پوش راب، با بازی جیسون استاتهام، درکنار بازی مارک والبرگ و چارلیز ترون به‌خوبی از عهده ساخت یک فیلم سینمایی اکشن با استانداردها‌ی بالا برآمده‌اند. این فیلم در سال ۲۰۰۳ به تهیه‌کنندگی دونالد د لاین توسط استودیو De Line Pictures با بودجه‌ای ۶۰ میلیون دلاری تولید و توانست فروش خوب ۱۸۰ میلیون دلاری را تجربه کند. فیلم بازسازی شده The Italian Job که یکی از بهترین فیلم های جیسون استاتهام است با تیم بازیگری بسیار خوب خود می‌تواند یک گزینه بسیار عالی و جذاب برای شما تلقی شود.
[تصویر: the-bank-job-movie-cover.jpg]
۵- فیلم The Bank Job
فیلم دزدی بانک
کارگردان: راجر دونالدسون | نویسنده: دیک کلمنت، یان لافرنسیس
بازیگران: جیسون استاتهام، سافرون باروز، دیوید سوشه، کیلی هاوس
تاریخ اکران: سال ۲۰۰۸ میلادی
میانگین امتیازات The Bank Job در IMDB: ۷.۲ از ۱۰ | میانگین امتیازات در متاکریتیک: ۶۹ از ۱۰۰
همان‌قدر که دیدن جیسون استاتهام در فیلم‌های اکشن و مبارزات او با افراد متفاوت جذاب است، دیدن او بیرون از مبارزات این فیلم‌ها و قرار گرفتن او در یک شخصیت دراماتیک‌تر، می‌تواند به‌همان اندازه جذاب باشد. در سال ۲۰۰۸ استاتهام تصمیم گرفت که کمی از فیلم‌های معمول اکشن فاصله بگیرد و در یک فیلم در ژانر دزدی با لحظاتی آرام‌تر حضور پیدا کند. فیلم هیجانی جیسون استاتهام با نام The Bank Job که به‌عقیده بسیاری از منتقدین بهترین فیلم این بازیگر برجسته ژانر اکشن سینما قلمداد می‌شود، براساس یک داستان واقعی در لندن ساخته شده است. این فیلم متاسفانه یکی از فیلم‌های این ژانر محسوب می‌شود که به‌اندازه لیاقتی که دارد به‌ آن توجه نشده است.
راجر دونالدسون در این فیلم ثابت می‌کند که می‌توان بدون صحنه‌های اکشن زیاد، یک فیلم بسیار هیجان‌انگیز تولید کرد که بینندگان آن تا لحظات آخر فیلم نتوانند پایان آن را حدس بزنند. داستان فیلم درباره یک گروه حرفه‌ای از سارقان است که قصد دارند ازطریق یک مغازه درکنار یک بانک، به قسمت صندوق امانات بانک دسترسی پیدا کنند که طبق اطلاعاتی که دارند شامل مقدار بسیاری طلا و پول است. اگر امتیازات فیلم‌های استاتهام را کنار بگذاریم به احتمال زیاد فیلم دزدی بانک می‌تواند بهترین فیلم او به‌شمار رود. این فیلم در سال ۲۰۰۸ به تهیه‌کنندگی چارلز روون و استیون چاسمن توسط استودیو Mosaic Media Group تولید و با‌توجه به بودجه ۲۰ میلیون دلاری خود توانست به فروش نسبتا خوب ۶۸ میلیون دلاری دست پیدا کند.
[تصویر: wrath-of-man-movie-cover.jpg]
۴- فیلم Wrath of Man
فیلم خشم مردانه
کارگردان: گای ریچی | نویسنده: گای ریجی
بازیگران: جیسون استاتهام، هولت مک‌کالانی، اسکات ایستوود
تاریخ اکران: سال ۲۰۲۱ میلادی
میانگین امتیازات Wrath of Man در IMDB: ۷.۳ از ۱۰ | میانگین امتیازات در متاکریتیک: ۵۷ از ۱۰۰
به جدیدترین فیلم جیسون استاتهام یعنی فیلم Wrath of Man رسیدیم، فیلمی که چندی پیش اکران شد و توانست نظرات بسیار مثبتی را از سوی منتقدین و اهالی سینما دریافت کند. ساخته جدید گای ریچی یک نسخه بازسازی شده از یک فیلم فرانسوی با همین نام محصول سال ۲۰۰۴ به‌شمار می‌رود که با حضور استاتهام در نقش شخصیت اصلی نه‌تنها یکی از بهترین فیلم های جیسون استاتهام که یکی از بهترین فیلم های اکشن ۲۰۲۱ هم تلقی می‌شود. این فیلم در سال جاری به تهیه‌کنندگی ایوان اتکینسون توسط استودیو میرامکس تولید و فروش آن تا به امروز به عدد ۷۳ میلیون دلار رسیده. مراحل ساخت این فیلم در شهرهای لس‌آنجلس و لندن انجام شده است.
مقاله‌های مرتبط: داستان فیلم درباره یک شخصیت مرموز به تام پاتریک هیل با بازی جیسون استاتهام جریان دارد. شخصیت هیل در یک شرکت حمل پول مشغول فعالیت است و هر هفته با یک ماشین بسیار مجهز مخصوص حمل پول وظیفه دارد صدها میلیون دلار را بین نقاط مختلف در شهر لس‌آنچلس جابه‌جا کند. همان‌طور که می‌توان حدس زد این مقدار پول در یک ماشین می‌تواند یک طعمه وسوسه‌انگیز برای سارقان و خلافکاران به‌شمار برود و به‌همین‌دلیل شخصیت اصلی داستان یعنی پاتریک هیل برای انجام دادن وظیفه خود باید با مشکلات زیاد و بعضا خطرناکی روبه‌رو شود. 
[تصویر: collateral-movie-cover.jpg]
۳- فیلم Collateral 
فیلم وثیقه
کارگردان: مایکل مان | نویسنده: استوارت بیتی، مایکل مان
بازیگران: تام کروز، مارک روفالو، جیسون استاتهام، جیمی فاکس، خاویر باردم
تاریخ اکران: سال ۲۰۰۴ میلادی
میانگین امتیازات Collateral در IMDB: ۷.۵ از ۱۰ | میانگین امتیازات در متاکریتیک: ۷۱ از ۱۰۰
در فیلم Collateral نیز دقیقا مانند فیلم Spy شاهد ایفای نقش جیسون استاتهام در یکی از نقش‌های فرعی ولی مهم داستان هستیم. فیلم Collateral با تیم بازیگری بسیار قوی خود و یک داستان جذاب توانست در زمان اکران نقدهای بسیار مثبتی را دریافت کند. کارگردانی خوب و شخصیت‌پردازی عالی این فیلم از دیگر نکاث مثبت آن به‌شمار می‌روند. این فیلم در سال ۲۰۰۴ به تهیه‌کنندگی مایکل مان و جولی ریچاردسون توسط استودیو Parkes/MacDonald Productions با بودجه‌ای ۶۵ میلیون دلاری تولید و به‌لطف داستان جذاب خود و حضور بازیگرانی برجسته توانست به فروش خوب ۲۲۰ میلیون دلاری دست پیدا کند.
داستان فیلم درباره شخصیت مکس با بازی جیمی فاکس جریان دارد. او یک راننده تاکسی در شهر لس‌آنجلس به‌شمار می‌رود و سخت در تلاش است تا بتواند شرکت تاکسی‌رانی خود را راه‌اندازی کند ولی برای این کار به پول نیاز دارد. یک شب یکی از مسافران او به چند مقصد مختلف سر می‌زند و سپس به تاکسی برمی‌گردد. مکس متوجه می‌شود که او یک قاتل حرفه‌ای است و درحال کشتن هدف‌های خود به‌سر می‌برد. او نمی‌تواند از شر او خلاص شود و حس می‌کند در چنگ قاتل قصه گیر کرده و باید او را به سایر مقصدهایش برساند. داستان زیبا و اتمسفر بسیار گیرای این فیلم می‌تواند یک گزینه بسیار سرگرم‌کننده برای طرفداران ژانر اکشن و مخصوصا طرفداران تام کروز و جیسون استاتهام تلقی شود. 
[تصویر: lock-stock-and-two-smoking-barrels .jpg]
۲- فیلم Lock, Stock And Two Smoking Barrels 
فیلم قفل، انبار و دو بشکه باروت
کارگردان: گای ریچی | نویسنده: گای ریچی
بازیگران: جیسون استاتهام، دکستر فلچر، نیک موران، جیسون فلمینگ
تاریخ اکران: سال ۱۹۹۸ میلادی
میانگین امتیازات Lock, Stock And Two Smoking Barrels در IMDB: ۸.۲ از ۱۰ | میانگین امتیازات در متاکریتیک: ۶۶ از ۱۰۰
اگر جیسون استاتهام برای موفقیت‌های خود قصد تشکر کردن از یک نفر را داشته باشد، آن شخص بدون شک گای ریچی است. گای ریچی در اواسط دهه ۹۰ میلادی متوجه‌ استعداد زیاد استاتهام در فیلم‌های اکشن شد و شروع هم‌کاری این دو آغاز موفقت‌های جیسون استاتهام در صنعت سینما قلمداد می‌شود. یکی از اولین فیلم‌هایی که نام استاتهام را میان اهالی سینما شناخته‌تر کرد، فیلم Lock, Stock And Two Smoking Barrels  است که اکران آن در انتها]]> [تصویر: jason-statham-wallpaper.jpg]
[align=right]در این مقاله قصد داریم به‌معرفی بهترین فیلم‌ های جیسون استاتهام یکی از بهترین بازیگران فیلم‌ های ژانر اکشن بپردازیم. با زومجی همراه باشید.

با شنیدن نام جیسون استاتهام ناخودآگاه به فکر فیلم‌های اکشن خواهیم افتاد؛ کسی که در نقش قهرمان، شرور، جوکر و راننده حرفه‌ای او را در فیلم‌های مختلف دیده‌ایم. بازیگر مطرح و محبوب فیلم‌های اکشن که قبل از شروع حرفه بازیگری یکی از از ورزشکاران انگلیسی در رشته شیرجه از سکوی بلند به‌شمار می‌آمد و مسیر حرفه‌ای او تا جایگاهی که امروز در آن قرار دارد پر شده است از پستی و بلندی‌های جالب. استاتهام در سال ۱۹۶۷ میلادی (۱۳۴۶ هجری شمسی) در شهر داربی‌شیر کشور انگلستان متولد شد و در نوجوانی و جوانی تمرینات کیک بوکسینگ و کاراته باعث شد تا در حرکات رزمی بسیار موفق عمل کند.
او در ابتدا در یک سوپرمارکت کار‌ می‌کرد و بعد از حضور در مسابقات شنا و شیرجه، توسط شرکت Tommy Hilfiger و شرکت Levi’s برای شرکت در آزمون‌های مدلینگ انتخاب شد. حرفه بازیگری استاتهام با حضور کوتاه او در فیلم‌های انگلیسی آغاز شد و پس از اینکه گای ریچی او را کشف کرد، موفق شد در فیلم‌های مهم‌تری حضور پیدا کند. او رفته‌رفته با درخشش در فیلم‌های متفاوت در اواخر دهه‌ی ۹۰ میلادی توانست به یک سوپراستار در ژانر فیلم‌های اکشن تبدیل شود. با اینکه همه ما او را بیشتر به‌خاطر حضور در فیلم‌های اکشن به‌یاد می‌آوریم اما او نشان داده که توانایی بازی کردن در نقش‌های مختلف را دارد. در ادامه این مقاله قصد داریم تا بهترین فیلم های جیسون استاتهام را به‌شما مخاطبان سایت زومجی معرفی کنیم؛ فیلم‌هایی که بی‌شک از آن‌ها لذت خواهید برد و اگر طرفدار این بازیگر برجسته و ژانر اکشن هستید باید آن‌ها را تماشا کنید.
این مطلب اولین بار تیر ماه ۱۳۹۹ منتشر و در تاریخ ۱۴ خرداد ۱۴۰۰ به‌روزرسانی شده است.
بهترین فیلم های جیسون استاتهام
[تصویر: transporter3-jason-statham.jpg]
۲۳- فیلم Transporter 3
فیلم ترانسپورتر ۳
کارگردان: الیویر مگاتن | نویسنده: لوک بسون
بازیگران: جیسون استاتهام، فرانسوا برلیند، رابرت نپر، جروئن کرابا
تاریخ اکران: سال ۲۰۰۸ میلادی
میانگین امتیازات Transporter 3 در IMDB: ۶.۱ از ۱۰ | میانگین امتیازات در متاکریتیک: ۵۱ از ۱۰۰
فهرست بهترین فیلم های جیسون استاتهام را با قسمت سوم مجموعه سینمایی Transporter آغاز می‌کنیم. نخستین قسمت این مجموعه که در سال ۲۰۰۲ میلادی اکران شد و در ادامه مقاله به آن خواهیم رسید به سکوی پرتابی برای جیسون استاتهام تبدیل شد و او را به‌عنوان یکی از بهترین بازیگران ژانر اکشن به جهان معرفی کرد. متاسفانه این مجموعه سینمایی نیز مثل بسیاری از مجموعه‌های دیگر با گذشت زمان کیفیت اولیه خود را از دست داد و با افت امتیاز روبه‌رو شد ولی بااین‌حال یکی از بهترین سری فیلم های جیسون استاتهام محسوب می‌شود و یک گزینه بسیار سرگرم‌کننده برای طرفداران این ژانر است. این فیلم در سال ۲۰۰۸ به تهیه‌کنندگی لوک بسون و استیو چاسمن توسط استودیو EuropaCorp با بودجه ۴۰ میلیون دلاری تولید و موفق شد به فروش نسبتا خوب ۱۱۰ میلیون دلاری دست پیدا کند.
داستان فیلم ترانسپورتر ۳ دقیقا مانند دو قسمت قبلی خود درباره شخصیت فرانک مارتین جریان دارد. او که یک انتقال‌دهنده حرفه‌ای به‌شمار می‌رود وظیفه دارد تا دختر ربوده شده یک مقام دولتی را به شخص دیگری تحویل دهد. در هر دو قسمت قبلی این مجموعه فرانک مارتین با ایفای نقش جیسون استاتهام وظیفه حمل و رساندن محموله‌هایی مهم را برعهده داشت و در این مسیر با اتفاقات مختلفی روبه‌رو شد که همین داستان در قسمت سوم این مجموعه هم برقرار است و در مسیر رساندن دخترِ یکی از مقام‌های دولتی باید با افراد زیادی که قصد کشتن او را دارند، مقابله کند. 
[تصویر: crank-high-voltage-movie-cover .jpg]
۲۲- فیلم Crank: high voltage 
فیلم کرانک: ولتاژ بالا
کارگردان: مارک نولدین، برایان تیلور | نویسنده: مارک نولدین، برایان تیلور
بازیگران: جیسون استاتهام، ایمی اسمارت، افرن رامیرز، بایی لینگ
تاریخ اکران: سال ۲۰۰۶ میلادی
میانگین امتیازات Crank: high voltage در IMDB: ۶.۲ از ۱۰ | میانگین امتیازات در متاکریتیک: ۴۱ از ۱۰۰
Crank یکی دیگر از مجموعه‌های سینمایی محبوب با حضور جیسون استاتهام به‌شمار می‌رود. پس از محبوبیت و موفقیت قسمت نخست این مجموعه یعنی فیلم Crank قسمت دوم آن تحت عنوان Crank: high voltage در سال ۲۰۰۶ به تهیه‌کنندگی تام روزنبرگ، ریچارد رایت و به‌همراهی گری لوکزی با بودجه‌ای ۲۰ میلیون دلاری توسط شرکت لاینزگیت تولید و اکران شد ولی نتوانست انتظارات سازندگان خود را از لحاظ مالی برآورده کند و فروش آن از رقم ۳۵ میلیون دلار فراتر نرفت. بااین‌حال فیلم Crank: high voltage مانند قسمت نخست خود باعث می‌شود تا خون در رگ‌های شما با سرعت بیشتری حرکت کند و یک لحظه هم از هیجان آن کم نمی‌شود.
داستان سریع و هیجان‌انگیز فیلم Crank: High Voltage باعث می‌شود تا نتوانید در حین تماشای آن پلک بزنید
داستان قسمت نخست را به یاد دارید؟ ضربان قلب شخصیت کلیوس در قسمت نخست اگر پایین می‌آمد باعث مرگ او می‌شد ولی در قسمت دوم مشکلات قلب او خیلی بیشتر از قسمت نخست می‌شود. در این قسمت یک تبهکار چینی با دزدیدن قلب تقریبا فناناپذیر شخصیت کلیوس، یک قلب با قابلیت شارژ شدن را به‌جای آن قرار می‌دهد. این سرقت باعث می‌شود تا کلیوس باایفای نقش جیسون استاتهام مدام درحال شارژ کردن باتری قلب خود باشد تا بتواند زنده بماند و در این حین به‌دنبال سارق قلب خود می‌گردد تا کاری که کرده را جبران کند. فیلم Crank: high voltage برای علاقه‌مندان ژانر اکشن و افرادی که به فیلم‌های مهیج علاقه زیادی دارند، یک گزینه بسیار خوب و جذاب محسوب می‌شود.
[تصویر: hummingbird-movie-cover.jpg]
۲۱- فیلم Redemption (Hummingbird)
فیلم رستگاری (مرغ مگس)
کارگردان: استیون نایت | نویسنده: استیون نایت
بازیگران: جیسون استاتهام، آگاتا بوزک، بندیکت وانگ، جوزف لانگ
تاریخ اکران: سال ۲۰۱۳ میلادی
میانگین امتیازات Redemption در IMDB: ۶.۲ از ۱۰ | میانگین امتیازات در متاکریتیک: ۴۳ از ۱۰۰
فیلم بریتانیایی Hummingbird در آمریکا با نام Redemption و در فرانسه با نام Crazy Joe اکران شد اما در میان اهالی سینما و در بیشتر کشورهای دنیا تحت همان عنوان Redemption (رستگاری) شناخته می‌شود. داستان فیلم درباره شخصیت جویی جونز جریان دارد؛ یک سرباز در نیروهای ویژه کشور انگلستان که زمانی در افغانستان خدمت می‌کرد و اکنون در لندن زندگی می‌کند. زمانی‌که به او خبر می‌دهند پنج نفر از بهترین دوستانش توسط طالبان به قتل رسیده‌اند بسیار عصبانی می‌شود و با حالتی دیوانه‌وار پنج نفر از مردم عادی را با خونسردی می‌کشد. به‌همین‌خاطر او تحت تعقیب پلیس انگلستان قرار می‌گیرد و در خیابان‌های لندن زندگی می‌کند.
فیلم Hummingbird یا همان Redemption از معدود فیلم‌ های جیسون استاتهام است که در فروش خود در گیشه‌های سینما ضرر بدی را به سازندگان خود تحمیل کرد ولی بااین‌وجود هنوز یکی از بهترین فیلم های جیسون استاتهام به‌شمار می‌رود و می‌تواند برای ۱۰۰ دقیقه شما را به‌خوبی سرگرم کند. این فیلم در سال ۲۰۱۳ میلادی به تهیه‌کنندگی گای هیلی و پل وبستر توسط استودیو IM Global تولید و توسط لاینزگیت روی پرده سینماها رفت. فروش ۱۳ میلیون دلاری این فیلم نسبت‌به بودجه ۲۰ میلیون دلاری آن یک شکست واضح قلمداد می‌شود ولی همان‌طور که پیش‌تر گفتیم اگر از طرفداران فیلم‌های اکشن مهیج و به‌خصوص از طرفداران جیسون استاتهام هستید، از تماشا کردن آن پیشمان نخواهید شد.
[تصویر: blitz -jason-statham.jpg]
۲۰- فیلم Blitz 
فیلم بلیتز
کارگردان: الیوت لستر | نویسنده: کن برون، ناتان پارکر
بازیگران: جیسون استاتهام، آیدان گیلن، ران دوناکی، زوی اشتن
تاریخ اکران: سال ۲۰۱۱ میلادی 
میانگین امتیازات Blitz در IMDB: ۶.۲ از ۱۰ | میانگین امتیازات در متاکریتیک: ثبت نشده
فیلم Blitz نخستین فیلم این فهرست به‌شمار می‌رود که در آن می‌توانیم جیسون استاتهام را در نقش یک مامور قانون و یکی از نیروهای پلیس تماشا کنیم. استاتهام در این فیلم در نقش شخصیت اصلی آن یعنی تام برانت نقش‌آفرینی می‌کند. برانت یک افسر پلیس است و در پرونده‌ای بسیار خطرناک به‌دنبال شخصی به‌نام بری با ایفای نقش آیدان گیلن می‌گردد. شخصیت بری تبهکاری کاردرست قلمداد می‌شود که یکی پس از دیگری افسران پلیس را به قتل می‌رساند و به‌همین‌دلیل تام برانت وظیفه دارد جلوی او را گرفته و او را دستگیر کند. داستان فیلم شاید به ظاهر کمی کلیشه‌ای باشد ولی اگر به آن وقت دهید متوجه خواهید شد که پتانسیل زیادی برای سرگرم‌کردن شما در خود دارد.
فیلم Blitz پس از اکران در سال ۲۰۱۱ نقدهای مثبتی دریافت کرد و به‌عنوان یک اکشن باکیفیت مطرح شد ولی این نقدها کمک زیادی به این فیلم در گیشه‌های سینما نکرد و فروش آن از ۱۶ میلیون دلار فراتر نرفت. فیلم بلیتز (حمله رعدآسا) در سال ۲۰۱۱ به تهیه‌کنندگی استیو چاسمن، زیگی کاماسا و ساموئل حدیدا توسط استودیو Davis Films تولید و توسط لاینزگیت اکران شد. داستان فیلم بلیتز در جنوب شرقی لندن جریان دارد و اتمسفر این منطقه از شهر لندن را به‌بهترین شکل ممکن و بسیار طبیعی به‌تصویر می‌کشد تا شما به خوبی بتوانید با شخصیت‌ها و داستان آن‌ها ارتباط برقرار کنید. 
[تصویر: death-race-movie-cover.jpg]
۱۹- فیلم Death Race
فیلم مسابقه مرگ
کارگردان: پل دبلیو. اس. اندرسون | نویسنده: پل دبلیو. اس. اندرسون
بازیگران: جیسون استاتهام، ترسی گیبسون، ناتالی مارتینز، ایان مک‌شین، رابین شو
تاریخ اکران: سال ۲۰۰۸ میلادی 
میانگین امتیازات Death Race در IMDB: ۶.۳ از ۱۰ | میانگین امتیازات در متاکریتیک: ۴۳ از ۱۰۰
فیلم Death Race یا همان مسابقه مرگ از آن دسته فیلم‌هایی است که امکان ندارد طرفدار پروپاقرص فیلم‌های اکشن باشید و آن را تماشا نکرده باشید. فیلمی که باوجود امتیازات نسبتا کم خود در میان علاقه‌مندان ژانر اکشن بسیار محبوب است و با داستان جدید خود در زمان اکران سروصدای زیادی به پا کرد. فیلم Death Race در سال ۲۰۰۸ میلادی به تهیه‌کنندگی جرمی بولت، راجر کورمان و خود پل دبلیو. اس. اندرسون توسط استودیو Relativity Media به‌همراهی Impact Pictures با بودجه‌ای ۴۵ میلیون دلاری تولید و توانست به فروش ۸۰ میلیون دلاری دست پیدا کند. این فروش نسبت‌به بودجه این فیلم شاید موفقیت‌آمیز نباشد ولی محبوبیت بسیار بالای آن بدون شک ارزش این بودجه را داشته است.
داستان فیلم در یک زندان عجیب با قوانینی عجیب‌تر جریان دارد. در این زندان یک مسابقه اتومبیل‌رانی انجام می‌شود که برنده آن می‌توان حکم آزادی از زندان را به‌دست بیاورد ولی برنده شدن در این مسابقه به شرطی اتفاق می‌افتد که سایر رقبای شما کشته و از دور خارج شوند؛ دقیقا داستانی مثل داستان بازی‌های سبک بتل رویال. شخصیت جانسن با بازی جیسون استاتهام که علاقه‌ای به شرکت در این مسابقه ندارد توسط رئیس زندان مجبور به شرکت در آن می‌شود و باید با رقبایی بسیار بی‌رحم مقابله کند. اگر به مسابقات اتومبیل‌رانی و فیلم‌های اکشن علاقه دارید این فیلم می‌تواند یک گزینه بسیار سرگرم‌کننده برای شما قلمداد شود. فیلم Death Race که یکی از بهترین فیلم های جیسون استاتهام تلقی می‌شود بدون شک می‌تواند هیجان شما را بالا ببرد.
[تصویر: transporter2-jason-statham.jpg]
۱۸- فیلم Transporter 2
فیلم ترانسپورتر ۲
کارگردان: لوییز لتریر | نویسنده: لوک بسون
بازیگران: جیسون استاتهام، آلساندرو گازمن، آمبر والتا، متیو موداین، کیت نائوتا
تاریخ اکران: سال ۲۰۰۵ میلادی
میانگین امتیازات Transporter 2 در IMDB: ۶.۳ از ۱۰ | میانگین امتیازات در متاکریتیک: ۵۶ از ۱۰۰
به دومین قسمت مجموعه سینمایی Transporter رسیدیم. اگر توضیحات قسمت سوم این مجموعه در ابتدای فهرست را خوانده باشید دقیقا همان توضیحات را برای قسمت دوم آن هم می‌توانیم به‌کار ببریم. در قسمت دوم این مجموعه شخصیت فرانک مارتین وظیفه دارد این بار یک کودک را از مدرسه به خانه ببرد، همین. در مسیر همین کار ساده به‌قدری مشکلات و افراد مختلف سر راه او قرار می‌گیرند که هیجان فیلم را از ابتدا تا انتهای آن در بالاترین سطح ممکن نگه می‌دارند. در قسمت سوم مارتین وظیفه رساندن دختر یکی از افراد دولتی را برعهده داشت اما در این قسمت وظیفه دارد یک کودک را از مدرسه به خانه ببرد. دقیقا همان روند داستانی تنها با شخصیت‌هایی متفاوت.
فیلم ترانسپورتر ۲ پس از موفقیت‌های قسمت نخست خود در سال ۲۰۰۵ میلادی به تهیه‌کنندگی لوک بسون و استیو چاسمن توسط استودیو EuropaCorp با بودجه‌ای معادل با ۳۲ میلیون دلار تولید و توانست در گیشه‌های سینما فروش ۹۰ میلیون دلاری را تجربه کند. قسمت نخست این مجموعه که در ادامه فهرست به آن خواهیم رسید خیلی سریع به محبوبیت بسیار زیادی در جهان دست پیدا کرد و ایفای نقش جیسون استاتهام یکی از مهم‌ترین عوامل این محبوبیت به‌شمار می‌رفت. همین عامل باعث شد تا قسمت‌های دوم و سوم این مجموعه ساخته شود و با اینکه از لحاظ امتیازات با افت محسوسی روبه‌رو شدند ولی بازهم با هنرنمایی بسیار خوب استاتهام جزو بهترین فیلم‌های او هستند.
[تصویر: killer-elite-movie-cover.jpg]
۱۷- فیلم Killer Elite
فیلم قاتل‌های نابغه
کارگردان: گری مک‌کندری | نویسنده: مت شرینگ
بازیگران: جیسون استاتهام، رابرت دنیرو، کلایو اوون، دامینیک پرسل
تاریخ اکران: سال ۲۰۱۱ میلادی
میانگین امتیازات Killer Elite در IMDB: ۶.۴ از ۱۰ | میانگین امتیازات در متاکریتیک: ۴۴ از ۱۰۰
حضور اسم جیسون استاتهام در میان بازیگران یک فیلم نوید یک فیلم اکشن جذاب را می‌دهد و حضور نام او درکنار رابرت دنیرو در یک فیلم بی‌شک توجه تمام اهالی سینما را به خود جلب خواهد کرد. فیلم Killer Elite از روی یک رمان به‌نویسندگی رانولف فینس با همین نام اقتباس شده است که بسیاری از منتقدین اعتقاد داشتند که جذابیت این فیلم از داستان کتاب آن بیشتر است. داستان فیلم در سال ۱۹۸۱ و درباره آدمکشی حرفه‌ای به نام دنی با ایفای نقش استاتهام جریان دارد.او توسط شیخی در عمان استخدام شده تا انتقام مرگ سه پسرش را از افسران نیروی ویژه هوابرد بریتانیا بگیرد. شیخ عمانی برای مجبور کردن دنی به انجام این کار دوستش هانتر با بازی رابرت دنیرو را گروگان می‌گیرد.
ایفای نقش جیسون استاتهام درکنار رابرت دنیرو یکی از مهم‌ترین دلایل جذابیت فیلم Killer Elite به‌شمار می‌رود.
همکاری مت شرینگ و گری مک‌کندری به‌عنوان نویسنده و کارگردان این فیلم باعث شد تا شخصیت‌های داستان کتاب و خط داستانی آن به‌بهترین شکل ممکن در فیلم به نمایش درآیند. یکی از نقاط مثبت این فیلم شخصیت‌پردازی آن و گریم بازیگران است که به‌خوبی انجام شده‌اند. فیلم Killer Elite در سال ۲۰۱۱ به تهیه‌کنندگی مایکل بوگن، تونی وینلی و استیو چاسمن توسط استودیو Omnilab Media با بودجه‌ای ۷۰ میلیون دلاری تولید ولی باوجود حضور بازیگرانی بسیار سرشناس در آن موفق نشد به فروش خوبی دست پیدا کند و فروش آن از ۶۰ میلیون دلار فراتر نرفت.
[تصویر: safe-jason-statham-cover .jpg]
۱۶- فیلم Safe 
فیلم گاوصندوق
کارگردان: بوآز یاکین | نویسنده: بوآز یاکین
بازیگران: جیسون استاتهام، رابرت جان بورک، کریس سارادن، جیمز هونگ
تاریخ اکران: سال ۲۰۱۲ میلادی 
میانگین امتیازات Safe در IMDB: ۶.۵ از ۱۰ | میانگین امتیازات در متاکریتیک: ۵۵ از ۱۰۰
فیلم‌هایی با داستان مراقبت و کمک کردن به یک دختر کوچک توسط یک مرد خشن و حرفه‌ای زیاد وجود دارند؛ فیلم‌هایی مانند فیلم Leon: The Professional یا فیلم Man on Fire. موضوعی که فیلم Safe را از سایر فیلم‌های این ژانر متمایز می‌کند، تفاوت‌های فرهنگی و ملیتی دختربچه داستان‌ با مرد خشن است که پیچیدگی‌های زیبایی را در فیلم به‌وجود می‌آورند. در این فیلم استاتهام نقش یک پلیس بازنشسته را بازی می‌کند که به‌صورت تصادفی در مسیر یک دختربچه قرار می‌گیرد؛ دختری که به‌دلایلی توسط عده‌ای از خلافکاران شهر و پلیس‌های فاسد تعقیب می‌شود.
ادامه داستان در قالب یک فیلم استاندارد اکشن به‌تصویر در‌می‌آید که به‌خوبی ساخته شده است؛ فیلمی که در آن شخصیت اصلی داستان تعدادی از دشمنان را از سر راه خود برمی‌دارد و به نقطه پایانی داستان می‌رسد. این فیلم هم هیجان کافی برای بیننده را دارد و هم خیلی اغراق‌آمیز نیست و این موضوع دلیل اصلی حضور این فیلم در این فهرست قلمداد می‌شود. فیلم Safe در سال ۲۰۱۲ به تهیه‌کنندگی لارنس بندر و دانا برونتی توسط استودیو IM Global با بودجه ۳۰ میلیون دلاری تولید شد و توانست به فروش ۴۰ میلیون دلاری دست پیدا کند. فیلم Safe که یکی از بهترین فیلم های جیسون استاتهام به‌شمار می‌رود می‌تواند با داستان جذاب و هیجان‌انگیز خود یک گزینه بسیار سرگرم‌کننده برای علاقه‌مندان این بازیگر و ژانر اکشن تلقی شود.
[تصویر: cellular-movie-cover.jpg]
۱۵- فیلم Cellular 
فیلم موبایل
کارگردان: دیوید آر الیس | نویسنده: کریس مورگان
بازیگران: کریس ایوانز، کیم بسینگر، جیسون استاتهام، جسیکا بیل
تاریخ اکران: سال ۲۰۰۴ میلادی
میانگین امتیازات Cellular در IMDB: ۶.۵ از ۱۰ | میانگین امتیازات در متاکریتیک: ۶۰ از ۱۰۰
در فیلم Cellular نسبت‌به سایر فیلم‌های فهرست تابه‌اینجا شاهد ایفای نقش متفاوتی از جیسون استاتهام هستیم. او که در اغلب فیلم‌های خود در ژانر اکشن نقش قهرمان و پروتاگونیست را برعهده دارد، در این فیلم در نقش آتناگونیست فیلم حضور پیدا کرده و نقش فرد شرور داستان را بازی می‌کند. فیلم موبایل در سال ۲۰۰۴ میلادی به تهیه‌کنندگی دین دولین و لورن لوید توسط استودیو Electric Entertainment با بودجه‌ای حدود ۲۵ میلیون دلار تولید و نسبت‌به رقم بودجه خود موفق شد به فروش نسبتا خوب ۶۰ میلیون دلاری در گیشه‌های سینما دست پیدا کند. از نقاط مثبت این فیلم می‌توان به ایفای نقش بسیار خوب کیم بسینگر و کریس ایوانز درکنار جیسون استاتهام اشاره کرد.
داستان فیلم درباره شخصیت جسیکا مارتین با هنرنمایی کیم بسینگر و شوهر و فرزندش جریان دارد. یک روز و زمانی‌که جسیکا پسر خود را به مدرسه می‌رساند در راه برگشت به خانه توسط گروهی شرور به رهبری شخصیتی به نام گریر با ایفای نقش جیسون استاتهام مورد هجوم قرار گرفته و به محلی ناشناخته منتقل و در آن‌جا زندانی می‌شود. در آن محل جسیکا به‌وسیله یک موبایل نسبتا خراب شماره‌هایی تصادفی می‌گیرد تا درنهایت با مردی به‌نام رایان با بازی کریس ایوانز صحبت می‌کند و این موضوع شروعی به‌شمار می‌رود برای داستان مهیج و پر از تنش این فیلم. داستان جدید فیلم در آن زمان باعث شد تا نقدهای مثبتی روانه این فیلم شود و افرادی که آن را تماشا کرده‌اند از آن راضی باشند.
[تصویر: homefront-movie-cover.jpg]
۱۴- فیلم Homefront 
 فیلم جبهه داخلی
کارگردان: گری فلدر | نویسنده: چاک لوگان
بازیگران: جیسون استاتهام، جیمز فرانکو، وینونا رایدر، کیت باسورث
تاریخ اکران: سال ۲۰۱۳ میلادی
میانگین امتیازات Homefront در IMDB: ۶.۵ از ۱۰ | میانگین امتیازات در متاکریتیک: ۴۰ از ۱۰۰
فیلم Homefront در زمان اکران با سروصدای بسیار کم اکران شد ولی توانست بازخوردهای بسیار خوبی را از اهالی سینما و منتقدان کسب کند. داستان فیلم درباره شخصیت فیل بروکر جریان دارد؛ یک مامور سابق سازمان مبارزه با مواد مخدر یا همان DEA که به‌همراه خانواده‌اش به یک محله آرام نقل‌مکان می‌کنند تا یک زندگی به دور از حاشیه داشته باشند. اوضاع به‌همین سادگی و به وفق مراد آن‌ها پیش نمی‌رود و شخصیت فیلم بروکر خیلی سریع متوجه می‌شود که یک باند خطرناک مواد مخدر در نزدیکی آن‌ها فعالیت می‌کند. به‌همین‌دلیل او پس از درگیر شدن با این باند وارد یک مسیر خطرناک می‌شود که این مسیر خانواده او را به‌خطر می‌اندازد. حالا او باید درکنار مقابله با اعضای آن باند از خانواده خود نیز مراقبت کند. 
تهیه‌کننده فیلم Homefront یعنی سیلوستر استالونه که خودش یکی از بهترین بازیگران ژانر اکشن به‌شمار می‌رود توانسته فیلم خوبی را در این ژانر با بهره گرفتن از هنرنمایی یکی از برجسته‌ترین بازیگران ژانر اکشن یعنی جیسون استاتهام تولید کند. این فیلم در سال ۲۰۱۳ به تهیه‌کنندگی آوی لرنر و به‌همراه سیلوستر استالونه توسط استودیو Millennium Films با بودجه‌ای ۲۲ میلیون دلاری تولید و توانست به فروش خوب ۵۲ میلیون دلاری دست پیدا کند. شخصیت‌پردازی بسیار خوب در این فیلم بدون شک یکی از بهترین جنبه‌های آن به‌شمار می‌رود و یکی از مهم‌ترین دلایلی است که این فیلم را در فهرست بهترین فیلم های جیسون استاتهام قرار داده است.
[تصویر: the-expendables-movie-cover.jpg]
۱۳- فیلم The Expendables 
فیلم بی‌مصرف‌ها
کارگردان: سیلوستر استالونه | نویسنده: دیو کالاهام، سیلوستر استالونه
بازیگران: جیسون استاتهام، سیلوستر استالونه، جت لی، آرنولد شوارزنگر، دولف لاندگرن، بروس ویلیس
تاریخ اکران: سال ۲۰۱۰ میلادی
میانگین امتیازات The Expendables در IMDB: ۶.۵ از ۱۰ | میانگین امتیازات در متاکریتیک: ۴۵ از ۱۰۰
برای طرفداران پروپاقرص فیلم‌های اکشن چه چیزی بهتر از این خواهد بود که نیمی از بهترین بازیگران این ژانر را یک‌جا و در یک فیلم تماشا کنند؟ فیلمی که از ابتدا تا انتهای آن اکشنِ افسارگریخته به‌تصویر کشیده می‌شود و بازیگران آن یکی پس از دیگری هنرنمایی می‌کنند. تنها کافی است نگاهی به بازیگران آن بیاندازید؛ جیسون استاتهام، سیلوستر استالونه، جت لی، آرنولد شوارزنگر، دولف لاندگرن، بروس ویلیس و سایر بازیگرانی که هرکدام به‌تنهایی می‌توانند یک فیلم اکشن درجه یک را رهبری کنند. فیلم The Expendables در سال ۲۰۱۰ به تهیه‌کنندگی آوی لرنر توسط استودیو Millennium Films با بودجه‌ای ۸۰ میلیون دلاری تولید و توانست به‌لطف بازیگران خود به فروش خوب ۲۸۰ میلیون دلاری برسد.
حضور نیمی از بازیگران بسیار برجسته ژانر اکشن درکنار هم در یک فیلم سینمایی، فیلم The Expendables را به گزینه‌ای بسیار سرگرم‌کننده تبدیل کرده است
آرنولد شوارزنگر پس از ۶ سال دوری از سینما در این فیلم حضور افتخاری داشته تا طرفداران او بار دیگر بتوانند شاهد نقش‌آفرینی او در یک فیلم اکشن باشند. داستان فیلم درباره گروهی از مزدوران کاربلد جریان دارد که برای انجام یک مأموریت مهم و خطرناک به آمریکای جنوبی اعزام می‌شوند. آن‌ها وظیفه دارند در این مأموریت یک دیکتاتور بی‌رحم به نام کازا را سرکوب کنند. فرمانده این گروه یعنی شخصیت بارنی روس با ایفای نقش سیلوستر استالونه با جمع‌آوری گروهی بسیار خبره از مزدوران وارد مسیر این مأموریت می‌شود. این فیلم که به‌راحتی یکی از بهترین فیلم های جیسون استاتهام به‌شمار می‌رود برای طرفداران فیلم‌های اکشن دیوانه‌وار می‌تواند یک گزینه بسیار جذاب باشد.
[تصویر: the-expendables2-movie-cover.jpg]
۱۲- فیلم The Expendables 2
فیلم بی‌مصرف‌ها ۲
کارگردان: سیمون وست | نویسنده: سیلوستر استالومه، ریچارد ونک
بازیگران: جسیون استاتهام، سیلوستر استالونه، جت لی، لیام همسورث، بروس ویلیس، ژان کلود ون دم
تاریخ اکران: سال ۲۰۱۲ میلادی
میانگین امتیازات The Expendables 2 در IMDB: ۶.۶ از ۱۰ | میانگین امتیازات در متاکریتیک: ۵۱ از ۱۰۰
پس از کارگردانی قسمت نخست توسط سیلوستر استالونه وظیفه کارگردانی قسمت دوم این مجموعه سینمایی برعهده سیمون وست قرار گرفت. مجموعه سینمایی دیوانه‌کننده بی‌مصرف‌ها که در سال ۲۰۱۰ کار خود را آغاز کرد پس از موفقیت‌های مالی و محبوبیت زیاد میان طرفداران اکشن به کار خود ادامه داد و در سال‌های ۲۰۱۲ و ۲۰۱۴ قسمت‌های دوم و سوم آن تولید شدند. البته قسمت دوم این مجموعه کیفیت قسمت نخست را حفظ کرد ولی قسمت سوم با افت فاحشی همراه شد. در فیلم The Expendables 2 علاوه‌بر بازیگران برجسته قسمت نخست بازیگران دیگری مانند مل گیبسون، هریسون فورد، آنتونیو باندراس، لیام همسورث و ژان کلود ون دم نیز حضور پیدا کردند تا کیفیت تیم بازیگری این مجموعه وارد مرحله دیگری شود. 
فیلم The Expendables 2 در سال ۲۰۱۲ به تهیه‌کنندگی اوی لرنر و دنی لرنر توسط استودیو Millennium Films با بودجه‌ای بیشتر نسبت‌به قسمت اول آن و معادل با ۱۰۰ میلیون دلار تولید و فروش خوب ۳۲۰ میلیون دلاری را تجربه کرد. داستان این فیلم هم دقیقا مانند قسمت نخست درباره همان گروه مزدوران به رهبری سیلوستر استالونه جریان دارد. آن‌ها باید پس از کشته شدن یکی از هم‌تیمی‌هایشان به سرزمینی وحشی بروند تا علاوه‌بر گرفتن انتقام دوستشان جلوی یک اسلحه بسیار خطرناک و مرگ‌بار را بگیرند. در این فیلم شخصیت ژان ویلین با بازی ژان کلود ون دم آتناگونیست داستان به‌شمار می‌رود و ایفای نقش او یکی از نکات مثبت این فیلم است.
[تصویر: the-mechanic-movie-cover.jpg]
۱۱- فیلم The Mechanic
فیلم مکانیک
کارگردان: سیمون وست | نویسنده: لوییس جان کارلینو
بازیگران: جیسون استاتهام، بن فاستر، دونالد ساترلند،‌ کریستا کمبل
تاریخ اکران: سال ۲۰۱۱ میلادی
میانگین امتیازات The Mechanic در IMDB: ۶.۶ از ۱۰ | میانگین امتیازات در متاکریتیک: ۴۹ از ۱۰۰
یک سال قبل از ساخت قسمت دوم بی‌مصرف‌ها جیسون استاتهام همکاری موفقی را با سیمون وست در فیلم مکانیک تجربه کرد. فیلم The Mechanic که در سال ۲۰۱۱ به تهیه‌کنندگی اروین وینکلر و رابرت چارتوف تولید شد بازسازی فیلم The Mechanic محصول سال ۱۹۷۲ با هنرنمایی چارلز برانسون قلمداد می‌شود. این فیلم توسط استودیو Millennium Films، همان استودیو تولید کننده سری فیلم‌های بی‌مصرف‌ها با بودجه‌ای ۴۰ میلیون دلاری تولید ولی فروش آن نتوانست مبلغ ۸۰ میلیون دلار را پشت سر بگذارد. ایفای نقش بسیار خوب جیسون استاتهام در این فیلم، The Mechanic را به یکی از بهترین فیلم‌های او تبدیل کرده است.
داستان فیلم درباره شخصیت آرتور بیشاپ با بازی استاتهام جریان دارد. او یک قاتل بسیار حرفه‌ای به‌شمار می‌رود که طبق قراردادی تخصص و خدمات خود را دراختیار یک شرکت ویژه قرار داده، شرکتی که توسط تبهکاران و قاتلان حرفه‌ای و سطح بالا اداره می‌شود و بیشاپ موظف است وظیفه‌هایی که توسط این شرکت به او محول می‌شوند را انجام دهند. شخصیت آرتور بیشاپ یک ایده‌آل‌گرا تلقی می‌شود و دوست دارد برای قتل‌های خود نقشه‌هایی منحصربه‌فرد بکشد و آن‌ها را با روش‌هایی جالب اجرا کند. همین موضوع باعث می‌شود تا روند داستانی فیلم بسیار جذاب دنبال شود و برای دوست‌داران فیلم‌های اکشن یک گزینه ایده‌آل باشد.
[تصویر: the-fate-of-the-furious-movie-cover.jpg]
۱۰- فیلم The Fate of the Furious
فیلم سرنوشت خشمگین
کارگردان: گری گری | نویسنده: گری اسکات تامپسون، کریس مورگان
بازیگران: جیسون استاتهام، وین دیزل، دوئین جانسون، شارلیز ترون
تاریخ اکران: سال ۲۰۱۷ میلادی
میانگین امتیازات The Fate of the Furious در IMDB: ۶.۶ از ۱۰ | میانگین امتیازات در متاکریتیک: ۵۶ از ۱۰۰
زمانی‌که جیسون استاتهام به جمع بازیگران مجموعه‌ی سینمایی Fast and The Furious اضافه شد، همه می‌دانستند که تعداد طرفداران این مجموعه افزایش پیدا خواهد کرد. حضور استاتهام در هشتمین فیلم این مجموعه یعنی فیلم Fate Of The Furious در نقش دکارد شاو باعث شد تا موفقیت فیلم بیشتر از گذشته شود، تا حدی که یک اسپین آف از این مجموعه با محوریت شخصیت او به نام Hobs And Shaw ساخته شد. داستان فیلم درباره شخصیت‌های دامنیک و شاو جریان دارد که با کمک یکدیگر سعی دارند که فرزند ربوده شده دامنیک تورتو را باز گردانند.
مقاله‌های مرتبط: صحنه‌های اکشن و مبارزات بسیار جذاب شخصیت شاو در این مجموعه درکنار عوامل قدیمی باعث تزریق یک خون جدید در رگ‌های مجموعه‌ی سینمایی سریع و خشن شد. درست زمانی‌که موضوعات مجموعه برای مخاطبان در حال تکراری شدن بودند و امتیازات آن در یک سیر نزولی قرار داشت، وارد شدن شخصیت شاو و تشکیل یک زوج بسیار جذاب با دواین جانسون باعث شد تا این مجموعه‌ی سینمایی جان تازه‌ای بگیرد. این فیلم در سال ۲۰۱۷ به تهیه‌کنندگی نیل اچ. مورتز، وین دیزل و کریس مورگان با بودجه‌ای ۲۵۰ میلیون دلاری تولید و توانست فروش دیوانه‌وار ۱.۲۳ میلیارد دلاری را تجربه کند. تماشای مجموعه‌ی سینمایی Fast And The Furious  به‌خصوص قسمت‌های جدید آن با حضور جیسون استاتهام، برای تمام طرفداران فیلم‌های اکشن واجب است.
[تصویر: the-transporter-jason-statham.jpg]
۹- فیلم The Transporter 
فیلم ترانسپورتر
کارگردان: کری یوئن | نویسنده: لوک بسون
بازیگران: جیسون استاتهام، شو کی، مت شولز، فرانسوا برلیند
تاریخ اکران: سال ۲۰۰۲ میلادی
میانگین امتیازات The Transporter در IMDB: ۶.۸ از ۱۰ | میانگین امتیازات در متاکریتیک: ۵۱ از ۱۰۰
پس از بررسی قسمت‌های دوم و سوم به قسمت نخست مجموعه سینمایی ترانسپورتر رسیدیم. جیسون استاتهام پس از حضور در نقش‌های مکمل و نقش‌های فرعی در فیلم‌های سینمایی‌، سرانجام با حضور در مجموعه سینمایی Transporter خودش را به‌عنوان یک نقش اول و ستاره فیلم‌های اکشن به اهالی سینما و طرفداران این ژانر معرفی کرد. استاتهام در این مجموعه نقش یک پیک ویژه را به‌عهده دارد که وسایل و محموله‌های بسیار مهم را جابه‌جا می‌کند و در طول داستان فیلم باید با مشکلات بسیاری که سر راه او قرار می‌گیرند، دست‌و‌پنجه نرم کند.
نکته بسیار مهم اولین فیلم این مجموعه و ایفای نقش استاتهام این بود که بسیاری از صحنه‌های درگیری و تعقیب و گریز‌های خیابانی را خود استاتهام انجام داده است. ایفای نقش بسیار قوی او باعث شد تا دنباله این مجموعه ساخته شود، یک سریال تلویزیونی از روی آن اقتباس شود و در سال ۲۰۱۸ یک نسخه بازسازی شده از آن اکران شود؛ همه این موضوعات به‌کنار، مهم‌ترین دست‌آورد این مجموعه این بود که جیسون استاتهام را وارد جرگه سوپراستار‌های فیلم‌های اکشن کرد. این فیلم در سال ۲۰۰۲ به تهیه‌کنندگی لوک بسون و استیون چاسمن توسط استودیو EuropaCorp با بودجه ۲۰ میلیون دلاری تولید و توانست فروش قابل‌قبول ۴۵ میلیون دلاری را تجربه کند تا راه را برای ساخت قسمت‌های بعدی خود هموارتر کرده باشد.
[تصویر: crank-mvoie-poster.jpg]
۸- فیلم Crank 
فیلم کرانک
کارگردان: لوییس لتریر | نویسنده: لوک بسن، رابرت مارک کامن
بازیگران: جیسون استاتهام، امی اسمارت، خوزه پابلو کانتیلو، افرن رامیرز
تاریخ اکران: سال ۲۰۰۶ میلادی
میانگین امتیازات Crank در IMDB: ۶.۹ از ۱۰ | میانگین امتیازات در متاکریتیک: ۵۷ از ۱۰۰
قسمت دوم مجموعه کرانک را با‌هم بررسی کردیم و اکنون نوبت به قسمت نخست آن رسیده است. داستان اولیه یک فیلم اکشن همیشه نیاز نیست که خیلی منطقی باشد؛ باتوجه‌به این موضوع، شروع بسیار قدرتمند و سریع داستان فیلم Crank نه‌تنها باعث افت کیفیت آن نشد بلکه باعث شد تا مخاطب را تا انتهای فیلم به خود جذب کند. در این فیلم استاتهام نقش یک قاتل حرفه‌ای را ایفا می‌کند که یه سم بسیار خطرناک توسط دشمن او به او تزریق شده است. با وجود این سم در بدن او اگر ضربان قلبش از یک اندازه معین کم‌تر شود، بلافاصله خواهد مرد. درحالی‌که او به‌دنبال کسانی است که این سم را به او تزریق کرده‌اند باید ضربان قلب خود را بالا نگه دارد؛ این موضوع باعث می‌شود هیجان فیلم در سراسر آن افت محسوسی نداشته باشد.
شاید بتوان این فیلم را با فیلم Speed مقایسه کرد ولی به‌جای اتوبوس فیلم Speed این جیسون استاتهام است که متوقف نمی‌شود. شروع دیوانه‌وار فیلم باعث ادامه جالب و گاهی همراه‌ با طنز فیلم می‌شود که در آن شخصیت جیسون استاتهام دست به هرکاری می‌زند تا ضربان قلب خود را بالا نگه دارد؛ همه ما می‌دانیم که استاتهام چقدر در انجام کارهای دیوانه‌وار مهارت دارد. این فیلم در سال ۲۰۰۶ به تهیه‌کنندگی مایکل دیویس، تام رزنبرگ و مایکل اوهن توسط استودیو Lakeshore Entertainment با بودجه‌ای معادل با ۱۲ میلیون دلار تولید و باتوجه‌به رقم بودجه توانست به فروش نسبتا خوب ۴۴ میلیون دلاری دست پیدا کند و قسمت دوم آن هم در سال ۲۰۰۹ تولید شود.
[تصویر: spy-movie-jason-statham.jpg]
۷- فیلم Spy
فیلم جاسوس
کارگردان: پال فیگ | نویسنده: پال فیگ
بازیگران: جیسون استاتهام، ملیسا مک‌کارتی، رز بیرن، میراندا هارت
تاریخ اکران: سال ۲۰۱۵ میلادی
میانگین امتیازات Spy در IMDB: ۷ از ۱۰ | میانگین امتیازات در متاکریتیک: ۷۵ از ۱۰۰
اگر بخواهیم میزان حضور جیسون استاتهام در فیلم‌های این فهرست را بررسی کنیم، فیلم Spy شاید در رتبه آخر بگیرد. جیسون استاتهام در این فیلم نقش اصلی را برعهده ندارد ولی با بازی بسیار خوب خود توانست این فیلم را در این فهرست در رتبه ششم قرار دهد. تنها چیزی که از بازی کردن ملیسا مک‌کارتی در یک فیلم کمدی‌ جاسوسی بیشتر غافل‌گیرکننده تلقی می‌شود، دیدن جیسون استاتهام به‌عنوان بامزه‌ترین شخصیت فیلم است. همان‌طور که در اول مقاله بیان شد استاتهام توانایی بسیار زیادی در بازی‌ کردن در نقش‌هایی به‌غیراز نقش‌های صرفا اکشن دارد. این فیلم نه‌تنها بسیار خنده‌دار است بلکه به‌عنوان یک فیلم در ژانر جاسوسی بسیار جذاب و هیجان‌انگیز خواهد بود.
تماشای جیسون استاتهام در نقش یک شخصیت بامزه فیلم Spy را به فیلمی متفاوت در میان سایر فیلم‌های او تبدیل کرده است
استاتهام در این فیلم به‌خوبی توانایی بازی کردن در یک نقش کمدی را به رخ می‌کشد، موضوعی که به‌عقیده بسیاری از منتقدین برگ برنده این فیلم نیز محسوب می‌شود. به شخصیت‌ جیسون استاتهام در این فیلم بسیار خوب پرداخته شده؛ شخصیت او یک مامور سابق CIA را نشان می‌دهد که دائما فکر می‌کند از چیزی که واقعا است، مامور بهتری قلمداد می‌شود و این موضوع باعث به‌وجود‌آمدن سکانس‌های بسیار جذاب در فیلم شده است. پس از موفقیت این فیلم که نامزد دو جایزه‌ی گلدن گلوب نیز شد، اهالی سینما امیدوار بودند که استاتهام در این‌گونه نقش‌ها بیشتر بازی کند، چیزی که در سال‌های اخیر کم و بیش در شخصیت‌های او شاهد آن بوده‌ایم.
[تصویر: the-italian-job-movie-poster.jpg]
۶- فیلم The Italian Job
فیلم مأموریت ایتالیایی
کارگردان: گری گری | نویسنده: تروی کندی مارتین، دانا پاورز
بازیگران: جیسون استاتهام، مارک والبرگ، شارلیز ترون، ادوارد نورتون، ست گرین
تاریخ اکران: سال ۲۰۰۳ میلادی
میانگین امتیازات The Italian Job در IMDB: ۷ از ۱۰ | میانگین امتیازات در متاکریتیک: ۶۸ از ۱۰۰
مهارت‌های رانندگی جیسون استاتهام در مجموعه‌ فیلم‌های Transporter خیلی سریع تاثیر خودش را روی مسیر حرفه‌ای او گذاشت. مهارت‌های مبارزات اکشن و تعقیب‌وگریزهای خیابانی او باعث شد تا استاتهام اولین انتخاب گری گری برای بازسازی فیلم قدیمی مایکل کین قلمداد شود. در فیلم The Italian Job جیسون استاتهام و یک گروه از دزدان حرفه‌ای با ملیت‌های گوناگون قصد دارند تا طلاهایی که یکی از اعضای سابق گروه از آن‌ها دزدیده است را پس بگیرند. حضور شارلیز ترون و جیسون استاتهام درکنار مارک والبرگ و ادوارد نورتون در این فیلم یکی از دلایل اصلی موفقیت و محبوبیت آن به‌شمار می‌رود.
بااین‌حال فیلم اصلی The Italia Job ساخته مایکل کین، کیفیت بالاتر و طرفداران بیشتری نسبت به ساخته گری گری دارد ولی فیلم بازسازی‌شده مأموریت ایتالیایی، می‌تواند طرفداران ژانر اکشن و طرفداران فیلم‌های مربوط‌به سرقت را به‌خوبی سرگرم کند. شخصیت کاریزماتیک و خوش‌پوش راب، با بازی جیسون استاتهام، درکنار بازی مارک والبرگ و چارلیز ترون به‌خوبی از عهده ساخت یک فیلم سینمایی اکشن با استانداردها‌ی بالا برآمده‌اند. این فیلم در سال ۲۰۰۳ به تهیه‌کنندگی دونالد د لاین توسط استودیو De Line Pictures با بودجه‌ای ۶۰ میلیون دلاری تولید و توانست فروش خوب ۱۸۰ میلیون دلاری را تجربه کند. فیلم بازسازی شده The Italian Job که یکی از بهترین فیلم های جیسون استاتهام است با تیم بازیگری بسیار خوب خود می‌تواند یک گزینه بسیار عالی و جذاب برای شما تلقی شود.
[تصویر: the-bank-job-movie-cover.jpg]
۵- فیلم The Bank Job
فیلم دزدی بانک
کارگردان: راجر دونالدسون | نویسنده: دیک کلمنت، یان لافرنسیس
بازیگران: جیسون استاتهام، سافرون باروز، دیوید سوشه، کیلی هاوس
تاریخ اکران: سال ۲۰۰۸ میلادی
میانگین امتیازات The Bank Job در IMDB: ۷.۲ از ۱۰ | میانگین امتیازات در متاکریتیک: ۶۹ از ۱۰۰
همان‌قدر که دیدن جیسون استاتهام در فیلم‌های اکشن و مبارزات او با افراد متفاوت جذاب است، دیدن او بیرون از مبارزات این فیلم‌ها و قرار گرفتن او در یک شخصیت دراماتیک‌تر، می‌تواند به‌همان اندازه جذاب باشد. در سال ۲۰۰۸ استاتهام تصمیم گرفت که کمی از فیلم‌های معمول اکشن فاصله بگیرد و در یک فیلم در ژانر دزدی با لحظاتی آرام‌تر حضور پیدا کند. فیلم هیجانی جیسون استاتهام با نام The Bank Job که به‌عقیده بسیاری از منتقدین بهترین فیلم این بازیگر برجسته ژانر اکشن سینما قلمداد می‌شود، براساس یک داستان واقعی در لندن ساخته شده است. این فیلم متاسفانه یکی از فیلم‌های این ژانر محسوب می‌شود که به‌اندازه لیاقتی که دارد به‌ آن توجه نشده است.
راجر دونالدسون در این فیلم ثابت می‌کند که می‌توان بدون صحنه‌های اکشن زیاد، یک فیلم بسیار هیجان‌انگیز تولید کرد که بینندگان آن تا لحظات آخر فیلم نتوانند پایان آن را حدس بزنند. داستان فیلم درباره یک گروه حرفه‌ای از سارقان است که قصد دارند ازطریق یک مغازه درکنار یک بانک، به قسمت صندوق امانات بانک دسترسی پیدا کنند که طبق اطلاعاتی که دارند شامل مقدار بسیاری طلا و پول است. اگر امتیازات فیلم‌های استاتهام را کنار بگذاریم به احتمال زیاد فیلم دزدی بانک می‌تواند بهترین فیلم او به‌شمار رود. این فیلم در سال ۲۰۰۸ به تهیه‌کنندگی چارلز روون و استیون چاسمن توسط استودیو Mosaic Media Group تولید و با‌توجه به بودجه ۲۰ میلیون دلاری خود توانست به فروش نسبتا خوب ۶۸ میلیون دلاری دست پیدا کند.
[تصویر: wrath-of-man-movie-cover.jpg]
۴- فیلم Wrath of Man
فیلم خشم مردانه
کارگردان: گای ریچی | نویسنده: گای ریجی
بازیگران: جیسون استاتهام، هولت مک‌کالانی، اسکات ایستوود
تاریخ اکران: سال ۲۰۲۱ میلادی
میانگین امتیازات Wrath of Man در IMDB: ۷.۳ از ۱۰ | میانگین امتیازات در متاکریتیک: ۵۷ از ۱۰۰
به جدیدترین فیلم جیسون استاتهام یعنی فیلم Wrath of Man رسیدیم، فیلمی که چندی پیش اکران شد و توانست نظرات بسیار مثبتی را از سوی منتقدین و اهالی سینما دریافت کند. ساخته جدید گای ریچی یک نسخه بازسازی شده از یک فیلم فرانسوی با همین نام محصول سال ۲۰۰۴ به‌شمار می‌رود که با حضور استاتهام در نقش شخصیت اصلی نه‌تنها یکی از بهترین فیلم های جیسون استاتهام که یکی از بهترین فیلم های اکشن ۲۰۲۱ هم تلقی می‌شود. این فیلم در سال جاری به تهیه‌کنندگی ایوان اتکینسون توسط استودیو میرامکس تولید و فروش آن تا به امروز به عدد ۷۳ میلیون دلار رسیده. مراحل ساخت این فیلم در شهرهای لس‌آنجلس و لندن انجام شده است.
مقاله‌های مرتبط: داستان فیلم درباره یک شخصیت مرموز به تام پاتریک هیل با بازی جیسون استاتهام جریان دارد. شخصیت هیل در یک شرکت حمل پول مشغول فعالیت است و هر هفته با یک ماشین بسیار مجهز مخصوص حمل پول وظیفه دارد صدها میلیون دلار را بین نقاط مختلف در شهر لس‌آنچلس جابه‌جا کند. همان‌طور که می‌توان حدس زد این مقدار پول در یک ماشین می‌تواند یک طعمه وسوسه‌انگیز برای سارقان و خلافکاران به‌شمار برود و به‌همین‌دلیل شخصیت اصلی داستان یعنی پاتریک هیل برای انجام دادن وظیفه خود باید با مشکلات زیاد و بعضا خطرناکی روبه‌رو شود. 
[تصویر: collateral-movie-cover.jpg]
۳- فیلم Collateral 
فیلم وثیقه
کارگردان: مایکل مان | نویسنده: استوارت بیتی، مایکل مان
بازیگران: تام کروز، مارک روفالو، جیسون استاتهام، جیمی فاکس، خاویر باردم
تاریخ اکران: سال ۲۰۰۴ میلادی
میانگین امتیازات Collateral در IMDB: ۷.۵ از ۱۰ | میانگین امتیازات در متاکریتیک: ۷۱ از ۱۰۰
در فیلم Collateral نیز دقیقا مانند فیلم Spy شاهد ایفای نقش جیسون استاتهام در یکی از نقش‌های فرعی ولی مهم داستان هستیم. فیلم Collateral با تیم بازیگری بسیار قوی خود و یک داستان جذاب توانست در زمان اکران نقدهای بسیار مثبتی را دریافت کند. کارگردانی خوب و شخصیت‌پردازی عالی این فیلم از دیگر نکاث مثبت آن به‌شمار می‌روند. این فیلم در سال ۲۰۰۴ به تهیه‌کنندگی مایکل مان و جولی ریچاردسون توسط استودیو Parkes/MacDonald Productions با بودجه‌ای ۶۵ میلیون دلاری تولید و به‌لطف داستان جذاب خود و حضور بازیگرانی برجسته توانست به فروش خوب ۲۲۰ میلیون دلاری دست پیدا کند.
داستان فیلم درباره شخصیت مکس با بازی جیمی فاکس جریان دارد. او یک راننده تاکسی در شهر لس‌آنجلس به‌شمار می‌رود و سخت در تلاش است تا بتواند شرکت تاکسی‌رانی خود را راه‌اندازی کند ولی برای این کار به پول نیاز دارد. یک شب یکی از مسافران او به چند مقصد مختلف سر می‌زند و سپس به تاکسی برمی‌گردد. مکس متوجه می‌شود که او یک قاتل حرفه‌ای است و درحال کشتن هدف‌های خود به‌سر می‌برد. او نمی‌تواند از شر او خلاص شود و حس می‌کند در چنگ قاتل قصه گیر کرده و باید او را به سایر مقصدهایش برساند. داستان زیبا و اتمسفر بسیار گیرای این فیلم می‌تواند یک گزینه بسیار سرگرم‌کننده برای طرفداران ژانر اکشن و مخصوصا طرفداران تام کروز و جیسون استاتهام تلقی شود. 
[تصویر: lock-stock-and-two-smoking-barrels .jpg]
۲- فیلم Lock, Stock And Two Smoking Barrels 
فیلم قفل، انبار و دو بشکه باروت
کارگردان: گای ریچی | نویسنده: گای ریچی
بازیگران: جیسون استاتهام، دکستر فلچر، نیک موران، جیسون فلمینگ
تاریخ اکران: سال ۱۹۹۸ میلادی
میانگین امتیازات Lock, Stock And Two Smoking Barrels در IMDB: ۸.۲ از ۱۰ | میانگین امتیازات در متاکریتیک: ۶۶ از ۱۰۰
اگر جیسون استاتهام برای موفقیت‌های خود قصد تشکر کردن از یک نفر را داشته باشد، آن شخص بدون شک گای ریچی است. گای ریچی در اواسط دهه ۹۰ میلادی متوجه‌ استعداد زیاد استاتهام در فیلم‌های اکشن شد و شروع هم‌کاری این دو آغاز موفقت‌های جیسون استاتهام در صنعت سینما قلمداد می‌شود. یکی از اولین فیلم‌هایی که نام استاتهام را میان اهالی سینما شناخته‌تر کرد، فیلم Lock, Stock And Two Smoking Barrels  است که اکران آن در انتها]]> <![CDATA[بازیگر مورد‌دار و سریالِ ممنوعه؛ تبعات ریحانه]]> https://forum.gnsorena.ir/showthread.php?tid=3498 Sat, 14 Nov 2020 12:12:44 +0330 sorena]]> https://forum.gnsorena.ir/showthread.php?tid=3498  
پدر 
 
علت توقیف: ریحانه پارسا
 
سریال «پدر» توسط حامد عنقا و بهرنگ توفیقی برای پخش از شبکه دو ساخته شد. «پدر» مولفه‌های همیشگی عنقا را داشت از همان ابتدا به‌دلیل سکانس پریدن «حامد» از پنجره کلاس به بیرون، سروصدا کرد و موردتوجه قرار گرفت، ریحانه پارسا، بازیگر جوانی که با سریال «پدر» شناخته شد،حاشیه اصلی او بلافاصله با پخش قسمت پایانی «پدر» آغاز شد.
 
[تصویر: 2477144_396.jpg]
 
او ساعتی پس از پایان سریال، عکس‌هایی با آرایش غلیظ از خودش گذاشت. او اخیرا به خارج از کشور رفته و ظاهرا قصد برگشتن به ایران را ندارد.
نرگس، کمکم کن، غریبانه
 
علت توقیف: زهرا امیر ابراهیمی
 
«نرگس» به کارگردانی سیروس مقدم در تابستان ۱۳۸۵ از شبکهٔ ۳ پخش شد. نرگس و نسرین دو خواهرند، نسرین دختر ناسازگاری است که قصد ازدواج با بهروز را دارد. شوکت پدر بهروز و مخالف ازدواج بهروز است و... سریال «نرگس»، گیرایی و جذابیت خاصی داشت. زهرا امیرابراهیمی در این سریال نقش زهره، دختر شوکت را داشت و در واقع یکی از بازیگران اصلی سریال به حساب می آمد.
 
[تصویر: 2477149_194.jpg]
 
سریال «کمکم کن» به کارگردانی قاسم جعفری اولین سریالی بود که با موضوعات ماورایی از تلویزیون پخش شد.«کمکم کن» داستان جوانی با بازی حمید گودرزی را روایت می‌کند که طی یک تصادف به کما رفت. چند جوان دیگر هم در همان زمان به کما رفته بودند که از این بین، دو نفر به هوش آمدند.
 
[تصویر: 2477145_347.jpg]
 
«غریبانه» به کارگردانی قاسم جعفری است که داستان آن درباره رودر رویی دو گروه وفاداران به کربلا و فراموش کنندگان واقعه عظیم عاشورا است. افرادی که برای احیای حق و عدالت می‌جنگند و کسانی که قصد قربانی کردن عدالت را به خاطر مصالح شخصی خود دارند.
 
[تصویر: 2477148_955.jpg]
 
زهرا امیرابراهیمی سال ۱۳۸۵ به دلیل پخش یک فیلم خصوصی از خودش مجبور به ترک ایران شد.
رستگاران
 
علت توقیف: روناک یونسی
 
«رستگاران» سریالی متوسط در کارنامه سیروس مقدم محسوب می‌شود. در این مجموعه زندگی دختری به نام خجسته با بازی روناک یونسی روایت می‌شود که در پی ناپدید شدن شوهرش احمدرضا روانه تهران شده تا خبری از او به دست آورد.
 
[تصویر: 2477157_437.jpg]
 
روناک یونسی که چند سالیست به کانادا مهاجرت کرده است.
ترانه مادری، روز‌های اعتراض
 
علت توقیف: مینا لاکانی
 
سریال «ترانه مادری» به کارگردانی حسین سهیلی‌زاده در تابستان سال ۱۳۸۷ از شبکهٔ سه سیما پخش شد. این سریال داستان یک خانواده است که به دلیل منفعت‌های شخصی از هم پاشیده شده‌است و مادر خانواده به عنوان بزرگ خاندان تلاش می‌کند، بچه‌های خود را با هم آشتی دهد.
 
[تصویر: 2477151_366.jpg]
 
«روز‌های اعتراض» به کارگردانی حسین سهیلی زاده مجموعه تلویزیونی مناسبتی بود که از شبکه یک سیما پخش شد. داود پس از سال‌ها زندگی در آمریکا برای عیادت پدر رو به موت خود در مقطع زمانی قبل از انقلاب به ایران می‌آید، پس از ورود به کشور پدرش می‌میرد در حالی که وصیت کرده داوود ده روز محرم را در خانه او مراسم عزاداری برگزار کند.
 
[تصویر: 2477152_166.jpg]
 
مینا لاکانی یکی از بازیگران اصلی این دو سریال بود که در سال ۱۳۹۰ ایران برای همیشه ترک کرد.
پرواز در حباب
 
علت توقیف: چکامه چمن ماه
 
«پرواز در حباب» سریالی به کارگردانی سیروس مقدم بود. داستان این سریال روایت زندگی یک قاچاقچی است که در سن نوجوانی شاهد قتل پدرش به دست پلیس است. این نوجوان به وسیله دیگر گروه‌های خلافکار ربوده می‌شود و کمی قبل از کشته شدن به وسیله راننده‌ای آزاد می‌شود. «پرواز در حباب» یک اثر اجتماعی بود که در آن به مسائل و مشکلات جوانان پرداخته شده بود.
 
[تصویر: 2477153_901.jpg]
 
چکامه چمن ماه بازیگر اصلی این سریال بود که به  ترکیه مهاجرت کرد و به شبکه جم پیوست.
 بدون شرح
 
علت توقیف: شبنم طلوعی
 
«بدون شرح» به کارگردانی «مهدی مظلومی» در سال ۱۳۸۱ پخش شد و در همان شب‌های اولیه‌ی پخش جای خود را در دل بینندگان باز کرد و به محبوبیت رسید. این سریال قصهٔ افرادی بود که در نشریه شهر قشنگ فعالیت می‌کردند. فتحعلی اویسی برای اولین بار در این سریال بازی در آثار طنز را تجربه کرد و به شهرت رسید.
 
[تصویر: 2477154_304.jpg]
 
در فصل دوم این مجموعه شاهد بازی شبنم طلوعی بودیم. طلوعی در سال ۱۳۸۳ ایران را برای همیشه ترک کرد.
در مسیر زاینده رود
 
علت توقیف: پردیس افکاری
 
«در مسیر زاینده رود» سریال رمضانی شبکه یک سیما در سال ۸۹ بود. این سریال داستان «مهران سارنگ» فوتبالیست جوانی را روایت می‌کند که برای عقد قرارداد با باشگاهی تازه تأسیس به اصفهان سفر کرده و در پی این سفر به واسطه تصادف رانندگی با «مسعود مصیب» جوان نخبه اصفهانی با وی درگیر و دچار چالشی جدی می‌شود.
 
[تصویر: 2477155_458.jpg]
 
«در مسیر زاینده رود» آخرین بازی پردیس افکاری در تلویزیون بود. افکاری به ترکیه مهاجرت کرد و به شبکه جم پیوست.]]>  
پدر 
 
علت توقیف: ریحانه پارسا
 
سریال «پدر» توسط حامد عنقا و بهرنگ توفیقی برای پخش از شبکه دو ساخته شد. «پدر» مولفه‌های همیشگی عنقا را داشت از همان ابتدا به‌دلیل سکانس پریدن «حامد» از پنجره کلاس به بیرون، سروصدا کرد و موردتوجه قرار گرفت، ریحانه پارسا، بازیگر جوانی که با سریال «پدر» شناخته شد،حاشیه اصلی او بلافاصله با پخش قسمت پایانی «پدر» آغاز شد.
 
[تصویر: 2477144_396.jpg]
 
او ساعتی پس از پایان سریال، عکس‌هایی با آرایش غلیظ از خودش گذاشت. او اخیرا به خارج از کشور رفته و ظاهرا قصد برگشتن به ایران را ندارد.
نرگس، کمکم کن، غریبانه
 
علت توقیف: زهرا امیر ابراهیمی
 
«نرگس» به کارگردانی سیروس مقدم در تابستان ۱۳۸۵ از شبکهٔ ۳ پخش شد. نرگس و نسرین دو خواهرند، نسرین دختر ناسازگاری است که قصد ازدواج با بهروز را دارد. شوکت پدر بهروز و مخالف ازدواج بهروز است و... سریال «نرگس»، گیرایی و جذابیت خاصی داشت. زهرا امیرابراهیمی در این سریال نقش زهره، دختر شوکت را داشت و در واقع یکی از بازیگران اصلی سریال به حساب می آمد.
 
[تصویر: 2477149_194.jpg]
 
سریال «کمکم کن» به کارگردانی قاسم جعفری اولین سریالی بود که با موضوعات ماورایی از تلویزیون پخش شد.«کمکم کن» داستان جوانی با بازی حمید گودرزی را روایت می‌کند که طی یک تصادف به کما رفت. چند جوان دیگر هم در همان زمان به کما رفته بودند که از این بین، دو نفر به هوش آمدند.
 
[تصویر: 2477145_347.jpg]
 
«غریبانه» به کارگردانی قاسم جعفری است که داستان آن درباره رودر رویی دو گروه وفاداران به کربلا و فراموش کنندگان واقعه عظیم عاشورا است. افرادی که برای احیای حق و عدالت می‌جنگند و کسانی که قصد قربانی کردن عدالت را به خاطر مصالح شخصی خود دارند.
 
[تصویر: 2477148_955.jpg]
 
زهرا امیرابراهیمی سال ۱۳۸۵ به دلیل پخش یک فیلم خصوصی از خودش مجبور به ترک ایران شد.
رستگاران
 
علت توقیف: روناک یونسی
 
«رستگاران» سریالی متوسط در کارنامه سیروس مقدم محسوب می‌شود. در این مجموعه زندگی دختری به نام خجسته با بازی روناک یونسی روایت می‌شود که در پی ناپدید شدن شوهرش احمدرضا روانه تهران شده تا خبری از او به دست آورد.
 
[تصویر: 2477157_437.jpg]
 
روناک یونسی که چند سالیست به کانادا مهاجرت کرده است.
ترانه مادری، روز‌های اعتراض
 
علت توقیف: مینا لاکانی
 
سریال «ترانه مادری» به کارگردانی حسین سهیلی‌زاده در تابستان سال ۱۳۸۷ از شبکهٔ سه سیما پخش شد. این سریال داستان یک خانواده است که به دلیل منفعت‌های شخصی از هم پاشیده شده‌است و مادر خانواده به عنوان بزرگ خاندان تلاش می‌کند، بچه‌های خود را با هم آشتی دهد.
 
[تصویر: 2477151_366.jpg]
 
«روز‌های اعتراض» به کارگردانی حسین سهیلی زاده مجموعه تلویزیونی مناسبتی بود که از شبکه یک سیما پخش شد. داود پس از سال‌ها زندگی در آمریکا برای عیادت پدر رو به موت خود در مقطع زمانی قبل از انقلاب به ایران می‌آید، پس از ورود به کشور پدرش می‌میرد در حالی که وصیت کرده داوود ده روز محرم را در خانه او مراسم عزاداری برگزار کند.
 
[تصویر: 2477152_166.jpg]
 
مینا لاکانی یکی از بازیگران اصلی این دو سریال بود که در سال ۱۳۹۰ ایران برای همیشه ترک کرد.
پرواز در حباب
 
علت توقیف: چکامه چمن ماه
 
«پرواز در حباب» سریالی به کارگردانی سیروس مقدم بود. داستان این سریال روایت زندگی یک قاچاقچی است که در سن نوجوانی شاهد قتل پدرش به دست پلیس است. این نوجوان به وسیله دیگر گروه‌های خلافکار ربوده می‌شود و کمی قبل از کشته شدن به وسیله راننده‌ای آزاد می‌شود. «پرواز در حباب» یک اثر اجتماعی بود که در آن به مسائل و مشکلات جوانان پرداخته شده بود.
 
[تصویر: 2477153_901.jpg]
 
چکامه چمن ماه بازیگر اصلی این سریال بود که به  ترکیه مهاجرت کرد و به شبکه جم پیوست.
 بدون شرح
 
علت توقیف: شبنم طلوعی
 
«بدون شرح» به کارگردانی «مهدی مظلومی» در سال ۱۳۸۱ پخش شد و در همان شب‌های اولیه‌ی پخش جای خود را در دل بینندگان باز کرد و به محبوبیت رسید. این سریال قصهٔ افرادی بود که در نشریه شهر قشنگ فعالیت می‌کردند. فتحعلی اویسی برای اولین بار در این سریال بازی در آثار طنز را تجربه کرد و به شهرت رسید.
 
[تصویر: 2477154_304.jpg]
 
در فصل دوم این مجموعه شاهد بازی شبنم طلوعی بودیم. طلوعی در سال ۱۳۸۳ ایران را برای همیشه ترک کرد.
در مسیر زاینده رود
 
علت توقیف: پردیس افکاری
 
«در مسیر زاینده رود» سریال رمضانی شبکه یک سیما در سال ۸۹ بود. این سریال داستان «مهران سارنگ» فوتبالیست جوانی را روایت می‌کند که برای عقد قرارداد با باشگاهی تازه تأسیس به اصفهان سفر کرده و در پی این سفر به واسطه تصادف رانندگی با «مسعود مصیب» جوان نخبه اصفهانی با وی درگیر و دچار چالشی جدی می‌شود.
 
[تصویر: 2477155_458.jpg]
 
«در مسیر زاینده رود» آخرین بازی پردیس افکاری در تلویزیون بود. افکاری به ترکیه مهاجرت کرد و به شبکه جم پیوست.]]> <![CDATA[انتشار تصاویر تبلیغاتی از Godzilla vs Kong، فیلم Dune و Masters of the Universe]]> https://forum.gnsorena.ir/showthread.php?tid=2685 Sun, 02 Jun 2019 10:54:17 +0430 omidrock]]> https://forum.gnsorena.ir/showthread.php?tid=2685 [تصویر: 0980c29c-94a4-4fee-af7a-9187431e6c39.jpg]
اخیرا تصاویر تبلیغاتی از فیلم‌هایی چون فیلم Godzilla vs Kong، فیلم Dune و فیلم Masters of the Universe در نمایشگاه Licensing Expo منتشر شده است.



در طول این هفته نمایشگاه Licensing Expo قرار است در شهر لاس وگاس در آمریکا برگزار شود که قابل انتظار است کمپانی‌های فیلمسازی نیز حضور پر رنگی را مانند سال‌های گذشته داشته باشند. حال در جدیدترین اخبار سینما و تلویزیون، تصاویر تبلیغاتی از چند فیلم مورد انتظار منتشر شده است. به تازگی تصاویر تبلیغاتی از چند فیلم فاش شده که در سه تصویر فاش شده، شاهد تصاویر تبلیغاتی از فیلم Godzilla vs Kong (گودزیلا علیه کونگ) و فیلم Dune (تل ماسه) از کمپانی برادران وارنر و کمپانی فیلمسازی لجندری پیکچرز و فیلم Masters of the Universe از کمپانی سونی پیکچرز هستیم. تصویر تبلیغاتی فیلم Dune و فیلم Masters of the Universe حاوی نکته زیادی نیست، اما در تصویر تبلیغاتی فیلم Godzilla vs Kong، شاهد رویارویی گودزیلا با کینگ کونگ هستیم که حداقل در این تصویر، کینگ کونگ ظاهر بسیار بزرگ‌تری نسبت به حضور قبلی خود دارد و به نظر می‌رسد که از نظر اندازه با گودزیلا خیلی تفاوتی حداقل در این تصویر ندارد و این تصویر از شکست یکی از این دو هیولا خبر می‌دهد. شما در ادامه می‌توانید این سه تصویر را مشاهده کنید:
[img=583x0]https://cdn.zoomg.ir/2019/6/07dc888a-5ea1-4c78-be89-fa1ff574a72c.jpg[/img][تصویر: 07dc888a-5ea1-4c78-be89-fa1ff574a72c.jpg]

[تصویر: 5d8b2f89-20ef-4753-9fbf-a281b9df4796.png]

[تصویر: dc623382-81fb-4b68-a61c-3ecf4fc2b5c5.jpg]
[img=583x0]https://cdn.zoomg.ir/2019/6/5d8b2f89-20ef-4753-9fbf-a281b9df4796.png[/img]
[img=583x0]https://cdn.zoomg.ir/2019/6/dc623382-81fb-4b68-a61c-3ecf4fc2b5c5.jpg[/img]

فیلم Godzilla vs Kong برای اکران در تاریخ ۱۳ مارس ۲۰۲۰ (۲۳ اسفند ۱۳۹۸) برنامه ریزی شده است و در این فیلم شاهد حضور بازیگرانی چون میلی بابی براون، کایل چندلر، جانگ زئی، الکساندر اسکارشگرد، ایزا گونزالس، ربکا هال، دمیان بیچیر، دانای گوریرا، برایان تایری هنری، جولیان دنیسون، فرانسیس مک دورمند، لنس ردیک، جسیکا هنویک، شون اوگوری و وان مارتن، هستیم. همچنین ریبوت فیلم Dune قرار است در تاریخ ۲۰ نوامبر ۲۰۲۰ (۳۰ آبان ۱۳۹۹) اکران شود. دنی ویلنو، کارگردان فیلم Blade Runner 2049 (بلید رانر ۲۰۴۹)، وظیفه کارگردانی این فیلم را بر عهده دارد. 

تیموتی شالامی، ربکا فرگوسن، اسکار آیزاک، استلان اسکارشگورد، جاش برولین، خاویر باردم، زندیا، جیسون موموآ، دیو باتیستا، ديويد دستمالچيان، چانگ چن و شارلوت رمپلینگ، از جمله بازیگرانی هستند که در ریبوت فیلم Dune حضور دارند و به ایفای نقش خواهند پرداخت. همچنین مدتی پیش سونی اعلام کرد که فیلم Masters of the Universe برای اکران در تاریخ ۵ مارس ۲۰۲۱ (۱۵ اسفند ۱۳۹۹) برنامه ریزی شده است. نوحا سنتین قرار است نقش شخصیت پرنس آدام ملقب به هی-من را در این فیلم لایو اکشن بازی کند.]]> [تصویر: 0980c29c-94a4-4fee-af7a-9187431e6c39.jpg]
اخیرا تصاویر تبلیغاتی از فیلم‌هایی چون فیلم Godzilla vs Kong، فیلم Dune و فیلم Masters of the Universe در نمایشگاه Licensing Expo منتشر شده است.



در طول این هفته نمایشگاه Licensing Expo قرار است در شهر لاس وگاس در آمریکا برگزار شود که قابل انتظار است کمپانی‌های فیلمسازی نیز حضور پر رنگی را مانند سال‌های گذشته داشته باشند. حال در جدیدترین اخبار سینما و تلویزیون، تصاویر تبلیغاتی از چند فیلم مورد انتظار منتشر شده است. به تازگی تصاویر تبلیغاتی از چند فیلم فاش شده که در سه تصویر فاش شده، شاهد تصاویر تبلیغاتی از فیلم Godzilla vs Kong (گودزیلا علیه کونگ) و فیلم Dune (تل ماسه) از کمپانی برادران وارنر و کمپانی فیلمسازی لجندری پیکچرز و فیلم Masters of the Universe از کمپانی سونی پیکچرز هستیم. تصویر تبلیغاتی فیلم Dune و فیلم Masters of the Universe حاوی نکته زیادی نیست، اما در تصویر تبلیغاتی فیلم Godzilla vs Kong، شاهد رویارویی گودزیلا با کینگ کونگ هستیم که حداقل در این تصویر، کینگ کونگ ظاهر بسیار بزرگ‌تری نسبت به حضور قبلی خود دارد و به نظر می‌رسد که از نظر اندازه با گودزیلا خیلی تفاوتی حداقل در این تصویر ندارد و این تصویر از شکست یکی از این دو هیولا خبر می‌دهد. شما در ادامه می‌توانید این سه تصویر را مشاهده کنید:
[img=583x0]https://cdn.zoomg.ir/2019/6/07dc888a-5ea1-4c78-be89-fa1ff574a72c.jpg[/img][تصویر: 07dc888a-5ea1-4c78-be89-fa1ff574a72c.jpg]

[تصویر: 5d8b2f89-20ef-4753-9fbf-a281b9df4796.png]

[تصویر: dc623382-81fb-4b68-a61c-3ecf4fc2b5c5.jpg]
[img=583x0]https://cdn.zoomg.ir/2019/6/5d8b2f89-20ef-4753-9fbf-a281b9df4796.png[/img]
[img=583x0]https://cdn.zoomg.ir/2019/6/dc623382-81fb-4b68-a61c-3ecf4fc2b5c5.jpg[/img]

فیلم Godzilla vs Kong برای اکران در تاریخ ۱۳ مارس ۲۰۲۰ (۲۳ اسفند ۱۳۹۸) برنامه ریزی شده است و در این فیلم شاهد حضور بازیگرانی چون میلی بابی براون، کایل چندلر، جانگ زئی، الکساندر اسکارشگرد، ایزا گونزالس، ربکا هال، دمیان بیچیر، دانای گوریرا، برایان تایری هنری، جولیان دنیسون، فرانسیس مک دورمند، لنس ردیک، جسیکا هنویک، شون اوگوری و وان مارتن، هستیم. همچنین ریبوت فیلم Dune قرار است در تاریخ ۲۰ نوامبر ۲۰۲۰ (۳۰ آبان ۱۳۹۹) اکران شود. دنی ویلنو، کارگردان فیلم Blade Runner 2049 (بلید رانر ۲۰۴۹)، وظیفه کارگردانی این فیلم را بر عهده دارد. 

تیموتی شالامی، ربکا فرگوسن، اسکار آیزاک، استلان اسکارشگورد، جاش برولین، خاویر باردم، زندیا، جیسون موموآ، دیو باتیستا، ديويد دستمالچيان، چانگ چن و شارلوت رمپلینگ، از جمله بازیگرانی هستند که در ریبوت فیلم Dune حضور دارند و به ایفای نقش خواهند پرداخت. همچنین مدتی پیش سونی اعلام کرد که فیلم Masters of the Universe برای اکران در تاریخ ۵ مارس ۲۰۲۱ (۱۵ اسفند ۱۳۹۹) برنامه ریزی شده است. نوحا سنتین قرار است نقش شخصیت پرنس آدام ملقب به هی-من را در این فیلم لایو اکشن بازی کند.]]> <![CDATA[چطور کامران تفتی تلویزیون را قبضه کرد؟]]> https://forum.gnsorena.ir/showthread.php?tid=2656 Tue, 21 May 2019 12:40:24 +0430 omidrock]]> https://forum.gnsorena.ir/showthread.php?tid=2656 برترین‌ها: پروژه مخاطب‌تراشی صدا و سیما با توسل به بازیگران و سلبریتی‌ها نقطه پایان ندارد. بعد از حضور محمدرضا گلزار و زمزمه‌های حضور بنیامین بهادری در برنامه «ماه ماه»، اینبار شاهد حضور پر رنگ کامران تفتی در برنامه‌های رسانه ملی هستیم. این بازیگر تئاتر و سینما که بیشتر مردم او را با مجموعه‌های تلویزیونی همچون «زیر هشت»، «میکائیل» و «دیوار» که فیلمنامه آن‌ها توسط سعید نعمت‌الله نگاشته شده، می‌شناسند؛ در ماه رمضان علاوه بر ایفای نقش در دو سریال «برادر جان» و «از یاد‌ها رفته»، مجری‌گری دو برنامه «وقتشه» و «دل‌صدا» را هم بر عهده دارد.
با وجود تمامی انتقاداتی که به بازی ضعیف و کلیشه‌ای کامران تفتی وارد شده است؛ خود او نظر متفاوتی دارد.
خبرنگار شهروند در مصاحبه‌ای از او پرسید: «جناب تفتی؛ خیلی‌ها نقش شما را شبیه دیگر نقش‌هاتان در سریال‌هایی که در سال‌های اخیر بازی کرده‌اید، ارزیابی کرده‌اند و به‌خصوص همکاری‌هاتان با سعید نعمت‌الله. خودتان از این شباهت‌ها نمی‌ترسیدید؟ ترس از تکرار و کلیشه و...»
تفتی پاسخ داد: «اصلا؛ چون به‌هیچ‌وجه شبیه نیست. من یک خط کاراکتری را دنبال می‌کنم که حنیف تبلور آن است، نقطه تکاملش. از منصور کارخانه تا رشید زیبا و الان حنیف فراست شاهد یک خط و یک مسیر هستیم و به نظرم حنیف کامل‌کننده کاراکتر‌هایی ا‌ست که در کارنامه کاری‌ام دارم.»
روزنامه فرهیختگان درباره بازی‌های سریال «از یاد‌ها رفته»، که نسخه ضعیفی از سریال «شهرزاد» است؛ نوشت: «بازی‌های این سریال یکدست نیست و انگار در این ارکستر هر بازیگر ساز خودش را می‌زند؛ گاه کوک و گاه ناکوک. قدیمی‌هایی مانند بیتا فرهی و حسین پاکدل و حبیب دهقان‌نسب، مطابق استاندارد‌های کاریشان ظاهر شده‌اند و برخی دیگر نیز مانند علیرام نورایی، کامران تفتی و مهرداد ضیایی همچنان درگیر تکرار خودشان هستند. این ترکیب ناهمگون نوید یک سریال درخشان در حوزه بازیگری را نمی‌دهد.»
[تصویر: 2049630_617.jpg]
و، اما هنر «مجری‌گری» حیطه‌ای تخصصی است. بی‌پروایی از حضور دوربین و خصوصیات فیزیکی شاید از ملزومات امر اجرا باشند، اما قطعا این خصایص کافی نیستند. افراد بسیاری هستند که سال‌ها تحت آموزش اساتید بزرگ فوت و فن و ریزه‌کاری‌های اجرا را یاد می‌گیرند و با تمرین و ممارست و پشتکار، در انتظار باز شدن در‌های پیشرفت و ترقی هستند؛ غافل از آنکه عده‌ای یک روزه، ره صد ساله را پیموده‌اند و امید گشوده شدن درها، در چنین شرایطی واهی است.
توزیع نابرابر امکانات و موقعیت‌ها در هر عرصه‌ای در کشورمان با توجه به ساختار‌های خاص آن عرصه، پیش می‌رود؛ در اقتصاد از طریق اختصاص ارز دولتی و تسهیلات بانکی و مالی، در سیاست از راه تخصیص تریبون و در رسانه ملی از طریق محدودسازی اجرای برنامه‌ها با حضور یک شخص خاص. در این شرایط اگر اذهان عمومی در مسیر اندیشیدن به رانت و لابی بیفتد، به بیراهه نرفته‌است.
بار‌ها انتقاداتی به رویه جدید صدا و سیما در استفاده از بازیگران در نقش مجری وارد شده است. با این‌حال باز هم با اصرار بی‌مورد مسئولین رسانه ملی، این رویه قویا به راه خود ادامه می‌دهد و حد یقفی ندارد. حضور کامران تفتی در صدا و سیما با چهار برنامه را باید با موشکافی بیشتری بررسی کرد. اگر صلاحیت و شایستگی او را موفق به احراز چهار جایگاه مهم کرده است؛ باید گفت که افراد شایسته و مستعد در مملکت بی‌شمارند، سد راه آن‌ها چیست؟ اگر دلایلی غیرفردی مقوم حضور قاطعانه او بوده، در این صورت لزوم آسیب‌شناسی جدی و تخصصی، بارز است.
[تصویر: 2049629_724.jpg]
حسام الدین آشنا، مشاور رئیس‌جمهور، روز جمعه در یک گفتگوی توییتری با یک کاربر که گفته بود: «ای کاش به عنوان نماینده دولت در شورای نظارت به جای گرفتن مچ صداوسیما، گرفتن دست صداوسیما را وظیفه می‌دانستید»، نوشت: «قصه پرغصه شورای نظارت را باید به تفصیل تعریف کرد، اما بدانید مشکلات مالی صدا و سیما مانند بسیاری شرکت‌های دولتی دیگر خودساخته و ناشی از عدم محاسبه درست نسبت میان درآمد‌ها با هزینه و فایده عملکردهاست.»
نماینده دولت در شورای نظارت بر صدا و سیما خاطرنشان کرد: «اگر صدا و سیما با همه دولت‌ها مشکل دارد احتمال بدهید مساله دیگری در میان باشد.»
روز یکشنبه اما، محمد حسین رنجبران، مدیرکل روابط‌عمومی صداوسیما، در پاسخ به توئیت آشنا، در حساب توییتری خود نوشت:
«در بودجه به سازمان صدا وسیما اجبار می‌کنند که باید بیش از دوهزارمیلیاردتومان در سال را از محل آگهی‌ها درآمد کسب کند بعد نامه می‌زنند که چرا تبلیغات این قدر زیاد است!
در این شش سال ابتدا به بهانه برجام و بعدش در فراق ازدست دادن آن آنچنان تولید و تولیدکننده را به فراموشی می‌سپارند که هرچه می‌گردیم از تولید کنندگان بزرگ کشور تبلیغ کنیم یا توانایی تبلیغ ندارند یا عطای تولید را به لقایش بخشیده اند.
آن وقت نامه می‌زنند که چرا تبلیغات قابلمه و دوش حمام و کفش و ... در تلویزیون زیاد شده!
به خدا راهش این نیست دیگر صدای همفکرانتان هم درآمده است از این همه ناکارآمدی...
صدق الناس را فراموش نکنیم.»
[تصویر: 2049636_107.jpg]
انتقاد حسام‌الدین آشنا به تبلیغاتی بود که جایگاه رسانه ملی را در حد یک رسانه خصوصی کم‌بضاعت، تنزل داده است. تبلیغ کفش و کرم ضدچروک در شبکه‌های رسانه ملی دلچسب و مطلوب نیست؛ آن هم در سازمان عریض و طویل صدا و سیما که دست برقضا از بودجه قابل توجهی برخوردار است.
پاسخ مدیرکل روابط عمومی صداوسیما، و راهکار پیشنهادی به ایشان برای افزایش درآمدزایی صداوسیما در یک کلمه خلاصه می‌شود، و آن هم «اعتمادسازی» است. اگر رسانه ملی ما از میلی و سلیقه‌ای بودن فاصله بگیرد و گام‌هایی به سوی اعتمادسازی حداکثری بردارد؛ قطعا با افزایش مخاطبین مواجه خواهد شد. تشریح رابطه دوسویه مخاطب و رسانه امر آسانی است و بازگو کردن آن تکرار مکررات است. درآمد صداوسیما به مخاطبینش وابسته است.
چطور می‌توان با پیش بردن پروژه‌هایی که انگشت انتقادات همگان به سوی آن‌ها دراز است، موجد اعتمادسازی شد؟
مگر برنامه‌ای، چون «عصر جدید» برای شناسایی افراد مستعد نیست؟ چرا نباید بستری را برای حضور آن‌ها فراهم نمود؟ در همین سازمان می‌توان با بکارگیری همین نیرو‌های جوان و شایسته، و با اتکا به قوه تحلیل و ابتکار آن‌ها برنامه‌های مخاطب‌پسند ساخت.
نگاه انحصارگرایانه و تک‌بعدی مدیران مسئول رسانه ملی، اصرار بر به کار گرفتن نام‌آشنا‌ها در این رسانه و تخصیص ناعادلانه امکانات، مسیر اعتمادسازی را ناهموار می‌کند.
اگر فرض و گمان‌ها بر رانت و لابی و واسطه‌گری است، آلترناتیو آن چیست؟ چرا مدیران صداوسیما به حضور افراد کم‌بضاعت در هنر، انتقادی ندارند؟
بنیامین بهادری، محمدرضا گلزار و کامران تفتی‌ها، صرفا مصادیقی هستند برای تفهیم غرض، اما اگر مسیر اعتمادسازی هموار شود، جذب مخاطب و در پی آن درآمدزایی، رو ریل می‌افتند و نیازی به دامن زدن به بدگمانی‌ها نیست.]]> برترین‌ها: پروژه مخاطب‌تراشی صدا و سیما با توسل به بازیگران و سلبریتی‌ها نقطه پایان ندارد. بعد از حضور محمدرضا گلزار و زمزمه‌های حضور بنیامین بهادری در برنامه «ماه ماه»، اینبار شاهد حضور پر رنگ کامران تفتی در برنامه‌های رسانه ملی هستیم. این بازیگر تئاتر و سینما که بیشتر مردم او را با مجموعه‌های تلویزیونی همچون «زیر هشت»، «میکائیل» و «دیوار» که فیلمنامه آن‌ها توسط سعید نعمت‌الله نگاشته شده، می‌شناسند؛ در ماه رمضان علاوه بر ایفای نقش در دو سریال «برادر جان» و «از یاد‌ها رفته»، مجری‌گری دو برنامه «وقتشه» و «دل‌صدا» را هم بر عهده دارد.
با وجود تمامی انتقاداتی که به بازی ضعیف و کلیشه‌ای کامران تفتی وارد شده است؛ خود او نظر متفاوتی دارد.
خبرنگار شهروند در مصاحبه‌ای از او پرسید: «جناب تفتی؛ خیلی‌ها نقش شما را شبیه دیگر نقش‌هاتان در سریال‌هایی که در سال‌های اخیر بازی کرده‌اید، ارزیابی کرده‌اند و به‌خصوص همکاری‌هاتان با سعید نعمت‌الله. خودتان از این شباهت‌ها نمی‌ترسیدید؟ ترس از تکرار و کلیشه و...»
تفتی پاسخ داد: «اصلا؛ چون به‌هیچ‌وجه شبیه نیست. من یک خط کاراکتری را دنبال می‌کنم که حنیف تبلور آن است، نقطه تکاملش. از منصور کارخانه تا رشید زیبا و الان حنیف فراست شاهد یک خط و یک مسیر هستیم و به نظرم حنیف کامل‌کننده کاراکتر‌هایی ا‌ست که در کارنامه کاری‌ام دارم.»
روزنامه فرهیختگان درباره بازی‌های سریال «از یاد‌ها رفته»، که نسخه ضعیفی از سریال «شهرزاد» است؛ نوشت: «بازی‌های این سریال یکدست نیست و انگار در این ارکستر هر بازیگر ساز خودش را می‌زند؛ گاه کوک و گاه ناکوک. قدیمی‌هایی مانند بیتا فرهی و حسین پاکدل و حبیب دهقان‌نسب، مطابق استاندارد‌های کاریشان ظاهر شده‌اند و برخی دیگر نیز مانند علیرام نورایی، کامران تفتی و مهرداد ضیایی همچنان درگیر تکرار خودشان هستند. این ترکیب ناهمگون نوید یک سریال درخشان در حوزه بازیگری را نمی‌دهد.»
[تصویر: 2049630_617.jpg]
و، اما هنر «مجری‌گری» حیطه‌ای تخصصی است. بی‌پروایی از حضور دوربین و خصوصیات فیزیکی شاید از ملزومات امر اجرا باشند، اما قطعا این خصایص کافی نیستند. افراد بسیاری هستند که سال‌ها تحت آموزش اساتید بزرگ فوت و فن و ریزه‌کاری‌های اجرا را یاد می‌گیرند و با تمرین و ممارست و پشتکار، در انتظار باز شدن در‌های پیشرفت و ترقی هستند؛ غافل از آنکه عده‌ای یک روزه، ره صد ساله را پیموده‌اند و امید گشوده شدن درها، در چنین شرایطی واهی است.
توزیع نابرابر امکانات و موقعیت‌ها در هر عرصه‌ای در کشورمان با توجه به ساختار‌های خاص آن عرصه، پیش می‌رود؛ در اقتصاد از طریق اختصاص ارز دولتی و تسهیلات بانکی و مالی، در سیاست از راه تخصیص تریبون و در رسانه ملی از طریق محدودسازی اجرای برنامه‌ها با حضور یک شخص خاص. در این شرایط اگر اذهان عمومی در مسیر اندیشیدن به رانت و لابی بیفتد، به بیراهه نرفته‌است.
بار‌ها انتقاداتی به رویه جدید صدا و سیما در استفاده از بازیگران در نقش مجری وارد شده است. با این‌حال باز هم با اصرار بی‌مورد مسئولین رسانه ملی، این رویه قویا به راه خود ادامه می‌دهد و حد یقفی ندارد. حضور کامران تفتی در صدا و سیما با چهار برنامه را باید با موشکافی بیشتری بررسی کرد. اگر صلاحیت و شایستگی او را موفق به احراز چهار جایگاه مهم کرده است؛ باید گفت که افراد شایسته و مستعد در مملکت بی‌شمارند، سد راه آن‌ها چیست؟ اگر دلایلی غیرفردی مقوم حضور قاطعانه او بوده، در این صورت لزوم آسیب‌شناسی جدی و تخصصی، بارز است.
[تصویر: 2049629_724.jpg]
حسام الدین آشنا، مشاور رئیس‌جمهور، روز جمعه در یک گفتگوی توییتری با یک کاربر که گفته بود: «ای کاش به عنوان نماینده دولت در شورای نظارت به جای گرفتن مچ صداوسیما، گرفتن دست صداوسیما را وظیفه می‌دانستید»، نوشت: «قصه پرغصه شورای نظارت را باید به تفصیل تعریف کرد، اما بدانید مشکلات مالی صدا و سیما مانند بسیاری شرکت‌های دولتی دیگر خودساخته و ناشی از عدم محاسبه درست نسبت میان درآمد‌ها با هزینه و فایده عملکردهاست.»
نماینده دولت در شورای نظارت بر صدا و سیما خاطرنشان کرد: «اگر صدا و سیما با همه دولت‌ها مشکل دارد احتمال بدهید مساله دیگری در میان باشد.»
روز یکشنبه اما، محمد حسین رنجبران، مدیرکل روابط‌عمومی صداوسیما، در پاسخ به توئیت آشنا، در حساب توییتری خود نوشت:
«در بودجه به سازمان صدا وسیما اجبار می‌کنند که باید بیش از دوهزارمیلیاردتومان در سال را از محل آگهی‌ها درآمد کسب کند بعد نامه می‌زنند که چرا تبلیغات این قدر زیاد است!
در این شش سال ابتدا به بهانه برجام و بعدش در فراق ازدست دادن آن آنچنان تولید و تولیدکننده را به فراموشی می‌سپارند که هرچه می‌گردیم از تولید کنندگان بزرگ کشور تبلیغ کنیم یا توانایی تبلیغ ندارند یا عطای تولید را به لقایش بخشیده اند.
آن وقت نامه می‌زنند که چرا تبلیغات قابلمه و دوش حمام و کفش و ... در تلویزیون زیاد شده!
به خدا راهش این نیست دیگر صدای همفکرانتان هم درآمده است از این همه ناکارآمدی...
صدق الناس را فراموش نکنیم.»
[تصویر: 2049636_107.jpg]
انتقاد حسام‌الدین آشنا به تبلیغاتی بود که جایگاه رسانه ملی را در حد یک رسانه خصوصی کم‌بضاعت، تنزل داده است. تبلیغ کفش و کرم ضدچروک در شبکه‌های رسانه ملی دلچسب و مطلوب نیست؛ آن هم در سازمان عریض و طویل صدا و سیما که دست برقضا از بودجه قابل توجهی برخوردار است.
پاسخ مدیرکل روابط عمومی صداوسیما، و راهکار پیشنهادی به ایشان برای افزایش درآمدزایی صداوسیما در یک کلمه خلاصه می‌شود، و آن هم «اعتمادسازی» است. اگر رسانه ملی ما از میلی و سلیقه‌ای بودن فاصله بگیرد و گام‌هایی به سوی اعتمادسازی حداکثری بردارد؛ قطعا با افزایش مخاطبین مواجه خواهد شد. تشریح رابطه دوسویه مخاطب و رسانه امر آسانی است و بازگو کردن آن تکرار مکررات است. درآمد صداوسیما به مخاطبینش وابسته است.
چطور می‌توان با پیش بردن پروژه‌هایی که انگشت انتقادات همگان به سوی آن‌ها دراز است، موجد اعتمادسازی شد؟
مگر برنامه‌ای، چون «عصر جدید» برای شناسایی افراد مستعد نیست؟ چرا نباید بستری را برای حضور آن‌ها فراهم نمود؟ در همین سازمان می‌توان با بکارگیری همین نیرو‌های جوان و شایسته، و با اتکا به قوه تحلیل و ابتکار آن‌ها برنامه‌های مخاطب‌پسند ساخت.
نگاه انحصارگرایانه و تک‌بعدی مدیران مسئول رسانه ملی، اصرار بر به کار گرفتن نام‌آشنا‌ها در این رسانه و تخصیص ناعادلانه امکانات، مسیر اعتمادسازی را ناهموار می‌کند.
اگر فرض و گمان‌ها بر رانت و لابی و واسطه‌گری است، آلترناتیو آن چیست؟ چرا مدیران صداوسیما به حضور افراد کم‌بضاعت در هنر، انتقادی ندارند؟
بنیامین بهادری، محمدرضا گلزار و کامران تفتی‌ها، صرفا مصادیقی هستند برای تفهیم غرض، اما اگر مسیر اعتمادسازی هموار شود، جذب مخاطب و در پی آن درآمدزایی، رو ریل می‌افتند و نیازی به دامن زدن به بدگمانی‌ها نیست.]]> <![CDATA[جشنواره گاف‌های «بچه مهندس» به روایت تصویر!]]> https://forum.gnsorena.ir/showthread.php?tid=2419 Tue, 29 Jan 2019 14:05:40 +0330 omidrock]]> https://forum.gnsorena.ir/showthread.php?tid=2419 روزنامه خراسان - مائده کاشیان: فصل اول سریال «بچه مهندس» ماه رمضان 97 از شبکه دو روی آنتن رفت و دوره کودکی زندگی شخصیت اصلی سریال یعنی «جواد» را نشان می‌داد. اکنون کمتر از یک ماه است که پخش فصل دوم این سریال آغاز شده است و در این فصل، دوره نوجوانی زندگی شخصیت «جواد» روایت می‌شود. پرداختن به مسائل کودکان و نوجوانانی که در محیطی مانند پرورشگاه بزرگ می‌شوند و قصه پر کشش آن باعث شد «بچه مهندس» در فصل اول و دوم مورد توجه مخاطبان به ویژه مخاطبان نوجوان، قرار بگیرد و خانواده ها نسبت به تماشای آن رغبت زیادی از خود نشان دهند.
اما در کنار همه نقاط قوت، یکی از مشکلات مهم سریال که موضوع این مطلب است، طراحی صحنه بسیار ضعیف آن است که لطمه بزرگی به باور پذیری آن وارد کرده است. در قسمت هفدهم از زبان «ژاله» شنیدیم که «جواد» سال 67 به پرورشگاه سپرده شده و حالا 16 ساله است، پس با این حساب قصه سریال در سال 83 می‌گذرد. البته که این اتفاق در بسیاری از فیلم‌ها و سریال‌های معروف هم رخ می‌دهد اما در مورد «بچه مهندس» انگار هیچ تلاشی برای ساختن فضای اوایل دهه 80 یا سال 83 صورت نگرفته و اتفاقات و امکاناتی در این سریال دیده می‌شود که چند سال جلوتر از زمان قصه است. در ادامه به چند تا از این سکانس‌ها اشاره کرده‌ایم.
اگر در جریان قصه نباشید، تصور می‌کنید این سکانس مربوط به زمان حال است! در این سکانس یکی از مدل های جدید خودروی اسپورتیج در حاشیه خیابان پارک شده است.
[تصویر: 1945223_158.jpg]
به‌روز بودن خودروهایی که در سریال می‌بینیم، تنها به خودروهای عبوری یا پارک‌شده محدود نمی‌شود و ماشین شخصیت «وثوق» با بازی علی اوسیوند، مرسدس بنز مدل سال 2006 (1385) است.
[تصویر: 1945224_854.jpg]
علاوه بر مدل، پلاک خودروها هم جدید است. پلاک‌هایی که در سریال می‌بینیم مربوط به سال 84 به بعد است و قبل از آن طرح پلاک خودروها قدیمی بوده است.
[تصویر: 1945225_100.jpg]
در حالی که در قسمت پنجم مدل قدیمی کامپیوتر را می‌بینیم، در قسمت هشت، ناگهان تکنولوژی پیشرفت می‌کند و روی میز شخصیت «وثوق»، یکی از مدل‌های جدید لپ تاپ دیده می‌شود.
[تصویر: 1945226_650.jpg]
در سکانسی که «ژاله» وارد فروشگاه شد فروشنده و دوستش درباره بازاریابی شبکه‌ای صحبت می‌کردند، پدیده‌ای که در اواخر دهه 80 در ایران رواج پیدا کرد.
[تصویر: 1945227_322.jpg]
دوشنبه‌شب در سکانس روبه‌رو شدن «ژاله» با «صورت زخمی»، کتاب «رفیق مثل رسول» در قاب تصویر دیده می‌شد که زندگی یکی از شهدای مدافع حرم« رسول خلیلی» را روایت می‌کند و در سال 96 چاپ شده است!
[تصویر: 1945228_448.jpg]]]> روزنامه خراسان - مائده کاشیان: فصل اول سریال «بچه مهندس» ماه رمضان 97 از شبکه دو روی آنتن رفت و دوره کودکی زندگی شخصیت اصلی سریال یعنی «جواد» را نشان می‌داد. اکنون کمتر از یک ماه است که پخش فصل دوم این سریال آغاز شده است و در این فصل، دوره نوجوانی زندگی شخصیت «جواد» روایت می‌شود. پرداختن به مسائل کودکان و نوجوانانی که در محیطی مانند پرورشگاه بزرگ می‌شوند و قصه پر کشش آن باعث شد «بچه مهندس» در فصل اول و دوم مورد توجه مخاطبان به ویژه مخاطبان نوجوان، قرار بگیرد و خانواده ها نسبت به تماشای آن رغبت زیادی از خود نشان دهند.
اما در کنار همه نقاط قوت، یکی از مشکلات مهم سریال که موضوع این مطلب است، طراحی صحنه بسیار ضعیف آن است که لطمه بزرگی به باور پذیری آن وارد کرده است. در قسمت هفدهم از زبان «ژاله» شنیدیم که «جواد» سال 67 به پرورشگاه سپرده شده و حالا 16 ساله است، پس با این حساب قصه سریال در سال 83 می‌گذرد. البته که این اتفاق در بسیاری از فیلم‌ها و سریال‌های معروف هم رخ می‌دهد اما در مورد «بچه مهندس» انگار هیچ تلاشی برای ساختن فضای اوایل دهه 80 یا سال 83 صورت نگرفته و اتفاقات و امکاناتی در این سریال دیده می‌شود که چند سال جلوتر از زمان قصه است. در ادامه به چند تا از این سکانس‌ها اشاره کرده‌ایم.
اگر در جریان قصه نباشید، تصور می‌کنید این سکانس مربوط به زمان حال است! در این سکانس یکی از مدل های جدید خودروی اسپورتیج در حاشیه خیابان پارک شده است.
[تصویر: 1945223_158.jpg]
به‌روز بودن خودروهایی که در سریال می‌بینیم، تنها به خودروهای عبوری یا پارک‌شده محدود نمی‌شود و ماشین شخصیت «وثوق» با بازی علی اوسیوند، مرسدس بنز مدل سال 2006 (1385) است.
[تصویر: 1945224_854.jpg]
علاوه بر مدل، پلاک خودروها هم جدید است. پلاک‌هایی که در سریال می‌بینیم مربوط به سال 84 به بعد است و قبل از آن طرح پلاک خودروها قدیمی بوده است.
[تصویر: 1945225_100.jpg]
در حالی که در قسمت پنجم مدل قدیمی کامپیوتر را می‌بینیم، در قسمت هشت، ناگهان تکنولوژی پیشرفت می‌کند و روی میز شخصیت «وثوق»، یکی از مدل‌های جدید لپ تاپ دیده می‌شود.
[تصویر: 1945226_650.jpg]
در سکانسی که «ژاله» وارد فروشگاه شد فروشنده و دوستش درباره بازاریابی شبکه‌ای صحبت می‌کردند، پدیده‌ای که در اواخر دهه 80 در ایران رواج پیدا کرد.
[تصویر: 1945227_322.jpg]
دوشنبه‌شب در سکانس روبه‌رو شدن «ژاله» با «صورت زخمی»، کتاب «رفیق مثل رسول» در قاب تصویر دیده می‌شد که زندگی یکی از شهدای مدافع حرم« رسول خلیلی» را روایت می‌کند و در سال 96 چاپ شده است!
[تصویر: 1945228_448.jpg]]]> <![CDATA[معروف‌ترین شخصیت‌های علمی-تخلیلی در سینمای ایران]]> https://forum.gnsorena.ir/showthread.php?tid=2417 Tue, 29 Jan 2019 13:47:10 +0330 omidrock]]> https://forum.gnsorena.ir/showthread.php?tid=2417 وب‌سایت فرادید: اکبر عبدی نقش یک جن را بازی می‌کند که سیر تا پیاز زندگی نیت الله خان را می‌داند و در عین حال با شریک مرحوم نیت الله خان ارتباط دارد. حضور او در داستان بخشی از زندگی نیت الله خان را هویدا می‌کند که آلوده به مال حرام و خوردن حق دوست بوده است. خود شخصیت در فیلم می‌گوید: «من جن هستم؛ جن بوداده.»
فیلم‌های فانتزی و شخصیت‌های تخیلی در سینمای ما چندان زیاد نیست. چرایی اش محور این گزارش نشده و اشاره به آن فقط حکم یک یاد آوری دارد. در گزارش پیشرو و شخصیت خیالی را که ابتدا در ذهن نویسنده شکل گرفته و توسط کارگردان روی پرده آمده است، مرور کرده ایم. توضیح این مسئله لازم است که منظور گزارش، شخصیت‌های عروسکی نیست بلکه کاراکتر‌هایی است که توسط بازیگر جان گرفته اند.
حتی این نوشتار شخصیت‌هایی مثل فرشته‌ها را نشانه نمی‌رود چرا که آن‌ها واقعی اند و از تخیل نمی‌آیند. حتما عدد شخصیت‌های فانتزی بیش از ۹ است؛ کما این که می‌شد به «کاکادو» و «افسانه آه» تهمینه میلانی هم پرداخت. کارگردان برای بیان حرف‌های مهمش از دو شخصیت خیالی بهره گرفته، اولی مردی است که از کر‌ه‌ای دیگر آمده و دومی یک شخصیت نمادین است.
عجوزه | دزد عروسک‌ها
[تصویر: 1912754_206.jpg]
بازیگر: آزیتا حاجیان
محصول چه سالی است؟ ۱۳۶۸
محصول چه کسی است؟ محمدرضا هنرمند. فیلم «دزد عروسک ها» را در حالی ساخت که چهار فیلم قبلی اش تمی جدی داشتند. این فیلم، اما مخصوص گروه سنی کودکان و نوجوانان بود.
چه ویژگی‌هایی داشت؟ «عجوزه» پیرزن بدطینتی است که قصد آزار و اذیت بچه‌ها را دارد. او تصویر عینی عجوزه‌هایی است که در قصه‌های عامیانه کودکان، به عنوان قطب خبیث داستان معرفی می‌شوند.

موفق بوده یا نه؟ شخصیت عجوزه در فیلم «دزد عروسکها» از آن جهت موفق است که انطباق کامل با تصویر و باور بچه‌ها دارد. از آن طرف ازیتا حاجیان موفق عمل کرد و در نمایش بدجنسی شخصیت سنگ تمام گذاشت. گریم و طراحی لباس نیز دو فاکتور مهم برای موفق شدن عجوزه هستند.
کجای کارنامه بازیگر است؟ آزیتا حاجیان، علاوه بر کاراکتر عجوزه، نقش مادر را هم بازی کرد. این دو شخصیت در تضاد با هم هستند و برای خانم حاجیان چالشی جدی برای محک توانش محسوب می‌شود. او به خوبی از پس هردو برامد و «دزد عروسک ها» فیلمی مهم در کارنامه اش لقب دارد.
گنجو| دزد عروسک‌ها
[تصویر: 1912755_578.jpg]
بازیگر: اکبر عبدی
محصول چه سالی است؟ ۱۳۶۸
محصول چه کسی است؟ محمدرضا هنرمند
چه ویژگی‌هایی داشت؟ «گنجو» پسر خنگ و دست و پا چلفتی عجوزه» است. حضور او در فیلم به نوعی دوز وحشت از شخصیت عجوزه را پایین می‌آورد. رفتار‌های گنجو برعکس قیافه اش، خنده ایجاد می‌کند و همین باعث می‌شود بعد از گذشت چنددقیقه از فیلم، مخاطب خردسال را قانع کند که خبری از ترس نیست. گنجو، مو‌هایی زرد دارد؛ دو دندانش جلو است، آهسته و گاه با لکنت حرف میزند..
موفق بوده یانه؟ هم شخصیت گنجو موفق است و هم بازیگرش اکبر عبدی. «دزد عروسک ها» یک شخصیت نیمه فانتزی هم دارد به نام خورخور که ابراهیم آبادی بازی اش می‌کرد. او نماد بدمن‌های شهر است که به واسطه ثروت و قدرت به دیگران می‌گویند.
کجای کارنامه بازیگر است؟ وقتی اکبر عبدی فیلم «دزد عروسکها» را بازی کرد به خاطر بازی در «اجاره نشین ها» و «مادر» چهر‌های شناخته شده بود. این فیلم، اما باعث شد میان مخاطبان کودک و نوجوان محبوب شود و تجربه‌ای تازه در کارنامه اش رقم بخورد. عبدی و شخصیت گنجو در حافظه چندنسل باقی مانده.
جن | روز فرشته
[تصویر: 1912756_378.jpg]
بازیگر: اکبر عبدی
محصول چه سالی است؟ ۱۳۷۲
محصول چه کسی است؟ بهروز افخمی، «روز فرشته» را به عنوان دومین فیلم خود ساخته است.
چه ویژگی‌هایی داشت؟ داستان «روز فرشته» در رویای شخصیت اصلی فیلم نیت الله (عزت الله انتظامی) می‌گذرد. او گمان می‌کند به کما رفته و در حال مرگ است. اکبر عبدی نقش یک جن را بازی می‌کند که سیر تا پیاز زندگی نیت الله خان را می‌داند و در عین حال با شریک مرحوم نیت الله خان ارتباط دارد. حضور او در داستان بخشی از زندگی نیت الله خان را هویدا می‌کند که آلوده به مال حرام و خوردن حق دوست بوده است. خود شخصیت در فیلم می‌گوید: «من جن هستم؛ جن بوداده.» این دیالوگ را عبدی طوری بیان می‌کند که شخصیت به جای ایجاد رعب، خواستنی می‌شود و بخش کمدی فیلم را تامین می‌کند.
موفق بوده یانه؟ عبدی در جان دادن به شخصیت موفق عمل کرده است. سر کچل و دو دندان افتاده او به همراه صدای نازک و نوعی خاص از حرف زدن باعث شده این شخصیت در ذهن بماند.
کجای کارنامه بازیگر است؟ «روز فرشته» از کار‌های خوب و موفق اکبر عبدی است، اما آن طور که باید قدر ندیده.
خپیت | من زمین را دوست دارم
[تصویر: 1912757_785.jpg]
بازیگر: علیرضا خمسه
محصول چه سالی است؟ ۱۳۷۲
محصول چه کسی است؟ «من زمین را دوست دارم» پنجمین فیلم ابوالحسن داودی بعد از «سفر عشق»، «سفر جادویی»، «جیب بر‌ها به بهشت نمی‌روند» و «ایلیا نقاش جوان» است.
چه ویژگی‌هایی داشت؟ «خپیت» یک شخصیت فضایی است که از سوی فرمانده سیاره اش به زمین تبعید شده. آن چه در نگاه اول درباره «خپیت» مشخص است این که براساس الگوی فیلم‌ها و متن‌های تخیلی طراحی شده. نویسنده و کارگردان قصد داشتند ضمن ساخت یک فیلم سرگرم کننده، عادت‌های مردم را به نقد بکشند. قرار گرفتن «خپیت» در موقعیت‌های مختلف این امکان را به سازندگان داده بود.
موفق بوده یا نه؟ شخصیت در فیلم جا افتاده و خپیت توانست خیلی زود جای خود را پیدا کند.
کجای کارنامه بازیگر است؟ علیرضا خمسه در ایفای نقش آدم فضایی موفق بود و نقشی متفاوت به کارنامه اش اضافه کرد. به دلیل محبوبیت «من زمین را دوست دارم» پیش طیف زیادی از سینمادوستان، نقش خمسه هم در ذهن مانده. با این حال «خپیت» جزو شاه نقش‌های این بازیگر محسوب نمی‌شود.
رامو| سیزده گربه روی شیروانی
[تصویر: 1912758_749.jpg]
بازیگر: محمدرضا گلزار
محصول چه سالی است؟ ۱۳۸۱
محصول چه کسی است؟ على عبدالعلی زاده بعد از ساخت «تعقیب» و «تارزن و تارزان» سراغ «سیزده گربه روی شیروانی» رفت.
چه ویژگی‌هایی داشت؟ رامو یکی از شخصیت‌های تخیلی فیلم است که از سرزمینی ناشناخته آمده. کارگردان برخوردی استعاری با شخصیت‌ها داشت و رامو که گاهی به شکل انسان و گاهی گربه در می‌آید نیز دارای چنین کارکردی بوده است.
موفق بوده یا نه؟ فیلم و شخصیت ظرفیت موفق بودن را داشت که نشد. به قول منتقدی دکور‌ها و لباس‌ها و چهره پردازی صحنه‌های اولیه فیلم، حال و هوایی علمی تخیلی به فیلم داده است. پس از آن شروع خوب فیلم مانند اغلب تولیدات فانتزی سینمای ایران، بیشتر روی کاراکتر‌ها و روابطشان باهم تمرکز می‌کند و به جز چند صحنه در بیشتر موارد، معمولی و خالی از جلوه‌های ویژه است. فضای فیلم هم بر خلاف فیلم‌های علمی تخیلی که چیز‌های غیرقابل باور را باور پذیر می‌کنند نه به عنوان فیلم علمی تخیلی بلکه به عنوان فیلمی فانتزی هم چندان باورپذیر نیست. کجای کارنامه بازیگر است؟ در کارنامه گلزار جایگاه رفیعی ندارد.
خون آشام | دراکولا
[تصویر: 1912759_157.jpg]
بازیگر: لوون هفتوان
محصول چه سالی است؟ ۱۳۹۴
محصول چه کسی است؟ «دراکولا» سومین فیلم رضا عطاران بعد از «خوابم میاد» و «رد کارپت» است.
چه ویژگی‌هایی داشت؟ فیلم سوم عطاران فضایی رئال -خیالی دارد. شخصیت اصلی آن یعنی لوون هفتوان و همسرش ویشکا آسایش از باقی مانده‌های نسل دراکولا هستند که در ایران ساکن شده اند! آقای دراکولا خصلت اجدادی اش را از دست نداده و همچنان به آشامیدن خون نیاز دارد. در بخش‌هایی از فیلم قیافه لوون هفتوان به شکل دراکولا در می‌آید. کمی بعد متوجه می‌شویم کارگردان از این خصلت استفاده‌ای دوگانه کرده و معضل اعتیاد را بدین شکل هشدار داده است.
موفق بوده یا نه؟ لوون هفتوان در ارائه تصویری هولناک از دراکولای خون آشام موفق عمل کرده. مواجهه درباره فیلم عطاران دوگانه بود؛ برخی آن را اثری متفاوت می‌دانند و غالب مخاطبان سینما معتقد بودند این کارگردان توقع شان را برآورده نکرده است. آن‌ها انتظار یک کمدی داشتند، ولی منظور عطاران چیز دیگری بوده است.
کجای کارنامه بازیگر است؟ دراکولا جزو نقش‌های خوب کارنامه زنده یاد هفتوان است.
عجوزه | آهوی پیشونی سفید
[تصویر: 1912760_387.jpg]
بازیگر: امین زندگانی
محصول چه سالی است؟ ۱۳۹۰
محصول چه کسی است؟ سید جواد هاشمی «اختاپوس (آهوی پیشونی سفید)» را سال ۹۰ به عنوان اولین تجربه سینمایی خود کارگردانی کرد. سال پیش دنباله اش را ساخت و قسمت سوم آن در نوبت اکران است.
چه ویژگی‌هایی داشت؟ در میان شخصیت‌های متعدد دو فیلم سید جواد هاشمی، چند کاراکتر خیالی هستند و مابقی برگرفته از حیوان یا آدم بوده اند. امین زندگانی که در قسمت اول «آهوی پیشونی سفید» حضور داشت نقش یک عجوزه را بازی می‌کرد. این عجوزه از سوی عفریته (گوهر خیراندیش) مامور شده تا پیشونی سفید (ترلان پروانه) را اغفال کند و بدزدد. او ابتدای چهره‌ای کریه دارد؛ مو و ریشی پریشان و دماغی بزرگ. برای نزدیک شدن به پیشونی سفید، اما جادو می‌کند و خوش تیپ می‌شود
موفق بوده یا نه؟ امین زندگانی از پس ماموریتی که بر عهده اش گذاشته شده برمی آید؛ همان طور که گوهر خیراندیش نقش عفریته را معقول بازی می‌کند. با این حال هیچ کدام از این نقش‌ها قابلیت ماندگاری در ذهن مخاطب ندارند.
کجای کارنامه بازیگر است؟ جزو کار‌های آبرومند زندگانی است.
بلبله| پیشونی سفید ۲
[تصویر: 1912761_794.jpg]
بازیگر: پژمان بازغی
محصول چه سالی است؟ ۱۳۹۶
محصول چه کسی است؟ سیدجواد هاشمی
چه ویژگی‌هایی دارد؟ مهمترین ویژگی همه کاراکتر‌های «پیشونی سفید ۲»، گریم سنگینی است که فضایی فانتزی و خیال پردازانه به نقش‌ها می‌دهد. «بل بله» هم در همین راستا محصول توأمان طراحی چهره و لباسی سنگین در کنار صداسازی و نقش آفرینی متفاوت بازغی است.
موفق است یا نه؟ تلاش بازغی برای خروج از قالب خشکی که در سال‌های اخیر در ذهن مخاطبان پیدا کرده است، قابل انکار نیست، اما ضعف او در مهمترین بخش ایفای نقش «بل بله» یعنی صداسازی، تبدیل به پاشنه آشیل این کاراکتر شده است. کاراکتری که البته در متن فیلمنامه هم بلاتکلیف است و بعید بود برای احیای آن کاری از دست بازغی بربیاید.
کجای کارنامه بازیگر است؟ بازغی تا به امروز رویکردی به شدت دوگانه در بازیگری به خصوص در سینما داشته است؛ از سویی انگار نگرانی از حضور در فیلم‌های دم دستی و گیشه‌ای ندارد و از سوی دیگر پای کار فیلم‌های تجربی و فیلمسازان تازه کار هم هست. تجربه‌های حرفه‌ای قابل قبولی همچون «دوئل» و «سرباز‌های جمعه» را هم در کارنامه دارد. طبیعی است که در این کارنامه شلوغ و پرفراز و فرود، «پیشونی سفید ۲» گذرا و فراموش شدنی است.
پادشاه | یک فراری از بگبو
[تصویر: 1912762_613.jpg]
بازیگر: علی صادقی
محصول چه سالی است؟ ۱۳۹۰
محصول چه کسی است؟ هاتف علیمردانی بعد از ساخت انیمیشن رئال راز دشت تاران دومین فیلمش را هم در فضایی فانتزی ساخت. او حالا کارگردان مطرح و پرکار سینمای ماست.
چه ویژگی‌هایی داشت؟ داستان «یک فراری از بگبو» درباره موجودی فضایی است که بنا بر مشکلاتی که ناخواسته درگیر آن بوده به زمین می‌اید و حالا باید با موجوداتی مواجه شود که شباهتی به خودشان ندارد. بخشی از قصه هم در سرزمینی به نام بگبو روایت می‌شود که علی صادقی پادشاه آنجا است. یک پادشاه سخت گیر که سخنرانی اش آدم را یاد هیتلر می‌اندازد. به زبانی عجیب و غریب حرف می‌زند و گفته هایش زیرنویس می‌شود تا بیننده بداند چه می‌گوید.
موفق بوده یانه؟ به رغم تلاش‌هایی که شده «یک فراری از بگبو» موفق نبود و داستانش از یک جایی به بعد کند پیش می‌رود. علی صادقی نیز یک بازی معمولی دارد. او در چندنقش دیگر هم ظاهر شده.
کجای کارنامه بازیگر است؟ «یک فراری از بگبو» جزو نقش‌های معمولی علی صادقی دسته بندی می‌شود. او حتی در جنس شوخی‌های رفتاری و کلامی تحت تأثیر شخصیت‌های پیشین بود.]]> وب‌سایت فرادید: اکبر عبدی نقش یک جن را بازی می‌کند که سیر تا پیاز زندگی نیت الله خان را می‌داند و در عین حال با شریک مرحوم نیت الله خان ارتباط دارد. حضور او در داستان بخشی از زندگی نیت الله خان را هویدا می‌کند که آلوده به مال حرام و خوردن حق دوست بوده است. خود شخصیت در فیلم می‌گوید: «من جن هستم؛ جن بوداده.»
فیلم‌های فانتزی و شخصیت‌های تخیلی در سینمای ما چندان زیاد نیست. چرایی اش محور این گزارش نشده و اشاره به آن فقط حکم یک یاد آوری دارد. در گزارش پیشرو و شخصیت خیالی را که ابتدا در ذهن نویسنده شکل گرفته و توسط کارگردان روی پرده آمده است، مرور کرده ایم. توضیح این مسئله لازم است که منظور گزارش، شخصیت‌های عروسکی نیست بلکه کاراکتر‌هایی است که توسط بازیگر جان گرفته اند.
حتی این نوشتار شخصیت‌هایی مثل فرشته‌ها را نشانه نمی‌رود چرا که آن‌ها واقعی اند و از تخیل نمی‌آیند. حتما عدد شخصیت‌های فانتزی بیش از ۹ است؛ کما این که می‌شد به «کاکادو» و «افسانه آه» تهمینه میلانی هم پرداخت. کارگردان برای بیان حرف‌های مهمش از دو شخصیت خیالی بهره گرفته، اولی مردی است که از کر‌ه‌ای دیگر آمده و دومی یک شخصیت نمادین است.
عجوزه | دزد عروسک‌ها
[تصویر: 1912754_206.jpg]
بازیگر: آزیتا حاجیان
محصول چه سالی است؟ ۱۳۶۸
محصول چه کسی است؟ محمدرضا هنرمند. فیلم «دزد عروسک ها» را در حالی ساخت که چهار فیلم قبلی اش تمی جدی داشتند. این فیلم، اما مخصوص گروه سنی کودکان و نوجوانان بود.
چه ویژگی‌هایی داشت؟ «عجوزه» پیرزن بدطینتی است که قصد آزار و اذیت بچه‌ها را دارد. او تصویر عینی عجوزه‌هایی است که در قصه‌های عامیانه کودکان، به عنوان قطب خبیث داستان معرفی می‌شوند.

موفق بوده یا نه؟ شخصیت عجوزه در فیلم «دزد عروسکها» از آن جهت موفق است که انطباق کامل با تصویر و باور بچه‌ها دارد. از آن طرف ازیتا حاجیان موفق عمل کرد و در نمایش بدجنسی شخصیت سنگ تمام گذاشت. گریم و طراحی لباس نیز دو فاکتور مهم برای موفق شدن عجوزه هستند.
کجای کارنامه بازیگر است؟ آزیتا حاجیان، علاوه بر کاراکتر عجوزه، نقش مادر را هم بازی کرد. این دو شخصیت در تضاد با هم هستند و برای خانم حاجیان چالشی جدی برای محک توانش محسوب می‌شود. او به خوبی از پس هردو برامد و «دزد عروسک ها» فیلمی مهم در کارنامه اش لقب دارد.
گنجو| دزد عروسک‌ها
[تصویر: 1912755_578.jpg]
بازیگر: اکبر عبدی
محصول چه سالی است؟ ۱۳۶۸
محصول چه کسی است؟ محمدرضا هنرمند
چه ویژگی‌هایی داشت؟ «گنجو» پسر خنگ و دست و پا چلفتی عجوزه» است. حضور او در فیلم به نوعی دوز وحشت از شخصیت عجوزه را پایین می‌آورد. رفتار‌های گنجو برعکس قیافه اش، خنده ایجاد می‌کند و همین باعث می‌شود بعد از گذشت چنددقیقه از فیلم، مخاطب خردسال را قانع کند که خبری از ترس نیست. گنجو، مو‌هایی زرد دارد؛ دو دندانش جلو است، آهسته و گاه با لکنت حرف میزند..
موفق بوده یانه؟ هم شخصیت گنجو موفق است و هم بازیگرش اکبر عبدی. «دزد عروسک ها» یک شخصیت نیمه فانتزی هم دارد به نام خورخور که ابراهیم آبادی بازی اش می‌کرد. او نماد بدمن‌های شهر است که به واسطه ثروت و قدرت به دیگران می‌گویند.
کجای کارنامه بازیگر است؟ وقتی اکبر عبدی فیلم «دزد عروسکها» را بازی کرد به خاطر بازی در «اجاره نشین ها» و «مادر» چهر‌های شناخته شده بود. این فیلم، اما باعث شد میان مخاطبان کودک و نوجوان محبوب شود و تجربه‌ای تازه در کارنامه اش رقم بخورد. عبدی و شخصیت گنجو در حافظه چندنسل باقی مانده.
جن | روز فرشته
[تصویر: 1912756_378.jpg]
بازیگر: اکبر عبدی
محصول چه سالی است؟ ۱۳۷۲
محصول چه کسی است؟ بهروز افخمی، «روز فرشته» را به عنوان دومین فیلم خود ساخته است.
چه ویژگی‌هایی داشت؟ داستان «روز فرشته» در رویای شخصیت اصلی فیلم نیت الله (عزت الله انتظامی) می‌گذرد. او گمان می‌کند به کما رفته و در حال مرگ است. اکبر عبدی نقش یک جن را بازی می‌کند که سیر تا پیاز زندگی نیت الله خان را می‌داند و در عین حال با شریک مرحوم نیت الله خان ارتباط دارد. حضور او در داستان بخشی از زندگی نیت الله خان را هویدا می‌کند که آلوده به مال حرام و خوردن حق دوست بوده است. خود شخصیت در فیلم می‌گوید: «من جن هستم؛ جن بوداده.» این دیالوگ را عبدی طوری بیان می‌کند که شخصیت به جای ایجاد رعب، خواستنی می‌شود و بخش کمدی فیلم را تامین می‌کند.
موفق بوده یانه؟ عبدی در جان دادن به شخصیت موفق عمل کرده است. سر کچل و دو دندان افتاده او به همراه صدای نازک و نوعی خاص از حرف زدن باعث شده این شخصیت در ذهن بماند.
کجای کارنامه بازیگر است؟ «روز فرشته» از کار‌های خوب و موفق اکبر عبدی است، اما آن طور که باید قدر ندیده.
خپیت | من زمین را دوست دارم
[تصویر: 1912757_785.jpg]
بازیگر: علیرضا خمسه
محصول چه سالی است؟ ۱۳۷۲
محصول چه کسی است؟ «من زمین را دوست دارم» پنجمین فیلم ابوالحسن داودی بعد از «سفر عشق»، «سفر جادویی»، «جیب بر‌ها به بهشت نمی‌روند» و «ایلیا نقاش جوان» است.
چه ویژگی‌هایی داشت؟ «خپیت» یک شخصیت فضایی است که از سوی فرمانده سیاره اش به زمین تبعید شده. آن چه در نگاه اول درباره «خپیت» مشخص است این که براساس الگوی فیلم‌ها و متن‌های تخیلی طراحی شده. نویسنده و کارگردان قصد داشتند ضمن ساخت یک فیلم سرگرم کننده، عادت‌های مردم را به نقد بکشند. قرار گرفتن «خپیت» در موقعیت‌های مختلف این امکان را به سازندگان داده بود.
موفق بوده یا نه؟ شخصیت در فیلم جا افتاده و خپیت توانست خیلی زود جای خود را پیدا کند.
کجای کارنامه بازیگر است؟ علیرضا خمسه در ایفای نقش آدم فضایی موفق بود و نقشی متفاوت به کارنامه اش اضافه کرد. به دلیل محبوبیت «من زمین را دوست دارم» پیش طیف زیادی از سینمادوستان، نقش خمسه هم در ذهن مانده. با این حال «خپیت» جزو شاه نقش‌های این بازیگر محسوب نمی‌شود.
رامو| سیزده گربه روی شیروانی
[تصویر: 1912758_749.jpg]
بازیگر: محمدرضا گلزار
محصول چه سالی است؟ ۱۳۸۱
محصول چه کسی است؟ على عبدالعلی زاده بعد از ساخت «تعقیب» و «تارزن و تارزان» سراغ «سیزده گربه روی شیروانی» رفت.
چه ویژگی‌هایی داشت؟ رامو یکی از شخصیت‌های تخیلی فیلم است که از سرزمینی ناشناخته آمده. کارگردان برخوردی استعاری با شخصیت‌ها داشت و رامو که گاهی به شکل انسان و گاهی گربه در می‌آید نیز دارای چنین کارکردی بوده است.
موفق بوده یا نه؟ فیلم و شخصیت ظرفیت موفق بودن را داشت که نشد. به قول منتقدی دکور‌ها و لباس‌ها و چهره پردازی صحنه‌های اولیه فیلم، حال و هوایی علمی تخیلی به فیلم داده است. پس از آن شروع خوب فیلم مانند اغلب تولیدات فانتزی سینمای ایران، بیشتر روی کاراکتر‌ها و روابطشان باهم تمرکز می‌کند و به جز چند صحنه در بیشتر موارد، معمولی و خالی از جلوه‌های ویژه است. فضای فیلم هم بر خلاف فیلم‌های علمی تخیلی که چیز‌های غیرقابل باور را باور پذیر می‌کنند نه به عنوان فیلم علمی تخیلی بلکه به عنوان فیلمی فانتزی هم چندان باورپذیر نیست. کجای کارنامه بازیگر است؟ در کارنامه گلزار جایگاه رفیعی ندارد.
خون آشام | دراکولا
[تصویر: 1912759_157.jpg]
بازیگر: لوون هفتوان
محصول چه سالی است؟ ۱۳۹۴
محصول چه کسی است؟ «دراکولا» سومین فیلم رضا عطاران بعد از «خوابم میاد» و «رد کارپت» است.
چه ویژگی‌هایی داشت؟ فیلم سوم عطاران فضایی رئال -خیالی دارد. شخصیت اصلی آن یعنی لوون هفتوان و همسرش ویشکا آسایش از باقی مانده‌های نسل دراکولا هستند که در ایران ساکن شده اند! آقای دراکولا خصلت اجدادی اش را از دست نداده و همچنان به آشامیدن خون نیاز دارد. در بخش‌هایی از فیلم قیافه لوون هفتوان به شکل دراکولا در می‌آید. کمی بعد متوجه می‌شویم کارگردان از این خصلت استفاده‌ای دوگانه کرده و معضل اعتیاد را بدین شکل هشدار داده است.
موفق بوده یا نه؟ لوون هفتوان در ارائه تصویری هولناک از دراکولای خون آشام موفق عمل کرده. مواجهه درباره فیلم عطاران دوگانه بود؛ برخی آن را اثری متفاوت می‌دانند و غالب مخاطبان سینما معتقد بودند این کارگردان توقع شان را برآورده نکرده است. آن‌ها انتظار یک کمدی داشتند، ولی منظور عطاران چیز دیگری بوده است.
کجای کارنامه بازیگر است؟ دراکولا جزو نقش‌های خوب کارنامه زنده یاد هفتوان است.
عجوزه | آهوی پیشونی سفید
[تصویر: 1912760_387.jpg]
بازیگر: امین زندگانی
محصول چه سالی است؟ ۱۳۹۰
محصول چه کسی است؟ سید جواد هاشمی «اختاپوس (آهوی پیشونی سفید)» را سال ۹۰ به عنوان اولین تجربه سینمایی خود کارگردانی کرد. سال پیش دنباله اش را ساخت و قسمت سوم آن در نوبت اکران است.
چه ویژگی‌هایی داشت؟ در میان شخصیت‌های متعدد دو فیلم سید جواد هاشمی، چند کاراکتر خیالی هستند و مابقی برگرفته از حیوان یا آدم بوده اند. امین زندگانی که در قسمت اول «آهوی پیشونی سفید» حضور داشت نقش یک عجوزه را بازی می‌کرد. این عجوزه از سوی عفریته (گوهر خیراندیش) مامور شده تا پیشونی سفید (ترلان پروانه) را اغفال کند و بدزدد. او ابتدای چهره‌ای کریه دارد؛ مو و ریشی پریشان و دماغی بزرگ. برای نزدیک شدن به پیشونی سفید، اما جادو می‌کند و خوش تیپ می‌شود
موفق بوده یا نه؟ امین زندگانی از پس ماموریتی که بر عهده اش گذاشته شده برمی آید؛ همان طور که گوهر خیراندیش نقش عفریته را معقول بازی می‌کند. با این حال هیچ کدام از این نقش‌ها قابلیت ماندگاری در ذهن مخاطب ندارند.
کجای کارنامه بازیگر است؟ جزو کار‌های آبرومند زندگانی است.
بلبله| پیشونی سفید ۲
[تصویر: 1912761_794.jpg]
بازیگر: پژمان بازغی
محصول چه سالی است؟ ۱۳۹۶
محصول چه کسی است؟ سیدجواد هاشمی
چه ویژگی‌هایی دارد؟ مهمترین ویژگی همه کاراکتر‌های «پیشونی سفید ۲»، گریم سنگینی است که فضایی فانتزی و خیال پردازانه به نقش‌ها می‌دهد. «بل بله» هم در همین راستا محصول توأمان طراحی چهره و لباسی سنگین در کنار صداسازی و نقش آفرینی متفاوت بازغی است.
موفق است یا نه؟ تلاش بازغی برای خروج از قالب خشکی که در سال‌های اخیر در ذهن مخاطبان پیدا کرده است، قابل انکار نیست، اما ضعف او در مهمترین بخش ایفای نقش «بل بله» یعنی صداسازی، تبدیل به پاشنه آشیل این کاراکتر شده است. کاراکتری که البته در متن فیلمنامه هم بلاتکلیف است و بعید بود برای احیای آن کاری از دست بازغی بربیاید.
کجای کارنامه بازیگر است؟ بازغی تا به امروز رویکردی به شدت دوگانه در بازیگری به خصوص در سینما داشته است؛ از سویی انگار نگرانی از حضور در فیلم‌های دم دستی و گیشه‌ای ندارد و از سوی دیگر پای کار فیلم‌های تجربی و فیلمسازان تازه کار هم هست. تجربه‌های حرفه‌ای قابل قبولی همچون «دوئل» و «سرباز‌های جمعه» را هم در کارنامه دارد. طبیعی است که در این کارنامه شلوغ و پرفراز و فرود، «پیشونی سفید ۲» گذرا و فراموش شدنی است.
پادشاه | یک فراری از بگبو
[تصویر: 1912762_613.jpg]
بازیگر: علی صادقی
محصول چه سالی است؟ ۱۳۹۰
محصول چه کسی است؟ هاتف علیمردانی بعد از ساخت انیمیشن رئال راز دشت تاران دومین فیلمش را هم در فضایی فانتزی ساخت. او حالا کارگردان مطرح و پرکار سینمای ماست.
چه ویژگی‌هایی داشت؟ داستان «یک فراری از بگبو» درباره موجودی فضایی است که بنا بر مشکلاتی که ناخواسته درگیر آن بوده به زمین می‌اید و حالا باید با موجوداتی مواجه شود که شباهتی به خودشان ندارد. بخشی از قصه هم در سرزمینی به نام بگبو روایت می‌شود که علی صادقی پادشاه آنجا است. یک پادشاه سخت گیر که سخنرانی اش آدم را یاد هیتلر می‌اندازد. به زبانی عجیب و غریب حرف می‌زند و گفته هایش زیرنویس می‌شود تا بیننده بداند چه می‌گوید.
موفق بوده یانه؟ به رغم تلاش‌هایی که شده «یک فراری از بگبو» موفق نبود و داستانش از یک جایی به بعد کند پیش می‌رود. علی صادقی نیز یک بازی معمولی دارد. او در چندنقش دیگر هم ظاهر شده.
کجای کارنامه بازیگر است؟ «یک فراری از بگبو» جزو نقش‌های معمولی علی صادقی دسته بندی می‌شود. او حتی در جنس شوخی‌های رفتاری و کلامی تحت تأثیر شخصیت‌های پیشین بود.]]> <![CDATA[پول ۳۰ فیلم جشنواره فجر از کجا آمده؟]]> https://forum.gnsorena.ir/showthread.php?tid=2379 Wed, 23 Jan 2019 12:01:54 +0330 omidrock]]> https://forum.gnsorena.ir/showthread.php?tid=2379 روزنامه فرهیختگان - عاطفه جعفری: قبلا این‌طور نبود که فیلم‌ها ساخته شوند و برای یافتن نام سرمایه‌گذارانش خیلی به این در و آن در بزنید. چند نهاد دولتی بودند که واسطه می‌شدند برای فیلمسازی و خودشان انتخاب می‌کردند که به کدام فیلمساز فرصت خلق یک اثر هنری بدهند اما این روزها سرمایه‌گذاران سینمایی از طیف‌های مختلفی هستند و البته بخش خصوصی خیلی فعال‌تر از نهادهای دولتی وارد میدان هنر و فرهنگ شده است.
البته خود این هم جای سوال است که سینمایی که همواره نسبت به عدم بازگشت سرمایه گلایه دارد، چگونه محل اقبال و حضور سرمایه‌گذارانی بی‌ارتباط با حوزه فرهنگ شده است. امسال حوزه هنری به صورت مستقیم در تولید یک فیلم سینمایی حمایت مالی داشته است و بنیاد سینمایی فارابی هم در 14 فیلم سینمایی حاضر در جشنواره سی‌وهفتم فیلم فجر، مشارکت داشته است. در کنار این دو نهاد دولتی، موسسه رسانه‌ای، فرهنگی اوج هم از یک فیلم سینمایی دفاع مقدسی حمایت مالی داشته است و مابقی 33 فیلم در موسسات فیلمسازی و با مشارکت بخش خصوصی ساخته شده است.
آشفتگی
[تصویر: 1942080_625.jpg]
فریدون جیرانی، این‌بار به سراغ اثری با نامی هم‌خانواده فیلم قبلی‌اش؛ یعنی «خفگی» رفته است. بهرام رادان، نقش اول این اثر سینمایی را ایفا می‌کند و مهناز افشار، علی میلانی، نسیم ادبی، احسان محمدی، نازنین صلح‌جو و مهران احمدی از دیگر بازیگران این فیلم هستند. «آشفتگی» رئالیستى و اجتماعى نیست بلکه فیلمی است درباره عشق و جنایت. این تعریفی است که فریدون جیرانی در یادداشتی راجع‌به تازه‌ترین ساخته خود آورده است. فیلمی که باتوجه به نوع طراحی صحنه، باز هم حال و هوایی کلاسیک را تداعی می‌کند.
درباره سرمایه گذار «جیرانی در ابتدا برای ساخت این فیلم که خودش تهیه‌کنندگی آن را به عهده دارد، یک سرمایه‌گذار پیدا کرد، اما سرمایه‌گذاری که قرار بود 50 درصد پروژه را به عهده بگیرد از نیمه‌‌های کار انصراف داد و او مجبور شد برای فراهم آوردن بودجه این فیلم، به تایلند سفر کند اما درنهایت محمدرضا سهرابی سرمایه‌گذاری فیلم جدید جیرانی را به عهده گرفت.»
ایده اصلی
[تصویر: 1942081_424.jpg]
آزیتا موگویی لوکیشن‌های اصلی فیلمش را در شهرهای مالاگا و بارسلون در اسپانیا، جزیره کیش در ایران و شهر کلن در آلمان، انتخاب کرده است. برای همین لوکیشن‌های متفاوت مطمئنا خرج زیادی هم داشته است. موگویی، فعالیت در عرصه سینما را به‌عنوان منشی صحنه آغاز کرد و تاکنون در سمت‌هایی چون دستیار اول کارگردان، مدیر برنامه‌ریزی، طراح صحنه و لباس، نویسنده فیلمنامه، مدیر تولید و مجری‌طرح فعالیت مستمر داشته است.
درباره سرمایه گذار «موگویی در این فیلم سرمایه‌گذاری کرده است و غیر از او مهدی کریمی‌تفرشی و شرکت توسعه گردشگری شهرآیین هم جزء سرمایه‌گذاران هستند و همچنین عنوان شده که «ایده اصلی» با حمایت منطقه آزاد کیش ساخته شده است. شرکت توسعه گردشگری شهرآیین از شرکت‌های وابسته به بانک شهر است که قبلا برای پروژه مستند «من ناصر حجازی هستم» سرمایه‌گذاری کرده بود. فیلم قبلی او «تراژدی» نام داشت که با همکاری و سرمایه‌گذاری محمدحسن نجم توانست فیلمش را بسازد.»
بنفشه آفریقایی
[تصویر: 1942082_154.jpg]
این فیلم را سال 96 ساختند اما هنوز آن را اکران نکرده‌اند و تصمیم گرفتند تا در جشنواره سی‌وهفتم فیلم فجر حضور داشته باشند. در خلاصه داستان «بنفشه آفریقایی» آمده است: «شوکو به همراه همسر دومش رضا، تصمیم می‌گیرند تا فریدون همسر سابقش که توسط فرزندان‌شان به خانه سالمندان سپرده شده است را به خانه خود بیاورند. این تصمیم اتفاقات جدیدی را در زندگی هر سه نفر رقم می‌زند.»
درباره سرمایه گذار «موسسه سینمایی فارابی، در این فیلم سرمایه‌گذاری کرده است اما علیرضا شجاع‌نوری سرمایه‌گذار اصلی این فیلم است. مونا زندی حقیقی در فیلم جدیدش به سراغ یک موضوع خاص و حاشیه‌ای رفته است. او در فیلم قبلی‌اش «عصر جمعه» که در سال 89 ساخته و اکران شد را با سرمایه‌گذاری جهانگیر کوثری جلوی دوربین برده بود. علیرضا شجاع‌نوری که سرمایه‌گذاری مستند «یک لقمه خواب» مونا زندی را هم در سال 95 به عهده داشت، تامین بودجه این فیلم را هم قبول کرده است. او از دهه80 به صورت حرفه‌ای وارد کار تهیه‌کنندگی و سرمایه‌گذاری فیلم شد.»
بیست‌وسه نفر
[تصویر: 1942083_544.jpg]
فیلم «بیست‌وسه نفر» به کارگردانی مهدی جعفری ساخته شده که قبل از این هم مستند این کتاب را ساخته است. مهدی جعفری متولد ۱۳۴۸ اهواز است. او پس از یک دوره کوتاه بازیگری در تئاتر، کار فیلمسازی را از سال ۱۳۶۴ با حضور در انجمن سینمای جوانان نجف‌آباد آغاز کرد؛ سپس در سال ۱۳۶۷ وارد دانشکده سینما تئاتر دانشگاه هنر تهران شد و تحصیلات خود را در رشته کارگردانی سینما تا مقطع کارشناسی تکمیل کرد. وی از ۱۳۷۳ به ساخت فیلم‌های کوتاه داستانی روی آورد و از سال ۱۳۸۳ به‌عنوان مدیر فیلمبرداری در سینمای ایران مشغول به کار است. مهدی جعفری در کنار فیلمبرداری سینما ساخت چندین مستند کوتاه و بلند را نیز در کارنامه خود دارد.
درباره سرمایه گذار «سازمان فرهنگی، رسانه‌ای اوج که چند سالی است وارد عرصه کار فرهنگی شده، برای تولید فیلم‌های مهمی در سینمای ایران، سرمایه‌گذاری کرده است. فیلم‌هایی مثل «بادیگارد»، «به وقت شام» و «تنگه ابوقریب» ازجمله آثار مهمی بوده‌اند که اوج در این چند ساله تولید کرده است. اما اوج امسال با سرمایه‌گذاری برای فیلم «بیست‌وسه نفر» سراغ یک موضوع جدید و اقتباسی از دوران دفاع مقدس رفته است.»
پالتو شتری
[تصویر: 1942084_574.jpg]
فیلم سینمایی «پالتو شتری» که اولین تجربه کارگردانی مهدی علی‌میرزایی محسوب می‌شود، یک درام کمدی پربازیگر درباره وضعیت‌های پیچیده رفاقت و رقابت است. در خلاصه داستان این فیلم آمده است: «اگه دشمنید چرا اینقدر با هم می‌پرید؟ اگه دوستید چرا اینقدر به هم می‌پرید؟»
درباره سرمایه‌گذار «سرمایه‌گذاری و تهیه‌کنندگی این فیلم را مجید شیخ‌انصاری به عهده داشته است. البته بنیاد سینمایی فارابی هم در کنار این کارگردان فیلم‌اولی، مشارکت و تسهیلات داشته است.»
تیغ و ترمه
[تصویر: 1942085_939.jpg]
کیومرث پوراحمد در فیلم جدیدش باز هم به سراغ اقتباس رفته است. رمان «کی از این چرخ فلک پیاده می‌شوم» نوشته گلرنگ رنجبر، کتابی است که این فیلم با توجه به آن ساخته شده است.
درباره سرمایه گذار «پوراحمد فیلم قبلی‌اش «کفش‌هایم کو» را با سیدعلی قائم‌مقامی ساخت و این بار هم برای ساخت «تیغ و ترمه» به سراغ علی قائم‌مقامی رفته است. سیدعلی قائم‌مقامی متولد سال 47 است. او تهیه‌کننده، مدیرتولید و مجری طرح سینماست و از نوادگان قائم‌مقام فراهانی است. قائم‌مقامی از سال ۱۳۷۱ فعالیت حرفه‌ای خود را در سینما آغاز کرده و تنها مدیر تولید سینمای ایران بوده است که در جشنواره‌ها جایزه گرفته است.»
جمشیدیه
[تصویر: 1942086_900.jpg]
«جمشیدیه»، دومین فیلم بلند یلدا جبلی است. «جمشیدیه» یک فیلم اجتماعی است که برای اولین‌بار به معضلی فراگیر می‌پردازد.
درباره سرمایه گذار «یلدا جبلی فیلم جدیدش را با سرمایه‌گذاری محمدصادق آذین و فردین خلعتبری ساخته است. یلدا جبلی فیلم قبلی‌اش «داره صبح میشه» را هم با سرمایه‌گذاری فردین خلعتبری ساخته بود. خلعتبری به جز دو فیلم یلدا جبلی در فیلم دیگری سرمایه‌گذاری نداشته است.»
خون خدا
[تصویر: 1942087_270.jpg]
مرتضی‌علی عباس‌میرزایی، یکی دیگر از کارگردان‌هایی است که فیلمش در بخش نگاه نو جشنواره امسال حضور دارد. فیلمی که در سکوت خبری ساخته شد و تنها مطلبی که تاکنون درباره آن منتشر شده، این است که «خون خدا» کاری اجتماعی - عاشورایی است.
سرمایه گذار: «این فیلم با مشارکت موسسه سینمایی فارابی ساخته شده است. سرمایه‌گذاری اصلی و تهیه‌کننده این فیلم سیاوش حقیقی است که تا به حال چهار فیلم در کارنامه سرمایه‌گذاری‌اش ثبت شده است. لینا، مادری و تابستان طولانی ازجمله فیلم‌هایی هستند که او تاکنون سرمایه‌گذاری کرده است.»
درخونگاه
[تصویر: 1942088_409.jpg]
در جشنواره فیلم فجر سال گذشته، فیلم «درخونگاه» هم مثل «بنفشه آفریقایی» به جشنواره سی‌وششم نرسید و عوامل فیلم به جای اکران عمومی، فیلم را برای جشنواره سی‌وهفتم نگه داشتند.
درباره سرمایه گذار «مجری طرح و سرمایه‌گذار این فیلم هم منصور سهراب‌پور است که عنوان تهیه‌کننده کار را هم دارد؛ کسی که از سال 1370 وارد عرصه سینما شده است. سهراب‌پور از اواخر دهه70 به‌عنوان مدیر تولید در چند پروژه سینمایی فعالیت کرد تا آنکه در سال ۱۳۷۹ در فیلم «پاریس تا پاریس» به کارگردانی محمدحسین لطیفی اولین تجربه خود را به‌عنوان تهیه‌کننده فیلم سینمایی رقم زد. از آن سال تاکنون تهیه‌کنندگی چند فیلم سینمایی به کارنامه سهراب‌پور اضافه شده است. فیلم‌های «من سالوادور نیستم» و «آینه بغل» ازجمله فیلم‌های پرفروشی هستند که تهیه‌کنندگی آنها برعهده منصور سهراب‌پور بوده است. او همچنین در این چند سال در شبکه نمایش خانگی هم حضور پررنگی داشته است. ساخت ایران یک و 2 را او برای شبکه نمایش خانگی ساخته است.»
سرخ‌پوست
[تصویر: 1942089_542.jpg]
نیما جاویدی که چهار سال پیش با فیلم «ملبورن» به جشنواره آمده بود حالا فیلم جدیدش را با نام «سرخ‌پوست» ساخته است. این فیلم براساس فیلمنامه‌ای که جاویدی به نگارش درآورده، ساخته شده است.
درباره سرمایه‌گذار «مجری طرح و سرمایه‌گذار این فیلم محمدصادق رنجکشان است، در مورد محمدصادق رنجکشان حرف و سخن زیاد است و شاید اولین حاشیه‌هایی که نام او را سرزبان‌ها انداخت مربوط به حاشیه‌های تئاتر بینوایان بر می‌گردد. حسین پارسایی، کارگردان تئاتر پرهزینه «بینوایان» در گفت‌وگویی در تلویزیون وقتی حرف از پول اجاره سالن شد، گفت: «من خیلی شفاف دارم می‌گویم که از دولت پول نگرفته‌ام، از ارشاد پول نگرفته‌ام، سالن دولتی را هم اشغال نکرده‌ام. شخص محترمی در این پروژه [تئاتر موزیکال بینوایان] سرمایه‌گذاری کرده که هیچ ارتباطی با فرهنگ ندارد.» اما کسی که پارسایی می‌گفت همین محمدصادق رنجکشان بود که در یک سال اخیر علاقه‌مند به سرمایه‌گذاری کردن در محصولات فرهنگی و سینمایی شده است. او رئیس هیات‌مدیره و همچنین موسس یکی از آژانس‌های مسافرتی و توریستی کشور است. شرکت متبوع رنجکشان به نام دلتابان حدود 20 سال است که تاسیس شده و طی سه دوره متوالی در سال‌های 94، 95 و 96 به‌عنوان برگزیده برتر ملی در صنعت گردشگری انتخاب شده است. محمدصادق رنجکشان در بازسازی سینما آستارا که یکی از قدیمی‌ترین سینماهای تهران محسوب می‌شود با سیدجمال ساداتیان نیز همکاری داشته است. او در تامین سرمایه فیلمی به نام «سرکوب» هم مشارکت داشته که قرار است به کارگردانی رضا گوران تولید شود. دلتابان به‌جز این موارد، در موارد دیگری هم التفاتی به هنرمندان و چهره‌های معروف داشته است. این شرکت در روزهای جام‌جهانی 2018 روسیه تعدادی از بازیگران ازجمله پوریا پورسرخ و یوسف تیموری را با هزینه شخصی خود به روسیه فرستاد و در ایام برگزاری مسابقات هم اقدام به تولید مستندی تحت عنوان «ایران به توان2» به تهیه‌کنندگی فردی به نام فرناز امیری کرده است.»
سمفونی نهم
[تصویر: 1942090_805.jpg]
«شاید عاشق شدن آخرین فرصت هرکسی برای آدم بودن است. شما هم موافقید؟» همین خلاصه فیلمی که از فیلم جدید محمدرضا هنرمند منتشر شده است، خیلی‌ها را مشتاق کرده تا فیلم جدید او را ببینند.
درباره سرمایه گذار «هنرمند فیلم جدیدش را با مشارکت موسسه سینمایی فارابی و همچنین زینب تقوایی، تهیه‌کننده جوان سینمای ایران ساخته است. زینب تقوایی تا به حال تجربه سرمایه‌گذاری سینمایی نداشته و برای اولین بار است که بعد از ساخت چهار سریال وارد حوزه سینما شده است. او تحصیلات آکادمیک خود را تا مقطع دکتری در رشته علوم سیاسی در تهران سپری کرده و از سال ۱۳۸۰ وارد حوزه صداوسیما شد و فعالیت‌های نمایشی‌اش را از سال ۱۳۹۲ با مجموعه تلویزیونی «دودکش» آغاز کرد که با استقبال چشمگیری روبه‌رو شد. محمدرضا هنرمند بعد از ساخت فیلم «عزیزم من کوک نیستم» در سال 80 که با همکاری سیدکمال طباطبایی ساخته شد، دیگر فیلم سینمایی نساخت و حالا در فیلم جدیدش یک تجربه نو را آغاز کرده و با همکاری یک سرمایه‌گذار جوان فیلمش را در جشنواره سی‌وهفتم اکران می‌کند.»
شبی که ماه کامل شد
[تصویر: 1942091_678.jpg]
این فیلم جدیدترین فیلم نرگس آبیار است و تهیه‌کنندگی آن را محمد قاسمی به عهده دارد. نکته دیگر در باب این فیلم این است که قاسمی به مانند فیلم «مصادره» باز هم با امامی همکاری کرده است.
درباره سرمایه گذار «توجه به سرمایه‌گذاران فیلم‌ها با همین آقای محمد امامی و پرونده اتهام مالی او آغاز شد. محمد امامی به‌شدت در سینما فعال بود و به‌عنوان سرمایه‌گذار در پروژه‌های مختلفی حضور داشت؛ از «تابو» خسرو معصومی تا «ابد و یک روز» سعید روستایی، «خوب، بد، جلف» پیمان قاسم‌خانی و «کاناپه» کیانوش عیاری. او تهیه‌کننده و سرمایه‌گذار سریال «شهرزاد» هم بود. شانزدهم مهرماه سال ۱۳۹۵ بود که برای اولین‌بار خبر دستگیری محمد امامی منتشر شد؛ امامی یکی از سرمایه‌گذاران سینمای ایران و همین‌طور شبکه نمایش خانگی بود که به اتهام پولشویی و اختلاس از صندوق ذخیره فرهنگیان مدتی را در بازداشت به‌سر برد. محمد امامی، مالک موسسه تصویرگستر پاسارگاد بود اما این قضیه مخفی می‌شد و تا مدت‌ها وقتی اسم این موسسه می‌آمد، نام علی اسدزاده به‌عنوان مدیرعامل قید می‌شد و گمان می‌رفت مالک موسسه خود اوست. او با وجود محکوم بودن باز هم در فیلم‌هایی مثل «مصادره»، «مغزهای کوچک زنگ‌زده»، «بمب» و «اتاق تاریک» سرمایه‌گذاری کرد و نکته جالب اینجاست که گفته می‌شود امسال و در جشنواره سی‌وهفتم فیلم فجر فیلم «شبی که ماه کامل شد» باز هم با سرمایه‌گذاری محمد امامی ساخته شده است.»
طلا
[تصویر: 1942092_557.jpg]
فیلم سینمایی «طلا» به کارگردانی پرویز شهبازی و تهیه‌کنندگی رامبد جوان و محمد شایسته اواسط خردادماه در تهران فیلمبرداری‌اش آغاز شد و بعد از ۶۰ جلسه به پایان رسید.
درباره سرمایه‌گذار «هدایت فیلم ازجمله شرکت‌های تولید وتوزیع فیلم قدیمی در صنعت سینماست. رامبد جوان هم در سال‌های مختلف همکاری‌هایی با هدایت فیلم که مرتضی و مصطفی شایسته آن را تاسیس کرده‌اند، داشته و همچنین با محمد شایسته که سرمایه‌گذار فیلم جدید او یعنی «قانون مورفی» بوده، دوستی چند ساله دارد. رامبد جوان عنوان یکی از سرمایه‌گذاران و همچنین تهیه‌کننده فیلم جدید پرویز شهبازی است. فیلمی که نگار جواهریان همسر رامبد جوان هم در آن ایفای نقش می‌کند. بنیاد سینمایی فارابی هم در ساخت فیلم «طلا» مشارکت داشته است.»
تختی
[تصویر: 1942093_756.jpg]
بهرام توکلی و سعید ملکان با همدیگر مشترکا در دو سال اخیر فیلم ساختند، سال گذشته در جشنواره فیلم فجر فیلم «تنگه ابوقریب» را با سرمایه‌گذاری موسسه اوج ساختند و امسال به سراغ «تختی» رفتند. فیلم جدید توکلی در سه فاز کودکی، نوجوانی، جوانی و درنهایت پایان عمر غلامرضا تختی روایت می‌شود.
درباره سرمایه‌گذار «ملکان متولد 1358 در تهران است و چند سال قبل از موفقیت آثار سینمایی همچون «ابد و یک روز» و «تنگه ابوقریب» با چهره‌پردازی در سینمای ایران شهرت داشت. او تا به حال تهیه‌کننده 11 فیلم و سرمایه‌گذاری 9 فیلم را به عهده داشته است. او در فیلم «ابد و یک روز» که هم تهیه‌کننده و هم سرمایه‌گذار بود، با محمد امامی در سرمایه‌گذاری این فیلم همکاری داشت و باید دید آیا شرکت محمد امامی در ساخت فیلم جدید بهرام توکلی، هم همکاری داشته است یا نه؟ بنیاد سینمایی فارابی و حوزه‌هنری هم در ساخت فلم «تختی» مشارکت داشته‌اند.»
قسم
[تصویر: 1942094_413.jpg]
در فیلم جدید محسن تنابنده، عده‌ای از افراد یک شهر کوچک برای ادای مراسمی راهی شهری دیگر هستند. همه آنها سوار بر اتوبوسند و بخش زیادی از فیلم نیز داخل این اتوبوس شکل می‌گیرد. در مسیر ناگهان اتفاقی رخ می‌دهد و اتوبوس داخل دره می‌افتد و سرنوشت ناگواری برای افراد داخل اتوبوس رخ می‌دهد.
درباره سرمایه‌گذار «همکاری با سیروس مقدم و همسرش الهام غفوری باعث شد تا تنابنده در فیلم جدیدش «قسم» با آنها همکاری داشته باشد. «قسم» عنوان موقت دومین فیلم بلند محسن تنابنده در مقام کارگردان است که آن را به شکل مستقل به تهیه‌کنندگی جلیل شعبانی می‌سازد. فیلمنامه «قسم» را خود تنابنده نوشته که یک درام اجتماعی است. اسم الهام غفوری به‌عنوان تهیه‌کننده این کار نیامد و فقط نام جلیل شعبانی ذکر شد اما بعد از انتشار اسم عوامل فیلم و مشاوره سیروس مقدم در این کار، نام الهام غفوری هم وارد این پروژه شد.»
قصر شیرین
[تصویر: 1942095_341.jpg]
از این فیلم خبرهای رسمی زیادی منتشر نشده جز اینکه با بازی حامد بهداد کلید خورده و بازیگران بومی هم در آن حضور خواهند داشت و همچنین فیلمنامه‌ آن براساس قصه‌ای از کارگردان که خودش تهیه‌کننده هم هست، توسط محمد داودی و محسن قرائی زیرنظر رضا میرکریمی نوشته‌ شده است. در خلاصه داستان فیلم جدید میرکریمی آمده است: جلال مرادی ۴۲ ساله در تصادفی خانواده‌ای را به قتل می‌رساند، اما تصادف در دادگاه غیرعمد شناخته می‌شود. او پس از گذراندن دوران زندان، همسر و فرزندانش را ترک کرده و به شهری دیگر می‌رود، پس از دو سال به شهرش باز می‌گردد زیرا که زنش دچار مرگ مغزی شده است.
درباره سرمایه‌گذار «میرکریمی در کارهایی که ساخته است معمولا تهیه‌کنندگی و سرمایه‌گذاری را خودش انجام می‌دهد. میرکریمی علاوه‌بر این فیلم، تهیه‌کنندگی فیلم جدید کمال تبریزی؛ «ما همه با هم هستیم» را نیز به عهده دارد. میرکریمی در این فیلم از فارابی هم کمک گرفته است تا بتواند در یاسوج فیلم جدیدش را بسازد. میرکریمی چندسالی است که در حوزه کارگردانی کم‌کار شده و سه سال متوالی دبیری جشنواره فیلم فجر را برعهده داشته است و چند سالی است از حوزه هنری که محل حضور و حمایت از فیلمسازی او بوده است، فاصله گرفته است.»
ماجرای نیمروز2؛ رد خون
[تصویر: 1942096_794.jpg]
قسمت دوم از فیلم سینمایی «ماجرای نیمروز» به کارگردانی محمدحسین مهدویان و تهیه‌کنندگی سیدمحمود رضوی است. فیلمنامه‌ این فیلم توسط حسین تراب‌نژاد و ابراهیم امینی نوشته شده است. روایت کلی این فیلم پیرامون اتفاقات بعد از پایان جنگ ایران و عراق در سال۱۳۶۷ و عملیات مرصاد است.
درباره سرمایه‌گذار«دیگر سینمایی‌ها عادت کرده‌اند که نام سیدمحمود رضوی و محمدحسین مهدویان را در کنار هم ببینند. سال گذشته فیلم «لاتاری» با همکاری این دو نفر ساخته شد و موفقیت‌های زیادی هم به دست آورد و حالا امسال ادامه «ماجرای نیمروز» را با عنوان «رد خون» ساخته‌اند. سیدمحمود رضوی، مردی شناخته‌شده در سینمای ایران است که کارش را با تهیه‌کنندگی فیلم «درباره الی» از سال ۸۷ آغاز کرده است. البته او با سرمایه‌گذاری در فیلم «هفت‌وپنج دقیقه» در سال ۱۳۸۶ وارد سینما شد و حالا به‌عنوان یکی از پول‌سازترین تهیه‌کنندگان سینما نامش برده می‌شود. او موسسه سیمای مهر را دارد که در عرصه سرمایه‌گذاری بسیار فعال است. بنیاد سینمایی فارابی در فیلم جدید رضوی و مهدویان هم مشارکت داشته است.»
متری شیش‌ونیم
[تصویر: 1942097_845.jpg]
این فیلم دومین همکاری سعید روستایی با نوید محمدزاده، پریناز ایزدیار و پیمان معادی است. روستایی در فیلم جدیدش دوباره به مقوله اعتیاد پرداخته است که این فیلم هم فیلمی اجتماعی تلقی می‌شود. ابتدا که سعید روستایی خواست تا فیلم جدیدش را بسازد، قرار بود پیمان معادی به‌عنوان تهیه‌کننده حضور داشته باشد اما ناگهان ورق برگشت و ساداتیان به‌عنوان تهیه‌کننده فیلم انتخاب شد و پیمان معادی در این فیلم به‌عنوان سرمایه‌گذار حضور دارد.
درباره سرمایه‌گذار«سعید روستایی، فیلم اولش «ابد و یک روز» را با همکاری محمد امامی ساخت و برای این فیلمش، محمد صادق رنجکشان حدود 50درصد از سرمایه‌های فیلم را تقبل کرده است. خود رنجکشان در مصاحبه‌ای گفته بود که بالای 7 میلیارد تومان برای این فیلم پرداخت کرده است.
«سرکوب» به کارگردانی رضا گوران و تهیه‌کنندگی حبیب اسماعیلی، «سرخ‌پوست» به کارگردانی نیما جاویدی و تهیه‌کنندگی مجید مطلبی، «بی‌حسی موضعی» به کارگردانی حسین مهکام و تهیه‌کنندگی حبیب رضایی، «قاتل و وحشی» به تهیه‌کنندگی و کارگردانی حمید نعمت‌الله و «روسی» به کارگردانی امیر ثقفی و تهیه‌کنندگی مستانه مهاجر مجموعه فیلم‌های سینمایی است که این سرمایه‌گذار تازه سینمای ایران یا در تولید آنها سرمایه‌گذاری کرده یا پس از ساخت، بخشی از آنها را خریده و شریک شده است.»
مردی بدون سایه
[تصویر: 1942098_370.jpg]
«مردی بدون سایه» که همکاری مشترکی با اسپانیا بود، در بیش از ۱۰ لوکیشن در این کشور مقابل دوربین رفت و شهرهایی همچون مالاگا، ماربیا و الخزیرا ازجمله شهرهایی بودند که صحنه‌های آخرین فیلم از سه‌گانه عاشقانه رئیسیان در آنها تصویربرداری شد. پس از پایان سکانس‌های اسپانیا، فیلمبرداری در ایران و در ۲۵ لوکیشن مختلف در تهران و حومه پیگیری شد.
درباره سرمایه‌گذار «تهیه‌کنندگی این فیلم به عهده خود رئیسیان است و برای ساخت فیلمش بنیاد سینمایی فارابی نیز مشارکت داشته است. در رسانه‌ها نام سرمایه‌گذار مشخص دیگری غیر از خود رئیسیان برای این فیلم نیامده است.»
مسخره باز
[تصویر: 1942099_286.jpg]
در خلاصه داستان «مسخره باز‌» آمده است: تو پرورشگاه صدام می‌کردند مسخره باز! اما من مشت محکمی حواله صورت یکی‌شون کردم تا داستان رو شروع کنم.» تهیه‌کنندگی فیلم غنی‌زاده را که جزء فیلم اولی‌های جشنواره است، علی مصفا، به عهده دارد که امسال حضور چشمگیری در عرصه تهیه‌کنندگی داشته است. سرمایه‌گذار این فیلم مهدی کرمی است اما در مورد مشخصات این فرد که تا به حال چه سابقه‌ای در عرصه سینما داشته چیزی نیامده است.
درباره سرمایه‌گذار «نام مهدی کرمی به‌عنوان سرمایه‌گذار این فیلم آمده است و هیچ اطلاعات خاص از او در دسترس نیست.»
ناگهان درخت
[تصویر: 1942100_585.jpg]
قصه این فیلم در سه دوره تاریخی روایت می‌شود. در این فیلم پیمان معادی، مهناز افشار، مهراب قاسم‌خانی، شقایق دهقان، سیامک صفری، زهره عباسی، پانته‌آ پناهی‌ها و لیلی فرهادپور به‌عنوان بازیگر حضور دارند، فیلمنامه «ناگهان درخت» همچون اثر قبلی صفی یزدانیان «در دنیای تو ساعت چند است؟» توسط خود او نوشته شده است.
درباره سرمایه‌گذار «تهیه‌کنندگی این فیلم را پیمان معادی بر عهده دارد. پیش از این علی مصفا تهیه‌کنندگی دو فیلم «پله آخر» ساخته سال 1390 به کارگردانی خودش و «در دنیای تو ساعت چند است؟» محصول سال 1393 به کارگردانی صفی یزدانیان را در دفتر فیلمسازی رود فیلم برعهده داشته است. دفتر فیلمسازی رود فیلم با مدیریت فریدون صاحب‌الزمانی، علی مصفا و صفی یزدانیان است و فیلم جدید صفی یزدانیان با سرمایه‌گذاری این دفتر فیلمسازی تولید شده است.»
این فیلم جرم است
[تصویر: 1942101_763.jpg]
فیلمی در ژانر سیاسی به کارگردانی و نویسندگی رضا زهتابچیان و تهیه‌کنندگی محمدرضا شفاه محصول تازه سازمان سینمایی حوزه هنری است، این فیلم که دریافت پروانه ساخت آن مسیر پرپیچ و خمی داشته است، به ماجرای یک گروگانگیری می‌پردازد. در خلاصه داستان این فیلم آمده است: فقط یک فیلم پنج دقیقه‌ای می‌خواستم تا بعدا بتونم از زنم و دخترم دفاع کنم، ولی امونم ندادند... صدای آژیراشون داره نزدیک‌تر می‌شه... الان مثل موروملخ می‌ریزن اینجا...»
درباره سرمایه‌گذار «سازمان سینمایی سوره حوزه هنری چند سالی است که در تولید فیلم‌های سینمایی کم‌کار شده است. این نهاد فرهنگی امسال سراغ یک سوژه ملتهب سیاسی رفته است.»
جان‌دار
[تصویر: 1942102_600.jpg]
فاطمه معتمدآریا، حامد بهداد، باران کوثری، جواد عزتی، مسعود کرامتی، علی شادمان، گیتی قاسمی، محمدعلی محمدی و امیراحمد قزوینی بازیگرانی هستند که در این فیلم مقابل دوربین رفته‌اند. فیلمبرداری «جان‌دار» با فیلمنامه‌ای اجتماعی اواخر مردادماه در تهران به پایان رسید.
درباره سرمایه‌گذار «این فیلم جزء فیلم‌های بخش نگاه نو جشنواره امسال است و کامران مجیدی برادر مجید مجیدی تهیه‌کننده این فیلم است اما هنوز مشخص نیست چه کسانی در سرمایه‌گذاری این فیلم نقش داشته‌اند.»
زهرمار
[تصویر: 1942103_227.jpg]
در خلاصه داستان این فیلم آمده است: حشمت: فکر نمی‌کردم تاوان اشتباهم رو با تو پس بدم، لیلا: زهرمار...، سیامک انصاری، شبنم مقدمی، شقایق فراهانی، سیامک صفری، نسیم ادبی، برزو ارجمند، علی استادی، رضا رویگری، حسین محب‌اهری و سیامک ادیب ازجمله بازیگرانی هستند که در «زهرمار» مقابل دوربین تورج اصلانی قرار می‌گیرند.
درباره سرمایه‌گذار «فیلم جواد رضویان با تهیه‌کنندگی جواد نوروزبیگی ساخته شده است. خبر رسمی دیگری در مورد سرمایه‌گذار این فیلم در رسانه‌ها منتشر نشده است.
یلدا
[تصویر: 1942104_214.jpg]
داستان فیلم در مورد مریم کمیجانی، زن جوانی است که به دلیل قتل شوهرش به مرگ محکوم شده. او در شب یلدا به استودیوی یک برنامه زنده تلویزیونی آورده شده تا توسط تنها فرزند مقتول؛ یعنی مونا ضیا بخشیده شود اما مجموعه اتفاقات در صحنه و پشت صحنه این برنامه هر دو زن جوان را در چالشی جدی برای تصمیم‌گیری قرار می‌دهد. البته از نقش فارابی هم در مشارکت این فیلم نباید گذشت.
درباره سرمایه‌گذار «فقط نگاهی به اسم تهیه‌کنندگان این فیلم بیندازیم متوجه می‌شویم که مسعود بخشی برای ساخت فیلمش چه کاری انجام داده است. ژاک بیدو، ماریان دومولن، علی مصفا، با مشارکت «بن‌گاه»(مسعود و محمود بخشی) و با حمایت ایرج تقی‌پور. اما در کل اسم ایرج تقی‌پور به‌عنوان تهیه‌کننده فیلم آمده است و مشخص نیست بقیه سرمایه‌گذار فیلم هستند یا تهیه‌کننده. گفته می‌شود که بنیاد سینمایی فارابی در تولید این فیلم مشارکت داشته است.»
معکوس
[تصویر: 1942105_961.jpg]
«معکوس« اولین تجربه کارگرد‏انی پولاد کیمیایی مضمونی اجتماعی د‏ارد و فیلمبرداری آن به‌طور کامل در تهران انجام شده است.
مسعود کیمیایی تهیه‌کنند‏گی این فیلم سینمایی را برعهد‏ه گرفته است. پولاد کیمیایی درباره ساخت این فیلم گفته است: «برای ساخت فیلم سینمایی «معکوس» تلاش کردم همه چیزهایی که تاکنون از پدرم و کارگردانان دیگر آموخته‌ام را به کار بگیرم، عجله نداشته باشم و به جای عنوان کارگردانی، خروجی باکیفیت فیلم برایم اهمیت داشته باشد. به نظرم نتیجه این سختگیری‌ها حاصل شده است؛ البته نظر مخاطبان برایم بسیار اهمیت دارد. به جوانان توصیه می‌کنم که حتما این فیلم را تماشا کنند، چراکه فیلم سینمایی «معکوس» توجه ویژه‌ای به جوانان داشته است.»
درباره سرمایه‌گذار به جز مسعود کیمیایی که تهیه‌کنندگی آن را به عهده دارد اسم دیگری برای سرمایه‌گذاری در این فیلم نیامده است.»
روزهای نارنجی
[تصویر: 1942106_948.jpg]
این فیلم ابتدا با نام «واسطه» ساخته شده سپس به نام «روزهای نارنجی» تغییر نام پیدا کرده ‌است. هدیه تهرانی، علی مصفا، مهران احمدی، علیرضا استادی، ژیلا شاهی، رویا حسینی، صدف عسگری، لیلی فرهادپور، اکرم علمدار، امین گلستانه و سیامک ادیب بازیگران این فیلم هستند.
درباره سرمایه‌گذار« این اولین ساخته آرش لاهوتی است که با تهیه‌کنندگی علیرضا قاسمخان ساخته شده و محصول سال ۱۳۹۶ است. مجری طرح شهنام شهباززاده و عرضه و پخش بین‌المللی این فیلم به عهده محمد اطبایی (مستقل‌های ایرانی) است. فارابی در فیلم روزهای نارنجی هم مشارکت داشته است.»
سونامی
[تصویر: 1942108_669.jpg]
فیلم سینمایی «سونامی» نخستین ساخته میلاد صدرعاملی است که تهیه‌کنندگی آن را علی سرتیپی به عهده دارد. این فیلم سینمایی به چالش‌های رقابتی ورزشکاران می‌پردازد و فیلمنامه آن را میلاد صدرعاملی و علی اصغری به‌طور مشترک به نگارش درآورده‌اند. بهرام رادان، رعنا آزادی‌ور، مهرداد صدیقیان، فرشته حسینی، محمدرضا غفاری، امیرمهدی ژوله و علیرضا شجاع نوری بازیگران فیلم «سونامی» هستند.
درباره سرمایه‌گذار«رسول صدرعاملی سرمایه‌گذار فیلم پسرش شده است و نام مونا تفضلی به‌عنوان سرمایه‌گذار این فیلم آمده است.»
سال دوم دانشکده من
[تصویر: 1942107_161.jpg]
«سال دوم دانشکده من» تازه‌ترین فیلم رسول صدرعاملی در مقام کارگردان بعد از فیلم «در انتظار معجزه» که ۹ سال قبل ساخته شده‌ است. در خلاصه داستان این فیلم آمده است: مهتاب و آوا دانشجویان سال دوم دانشکده هستند که به اتفاق تعدادی دیگر از همکلاسی‌هایشان برای یک سفر چند روزه دانشجویی از تهران به اصفهان می‌روند... .
درباره سرمایه‌گذار «این فیلم به تهیه‌کنندگی مسعود ردایی ساخته می‌شود و درباره سرمایه‌گذاران آن چیزی گفته نشده است.»
حمال طلا
[تصویر: 1942109_240.jpg]
رضا، حمال طلا است. شغلش رساندن طلا و جواهرات از کارگاه به مغازه است. یک روز در مسیر از او دزدی می‌شود و او باید غرامت بپردازد. او از دوستش لویی کمک می‌گیرد اما نوسانات بازار تهران اوضاع او را بدتر می‌کند. «حمال طلا» با نام قبلی «حباب زر» دومین فیلم به کارگردانی و نویسندگی تورج اصلانی است و تهیه‌کنندگی آن را منصور سهراب‌پور به عهده دارد.
درباره سرمایه‌گذار «این فیلم دومین فیلم سهراب‌پور بعد از «آشفتگی» در جشنواره فیلم فجر است اما سرمایه‌گذاران این فیلم فرشته جغتایی و تورج اصلانی هستند.]]> روزنامه فرهیختگان - عاطفه جعفری: قبلا این‌طور نبود که فیلم‌ها ساخته شوند و برای یافتن نام سرمایه‌گذارانش خیلی به این در و آن در بزنید. چند نهاد دولتی بودند که واسطه می‌شدند برای فیلمسازی و خودشان انتخاب می‌کردند که به کدام فیلمساز فرصت خلق یک اثر هنری بدهند اما این روزها سرمایه‌گذاران سینمایی از طیف‌های مختلفی هستند و البته بخش خصوصی خیلی فعال‌تر از نهادهای دولتی وارد میدان هنر و فرهنگ شده است.
البته خود این هم جای سوال است که سینمایی که همواره نسبت به عدم بازگشت سرمایه گلایه دارد، چگونه محل اقبال و حضور سرمایه‌گذارانی بی‌ارتباط با حوزه فرهنگ شده است. امسال حوزه هنری به صورت مستقیم در تولید یک فیلم سینمایی حمایت مالی داشته است و بنیاد سینمایی فارابی هم در 14 فیلم سینمایی حاضر در جشنواره سی‌وهفتم فیلم فجر، مشارکت داشته است. در کنار این دو نهاد دولتی، موسسه رسانه‌ای، فرهنگی اوج هم از یک فیلم سینمایی دفاع مقدسی حمایت مالی داشته است و مابقی 33 فیلم در موسسات فیلمسازی و با مشارکت بخش خصوصی ساخته شده است.
آشفتگی
[تصویر: 1942080_625.jpg]
فریدون جیرانی، این‌بار به سراغ اثری با نامی هم‌خانواده فیلم قبلی‌اش؛ یعنی «خفگی» رفته است. بهرام رادان، نقش اول این اثر سینمایی را ایفا می‌کند و مهناز افشار، علی میلانی، نسیم ادبی، احسان محمدی، نازنین صلح‌جو و مهران احمدی از دیگر بازیگران این فیلم هستند. «آشفتگی» رئالیستى و اجتماعى نیست بلکه فیلمی است درباره عشق و جنایت. این تعریفی است که فریدون جیرانی در یادداشتی راجع‌به تازه‌ترین ساخته خود آورده است. فیلمی که باتوجه به نوع طراحی صحنه، باز هم حال و هوایی کلاسیک را تداعی می‌کند.
درباره سرمایه گذار «جیرانی در ابتدا برای ساخت این فیلم که خودش تهیه‌کنندگی آن را به عهده دارد، یک سرمایه‌گذار پیدا کرد، اما سرمایه‌گذاری که قرار بود 50 درصد پروژه را به عهده بگیرد از نیمه‌‌های کار انصراف داد و او مجبور شد برای فراهم آوردن بودجه این فیلم، به تایلند سفر کند اما درنهایت محمدرضا سهرابی سرمایه‌گذاری فیلم جدید جیرانی را به عهده گرفت.»
ایده اصلی
[تصویر: 1942081_424.jpg]
آزیتا موگویی لوکیشن‌های اصلی فیلمش را در شهرهای مالاگا و بارسلون در اسپانیا، جزیره کیش در ایران و شهر کلن در آلمان، انتخاب کرده است. برای همین لوکیشن‌های متفاوت مطمئنا خرج زیادی هم داشته است. موگویی، فعالیت در عرصه سینما را به‌عنوان منشی صحنه آغاز کرد و تاکنون در سمت‌هایی چون دستیار اول کارگردان، مدیر برنامه‌ریزی، طراح صحنه و لباس، نویسنده فیلمنامه، مدیر تولید و مجری‌طرح فعالیت مستمر داشته است.
درباره سرمایه گذار «موگویی در این فیلم سرمایه‌گذاری کرده است و غیر از او مهدی کریمی‌تفرشی و شرکت توسعه گردشگری شهرآیین هم جزء سرمایه‌گذاران هستند و همچنین عنوان شده که «ایده اصلی» با حمایت منطقه آزاد کیش ساخته شده است. شرکت توسعه گردشگری شهرآیین از شرکت‌های وابسته به بانک شهر است که قبلا برای پروژه مستند «من ناصر حجازی هستم» سرمایه‌گذاری کرده بود. فیلم قبلی او «تراژدی» نام داشت که با همکاری و سرمایه‌گذاری محمدحسن نجم توانست فیلمش را بسازد.»
بنفشه آفریقایی
[تصویر: 1942082_154.jpg]
این فیلم را سال 96 ساختند اما هنوز آن را اکران نکرده‌اند و تصمیم گرفتند تا در جشنواره سی‌وهفتم فیلم فجر حضور داشته باشند. در خلاصه داستان «بنفشه آفریقایی» آمده است: «شوکو به همراه همسر دومش رضا، تصمیم می‌گیرند تا فریدون همسر سابقش که توسط فرزندان‌شان به خانه سالمندان سپرده شده است را به خانه خود بیاورند. این تصمیم اتفاقات جدیدی را در زندگی هر سه نفر رقم می‌زند.»
درباره سرمایه گذار «موسسه سینمایی فارابی، در این فیلم سرمایه‌گذاری کرده است اما علیرضا شجاع‌نوری سرمایه‌گذار اصلی این فیلم است. مونا زندی حقیقی در فیلم جدیدش به سراغ یک موضوع خاص و حاشیه‌ای رفته است. او در فیلم قبلی‌اش «عصر جمعه» که در سال 89 ساخته و اکران شد را با سرمایه‌گذاری جهانگیر کوثری جلوی دوربین برده بود. علیرضا شجاع‌نوری که سرمایه‌گذاری مستند «یک لقمه خواب» مونا زندی را هم در سال 95 به عهده داشت، تامین بودجه این فیلم را هم قبول کرده است. او از دهه80 به صورت حرفه‌ای وارد کار تهیه‌کنندگی و سرمایه‌گذاری فیلم شد.»
بیست‌وسه نفر
[تصویر: 1942083_544.jpg]
فیلم «بیست‌وسه نفر» به کارگردانی مهدی جعفری ساخته شده که قبل از این هم مستند این کتاب را ساخته است. مهدی جعفری متولد ۱۳۴۸ اهواز است. او پس از یک دوره کوتاه بازیگری در تئاتر، کار فیلمسازی را از سال ۱۳۶۴ با حضور در انجمن سینمای جوانان نجف‌آباد آغاز کرد؛ سپس در سال ۱۳۶۷ وارد دانشکده سینما تئاتر دانشگاه هنر تهران شد و تحصیلات خود را در رشته کارگردانی سینما تا مقطع کارشناسی تکمیل کرد. وی از ۱۳۷۳ به ساخت فیلم‌های کوتاه داستانی روی آورد و از سال ۱۳۸۳ به‌عنوان مدیر فیلمبرداری در سینمای ایران مشغول به کار است. مهدی جعفری در کنار فیلمبرداری سینما ساخت چندین مستند کوتاه و بلند را نیز در کارنامه خود دارد.
درباره سرمایه گذار «سازمان فرهنگی، رسانه‌ای اوج که چند سالی است وارد عرصه کار فرهنگی شده، برای تولید فیلم‌های مهمی در سینمای ایران، سرمایه‌گذاری کرده است. فیلم‌هایی مثل «بادیگارد»، «به وقت شام» و «تنگه ابوقریب» ازجمله آثار مهمی بوده‌اند که اوج در این چند ساله تولید کرده است. اما اوج امسال با سرمایه‌گذاری برای فیلم «بیست‌وسه نفر» سراغ یک موضوع جدید و اقتباسی از دوران دفاع مقدس رفته است.»
پالتو شتری
[تصویر: 1942084_574.jpg]
فیلم سینمایی «پالتو شتری» که اولین تجربه کارگردانی مهدی علی‌میرزایی محسوب می‌شود، یک درام کمدی پربازیگر درباره وضعیت‌های پیچیده رفاقت و رقابت است. در خلاصه داستان این فیلم آمده است: «اگه دشمنید چرا اینقدر با هم می‌پرید؟ اگه دوستید چرا اینقدر به هم می‌پرید؟»
درباره سرمایه‌گذار «سرمایه‌گذاری و تهیه‌کنندگی این فیلم را مجید شیخ‌انصاری به عهده داشته است. البته بنیاد سینمایی فارابی هم در کنار این کارگردان فیلم‌اولی، مشارکت و تسهیلات داشته است.»
تیغ و ترمه
[تصویر: 1942085_939.jpg]
کیومرث پوراحمد در فیلم جدیدش باز هم به سراغ اقتباس رفته است. رمان «کی از این چرخ فلک پیاده می‌شوم» نوشته گلرنگ رنجبر، کتابی است که این فیلم با توجه به آن ساخته شده است.
درباره سرمایه گذار «پوراحمد فیلم قبلی‌اش «کفش‌هایم کو» را با سیدعلی قائم‌مقامی ساخت و این بار هم برای ساخت «تیغ و ترمه» به سراغ علی قائم‌مقامی رفته است. سیدعلی قائم‌مقامی متولد سال 47 است. او تهیه‌کننده، مدیرتولید و مجری طرح سینماست و از نوادگان قائم‌مقام فراهانی است. قائم‌مقامی از سال ۱۳۷۱ فعالیت حرفه‌ای خود را در سینما آغاز کرده و تنها مدیر تولید سینمای ایران بوده است که در جشنواره‌ها جایزه گرفته است.»
جمشیدیه
[تصویر: 1942086_900.jpg]
«جمشیدیه»، دومین فیلم بلند یلدا جبلی است. «جمشیدیه» یک فیلم اجتماعی است که برای اولین‌بار به معضلی فراگیر می‌پردازد.
درباره سرمایه گذار «یلدا جبلی فیلم جدیدش را با سرمایه‌گذاری محمدصادق آذین و فردین خلعتبری ساخته است. یلدا جبلی فیلم قبلی‌اش «داره صبح میشه» را هم با سرمایه‌گذاری فردین خلعتبری ساخته بود. خلعتبری به جز دو فیلم یلدا جبلی در فیلم دیگری سرمایه‌گذاری نداشته است.»
خون خدا
[تصویر: 1942087_270.jpg]
مرتضی‌علی عباس‌میرزایی، یکی دیگر از کارگردان‌هایی است که فیلمش در بخش نگاه نو جشنواره امسال حضور دارد. فیلمی که در سکوت خبری ساخته شد و تنها مطلبی که تاکنون درباره آن منتشر شده، این است که «خون خدا» کاری اجتماعی - عاشورایی است.
سرمایه گذار: «این فیلم با مشارکت موسسه سینمایی فارابی ساخته شده است. سرمایه‌گذاری اصلی و تهیه‌کننده این فیلم سیاوش حقیقی است که تا به حال چهار فیلم در کارنامه سرمایه‌گذاری‌اش ثبت شده است. لینا، مادری و تابستان طولانی ازجمله فیلم‌هایی هستند که او تاکنون سرمایه‌گذاری کرده است.»
درخونگاه
[تصویر: 1942088_409.jpg]
در جشنواره فیلم فجر سال گذشته، فیلم «درخونگاه» هم مثل «بنفشه آفریقایی» به جشنواره سی‌وششم نرسید و عوامل فیلم به جای اکران عمومی، فیلم را برای جشنواره سی‌وهفتم نگه داشتند.
درباره سرمایه گذار «مجری طرح و سرمایه‌گذار این فیلم هم منصور سهراب‌پور است که عنوان تهیه‌کننده کار را هم دارد؛ کسی که از سال 1370 وارد عرصه سینما شده است. سهراب‌پور از اواخر دهه70 به‌عنوان مدیر تولید در چند پروژه سینمایی فعالیت کرد تا آنکه در سال ۱۳۷۹ در فیلم «پاریس تا پاریس» به کارگردانی محمدحسین لطیفی اولین تجربه خود را به‌عنوان تهیه‌کننده فیلم سینمایی رقم زد. از آن سال تاکنون تهیه‌کنندگی چند فیلم سینمایی به کارنامه سهراب‌پور اضافه شده است. فیلم‌های «من سالوادور نیستم» و «آینه بغل» ازجمله فیلم‌های پرفروشی هستند که تهیه‌کنندگی آنها برعهده منصور سهراب‌پور بوده است. او همچنین در این چند سال در شبکه نمایش خانگی هم حضور پررنگی داشته است. ساخت ایران یک و 2 را او برای شبکه نمایش خانگی ساخته است.»
سرخ‌پوست
[تصویر: 1942089_542.jpg]
نیما جاویدی که چهار سال پیش با فیلم «ملبورن» به جشنواره آمده بود حالا فیلم جدیدش را با نام «سرخ‌پوست» ساخته است. این فیلم براساس فیلمنامه‌ای که جاویدی به نگارش درآورده، ساخته شده است.
درباره سرمایه‌گذار «مجری طرح و سرمایه‌گذار این فیلم محمدصادق رنجکشان است، در مورد محمدصادق رنجکشان حرف و سخن زیاد است و شاید اولین حاشیه‌هایی که نام او را سرزبان‌ها انداخت مربوط به حاشیه‌های تئاتر بینوایان بر می‌گردد. حسین پارسایی، کارگردان تئاتر پرهزینه «بینوایان» در گفت‌وگویی در تلویزیون وقتی حرف از پول اجاره سالن شد، گفت: «من خیلی شفاف دارم می‌گویم که از دولت پول نگرفته‌ام، از ارشاد پول نگرفته‌ام، سالن دولتی را هم اشغال نکرده‌ام. شخص محترمی در این پروژه [تئاتر موزیکال بینوایان] سرمایه‌گذاری کرده که هیچ ارتباطی با فرهنگ ندارد.» اما کسی که پارسایی می‌گفت همین محمدصادق رنجکشان بود که در یک سال اخیر علاقه‌مند به سرمایه‌گذاری کردن در محصولات فرهنگی و سینمایی شده است. او رئیس هیات‌مدیره و همچنین موسس یکی از آژانس‌های مسافرتی و توریستی کشور است. شرکت متبوع رنجکشان به نام دلتابان حدود 20 سال است که تاسیس شده و طی سه دوره متوالی در سال‌های 94، 95 و 96 به‌عنوان برگزیده برتر ملی در صنعت گردشگری انتخاب شده است. محمدصادق رنجکشان در بازسازی سینما آستارا که یکی از قدیمی‌ترین سینماهای تهران محسوب می‌شود با سیدجمال ساداتیان نیز همکاری داشته است. او در تامین سرمایه فیلمی به نام «سرکوب» هم مشارکت داشته که قرار است به کارگردانی رضا گوران تولید شود. دلتابان به‌جز این موارد، در موارد دیگری هم التفاتی به هنرمندان و چهره‌های معروف داشته است. این شرکت در روزهای جام‌جهانی 2018 روسیه تعدادی از بازیگران ازجمله پوریا پورسرخ و یوسف تیموری را با هزینه شخصی خود به روسیه فرستاد و در ایام برگزاری مسابقات هم اقدام به تولید مستندی تحت عنوان «ایران به توان2» به تهیه‌کنندگی فردی به نام فرناز امیری کرده است.»
سمفونی نهم
[تصویر: 1942090_805.jpg]
«شاید عاشق شدن آخرین فرصت هرکسی برای آدم بودن است. شما هم موافقید؟» همین خلاصه فیلمی که از فیلم جدید محمدرضا هنرمند منتشر شده است، خیلی‌ها را مشتاق کرده تا فیلم جدید او را ببینند.
درباره سرمایه گذار «هنرمند فیلم جدیدش را با مشارکت موسسه سینمایی فارابی و همچنین زینب تقوایی، تهیه‌کننده جوان سینمای ایران ساخته است. زینب تقوایی تا به حال تجربه سرمایه‌گذاری سینمایی نداشته و برای اولین بار است که بعد از ساخت چهار سریال وارد حوزه سینما شده است. او تحصیلات آکادمیک خود را تا مقطع دکتری در رشته علوم سیاسی در تهران سپری کرده و از سال ۱۳۸۰ وارد حوزه صداوسیما شد و فعالیت‌های نمایشی‌اش را از سال ۱۳۹۲ با مجموعه تلویزیونی «دودکش» آغاز کرد که با استقبال چشمگیری روبه‌رو شد. محمدرضا هنرمند بعد از ساخت فیلم «عزیزم من کوک نیستم» در سال 80 که با همکاری سیدکمال طباطبایی ساخته شد، دیگر فیلم سینمایی نساخت و حالا در فیلم جدیدش یک تجربه نو را آغاز کرده و با همکاری یک سرمایه‌گذار جوان فیلمش را در جشنواره سی‌وهفتم اکران می‌کند.»
شبی که ماه کامل شد
[تصویر: 1942091_678.jpg]
این فیلم جدیدترین فیلم نرگس آبیار است و تهیه‌کنندگی آن را محمد قاسمی به عهده دارد. نکته دیگر در باب این فیلم این است که قاسمی به مانند فیلم «مصادره» باز هم با امامی همکاری کرده است.
درباره سرمایه گذار «توجه به سرمایه‌گذاران فیلم‌ها با همین آقای محمد امامی و پرونده اتهام مالی او آغاز شد. محمد امامی به‌شدت در سینما فعال بود و به‌عنوان سرمایه‌گذار در پروژه‌های مختلفی حضور داشت؛ از «تابو» خسرو معصومی تا «ابد و یک روز» سعید روستایی، «خوب، بد، جلف» پیمان قاسم‌خانی و «کاناپه» کیانوش عیاری. او تهیه‌کننده و سرمایه‌گذار سریال «شهرزاد» هم بود. شانزدهم مهرماه سال ۱۳۹۵ بود که برای اولین‌بار خبر دستگیری محمد امامی منتشر شد؛ امامی یکی از سرمایه‌گذاران سینمای ایران و همین‌طور شبکه نمایش خانگی بود که به اتهام پولشویی و اختلاس از صندوق ذخیره فرهنگیان مدتی را در بازداشت به‌سر برد. محمد امامی، مالک موسسه تصویرگستر پاسارگاد بود اما این قضیه مخفی می‌شد و تا مدت‌ها وقتی اسم این موسسه می‌آمد، نام علی اسدزاده به‌عنوان مدیرعامل قید می‌شد و گمان می‌رفت مالک موسسه خود اوست. او با وجود محکوم بودن باز هم در فیلم‌هایی مثل «مصادره»، «مغزهای کوچک زنگ‌زده»، «بمب» و «اتاق تاریک» سرمایه‌گذاری کرد و نکته جالب اینجاست که گفته می‌شود امسال و در جشنواره سی‌وهفتم فیلم فجر فیلم «شبی که ماه کامل شد» باز هم با سرمایه‌گذاری محمد امامی ساخته شده است.»
طلا
[تصویر: 1942092_557.jpg]
فیلم سینمایی «طلا» به کارگردانی پرویز شهبازی و تهیه‌کنندگی رامبد جوان و محمد شایسته اواسط خردادماه در تهران فیلمبرداری‌اش آغاز شد و بعد از ۶۰ جلسه به پایان رسید.
درباره سرمایه‌گذار «هدایت فیلم ازجمله شرکت‌های تولید وتوزیع فیلم قدیمی در صنعت سینماست. رامبد جوان هم در سال‌های مختلف همکاری‌هایی با هدایت فیلم که مرتضی و مصطفی شایسته آن را تاسیس کرده‌اند، داشته و همچنین با محمد شایسته که سرمایه‌گذار فیلم جدید او یعنی «قانون مورفی» بوده، دوستی چند ساله دارد. رامبد جوان عنوان یکی از سرمایه‌گذاران و همچنین تهیه‌کننده فیلم جدید پرویز شهبازی است. فیلمی که نگار جواهریان همسر رامبد جوان هم در آن ایفای نقش می‌کند. بنیاد سینمایی فارابی هم در ساخت فیلم «طلا» مشارکت داشته است.»
تختی
[تصویر: 1942093_756.jpg]
بهرام توکلی و سعید ملکان با همدیگر مشترکا در دو سال اخیر فیلم ساختند، سال گذشته در جشنواره فیلم فجر فیلم «تنگه ابوقریب» را با سرمایه‌گذاری موسسه اوج ساختند و امسال به سراغ «تختی» رفتند. فیلم جدید توکلی در سه فاز کودکی، نوجوانی، جوانی و درنهایت پایان عمر غلامرضا تختی روایت می‌شود.
درباره سرمایه‌گذار «ملکان متولد 1358 در تهران است و چند سال قبل از موفقیت آثار سینمایی همچون «ابد و یک روز» و «تنگه ابوقریب» با چهره‌پردازی در سینمای ایران شهرت داشت. او تا به حال تهیه‌کننده 11 فیلم و سرمایه‌گذاری 9 فیلم را به عهده داشته است. او در فیلم «ابد و یک روز» که هم تهیه‌کننده و هم سرمایه‌گذار بود، با محمد امامی در سرمایه‌گذاری این فیلم همکاری داشت و باید دید آیا شرکت محمد امامی در ساخت فیلم جدید بهرام توکلی، هم همکاری داشته است یا نه؟ بنیاد سینمایی فارابی و حوزه‌هنری هم در ساخت فلم «تختی» مشارکت داشته‌اند.»
قسم
[تصویر: 1942094_413.jpg]
در فیلم جدید محسن تنابنده، عده‌ای از افراد یک شهر کوچک برای ادای مراسمی راهی شهری دیگر هستند. همه آنها سوار بر اتوبوسند و بخش زیادی از فیلم نیز داخل این اتوبوس شکل می‌گیرد. در مسیر ناگهان اتفاقی رخ می‌دهد و اتوبوس داخل دره می‌افتد و سرنوشت ناگواری برای افراد داخل اتوبوس رخ می‌دهد.
درباره سرمایه‌گذار «همکاری با سیروس مقدم و همسرش الهام غفوری باعث شد تا تنابنده در فیلم جدیدش «قسم» با آنها همکاری داشته باشد. «قسم» عنوان موقت دومین فیلم بلند محسن تنابنده در مقام کارگردان است که آن را به شکل مستقل به تهیه‌کنندگی جلیل شعبانی می‌سازد. فیلمنامه «قسم» را خود تنابنده نوشته که یک درام اجتماعی است. اسم الهام غفوری به‌عنوان تهیه‌کننده این کار نیامد و فقط نام جلیل شعبانی ذکر شد اما بعد از انتشار اسم عوامل فیلم و مشاوره سیروس مقدم در این کار، نام الهام غفوری هم وارد این پروژه شد.»
قصر شیرین
[تصویر: 1942095_341.jpg]
از این فیلم خبرهای رسمی زیادی منتشر نشده جز اینکه با بازی حامد بهداد کلید خورده و بازیگران بومی هم در آن حضور خواهند داشت و همچنین فیلمنامه‌ آن براساس قصه‌ای از کارگردان که خودش تهیه‌کننده هم هست، توسط محمد داودی و محسن قرائی زیرنظر رضا میرکریمی نوشته‌ شده است. در خلاصه داستان فیلم جدید میرکریمی آمده است: جلال مرادی ۴۲ ساله در تصادفی خانواده‌ای را به قتل می‌رساند، اما تصادف در دادگاه غیرعمد شناخته می‌شود. او پس از گذراندن دوران زندان، همسر و فرزندانش را ترک کرده و به شهری دیگر می‌رود، پس از دو سال به شهرش باز می‌گردد زیرا که زنش دچار مرگ مغزی شده است.
درباره سرمایه‌گذار «میرکریمی در کارهایی که ساخته است معمولا تهیه‌کنندگی و سرمایه‌گذاری را خودش انجام می‌دهد. میرکریمی علاوه‌بر این فیلم، تهیه‌کنندگی فیلم جدید کمال تبریزی؛ «ما همه با هم هستیم» را نیز به عهده دارد. میرکریمی در این فیلم از فارابی هم کمک گرفته است تا بتواند در یاسوج فیلم جدیدش را بسازد. میرکریمی چندسالی است که در حوزه کارگردانی کم‌کار شده و سه سال متوالی دبیری جشنواره فیلم فجر را برعهده داشته است و چند سالی است از حوزه هنری که محل حضور و حمایت از فیلمسازی او بوده است، فاصله گرفته است.»
ماجرای نیمروز2؛ رد خون
[تصویر: 1942096_794.jpg]
قسمت دوم از فیلم سینمایی «ماجرای نیمروز» به کارگردانی محمدحسین مهدویان و تهیه‌کنندگی سیدمحمود رضوی است. فیلمنامه‌ این فیلم توسط حسین تراب‌نژاد و ابراهیم امینی نوشته شده است. روایت کلی این فیلم پیرامون اتفاقات بعد از پایان جنگ ایران و عراق در سال۱۳۶۷ و عملیات مرصاد است.
درباره سرمایه‌گذار«دیگر سینمایی‌ها عادت کرده‌اند که نام سیدمحمود رضوی و محمدحسین مهدویان را در کنار هم ببینند. سال گذشته فیلم «لاتاری» با همکاری این دو نفر ساخته شد و موفقیت‌های زیادی هم به دست آورد و حالا امسال ادامه «ماجرای نیمروز» را با عنوان «رد خون» ساخته‌اند. سیدمحمود رضوی، مردی شناخته‌شده در سینمای ایران است که کارش را با تهیه‌کنندگی فیلم «درباره الی» از سال ۸۷ آغاز کرده است. البته او با سرمایه‌گذاری در فیلم «هفت‌وپنج دقیقه» در سال ۱۳۸۶ وارد سینما شد و حالا به‌عنوان یکی از پول‌سازترین تهیه‌کنندگان سینما نامش برده می‌شود. او موسسه سیمای مهر را دارد که در عرصه سرمایه‌گذاری بسیار فعال است. بنیاد سینمایی فارابی در فیلم جدید رضوی و مهدویان هم مشارکت داشته است.»
متری شیش‌ونیم
[تصویر: 1942097_845.jpg]
این فیلم دومین همکاری سعید روستایی با نوید محمدزاده، پریناز ایزدیار و پیمان معادی است. روستایی در فیلم جدیدش دوباره به مقوله اعتیاد پرداخته است که این فیلم هم فیلمی اجتماعی تلقی می‌شود. ابتدا که سعید روستایی خواست تا فیلم جدیدش را بسازد، قرار بود پیمان معادی به‌عنوان تهیه‌کننده حضور داشته باشد اما ناگهان ورق برگشت و ساداتیان به‌عنوان تهیه‌کننده فیلم انتخاب شد و پیمان معادی در این فیلم به‌عنوان سرمایه‌گذار حضور دارد.
درباره سرمایه‌گذار«سعید روستایی، فیلم اولش «ابد و یک روز» را با همکاری محمد امامی ساخت و برای این فیلمش، محمد صادق رنجکشان حدود 50درصد از سرمایه‌های فیلم را تقبل کرده است. خود رنجکشان در مصاحبه‌ای گفته بود که بالای 7 میلیارد تومان برای این فیلم پرداخت کرده است.
«سرکوب» به کارگردانی رضا گوران و تهیه‌کنندگی حبیب اسماعیلی، «سرخ‌پوست» به کارگردانی نیما جاویدی و تهیه‌کنندگی مجید مطلبی، «بی‌حسی موضعی» به کارگردانی حسین مهکام و تهیه‌کنندگی حبیب رضایی، «قاتل و وحشی» به تهیه‌کنندگی و کارگردانی حمید نعمت‌الله و «روسی» به کارگردانی امیر ثقفی و تهیه‌کنندگی مستانه مهاجر مجموعه فیلم‌های سینمایی است که این سرمایه‌گذار تازه سینمای ایران یا در تولید آنها سرمایه‌گذاری کرده یا پس از ساخت، بخشی از آنها را خریده و شریک شده است.»
مردی بدون سایه
[تصویر: 1942098_370.jpg]
«مردی بدون سایه» که همکاری مشترکی با اسپانیا بود، در بیش از ۱۰ لوکیشن در این کشور مقابل دوربین رفت و شهرهایی همچون مالاگا، ماربیا و الخزیرا ازجمله شهرهایی بودند که صحنه‌های آخرین فیلم از سه‌گانه عاشقانه رئیسیان در آنها تصویربرداری شد. پس از پایان سکانس‌های اسپانیا، فیلمبرداری در ایران و در ۲۵ لوکیشن مختلف در تهران و حومه پیگیری شد.
درباره سرمایه‌گذار «تهیه‌کنندگی این فیلم به عهده خود رئیسیان است و برای ساخت فیلمش بنیاد سینمایی فارابی نیز مشارکت داشته است. در رسانه‌ها نام سرمایه‌گذار مشخص دیگری غیر از خود رئیسیان برای این فیلم نیامده است.»
مسخره باز
[تصویر: 1942099_286.jpg]
در خلاصه داستان «مسخره باز‌» آمده است: تو پرورشگاه صدام می‌کردند مسخره باز! اما من مشت محکمی حواله صورت یکی‌شون کردم تا داستان رو شروع کنم.» تهیه‌کنندگی فیلم غنی‌زاده را که جزء فیلم اولی‌های جشنواره است، علی مصفا، به عهده دارد که امسال حضور چشمگیری در عرصه تهیه‌کنندگی داشته است. سرمایه‌گذار این فیلم مهدی کرمی است اما در مورد مشخصات این فرد که تا به حال چه سابقه‌ای در عرصه سینما داشته چیزی نیامده است.
درباره سرمایه‌گذار «نام مهدی کرمی به‌عنوان سرمایه‌گذار این فیلم آمده است و هیچ اطلاعات خاص از او در دسترس نیست.»
ناگهان درخت
[تصویر: 1942100_585.jpg]
قصه این فیلم در سه دوره تاریخی روایت می‌شود. در این فیلم پیمان معادی، مهناز افشار، مهراب قاسم‌خانی، شقایق دهقان، سیامک صفری، زهره عباسی، پانته‌آ پناهی‌ها و لیلی فرهادپور به‌عنوان بازیگر حضور دارند، فیلمنامه «ناگهان درخت» همچون اثر قبلی صفی یزدانیان «در دنیای تو ساعت چند است؟» توسط خود او نوشته شده است.
درباره سرمایه‌گذار «تهیه‌کنندگی این فیلم را پیمان معادی بر عهده دارد. پیش از این علی مصفا تهیه‌کنندگی دو فیلم «پله آخر» ساخته سال 1390 به کارگردانی خودش و «در دنیای تو ساعت چند است؟» محصول سال 1393 به کارگردانی صفی یزدانیان را در دفتر فیلمسازی رود فیلم برعهده داشته است. دفتر فیلمسازی رود فیلم با مدیریت فریدون صاحب‌الزمانی، علی مصفا و صفی یزدانیان است و فیلم جدید صفی یزدانیان با سرمایه‌گذاری این دفتر فیلمسازی تولید شده است.»
این فیلم جرم است
[تصویر: 1942101_763.jpg]
فیلمی در ژانر سیاسی به کارگردانی و نویسندگی رضا زهتابچیان و تهیه‌کنندگی محمدرضا شفاه محصول تازه سازمان سینمایی حوزه هنری است، این فیلم که دریافت پروانه ساخت آن مسیر پرپیچ و خمی داشته است، به ماجرای یک گروگانگیری می‌پردازد. در خلاصه داستان این فیلم آمده است: فقط یک فیلم پنج دقیقه‌ای می‌خواستم تا بعدا بتونم از زنم و دخترم دفاع کنم، ولی امونم ندادند... صدای آژیراشون داره نزدیک‌تر می‌شه... الان مثل موروملخ می‌ریزن اینجا...»
درباره سرمایه‌گذار «سازمان سینمایی سوره حوزه هنری چند سالی است که در تولید فیلم‌های سینمایی کم‌کار شده است. این نهاد فرهنگی امسال سراغ یک سوژه ملتهب سیاسی رفته است.»
جان‌دار
[تصویر: 1942102_600.jpg]
فاطمه معتمدآریا، حامد بهداد، باران کوثری، جواد عزتی، مسعود کرامتی، علی شادمان، گیتی قاسمی، محمدعلی محمدی و امیراحمد قزوینی بازیگرانی هستند که در این فیلم مقابل دوربین رفته‌اند. فیلمبرداری «جان‌دار» با فیلمنامه‌ای اجتماعی اواخر مردادماه در تهران به پایان رسید.
درباره سرمایه‌گذار «این فیلم جزء فیلم‌های بخش نگاه نو جشنواره امسال است و کامران مجیدی برادر مجید مجیدی تهیه‌کننده این فیلم است اما هنوز مشخص نیست چه کسانی در سرمایه‌گذاری این فیلم نقش داشته‌اند.»
زهرمار
[تصویر: 1942103_227.jpg]
در خلاصه داستان این فیلم آمده است: حشمت: فکر نمی‌کردم تاوان اشتباهم رو با تو پس بدم، لیلا: زهرمار...، سیامک انصاری، شبنم مقدمی، شقایق فراهانی، سیامک صفری، نسیم ادبی، برزو ارجمند، علی استادی، رضا رویگری، حسین محب‌اهری و سیامک ادیب ازجمله بازیگرانی هستند که در «زهرمار» مقابل دوربین تورج اصلانی قرار می‌گیرند.
درباره سرمایه‌گذار «فیلم جواد رضویان با تهیه‌کنندگی جواد نوروزبیگی ساخته شده است. خبر رسمی دیگری در مورد سرمایه‌گذار این فیلم در رسانه‌ها منتشر نشده است.
یلدا
[تصویر: 1942104_214.jpg]
داستان فیلم در مورد مریم کمیجانی، زن جوانی است که به دلیل قتل شوهرش به مرگ محکوم شده. او در شب یلدا به استودیوی یک برنامه زنده تلویزیونی آورده شده تا توسط تنها فرزند مقتول؛ یعنی مونا ضیا بخشیده شود اما مجموعه اتفاقات در صحنه و پشت صحنه این برنامه هر دو زن جوان را در چالشی جدی برای تصمیم‌گیری قرار می‌دهد. البته از نقش فارابی هم در مشارکت این فیلم نباید گذشت.
درباره سرمایه‌گذار «فقط نگاهی به اسم تهیه‌کنندگان این فیلم بیندازیم متوجه می‌شویم که مسعود بخشی برای ساخت فیلمش چه کاری انجام داده است. ژاک بیدو، ماریان دومولن، علی مصفا، با مشارکت «بن‌گاه»(مسعود و محمود بخشی) و با حمایت ایرج تقی‌پور. اما در کل اسم ایرج تقی‌پور به‌عنوان تهیه‌کننده فیلم آمده است و مشخص نیست بقیه سرمایه‌گذار فیلم هستند یا تهیه‌کننده. گفته می‌شود که بنیاد سینمایی فارابی در تولید این فیلم مشارکت داشته است.»
معکوس
[تصویر: 1942105_961.jpg]
«معکوس« اولین تجربه کارگرد‏انی پولاد کیمیایی مضمونی اجتماعی د‏ارد و فیلمبرداری آن به‌طور کامل در تهران انجام شده است.
مسعود کیمیایی تهیه‌کنند‏گی این فیلم سینمایی را برعهد‏ه گرفته است. پولاد کیمیایی درباره ساخت این فیلم گفته است: «برای ساخت فیلم سینمایی «معکوس» تلاش کردم همه چیزهایی که تاکنون از پدرم و کارگردانان دیگر آموخته‌ام را به کار بگیرم، عجله نداشته باشم و به جای عنوان کارگردانی، خروجی باکیفیت فیلم برایم اهمیت داشته باشد. به نظرم نتیجه این سختگیری‌ها حاصل شده است؛ البته نظر مخاطبان برایم بسیار اهمیت دارد. به جوانان توصیه می‌کنم که حتما این فیلم را تماشا کنند، چراکه فیلم سینمایی «معکوس» توجه ویژه‌ای به جوانان داشته است.»
درباره سرمایه‌گذار به جز مسعود کیمیایی که تهیه‌کنندگی آن را به عهده دارد اسم دیگری برای سرمایه‌گذاری در این فیلم نیامده است.»
روزهای نارنجی
[تصویر: 1942106_948.jpg]
این فیلم ابتدا با نام «واسطه» ساخته شده سپس به نام «روزهای نارنجی» تغییر نام پیدا کرده ‌است. هدیه تهرانی، علی مصفا، مهران احمدی، علیرضا استادی، ژیلا شاهی، رویا حسینی، صدف عسگری، لیلی فرهادپور، اکرم علمدار، امین گلستانه و سیامک ادیب بازیگران این فیلم هستند.
درباره سرمایه‌گذار« این اولین ساخته آرش لاهوتی است که با تهیه‌کنندگی علیرضا قاسمخان ساخته شده و محصول سال ۱۳۹۶ است. مجری طرح شهنام شهباززاده و عرضه و پخش بین‌المللی این فیلم به عهده محمد اطبایی (مستقل‌های ایرانی) است. فارابی در فیلم روزهای نارنجی هم مشارکت داشته است.»
سونامی
[تصویر: 1942108_669.jpg]
فیلم سینمایی «سونامی» نخستین ساخته میلاد صدرعاملی است که تهیه‌کنندگی آن را علی سرتیپی به عهده دارد. این فیلم سینمایی به چالش‌های رقابتی ورزشکاران می‌پردازد و فیلمنامه آن را میلاد صدرعاملی و علی اصغری به‌طور مشترک به نگارش درآورده‌اند. بهرام رادان، رعنا آزادی‌ور، مهرداد صدیقیان، فرشته حسینی، محمدرضا غفاری، امیرمهدی ژوله و علیرضا شجاع نوری بازیگران فیلم «سونامی» هستند.
درباره سرمایه‌گذار«رسول صدرعاملی سرمایه‌گذار فیلم پسرش شده است و نام مونا تفضلی به‌عنوان سرمایه‌گذار این فیلم آمده است.»
سال دوم دانشکده من
[تصویر: 1942107_161.jpg]
«سال دوم دانشکده من» تازه‌ترین فیلم رسول صدرعاملی در مقام کارگردان بعد از فیلم «در انتظار معجزه» که ۹ سال قبل ساخته شده‌ است. در خلاصه داستان این فیلم آمده است: مهتاب و آوا دانشجویان سال دوم دانشکده هستند که به اتفاق تعدادی دیگر از همکلاسی‌هایشان برای یک سفر چند روزه دانشجویی از تهران به اصفهان می‌روند... .
درباره سرمایه‌گذار «این فیلم به تهیه‌کنندگی مسعود ردایی ساخته می‌شود و درباره سرمایه‌گذاران آن چیزی گفته نشده است.»
حمال طلا
[تصویر: 1942109_240.jpg]
رضا، حمال طلا است. شغلش رساندن طلا و جواهرات از کارگاه به مغازه است. یک روز در مسیر از او دزدی می‌شود و او باید غرامت بپردازد. او از دوستش لویی کمک می‌گیرد اما نوسانات بازار تهران اوضاع او را بدتر می‌کند. «حمال طلا» با نام قبلی «حباب زر» دومین فیلم به کارگردانی و نویسندگی تورج اصلانی است و تهیه‌کنندگی آن را منصور سهراب‌پور به عهده دارد.
درباره سرمایه‌گذار «این فیلم دومین فیلم سهراب‌پور بعد از «آشفتگی» در جشنواره فیلم فجر است اما سرمایه‌گذاران این فیلم فرشته جغتایی و تورج اصلانی هستند.]]> <![CDATA[پنج انیمه ترسناک که شما را دچار کابوس خواهد کرد]]> https://forum.gnsorena.ir/showthread.php?tid=2199 Thu, 29 Nov 2018 12:03:59 +0330 omidrock]]> https://forum.gnsorena.ir/showthread.php?tid=2199 اگر از طرفداران انیمه بخواهید که چند انیمه ترسناک به شما معرفی کنند معمولا چند نام آشنا می‌شنوید: Tokyo Ghoul, Elfen Lied, Death Note و غیره. مشکل اینجاست که هر چند این داستان‌ها از المان‌های ژانر ترس استفاده می‌کنند ولی ترسناک نیستند. حداقل به اندازه انیمه‌های ترسناک واقعی.

پس اگر طالب ژانر ترس هستید با ما همراه باشید تا پنج انیمه ترسناک را به شما معرفی کنیم. در نظر داشته باشید که این انیمه‌ها برای کسانی که مشکلات قلبی دارند اصلا توصیه نمی شود.
Boogiepop Phantom
[تصویر: boogiepop-phantom-1024x576.jpg]
این انیمه ترسناک بر حول موجودی به نام Boogiepop و کسانی که از وجود او آگاه هستند می‌گذرد، موجودی که گفته می‌شود فرشته مرگ است. نیازی نیست قسمت‌های این سریال به ترتیب دیده شود. چون تمام قسمت‌ها حس و حالی  ترسناک داشته و بده و بستان بین شخصیت‌ها در هر قسمت تغییر می‌کند و هر کدام بخش تاریکی از وجود ما را قلقلک می‌دهد. هر لحظه سریال انگار بخشی از کابوس است که مرز بین خیال و واقعیت را شکسته است. مسلما دیدن این انیمه جرات می‌خواهد.
The World of YAMIZUKAN
[تصویر: yamizukan-1024x576.jpg]
حتی در بین انیمه‌های ترسناک هم این سریال جایگاه متفاوتی دارد. این مجموعه گلچینی از داستان‌های مخوف است که هر قسمتش مانند یک اسلاید عکس است که با مداد رنگی کشیده شده و سبک مخصوص خود را دارد. هر داستانش بعد از تمام شدن، در خاطر شما می‌ماند و ترس را زنده نگه می‌دارد. از ماشین‌های خودآگاه تا زنی که در نیمه شب ظاهر و غیب می‌شود. YAMIZUKAN پر از داستان‌های ترسناک و آزار دهنده است که در اتاق تاریک نباید دید.


[تصویر: shiki_00249908-1024x640.jpg]
معمولا خون آشام‌ها نقش منفی در داستان‌های ترسناک دارند. Shiki این تم داستانی را طوری می‌چرخاند که شوکی فراتر از داستان‌های وحشتناک خون‌آشامی معمول می‌دهد. داستانی غیر قابل پیش‌بینی که پر از خیانت، نفرت، خشم و خون و خونریزی که به شما ثابت می‌کند انسان‌ها خطرناک‌ترین هیولاهای دنیا هستند. در همان لحظات اول داستان معلوم می‌شود که حتی خون آشام‌ها هم با وجود قدرت‌های زیادشان زندگی ایده‌آلی ندارند. همین و لحظاتی مشابه شما را جذب سریال می‌کند، مخصوصا وقتی می‌خواهند برای اولین بار خون بخورند.
Paranoia Agent
[تصویر: paranoia-agent-1024x576.jpg]
مرحوم ساتوشی کُن فیلم‌های فانتزی بسیاری ساخته و Paranoia Agent یکی از اولین سریال‌های وی شاهکاری کلاسیک است. این سریال ۱۳ قسمتی داستان زنی جوان است که باعث شروع داستان عامیانه درباره مردی جوان با چوب بیسبال و اسکیت در بین مردم می‌شود. این جوان که به نام بت بوی (پسری با چوب بیسبال) در بین عموم شناخته شده در شهر این زن دست به قتل‌های فجیعی می‌زند. با این‌که این سریال واقعا جزو ژانر وحشت محسوب نمی‌شود و بیشتر به ژانر تعلیق و معما تعلق دارد، ولی با المان‌های روان شناسی و تم‌های ماورا طبیعیش گزینه‌ای سخت برای دیدن در شبی تاریک به تنهایی محسوب می‌شود.
Yamishibai: Japanese Ghost Stories
[تصویر: yamishibai-1024x576.jpg]
داستان‌های قدیمی ترسناک ژاپنی که در Yamishibai نشان داده می‌شوند، جزو وحشتناک‌ترین داستان‌ها در این ژانر هستند. داستان‌های همچون زنی نفرین شده که باید با لکه‌های سیاه روی پوستش که مانند دستی در حال خفه کردن وی هستند مقابله کند، نوار ویدیویی نفرین شده، عروسک خیمه شب بازی که روحی آن را تسخیر کرده و داستان‌های ترسناک دیگری که همگی از شدت ترس خواب را از چشمان شما می‌ربایند. هر قسمت داستانی کوچک و مجزا است که باعث می‌شود در آخر سریال هر بیننده‌ای زیر بهمن ترس و وحشت به خود بلرزد. توصیه می‌شود که این قسمت‌ها را پشت هم در اتاقی تاریک و تنها نبینید.
]]> اگر از طرفداران انیمه بخواهید که چند انیمه ترسناک به شما معرفی کنند معمولا چند نام آشنا می‌شنوید: Tokyo Ghoul, Elfen Lied, Death Note و غیره. مشکل اینجاست که هر چند این داستان‌ها از المان‌های ژانر ترس استفاده می‌کنند ولی ترسناک نیستند. حداقل به اندازه انیمه‌های ترسناک واقعی.

پس اگر طالب ژانر ترس هستید با ما همراه باشید تا پنج انیمه ترسناک را به شما معرفی کنیم. در نظر داشته باشید که این انیمه‌ها برای کسانی که مشکلات قلبی دارند اصلا توصیه نمی شود.
Boogiepop Phantom
[تصویر: boogiepop-phantom-1024x576.jpg]
این انیمه ترسناک بر حول موجودی به نام Boogiepop و کسانی که از وجود او آگاه هستند می‌گذرد، موجودی که گفته می‌شود فرشته مرگ است. نیازی نیست قسمت‌های این سریال به ترتیب دیده شود. چون تمام قسمت‌ها حس و حالی  ترسناک داشته و بده و بستان بین شخصیت‌ها در هر قسمت تغییر می‌کند و هر کدام بخش تاریکی از وجود ما را قلقلک می‌دهد. هر لحظه سریال انگار بخشی از کابوس است که مرز بین خیال و واقعیت را شکسته است. مسلما دیدن این انیمه جرات می‌خواهد.
The World of YAMIZUKAN
[تصویر: yamizukan-1024x576.jpg]
حتی در بین انیمه‌های ترسناک هم این سریال جایگاه متفاوتی دارد. این مجموعه گلچینی از داستان‌های مخوف است که هر قسمتش مانند یک اسلاید عکس است که با مداد رنگی کشیده شده و سبک مخصوص خود را دارد. هر داستانش بعد از تمام شدن، در خاطر شما می‌ماند و ترس را زنده نگه می‌دارد. از ماشین‌های خودآگاه تا زنی که در نیمه شب ظاهر و غیب می‌شود. YAMIZUKAN پر از داستان‌های ترسناک و آزار دهنده است که در اتاق تاریک نباید دید.


[تصویر: shiki_00249908-1024x640.jpg]
معمولا خون آشام‌ها نقش منفی در داستان‌های ترسناک دارند. Shiki این تم داستانی را طوری می‌چرخاند که شوکی فراتر از داستان‌های وحشتناک خون‌آشامی معمول می‌دهد. داستانی غیر قابل پیش‌بینی که پر از خیانت، نفرت، خشم و خون و خونریزی که به شما ثابت می‌کند انسان‌ها خطرناک‌ترین هیولاهای دنیا هستند. در همان لحظات اول داستان معلوم می‌شود که حتی خون آشام‌ها هم با وجود قدرت‌های زیادشان زندگی ایده‌آلی ندارند. همین و لحظاتی مشابه شما را جذب سریال می‌کند، مخصوصا وقتی می‌خواهند برای اولین بار خون بخورند.
Paranoia Agent
[تصویر: paranoia-agent-1024x576.jpg]
مرحوم ساتوشی کُن فیلم‌های فانتزی بسیاری ساخته و Paranoia Agent یکی از اولین سریال‌های وی شاهکاری کلاسیک است. این سریال ۱۳ قسمتی داستان زنی جوان است که باعث شروع داستان عامیانه درباره مردی جوان با چوب بیسبال و اسکیت در بین مردم می‌شود. این جوان که به نام بت بوی (پسری با چوب بیسبال) در بین عموم شناخته شده در شهر این زن دست به قتل‌های فجیعی می‌زند. با این‌که این سریال واقعا جزو ژانر وحشت محسوب نمی‌شود و بیشتر به ژانر تعلیق و معما تعلق دارد، ولی با المان‌های روان شناسی و تم‌های ماورا طبیعیش گزینه‌ای سخت برای دیدن در شبی تاریک به تنهایی محسوب می‌شود.
Yamishibai: Japanese Ghost Stories
[تصویر: yamishibai-1024x576.jpg]
داستان‌های قدیمی ترسناک ژاپنی که در Yamishibai نشان داده می‌شوند، جزو وحشتناک‌ترین داستان‌ها در این ژانر هستند. داستان‌های همچون زنی نفرین شده که باید با لکه‌های سیاه روی پوستش که مانند دستی در حال خفه کردن وی هستند مقابله کند، نوار ویدیویی نفرین شده، عروسک خیمه شب بازی که روحی آن را تسخیر کرده و داستان‌های ترسناک دیگری که همگی از شدت ترس خواب را از چشمان شما می‌ربایند. هر قسمت داستانی کوچک و مجزا است که باعث می‌شود در آخر سریال هر بیننده‌ای زیر بهمن ترس و وحشت به خود بلرزد. توصیه می‌شود که این قسمت‌ها را پشت هم در اتاقی تاریک و تنها نبینید.
]]> <![CDATA[با ۱۵ ابرقهرمان واقعی دنیا آشنا شوید]]> https://forum.gnsorena.ir/showthread.php?tid=2198 Thu, 29 Nov 2018 12:03:08 +0330 omidrock]]> https://forum.gnsorena.ir/showthread.php?tid=2198 سال های بسیاری است که قهرمان های نقاب دار به جامعه بشری کمک می کنند، ولی ها تنها طی چند سال اخیر و پس از انتشار و فراگیری مجلات کمیک است که این قهرمانان به محبوبیت رسیده اند.
البته برخی افراد مانند نویسنده های مجلات کمیک می توانند الهام بخش بزرگی برای دیگران باشند، درحالی که برخی افراد به خاطر شرایط سختی که در گذشته تجربه کرده اند، روحیه ی انسان دوستی فراوان و… ترجیح می دهند که واقعا قهرمان باشند!
این ابر قهرمانان خود را در لباس های مبدل پیچیده، در خیابان ها راه افتاده و به مبارزه با جرم و جنایت و کمک به بی خانمان ها و نیازمندان می پردازند.
جالب است که برخی از این افراد حتی وبسایت و صفحات اجتماعی مخصوص خود را دارند که توسط آن می توانید در صورت نیاز به صورت مستقیم با آن ها تماس بگیرید!!!
همچنین برخی از این پارتیزان ها تیم و متحدان خود را برای مبارزه با جنایت دارند (درست مثل داستان های کمیک !)، در حالی که دیگر قهرمانان بیشتر سعی می کنند هویت خود را مخفی نگه داشته و به تنهایی کار کنند، جالب این که فقط صد ها قهرمان در ایالات متحده زندگی می کنند، ولی در این جا لیستی از 15 تا از جذاب ترین ابرقهرمانان دنیای واقعی تهیه کرده ایم. که با ابرقهرمان های عادی تر شروع شده و با قهرمانانی شبیه به کتاب های کمیک پایان می یابد.

۱۵- کاپیتان ازن
[تصویر: captain-ozone-300x150.jpg]کاپیتان ازن با بقیه ی مبارزان نقاب دار متفاوت است، چرا که کار او مبارزه با جرم و جنایت نیست!
او از محیط زیست مراقبت می کند و مدعی است که از سال 2039 آمده! او نخستین بار در سال 1989 یعنی 18 ماه پیش از پخش سریال پرطرفدار “Captain Planet” مشاهده شد.
از او به عنوان «پدر جنبش ابرقهرمانان واقعی» یاد می شود! کاپیتان ازن طی دهه ی 90 میلادی در کتاب های کمیک، موزیک ویدیو ها، رادیوی محیط زیست، تلویزیون و فیلم های سینمایی حضور داشته است.
وی با تنها قدرت فراطبیعیش (سفر درزمان!) ماموریت اصلی خود بر روی زمین را که جلوگیری از نابودی زمین توسط شرکت های نفتی است شروع کرده، تنها سلاح او نیز توالت فرنگی معروفش است! تلاش های او بر روی انرژی های پاک متمرکز است، کاپیتان ازن گونه های درحال انقراض حیوانات را نجات می دهد و به کودکان و بزرگسالان در مورد انرژی های پاک آموزش می دهد.
۱۴- موش سیاه
[تصویر: black-rat-300x150.jpg]موش سیاه یک ابرقهرمان استرالیایی است که در سیدنی زندگی می کند، او تماما مشکی می پوشد و به خوبی در سایه ها گم می شود!
گفته می شود که لباس او ضد چاقوست و همواره با تجهیزاتی مانند کپسول آتش نشانی، پتو و جعبه کمک های اولیه ظاهر می شود تا به کسانی که نیاز دارند کمک کند.
موش سیاه یک بار به مصاحبه ای تلوزیونی دعوت شده بود که میزبان ها تلاش کردند نقابش را بردارند ولی این اجازه را به آن ها نداد.
گفته می شود که او به هنرهای رزمی اشراف دارد، با این حال همواره تلاش می کند که در خیابان از آن استفاده نکند. او معمولا ابتدا با پلیس تماس می گیرد و تلفن همراهش را مهم ترین اسلحه ی خود می داند.
۱۳-بانوی ارغوان
[تصویر: redbud-woman-300x150.jpg]بانوی ارغوان یکی از معدود قهرمانان نقاب داری است که در آسیا زندگی می کند. به او بواهینیا(نوعی گل)ی پکن نیز می گویند، بانوی ارغوان اکثرا در حال کمک به نیازمندان وفقرای پکن دیده شده.
او معمولا لباس مشکی و چسبان پوشیده و ماسک آبی می زند، حتی در شب های سرد زمستانی پکن!
اعمال ایثارگرانه او معمولا با دوره ی کریسمس مصادف می شود که به بی خانمان ها لباس گرم و غذا می دهد، گویی او به نیازمندان اندکی از شادی زمستانه را می بخشد، البته او از طریق میکروبلاگش با مردم عادی نیز در تماس است و تاکنون بیش از 7000 دنبال کننده پیدا کرده ، البته از طریق این میکروبلاگ به او انتقاد های زیادی نیز می شود و از او پرسیده می شود که هدفش از کمک کردن به دیگران چیست؟ (که البته به نظر سوال عجیبی است که از یک قهرمان بپرسیم! )
متاسفانه چند سالی است که فعالیتی از بانوی ارغوان مشاهده نشده است.
۱۲- زمامدار «THE STATESMAN»
[تصویر: statesman-300x176.jpg]زمامدار
زمام دار یکی از ابرقهرمانان پرفایده ای است که در بیرمینگهام انگلستان زندگی می کند، او در طی روز یک بانکدار است و شب ها تبدیل به یک پارتیزان می شود، ماسک مشکی زده و پرچم انگلستان را می پوشد. و انگار شخصیتی میان یک کمدین و «Captain Britain» (یکی از شخصیت های دنیای مارول) را دارد.
زمام دار در زمان کوتاهی بعد از «Pheonix Jones» که به آن اشاره خواهیم کرد شروع به فعالیت نمود.
او ادعا دارد که تاکنون جلوی چند سرقت و معامله ی مواد مخدر را گرفته است!
زمامدار همواره با بسته ی مبارزه با جنایت شخصی اش که شامل یک دفترچه- چراغ قوه و کیت کمک های اولیه است ظاهر می شود. البته او از 11 سالگی تمرین بکس می کرده و اگر ماجرا به خشونت بکشد آماده خواهد بود، ولی خودش می گوید که معمولا تنها چراغ قوه اش را روی صورت مجرمان می گیرد و دوستانه آن ها را ترسانده و منصرف می کند!
۱۱- اِنتومو «Entomo»
[تصویر: entomo-copy-300x185.jpg]انتومو اولین ابرقهرمان شناخته شده ی ایتالیایی بود، از او با نام «مرد حشره‌ای» نیز یاد می کنند، او با جنایت و توحش مبارزه می کند. و همانند ازن یکی از طرفداران محیط زیست می باشد.
اولین بار که او با لباس مبدل دیده شد مارس 2007 بود، البته او پیشینه ی کمرنگی از فعالیت در سال 2003 نیز دارد.
وی در حال حاضر هم فعالیت می کند و حتی گروه مبارزه با جنایت شخصی خویش را نیز دارد! (گروه تتا).
انتومو در مصاحبه های تلویزیونی زیادی شرکت کرده و حتی گروهی دارد که از او در طی گشت زنی های شبانه اش فیلمبرداری می کنند.
او غالبا لباس سبز و سیاه پوشیده و از لوگویی استفاده می کند که می توان گفت مفهوم «زمانی خاص (احتمالا) در زندگی او» را می رساند.
سلاح های او شامل دو مشت قدرتمند می باشد، چرا که او استاد هنرهای رزمی اسرائیلی است!
۱۰- انتقامجوی شهری (URBAN AVENGER)
[تصویر: UrbanAvenger-224x300.jpg]
انتقامجوی شهری از قهرمان هایی است که در ایالات متحده آمریکا و در شهر سن دیگو زندگی می کند.
او از سال 2010 عضو تیم مبارزه با جنایت و لیگ عدالت می باشد. خود او قربانی یک جنایت بود که مجموعه کمیک های «Kick-Ass» را به عنوان یک الهام در نظر گرفت تا تبدیل به یک ابرقهرمان شود!
انتقامجوی شهری معمولا با لباس سرخ و پاهای فنری خود در خیابان راه می رود که سرعت و طول پرشش را بیشتر می کند. لباس مبدل او همواره در حال ارتقاست، ولی همیشه می توان او را به خاطر ماسک ضد گاز ویژه اش در خیابان تشخیص داد!
او ادعا می کند که توانایی هایش شامل پریدن تا ارتفاع 120 سانتی متری و دویدن با سرعت 32 کیلومتر برساعت می شود. که از آن ها هنگام گشت زنی در خیابان استفاده می کند.
[تصویر: download-1.jpg]
۹- هفت «Seven»
[تصویر: Seven-300x150.jpg]
هفت نیز یکی دیگر از پارتیزان های ایتالیایی است. او اولین بار سال 2014 مشاهده شده ، با لباسی سیاه و سفید و ماسکی شبیه کاراکتر کمیک های «Spawn». او می گوید که نامش استعاره ای از هفت گناه کبیره (و البته مبارزه با آن ها!) می باشد.
او هنگام گشت زنی در خیابان های مولدوا (کشوری در اروپای شرقی) به دنبال مواد فروشان و متجاوزین می گردد و تلاش می کند تا آن ها را متوقف کند.
او همیشه تلاش می کند از هرگونه درگیری پیشگیری کند. با این حال در هنرهای رزمی بسیاری از جمله “کیک بوکسینگ” و “کراو ماگا” (دفاع شخصی اسرائیلی) مهارت دارد!
بر خلاف بسیاری از ابرقهرمان های دیگر او سلاح های خطرناکی از جمله شوریکن (ستاره ی نینجا) و چوب های مبارزه با خود حمل می کند دارد.
جالب این که او حتی جمله ای مخصوص به خود دارد : « من هفت هستم و من قانونم!»
۸- شوالیه مبارز
[تصویر: images.jpg]
شوالیه مبارز یکی دیگر از قهرمانان انگلیسی است. در واقع او جوان ترین آن هاست و در منچستر زندگی می کند.
شوالیه مبارز، مبارزه با جنایت را از سال 2011 شروع کرد، زمانی که تنها 19 سال داشت!
او طی روز یک باغبان و شب ها یک انتقامجو است.
البته او مهارت ویژه ای ندارد، به جز چیزی که خودش آن را: «علاقه ای فراطبیعی به تبدیل جهان به مکانی بهتر» تفسیر می کند.
به گفته ی خود او اکثر اوقات تنها لباس مبدلش برای ترساندن جنایتکاران کافی است.
شوالیه مبارز حتی یک بار برای شهردار شدن کاندیدای شده بود ولی متاسفانه بودجه اش برای این کار کافی نبود.
همسر وی نیز اکنون در لباسی صورتی با او به شب گردی می پردازد و به بانوی شوالیه « Knight Maiden» معروف شده است!
آن ها در سال 2013 صاحب اولین فرزند خود شدند.
[تصویر: knight-warrior-300x150.jpg]
۷- آقای اکستریم « Mr. Xtreme»
[تصویر: mr-xtreme-300x121.jpg]آقای اکستریم
آقای اکستریم نیز یکی دیگر از ابر قهرمانانی است که در ایالات متحده زندگی می کنند، و البته یکی از معروف ترین آن هاست.
او روز ها یک نگهبان امنیتی و طی شب یک ابر قهرمان است. بسیاری از هنرهای رزمی (مانند جوجیتسوی برزیلی) را خودش یاد گرفته، و اکنون شب ها در لباس مبدل خود با خلافکاران مبارزه می کند.
آقای اکستریم همواره با خود یک شوکر، دستبند، و اسپری فلفل حمل می کند.
او در کودکی قربانی تجاوز خانگی و جنایات خشونت باری شده که همین اتفاقات الهام بخش او برای ابرقهرمان شدن بوده‌اند.
آقای اکستریم بنیان گذار گروه (لیگ عدالت اکستریم) می باشد و هویتش همچنان مخفی است.
۶- سوپر باریو (Superbarrio)
[تصویر: superbarrio-300x150.jpg]سوپرباریو-ابرقهرمان مکزیکی
سوپرباریو ابرقهرمانی از مکزیک است که از قهرمان کشتی مکزیک، ال سانتو (El Santo) الهام گرفته است.
لباس مبدل او نیز لباس مشهور سرخ و زرد ال سانتو می باشد. وی یکی از اولین ابرقهرمانان واقعی است که به شهرت رسیدند.
همچنین او به اعمال غیر خشونت‌وار معروف است و ترجیح می دهد از عنوان خود برای سازماندهی اعتراضات مدنی، پتیشن ها و و تقاضاهای مدنی استفاده کند.
این کاراکتر اولین بار در سال 1987 توسط (Asamblea de Barrios) یکی از فعالان مدنی مکزیک ساخته شد.
البته سوپرباریو در سال های 2000 تا 2007 نیز مشاهده شده است، گرچه شخصیت واقعی او هرگز کشف نشد ولی کاراکتر او در بسیاری از کمیک ها و فیلم ها ظاهر شده است.
۵- ارباب افسانه
[تصویر: Master-Legend_1-300x195.jpg]
ارباب افسانه یکی دیگر از ابرقهرمانان دنیای واقعی است که به شهرت رسیده است و در ایالات متحده زندگی می کند.
او به خاطر شخصیت ویژه اش همچنین ایجاد تیمی از ابرقهرمانان به نام تیم عدالت (Team Justice) مشهور شده است.
او همچنین به خاطر کمک به بی خانمان ها و نیازمندان، خرید اسباب بازی برای یتیم خانه ها و کمک به افراد مسن معروف است.
ارباب افسانه اولین بار در 16 سالگی نقاب ابرقهرمان را به چهره زد. در همان دوران نیز نخستین بار در مقاله ای که توسط روزنامه (The Rolling Stone) در مورد فرهنگ ابرقهرمانان واقعی به چاپ رسید مشهور شد.
او مهارت شناخته شده ای در مبارزه ندارد، در عوض اخلاقیات قوی است که اراده ی او را به پیش می راند.
۴- کاپیتان استرالیا
[تصویر: captain-australia-300x150.jpg]کاپیتان استرالیا
کاپیتان استرالیا پارتیزان معروف شهر بیسبورن استرالیاست. لباس مبدل او تا حدی شبیه به کاپیتان امریکا ابرقهرمان معروف کتاب های کمیک است. ولی به جای رنگ های آبی و قرمز شامل رنگ های سبز و زرد (پرچم استرالیا) و یک نماد @ روی سینه می باشد.
او اولین بار فعالیت پارتیزانی خود را در سال2009 آغازنمود.سپس کانال یوتیوب و وب سایت خود را راه اندازی کرد.
او در طول شب های تاریک استرالیا تنها با یک کمربند کاربردی، تلفن همراه و چراغ قوه به مقابله با شر برمی‌خیزد!
کاپیتان استرالیا 4 هدف اصلی دارد که آن ها را در وب سایت خود ذکر کرده: حل کردن جنایات، نشان دادن سطحی از ایده آل های اخلاقی و نهایتا سرگرم کردن و شُکه کردن مردم!
۳- نگهبان تاریکی
[تصویر: dark-guardian-300x156.jpg]
نگهبان تاریکی چندان شبیه بقیه ی ابرقهرمانان واقعی نیست. چراکه او حتی آکادمی پرورش ابرقهرمانان را راه اندازی کرده است.
نام اصلی نگهبان تاریکی «Chris Pollak» می باشد. او خودش را پشت هیچ نقابی پنهان نمی کند.
نگهبان تاریکی مدرسه ی هنرهای رزمی خود را راه انداخته و به کودکان دفاع شخصی قهرمانان را آموزش می دهد!
او به کودکان توضیح می دهد که چگونه با قلدر ها رفتار کنند و چطور به جامعه کمک کنند.
وی فعالیت خود را در جوانی و پس از مرگ مادر بهترین دوستش شروع کرد.
نگهبان تاریکی با گروهی از ابرقهرمانان (New York Initiative) در خیابان های نیویورک گشت می زند و گفته می شود که در طیف وسیعی از هنرهای رزمی از جمله : بوکس، کیکی بوکسینگ، چوب بازی فیلیپینی، دفاع دربرابر چاقو ، کاراته، شوتوکان و کنپو مهارت دارد .
به گفته ی خود نگهبان تاریکی: هدف او این است که هر شخصی قهرمان درون خود را پیدا کند.
۲- سایه ی خرگوش
[تصویر: night-hare-300x150.jpg]
سایه ی خرگوش در سینسیناتی اوهایو زندگی می کند. لباس مبدلی مشکی رنگ و نقابی با صورت خرگوش دارد.
او به کاراته و هنرهای رزمی ترکیبی (MMA) تسلط دارد و معمولا با خود دست بند، شوکر، و یک باتوم تلسکوپی حمل می کند.
او جمله ای مخصوص به خود نیز دارد: “من سایه های سایه ها را می بینم!”
سایه خرگوش معمولا در اجتماع است و تلاش می کند از مردم در برابر مجرمین حفاظت کند. او نیز با دسته ای از قهرمانان دیگر در خیابان گشت می زند و مشهور است که به شهرهای دیگر می رود تا به دیگر ابرقهرمانان کمک کند. دیده شده که سایه ی خرگوش به افراد بی خانمان نیز غذا می دهد.
مشهور است که او در حین کار صدمات بسیاری دیده و حتی یک بار وقتی سعی داشت مانع از وقوع یک سرقت شود کتفش از جا در رفته است. ولی این قهرمان از خود گذشته اجازه نمی دهد که درد او را کنترل کند و بسیار دیده شده که برای کمک به پلیس برخی را دستگیر کند.
۱- فینیکس جونز
[تصویر: phoenixjones-11-300x200.jpg]
احتمالا فینیکس جونز معروف ترین ابرقهرمان در دنیای واقعی می باشد، چرا که او از مبارزان حرفه ای هنرهای رزمی ترکیبی است. او در ابتدا تنها یک ماسک اسکی برای حفاظت از هویتش می گذاشت، ولی از آن موقع تاکنون لباس مبدلش تغییرات بسیاری کرده است. گفته می شود که او تاکنون بیش از 130 خلافکار را دستگیر کرده است!
فینیکس جونز فعالیت خود به عنوان قهرمان را بعد از یک تصادف آغاز کرد. تصادفی که در آن او و پسرش مجروح شده بودند و با این که افراد بسیاری شاهد آن ماجرا بودند ولی هیچ کس هیچ کمکی به آن دو نکرد!
فینیکس جونز نیز با ابرقهرمان واقعی دیگری به نام حکمران بنفش (Purple Reign) ازدواج کرده است!
فینیکس به خاطر زیاده روی در کارش معروف است و جالب این که او حتی یک بار به خاطر حمله با اسپری فلفل به افراد دستگیر و محاکمه شده است.
]]> سال های بسیاری است که قهرمان های نقاب دار به جامعه بشری کمک می کنند، ولی ها تنها طی چند سال اخیر و پس از انتشار و فراگیری مجلات کمیک است که این قهرمانان به محبوبیت رسیده اند.
البته برخی افراد مانند نویسنده های مجلات کمیک می توانند الهام بخش بزرگی برای دیگران باشند، درحالی که برخی افراد به خاطر شرایط سختی که در گذشته تجربه کرده اند، روحیه ی انسان دوستی فراوان و… ترجیح می دهند که واقعا قهرمان باشند!
این ابر قهرمانان خود را در لباس های مبدل پیچیده، در خیابان ها راه افتاده و به مبارزه با جرم و جنایت و کمک به بی خانمان ها و نیازمندان می پردازند.
جالب است که برخی از این افراد حتی وبسایت و صفحات اجتماعی مخصوص خود را دارند که توسط آن می توانید در صورت نیاز به صورت مستقیم با آن ها تماس بگیرید!!!
همچنین برخی از این پارتیزان ها تیم و متحدان خود را برای مبارزه با جنایت دارند (درست مثل داستان های کمیک !)، در حالی که دیگر قهرمانان بیشتر سعی می کنند هویت خود را مخفی نگه داشته و به تنهایی کار کنند، جالب این که فقط صد ها قهرمان در ایالات متحده زندگی می کنند، ولی در این جا لیستی از 15 تا از جذاب ترین ابرقهرمانان دنیای واقعی تهیه کرده ایم. که با ابرقهرمان های عادی تر شروع شده و با قهرمانانی شبیه به کتاب های کمیک پایان می یابد.

۱۵- کاپیتان ازن
[تصویر: captain-ozone-300x150.jpg]کاپیتان ازن با بقیه ی مبارزان نقاب دار متفاوت است، چرا که کار او مبارزه با جرم و جنایت نیست!
او از محیط زیست مراقبت می کند و مدعی است که از سال 2039 آمده! او نخستین بار در سال 1989 یعنی 18 ماه پیش از پخش سریال پرطرفدار “Captain Planet” مشاهده شد.
از او به عنوان «پدر جنبش ابرقهرمانان واقعی» یاد می شود! کاپیتان ازن طی دهه ی 90 میلادی در کتاب های کمیک، موزیک ویدیو ها، رادیوی محیط زیست، تلویزیون و فیلم های سینمایی حضور داشته است.
وی با تنها قدرت فراطبیعیش (سفر درزمان!) ماموریت اصلی خود بر روی زمین را که جلوگیری از نابودی زمین توسط شرکت های نفتی است شروع کرده، تنها سلاح او نیز توالت فرنگی معروفش است! تلاش های او بر روی انرژی های پاک متمرکز است، کاپیتان ازن گونه های درحال انقراض حیوانات را نجات می دهد و به کودکان و بزرگسالان در مورد انرژی های پاک آموزش می دهد.
۱۴- موش سیاه
[تصویر: black-rat-300x150.jpg]موش سیاه یک ابرقهرمان استرالیایی است که در سیدنی زندگی می کند، او تماما مشکی می پوشد و به خوبی در سایه ها گم می شود!
گفته می شود که لباس او ضد چاقوست و همواره با تجهیزاتی مانند کپسول آتش نشانی، پتو و جعبه کمک های اولیه ظاهر می شود تا به کسانی که نیاز دارند کمک کند.
موش سیاه یک بار به مصاحبه ای تلوزیونی دعوت شده بود که میزبان ها تلاش کردند نقابش را بردارند ولی این اجازه را به آن ها نداد.
گفته می شود که او به هنرهای رزمی اشراف دارد، با این حال همواره تلاش می کند که در خیابان از آن استفاده نکند. او معمولا ابتدا با پلیس تماس می گیرد و تلفن همراهش را مهم ترین اسلحه ی خود می داند.
۱۳-بانوی ارغوان
[تصویر: redbud-woman-300x150.jpg]بانوی ارغوان یکی از معدود قهرمانان نقاب داری است که در آسیا زندگی می کند. به او بواهینیا(نوعی گل)ی پکن نیز می گویند، بانوی ارغوان اکثرا در حال کمک به نیازمندان وفقرای پکن دیده شده.
او معمولا لباس مشکی و چسبان پوشیده و ماسک آبی می زند، حتی در شب های سرد زمستانی پکن!
اعمال ایثارگرانه او معمولا با دوره ی کریسمس مصادف می شود که به بی خانمان ها لباس گرم و غذا می دهد، گویی او به نیازمندان اندکی از شادی زمستانه را می بخشد، البته او از طریق میکروبلاگش با مردم عادی نیز در تماس است و تاکنون بیش از 7000 دنبال کننده پیدا کرده ، البته از طریق این میکروبلاگ به او انتقاد های زیادی نیز می شود و از او پرسیده می شود که هدفش از کمک کردن به دیگران چیست؟ (که البته به نظر سوال عجیبی است که از یک قهرمان بپرسیم! )
متاسفانه چند سالی است که فعالیتی از بانوی ارغوان مشاهده نشده است.
۱۲- زمامدار «THE STATESMAN»
[تصویر: statesman-300x176.jpg]زمامدار
زمام دار یکی از ابرقهرمانان پرفایده ای است که در بیرمینگهام انگلستان زندگی می کند، او در طی روز یک بانکدار است و شب ها تبدیل به یک پارتیزان می شود، ماسک مشکی زده و پرچم انگلستان را می پوشد. و انگار شخصیتی میان یک کمدین و «Captain Britain» (یکی از شخصیت های دنیای مارول) را دارد.
زمام دار در زمان کوتاهی بعد از «Pheonix Jones» که به آن اشاره خواهیم کرد شروع به فعالیت نمود.
او ادعا دارد که تاکنون جلوی چند سرقت و معامله ی مواد مخدر را گرفته است!
زمامدار همواره با بسته ی مبارزه با جنایت شخصی اش که شامل یک دفترچه- چراغ قوه و کیت کمک های اولیه است ظاهر می شود. البته او از 11 سالگی تمرین بکس می کرده و اگر ماجرا به خشونت بکشد آماده خواهد بود، ولی خودش می گوید که معمولا تنها چراغ قوه اش را روی صورت مجرمان می گیرد و دوستانه آن ها را ترسانده و منصرف می کند!
۱۱- اِنتومو «Entomo»
[تصویر: entomo-copy-300x185.jpg]انتومو اولین ابرقهرمان شناخته شده ی ایتالیایی بود، از او با نام «مرد حشره‌ای» نیز یاد می کنند، او با جنایت و توحش مبارزه می کند. و همانند ازن یکی از طرفداران محیط زیست می باشد.
اولین بار که او با لباس مبدل دیده شد مارس 2007 بود، البته او پیشینه ی کمرنگی از فعالیت در سال 2003 نیز دارد.
وی در حال حاضر هم فعالیت می کند و حتی گروه مبارزه با جنایت شخصی خویش را نیز دارد! (گروه تتا).
انتومو در مصاحبه های تلویزیونی زیادی شرکت کرده و حتی گروهی دارد که از او در طی گشت زنی های شبانه اش فیلمبرداری می کنند.
او غالبا لباس سبز و سیاه پوشیده و از لوگویی استفاده می کند که می توان گفت مفهوم «زمانی خاص (احتمالا) در زندگی او» را می رساند.
سلاح های او شامل دو مشت قدرتمند می باشد، چرا که او استاد هنرهای رزمی اسرائیلی است!
۱۰- انتقامجوی شهری (URBAN AVENGER)
[تصویر: UrbanAvenger-224x300.jpg]
انتقامجوی شهری از قهرمان هایی است که در ایالات متحده آمریکا و در شهر سن دیگو زندگی می کند.
او از سال 2010 عضو تیم مبارزه با جنایت و لیگ عدالت می باشد. خود او قربانی یک جنایت بود که مجموعه کمیک های «Kick-Ass» را به عنوان یک الهام در نظر گرفت تا تبدیل به یک ابرقهرمان شود!
انتقامجوی شهری معمولا با لباس سرخ و پاهای فنری خود در خیابان راه می رود که سرعت و طول پرشش را بیشتر می کند. لباس مبدل او همواره در حال ارتقاست، ولی همیشه می توان او را به خاطر ماسک ضد گاز ویژه اش در خیابان تشخیص داد!
او ادعا می کند که توانایی هایش شامل پریدن تا ارتفاع 120 سانتی متری و دویدن با سرعت 32 کیلومتر برساعت می شود. که از آن ها هنگام گشت زنی در خیابان استفاده می کند.
[تصویر: download-1.jpg]
۹- هفت «Seven»
[تصویر: Seven-300x150.jpg]
هفت نیز یکی دیگر از پارتیزان های ایتالیایی است. او اولین بار سال 2014 مشاهده شده ، با لباسی سیاه و سفید و ماسکی شبیه کاراکتر کمیک های «Spawn». او می گوید که نامش استعاره ای از هفت گناه کبیره (و البته مبارزه با آن ها!) می باشد.
او هنگام گشت زنی در خیابان های مولدوا (کشوری در اروپای شرقی) به دنبال مواد فروشان و متجاوزین می گردد و تلاش می کند تا آن ها را متوقف کند.
او همیشه تلاش می کند از هرگونه درگیری پیشگیری کند. با این حال در هنرهای رزمی بسیاری از جمله “کیک بوکسینگ” و “کراو ماگا” (دفاع شخصی اسرائیلی) مهارت دارد!
بر خلاف بسیاری از ابرقهرمان های دیگر او سلاح های خطرناکی از جمله شوریکن (ستاره ی نینجا) و چوب های مبارزه با خود حمل می کند دارد.
جالب این که او حتی جمله ای مخصوص به خود دارد : « من هفت هستم و من قانونم!»
۸- شوالیه مبارز
[تصویر: images.jpg]
شوالیه مبارز یکی دیگر از قهرمانان انگلیسی است. در واقع او جوان ترین آن هاست و در منچستر زندگی می کند.
شوالیه مبارز، مبارزه با جنایت را از سال 2011 شروع کرد، زمانی که تنها 19 سال داشت!
او طی روز یک باغبان و شب ها یک انتقامجو است.
البته او مهارت ویژه ای ندارد، به جز چیزی که خودش آن را: «علاقه ای فراطبیعی به تبدیل جهان به مکانی بهتر» تفسیر می کند.
به گفته ی خود او اکثر اوقات تنها لباس مبدلش برای ترساندن جنایتکاران کافی است.
شوالیه مبارز حتی یک بار برای شهردار شدن کاندیدای شده بود ولی متاسفانه بودجه اش برای این کار کافی نبود.
همسر وی نیز اکنون در لباسی صورتی با او به شب گردی می پردازد و به بانوی شوالیه « Knight Maiden» معروف شده است!
آن ها در سال 2013 صاحب اولین فرزند خود شدند.
[تصویر: knight-warrior-300x150.jpg]
۷- آقای اکستریم « Mr. Xtreme»
[تصویر: mr-xtreme-300x121.jpg]آقای اکستریم
آقای اکستریم نیز یکی دیگر از ابر قهرمانانی است که در ایالات متحده زندگی می کنند، و البته یکی از معروف ترین آن هاست.
او روز ها یک نگهبان امنیتی و طی شب یک ابر قهرمان است. بسیاری از هنرهای رزمی (مانند جوجیتسوی برزیلی) را خودش یاد گرفته، و اکنون شب ها در لباس مبدل خود با خلافکاران مبارزه می کند.
آقای اکستریم همواره با خود یک شوکر، دستبند، و اسپری فلفل حمل می کند.
او در کودکی قربانی تجاوز خانگی و جنایات خشونت باری شده که همین اتفاقات الهام بخش او برای ابرقهرمان شدن بوده‌اند.
آقای اکستریم بنیان گذار گروه (لیگ عدالت اکستریم) می باشد و هویتش همچنان مخفی است.
۶- سوپر باریو (Superbarrio)
[تصویر: superbarrio-300x150.jpg]سوپرباریو-ابرقهرمان مکزیکی
سوپرباریو ابرقهرمانی از مکزیک است که از قهرمان کشتی مکزیک، ال سانتو (El Santo) الهام گرفته است.
لباس مبدل او نیز لباس مشهور سرخ و زرد ال سانتو می باشد. وی یکی از اولین ابرقهرمانان واقعی است که به شهرت رسیدند.
همچنین او به اعمال غیر خشونت‌وار معروف است و ترجیح می دهد از عنوان خود برای سازماندهی اعتراضات مدنی، پتیشن ها و و تقاضاهای مدنی استفاده کند.
این کاراکتر اولین بار در سال 1987 توسط (Asamblea de Barrios) یکی از فعالان مدنی مکزیک ساخته شد.
البته سوپرباریو در سال های 2000 تا 2007 نیز مشاهده شده است، گرچه شخصیت واقعی او هرگز کشف نشد ولی کاراکتر او در بسیاری از کمیک ها و فیلم ها ظاهر شده است.
۵- ارباب افسانه
[تصویر: Master-Legend_1-300x195.jpg]
ارباب افسانه یکی دیگر از ابرقهرمانان دنیای واقعی است که به شهرت رسیده است و در ایالات متحده زندگی می کند.
او به خاطر شخصیت ویژه اش همچنین ایجاد تیمی از ابرقهرمانان به نام تیم عدالت (Team Justice) مشهور شده است.
او همچنین به خاطر کمک به بی خانمان ها و نیازمندان، خرید اسباب بازی برای یتیم خانه ها و کمک به افراد مسن معروف است.
ارباب افسانه اولین بار در 16 سالگی نقاب ابرقهرمان را به چهره زد. در همان دوران نیز نخستین بار در مقاله ای که توسط روزنامه (The Rolling Stone) در مورد فرهنگ ابرقهرمانان واقعی به چاپ رسید مشهور شد.
او مهارت شناخته شده ای در مبارزه ندارد، در عوض اخلاقیات قوی است که اراده ی او را به پیش می راند.
۴- کاپیتان استرالیا
[تصویر: captain-australia-300x150.jpg]کاپیتان استرالیا
کاپیتان استرالیا پارتیزان معروف شهر بیسبورن استرالیاست. لباس مبدل او تا حدی شبیه به کاپیتان امریکا ابرقهرمان معروف کتاب های کمیک است. ولی به جای رنگ های آبی و قرمز شامل رنگ های سبز و زرد (پرچم استرالیا) و یک نماد @ روی سینه می باشد.
او اولین بار فعالیت پارتیزانی خود را در سال2009 آغازنمود.سپس کانال یوتیوب و وب سایت خود را راه اندازی کرد.
او در طول شب های تاریک استرالیا تنها با یک کمربند کاربردی، تلفن همراه و چراغ قوه به مقابله با شر برمی‌خیزد!
کاپیتان استرالیا 4 هدف اصلی دارد که آن ها را در وب سایت خود ذکر کرده: حل کردن جنایات، نشان دادن سطحی از ایده آل های اخلاقی و نهایتا سرگرم کردن و شُکه کردن مردم!
۳- نگهبان تاریکی
[تصویر: dark-guardian-300x156.jpg]
نگهبان تاریکی چندان شبیه بقیه ی ابرقهرمانان واقعی نیست. چراکه او حتی آکادمی پرورش ابرقهرمانان را راه اندازی کرده است.
نام اصلی نگهبان تاریکی «Chris Pollak» می باشد. او خودش را پشت هیچ نقابی پنهان نمی کند.
نگهبان تاریکی مدرسه ی هنرهای رزمی خود را راه انداخته و به کودکان دفاع شخصی قهرمانان را آموزش می دهد!
او به کودکان توضیح می دهد که چگونه با قلدر ها رفتار کنند و چطور به جامعه کمک کنند.
وی فعالیت خود را در جوانی و پس از مرگ مادر بهترین دوستش شروع کرد.
نگهبان تاریکی با گروهی از ابرقهرمانان (New York Initiative) در خیابان های نیویورک گشت می زند و گفته می شود که در طیف وسیعی از هنرهای رزمی از جمله : بوکس، کیکی بوکسینگ، چوب بازی فیلیپینی، دفاع دربرابر چاقو ، کاراته، شوتوکان و کنپو مهارت دارد .
به گفته ی خود نگهبان تاریکی: هدف او این است که هر شخصی قهرمان درون خود را پیدا کند.
۲- سایه ی خرگوش
[تصویر: night-hare-300x150.jpg]
سایه ی خرگوش در سینسیناتی اوهایو زندگی می کند. لباس مبدلی مشکی رنگ و نقابی با صورت خرگوش دارد.
او به کاراته و هنرهای رزمی ترکیبی (MMA) تسلط دارد و معمولا با خود دست بند، شوکر، و یک باتوم تلسکوپی حمل می کند.
او جمله ای مخصوص به خود نیز دارد: “من سایه های سایه ها را می بینم!”
سایه خرگوش معمولا در اجتماع است و تلاش می کند از مردم در برابر مجرمین حفاظت کند. او نیز با دسته ای از قهرمانان دیگر در خیابان گشت می زند و مشهور است که به شهرهای دیگر می رود تا به دیگر ابرقهرمانان کمک کند. دیده شده که سایه ی خرگوش به افراد بی خانمان نیز غذا می دهد.
مشهور است که او در حین کار صدمات بسیاری دیده و حتی یک بار وقتی سعی داشت مانع از وقوع یک سرقت شود کتفش از جا در رفته است. ولی این قهرمان از خود گذشته اجازه نمی دهد که درد او را کنترل کند و بسیار دیده شده که برای کمک به پلیس برخی را دستگیر کند.
۱- فینیکس جونز
[تصویر: phoenixjones-11-300x200.jpg]
احتمالا فینیکس جونز معروف ترین ابرقهرمان در دنیای واقعی می باشد، چرا که او از مبارزان حرفه ای هنرهای رزمی ترکیبی است. او در ابتدا تنها یک ماسک اسکی برای حفاظت از هویتش می گذاشت، ولی از آن موقع تاکنون لباس مبدلش تغییرات بسیاری کرده است. گفته می شود که او تاکنون بیش از 130 خلافکار را دستگیر کرده است!
فینیکس جونز فعالیت خود به عنوان قهرمان را بعد از یک تصادف آغاز کرد. تصادفی که در آن او و پسرش مجروح شده بودند و با این که افراد بسیاری شاهد آن ماجرا بودند ولی هیچ کس هیچ کمکی به آن دو نکرد!
فینیکس جونز نیز با ابرقهرمان واقعی دیگری به نام حکمران بنفش (Purple Reign) ازدواج کرده است!
فینیکس به خاطر زیاده روی در کارش معروف است و جالب این که او حتی یک بار به خاطر حمله با اسپری فلفل به افراد دستگیر و محاکمه شده است.
]]> <![CDATA[نقد فیلم The Nun - راهبه]]> https://forum.gnsorena.ir/showthread.php?tid=2196 Tue, 27 Nov 2018 14:48:30 +0330 omidrock]]> https://forum.gnsorena.ir/showthread.php?tid=2196 [تصویر: 31af5d1c-b435-40a8-ab66-6ce57626fda6.jpg]

فیلم ترسناک The Nun، جدیدترین قسمت از دنیای سینمایی The Conjuring، غیرضروری‌ترین و ضعیف‌ترین فیلمِ این مجموعه هم است. همراه نقد زومجی باشید.


«راهبه» (The Nun)، جدیدترین فیلم دنیای سینمایی «احضار» با جمله‌‌‌ی مرموزی آغاز می‌شود که به همان اندازه که درباره‌ی کاراکترهایش صدق می‌کند، به همان اندازه هم هشداری برای تماشاگرانِ این فیلم است؛ دو راهبه‌ در راهروهای یک قلعه‌ی قرون وسطایی دوان دوان و با ترس و لرز در حال حرکت به سمتِ اتاقی هستند که روی در آن به زبان لاتین به شکل کج و کوله‌ای نوشته شده است: «خدا اینجا به پایان می‌رسد». ظاهرا آنسوی این در، در عمقِ تاریکی نادیدنی اتاق، شیطانی حضور دارد که در جستجوی بدنی برای تسخیر کردن است. خیلی زود هشداری که روی در نوشته شده بود، به حقیقت تبدیل می‌شود: این خواهران روحانی به محض باز کردنِ در، یا به‌طرز خشنی کشته می‌شوند یا برای فرار از دستِ شیطان به سرنوشتِ مرگباری دچار می‌شوند. به این سکانس افتتاحیه اما می‌توان از زاویه‌ای فرامتنی هم نگاه کرد. انگار کورین هاردی در مقام کارگردان به‌طور ناخودآگاه و کمپانی برادران وارنر به عنوان تهیه‌کننده با خودآگاهی کامل، با این سکانس، استعاره‌ای تصویری از بلایی که این فیلم سرِ دنیای سینمایی «احضار»(The Conjuring) آورده است ساخته‌اند. انگار هشداری که روی در نوشته شده در واقع این است: «دنیای سینمایی احضار اینجا به پایان می‌رسد». این مجموعه فیلم‌ها تا وقتی در امنیت قرار خواهند داشت که آن درِ نفرین‌شده بسته بماند. ولی کِی استودیوهای هالیوودی به چنین هشدارهایی اهمیت داده بودند که این دومی‌اش باشد. پس آنها در را باز می‌کنند، شیطان را آزاد می‌کنند و موجبِ سلاخی حوصله‌سربرِ این مجموعه می‌شوند که در طول این فیلم شاهدش هستیم. شاید بتوان آن هشدار را به شکل دیگری هم خواند: «این فیلم اینجا به پایان می‌رسد». و باز دوباره این هشدار هم به حقیقت تبدیل می‌شود؛ پنج دقیقه بعد از آغاز فیلم، هر چیزی که لازم باشد را دیده‌اید. ادامه‌ی اینفیلم ترسناک همچون کپی‌-پیستِ پنج دقیقه‌ی ابتدایی‌اش در یک ساعت و ۳۰ دقیقه‌ی آینده است. وقتی استودیوهای هالیوودی ناگهان خودشان را در اختیارِ مجموعه‌ای پرطرفدار و سودآور پیدا می‌کنند خیلی طول نمی‌کشد تا درِ اتاقی که تمام حرص و طمع‌هایشان و تمام تصمیماتِ کلیشه‌ای تهیه‌کنندگانِ هالیوودی را در آن محبوس کرده بودند باز کنند و همه‌ی آن نیروهای شرور و نابودگر را آزاد کنند. و «راهبه» مثالِ بارز این اتفاق است.

[تصویر: b60d362e-806d-4ce1-bd53-3c8d116188ec.jpg]

بالاخره برادران وارنر با مجموعه‌ی «احضار» به‌طور ناگهانی به چیزی دست پیدا کرد تا حالا هیچکس در دنیای پسا-دنیای سینمایی مارول موفق به انجام آن نشده است. «احضار» تنها مجموعه‌ای است که موفق شده فرمولِ دنیاسازی‌ مشترکِ مارول را به درستی اجرا کند. مجموعه‌ای که بعد از پنچ فیلم به بیش از یک میلیارد دلار فروش جهانی از مجموعا ۴۰ میلیون دلار بودجه دست پیدا کرده است و به چنان برندی تبدیل شده که فیلم به فیلم روندِ صعودی‌اش را حفظ کرده و آن‌قدر قابل‌اطمینان و شناخته‌شده است که «راهبه» حالا برخلافِ تمام نقدهایی که آن را «بدترین فیلم مجموعه» می‌خواندند، به پرفروش‌ترین فیلم مجموعه تبدیل شد. احتمالا مردم برای فیلم بعدی، کمی از اعتمادشان را از دست خواهند داد و فازِ مثبت یا منفی نقدهای قسمت بعدی تاثیر بیشتری در تصمیم‌گیری‌شان خواهد داشت. و درست همان‌طور که دنیای سینمایی مارول، ابرقهرمانان مختلفش را برای ساختِ فیلم‌های اسپین‌آف انتخاب می‌کند، درست همان‌طور که بلک پنتر بعد از معرفی شدن در «کاپیتان آمریکا: جنگ داخلی»، فیلم مستقلِ خودش را دریافت کرد، برادران وانر هم با این مجموعه چنین روندی را پیش گرفته است. اولین فیلم «احضار» شامل حضور کوتاهِ عروسکی با چشمانِ گرد و مُرده‌ی خیره‌ای به اسم آنابل می‌شد که بعدا به ستاره‌ی اصلی «آنابل» و «آنابل: خلقت» (Annabelle: Creation) تبدیل شد. و به‌یادماندنی‌ترین صحنه‌ی «احضار ۲» هم که بیشتر از خط داستانی اصلی فیلم در ذهنِ تماشاگرانش حک شده است، معرفی گذرا اما کوبنده‌ی یک راهبه‌ی شیطانی به اسم «وَلک» بود؛ لورین وارن (ورا فارمیگا) که حکم کاراگاهِ امور ماوراطبیعه را دارد، در اتاقِ مطالعه‌ی شوهرش تنها است که مورد آزار و اذیتِ یک راهبه‌ی شیطانی که شوهرش، نقاشی آن را با توجه به کابوسی که دیده است کشیده است و از دیوارِ اتاقش آویزان کرده است قرار می‌گیرد؛ در ابتدا به نظر می‌رسد چشم‌های زرد و پوسیده و مُرده‌ اما تیز و بُرنده‌ی صاحبِ نقاشی، حرکتِ لورین را در اتاق دنبال می‌کند. تا اینکه ناگهان سایه‌ای متحرک روی دیوار، از درونِ قاب عکس به فضای سه‌بعدی بیرون قدم می‌گذارد و به سمتِ قربانی‌اش هجوم می‌آورد. نتیجه سکانسی است که با استفاده از نورپردازی اصولی (هاله‌ای از چهره‌ی نقاشی‌شده‌‌ی راهبه در سایه‌ها)، حرکاتِ دوربین (نگه داشتن نقاشی در قاب به عنوان چیزی که همیشه باید حواس‌مان بهش باشد و بعد خارج کردن آن که مثل گرفتنِ تنها دفاعِ تماشاگر از او می‌ماند)، تدوینِ دقیقی که دید ما را به شخصیت اصلی‌اش محدود می‌کند و البته بازی فارمیگا که در واکنشِ نشان دادنِ به عنصر ترس، بازی تونی کولت از «موروثی» (Hereditary) را به یاد می‌آورد، به ست‌پیسی تبدیل شد که این راهبه‌ی شیطانی را در عرضِ چهار دقیقه، به آنتاگونیستِ نمادینِ دنیای «احضار»، به تانوسِ این دنیا تبدیل کرد.

[تصویر: 984286c8-4e31-4729-8709-0c21ac0ffebe.jpg]

اگر از «آنابل» که یکی از آن اسپین‌آف‌‌های سرسری گرفته شده که استودیوها ساخت آنها را به‌طور اتوماتیک و چشم بسته بعد از فیلم موفق قبلی اعلام می‌کنند فاکتور بگیریم، مجموعه‌ی «احضار» همیشه کیفیتِ خودشان را در حد قابل‌قبولی حفظ کرده‌اند. دو قسمتِ اصلی «احضار» به لطف جیمز وان خودش را به عنوان سردمدارِ بلاک‌باسترهای ترسناک معرفی کرد و «آنابل: خلقت» هم با وجود عدم خلاقیت و کیفیتِ ضعیفش نسبت به فیلم‌های اصلی، به لطف کارگردانِ جدیدش، پیشرفت قابل‌توجه‌ای در مقایسه با قسمت اولِ افتضاحش بود. ولی «راهبه» اولین فیلم مجموعه بعد از بدل شدن به یکی از برندهای اصلی برادران وانر است که چنین فیلمِ بی‌سرپرست و بی‌سروته‌ای از آب در آمده است. دنبال کردنِ فرمول مارول اما همیشه هم خوب نیست. شاید وارنر با این مجموعه در ساختِ فیلم‌های مستقلی که هرکسی بدون اطلاع از قسمت قبلی می‌تواند به تماشای فیلم جدید بنشیند، در زمینه‌ی تزریقِ کاراکترهای فیلم‌های آینده در فیلم فعلی بدون از حرکت نگه داشتنِ خط داستانی اصلی (برخلاف صحنه‌ی معرفی ابرقهرمانان آینده در «بتمن علیه سوپرمن») و در ارائه‌ی فیلم‌هایی که روی پای خودشان می‌ایستند، درس‌های خوبی از موفقیتِ مارول یاد گرفته باشد، ولی همزمان یکی از بدترینِ خصوصیاتِ مارول را هم تقلید کرده است: مقاومت در مقابل تغییر و نوآوری و پوست انداختنِ فرمول داستانگویی‌ و کارگردانی‌شان. یا به عبارت دیگر، تلاش آنها برای حفظ هویتشان به عنوان یک مجموعه‌ی دنباله‌دار، به مجموعه‌ای منجر شده که هویتشان، بی‌هویت‌بودنشان است.

اگر بزرگ‌ترین مشکلِ «آنابل: خلقت» این بود که به چیزی که بود راضی بود، علاقه‌ای به قدم گذاشتن به فراتر از محدوده‌ی «متوسط» نداشت و حکم گردهمایی تمام چیزهایی که در فیلم‌های قبلی مجموعه به شکل بهتری دیده بودیم را داشت، «راهبه» نه تنها این روند را به شکل شدیدتری ادامه می‌دهد، بلکه حداقل در اجرای دوباره‌ همان پلات پوینت‌ها و ست‌پیس‌هایی که دیگر به فرط تکرار رسیده‌اند هم موفق نیست. اگر «آنابل: خلقت» یک فیلم قابل‌پیش‌بینی اما خوش‌ساخت بود، «راهبه» با پافشاری روی تکرار فرمولِ داستانگویی این مجموعه، با افزایشِ مقدار قابل‌پیش‌بینی‌بودن فیلم قبلی، در اجرایشان هم شکست‌خورده است. «راهبه» حکم «جاستیس لیگ» این مجموعه را دارد؛ فیلمی که فقط نسخه‌ی دسته سوم جنس اصلی («اونجرز») نبود، بلکه در دنیای متحول‌شده‌ی فیلم‌های ابرقهرمانی، متعلق به مکتبی کهنه‌شده و از دور خارج شده هم بود. دومین چیزی که این مجموعه در تقلید از سیستمِ مارول دچار سوءبرداشت شده، اسپین‌آف‌سازی از روی کاراکترهای ترسناکِ فرعی هر قسمت است. مسئله این است که عروسک آنابل و راهبه‌ی شیطانی با بلک پنتر و مرد عنکبوتی فرق می‌کنند؛ این کاراکترها در دو دسته‌ی کاملا متفاوت قرار می‌گیرند که رفتارِ متفاوتی را می‌طلبند. بلک پنترها و مرد عنکبوتی‌ها در حالی به عنوان پروتاگونیست‌های یک فیلم ابرقهرمانی، به فیلم‌های مستقل خودشان نیاز دارند که شخصیت‌های ترسناک اصولا هرچه ناشناخته‌تر باقی بمانند، تاثیرگذارتر هستند.

[تصویر: 19c97947-9924-4828-9966-ebdce7d54ab5.jpg]

بنابراین اگرچه روی کاغذ اختصاص دادنِ یک فیلم کامل به ترسناک‌ترین عنصرِ «احضار ۲» هیجان‌انگیز به نظر می‌رسد. ولی در عمل بدترین تصمیمی است که برای ساختِ این فیلم می‌شد گرفت. و وقتی ساختمانِ یک فیلم از اول روی یک اشتباه بنا شده باشد، معلوم است که تا انتها کج و کوله و متزلزل بالا خواهد رفت. بزرگ‌ترین وحشت، وحشتی است که از ناشناختگی سرچشمه می‌گیرد. چون به محض اینکه ما بتوانیم یک راز را توضیح بدهیم، به محض اینکه سرچشمه‌اش را کشف کنیم، بهتر می‌توانیم آن را درک کنیم، بهتر می‌توانیم در مقابلش دفاع کنیم و به جای زُل زدن به ورطه‌ای تاریک، حداقلِ چهره‌ای برای دیدن داریم. به خاطر همین است که برخی از بهترین فیلم‌های ترسناکِ تاریخ مثل «درخشش»، «موجود» و «هالووین» به کلاسیک‌های این ژانر تبدیل شده‌اند. به خاطر همین است که بعد از تمام این سال‌ها، هنوز به توضیحِ قاطعانه‌ای درباره‌ی هتل اورلوک نرسیده‌ایم، پایان‌بندی بازِ «موجود» پرونده‌ی بحث و گفتگو درباره‌ی سرنوشت کاراکترهایش را باز گذاشته و از ماهیتِ چیزی که پشتِ نقاب سفید مایکل مایرز حضور دارد چیزی نمی‌دانیم. به خاطر همین است که این فیلم‌ها ذهنِ طرفدارانشان را بعد از این همه سال مشغول نگه داشته‌اند. آنها فیلم‌هایی هستند که آن‌قدر به تماشاگرانشان سرنخ و آدرس می‌دهند که راهشان را به سوی مرکز هزارتو پیدا کنند، ولی خارج شدن از آن را به خودشان واگذار می‌کنند؛ کاری که «راهبه» انجام می‌دهد مثل این است که یک فیلم مستقل براساس مردی در لباسِ سگ از «درخشش» یا دنباله‌ای براساس بچه‌ی رزمری از انتهای «بچه‌ی رزمری» ساخته شود. یا فیلمی ساخته شود که به گذشته‌ی کاراکتر کاترین کینر از «برون بیرون» در دوران حضورش در مدرسه‌ی آموزش هیپنوتیزم می‌پردازد. البته که همیشه توضیحِ دادن ریشه‌ی هیولا اشتباه نیست. اما فقط در صورتی که آن را با وحشتی بزرگ‌تر از ناشناختگی یا به همان اندازه بزرگ جایگزین کنید. استیون کینگ در رُمان «آن» (It)، در عین توضیح دادن تاریخِ پنی‌وایز دلقک، از قتل‌عام‌ها و چرخه‌ی خشونتی پرده برمی‌دارد که به قرن‌ها قبل بازمی‌گردد. یا ریدلی اسکات با «پرومتئوس» و «بیگانه: کاوننت»، در کنار پرده‌برداری از ماهیتِ زنومورف‌ها، این وحشتِ را جایگزین چیزی جدید می‌کند: چه می‌شود اگر یک تمدنِ دیگر، خالقِ انسان باشد. او با افشای اینکه یک اندروید، خالقِ زنومورف‌هاست، خود انسان‌ها را به منشا وحشتِ کیهانی‌اش تبدیل می‌کند. اما خب، خبری از هیچکدام از این نوع داستانگویی‌های باظرافت و تامل‌برانگیز در «راهبه» نیست. در واقع پس‌زمینه‌ای که این فیلم برای ولک در نظر گرفته است آن‌قدر تخت است که در حد یک فلش‌بک سی ثانیه‌ای قابل‌جمع‌بندی بود و نیاز نبود تا یک فیلم کامل به آن اختصاص داده شود تا در این میان، اُبهت و خوفناکی این شخصیت هم با به تصویر کشیده شدن بیش از اندازه و شلخته‌اش از بین برود.

اگرچه روی کاغذ اختصاص دادنِ یک فیلم کامل به ترسناک‌ترین عنصرِ «احضار ۲» هیجان‌انگیز به نظر می‌رسد. ولی در عمل بدترین تصمیم است
«راهبه» در اواسط دهه‌ی پنجاه در روستای دورافتاده‌ای در رومانی جریان دارد. چند ماه بعد از اینکه راهبه‌ی کلیسای تاریخی این روستا، بعد از روبه‌رو شدن با ولک خودکشی می‌کند، پدر برک (دمیان بیچیر) توسط واتیکان مامور می‌شود تا این واقعه را بررسی کند و خواهر آیرین (تایسا فارمیگا) را هم به عنوان کسی که آن منطقه را می‌شناسد همراه خودش ببرد؛ هرچند خود آیرین ادعا می‌کند که هرگز آنجا نبوده است. راهنمای آنها یک مهاجر فرانسوی/کانادایی به اسم فرنچی (جوناس بلوکت) است که جسدِ حلق‌آویزِ راهبه را پیدا کرده بود. یکی از نکات برتر «احضار»ها و چیزی که جلوی تبدیل شدن آنها به فیلم‌هایی بهتر را می‌گیرد، شخصیت‌پردازی‌شان است. این فیلم‌ها بویی از شخصیت‌پردازی عمیق و قوس‌های شخصیتی منحصربه‌فرد نبرده‌اند؛ یکی از اعضای یک خانواده توسط روحی خبیث تسخیر می‌شود و بعد سروکله‌ی زوج وارن برای بازرسی خانه و جن‌گیری پیدا می‌شود. این فیلم‌ها بیش از اینکه با درگیری‌های درونی کاراکترهایشان کار داشته باشند، فیلم‌های حادثه‌محوری هستند. این جلوی «احضار»ها از بدل شدن به چیزی فراتر از بلاک‌باسترهای خوب هالیوودی را گرفته، ولی این کمبود هیچ‌وقت به‌طور مستقیم به یکی از نکاتِ منفی مجموعه هم تبدیل نشده است؛ مخصوصا با توجه به اینکه زوجِ پاتریک ویلسون و ورا فارمیگا به لطف این دو بازیگر به قهرمانانِ دوست‌داشتنی‌ای تبدیل می‌شوند که تقلاهای روحی و روانی‌شان با نیروهای شیطانی را قابل‌لمس می‌کنند. شاید جای خالی‌ بحران‌های درونی احساس شود، اما عدم وجودشان، فیلم را زخمی هم نمی‌کند. شخصیت‌پردازی «راهبه» اما به‌طور مستقیم به یکی از ضعف‌هایش تبدیل می‌شود. اگرچه پدر برک به عنوان مامور ویژه‌ی باتجربه‌ی واتیکان معرفی می‌شود که حکم یک چیزی در مایه‌های کاراگاهان جنایت‌های خشنِ دیوید فینچری اما به اضافه‌ی موجودات فراطبیعی را دارد، ولی در عمل رفتارش شبیه تازه‌کاری بدون سابقه و بدون آموزش است که گویی پرونده‌ی کلیسای رومانی، اولین پرونده‌ای است که بهش رسیدگی می‌کند. بالاخره همان‌طور که در حال تماشای فیلم‌های جنایی، انتظار داریم که کاراگاهان بدون نشانه گرفتنِ تفنگشان، وارد مکان‌های خلوت و تاریک که احتمال می‌دهند محل اختفای قاتل است نشوند و همان‌طور که آنها باید درکِ استانداردی از نحوه‌ی فعالیتِ قاتلان داشته باشند، چنین انتظاری هم از یک بازرس مسائل ماوراطبیعه درباره‌ی اتفاقات ماوراطبیعه می‌رود.

[تصویر: 46ca8afc-aaee-48e0-b3b3-ba55ebe3fe0b.jpg]

ولی این خلاف چیزی است که از پدر برک می‌بینیم. او نه تنها دو بار گولِ شیطانی که از طریق جسدی نقاب‌دار که کنترلش را به دست دارد با او ارتباط برقرار می‌کند را می‌خورد، بلکه به سمت قبرستان کشیده شده و زنده زنده دفن می‌شود. نه تنها بعد از اینکه جسد نقاب‌دار به وضوح می‌میرد، او سعی می‌کند تا به گردنبد صلیبش دست بزند تا فرصتِ یک جامپ اسکرِ پیش‌پاافتاده ایجاد شود، بلکه او در عرض دو روز، چهار بار توسط پسربچه‌ی شیطانی کابوس‌هایش گول می‌خورد و غافلگیر می‌شود. در طول فیلم دو بار با ولک روبه‌رو می‌شود و هر بار دو ثانیه بعد به عقب شوت شده و بیهوش می‌شود. نوشتنِ یک کاراکتر باهوش و قوی که با وجود تمام قابلیت‌هایش از آنتاگونیست رودست می‌خورد یک چیز است، اما نوشتنِ کاراکتر احمقی که اصلا رفتارش به یک کاراگاه کارکشته نمی‌خورد چیزی دیگر. تماشای پدر برک مثل تماشای کاراکتری از دنیای «مردگان متحرک» است که نمی‌داند زامبی‌ها از طریق ضربه‌ی مغزی می‌میرند و در کشتن آنها کودن‌بازی در می‌آورد. اینجا هم ما به محض اینکه با راهبه‌ی نقاب‌دار روبه‌رو می‌شویم می‌دانیم که یک جای کار می‌لنگد، اما پدر برک که ناسلامتی خرج زندگی‌اش را از این راه به دست می‌آورد حتی شک هم نمی‌کند. اگر یک آدم عادی گولِ توهماتی که شیاطین برای کشیدن قربانیانشان به سمت تله‌ای که می‌خواهند را بخورد تاحدودی قابل‌درک است (حتی با وجود اینکه گول خوردن یک آدم عادی توسط پسربچه‌ای مرموز وسط قبرستانی متروکه هم قابل‌درک نیست)، ولی کسی که اسمش را کاراگاه امور ماوراطبیعه گذاشته، باید بهتر بداند که مهم‌ترین خصوصیت شیاطین، فریبکاری و بازی با ذهنِ قربانیانشان است.

از سوی دیگر انتخابِ تایسا فارمیگا، خواهر کوچک‌ترِ ورا فارمیگا در نقشِ خواهر آیرین هم عجیب است. «راهبه» حدود ۲۰ سال قبل از اولین قسمت «احضار» جریان دارد و از آنجایی که ورا فارمیگا و تایسا فارمیگا ۲۰ سال اختلاف سن دارند، به محض اینکه متوجه‌ی شباهتِ کاراکتر او به لورین وارن شدم، انتظار داشتم که این فیلم در نهایت فاش کند که خواهر آیرین در واقع همان لورینِ خودمان است. تقریبا مطمئن بودم که رابطه‌ای بین این دو کاراکتر وجود خواهد داشت. به‌طوری که کل فیلم داشتم به این فکر می‌کردم که سازندگان چگونه می‌خواهد شباهتِ این دو به یکدیگر را توضیح بدهند. ولی نه، آنها هیچ ارتباطی با هم ندارد. در پایان آیرین سراغِ راهبه شدن می‌رود و فیلم هم هیچ‌وقت به این موضوع اشاره نمی‌کند. نمی‌دانم ارتباط داشتن آنها به یکدیگر می‌توانست منجر به فیلم بهتری شود یا نه، ولی حتما انتخاب خواهر کوچک‌تر ورا فارمیگا موجب حواس‌پرتی مخاطب به چیزی می‌شود که نویسندگان اصلا آن را در نظر نگرفته بودند. در نهایت کاراکتر فرنچی هم از آن کاراکترهای بذله‌گویی است که اصلا به درد چنین فیلمی نمی‌خورد. از یک طرف با فیلمی طرفیم که خیر سرش هرچقدر هم ناموفق، در یک کلیسای قرون وسطایی جریان دارد و با خودکشی و زنده به گور کردن و چهره‌های کریه و زهرترک شدن کار دارد و از طرف دیگر این فیلم شامل کاراکترِ غیرضروری‌ای می‌شود که از هر فرصتی که گیر می‌آورد برای مزه‌پراکنی‌های مسخره استفاده می‌کند. نتیجه به لحن آشفته‌ای منجر شده است که از یک طرفِ اخمو و افسرده و تاریک است و از طرف دیگر در حالی که یکی از کاراکترهایش در حال خفه شدن در چند سانتی‌متری صورتِ هیولای اصلی است، جوک می‌گوید.

[تصویر: af8ca887-4e14-4533-b2c8-f1acc28058e9.jpg]

«راهبه» در زمینه‌ی ست‌پیس‌های ترسناکش هم همان روندی را پیش گرفته که اخیرا با «آن» دیده بودیم (اینکه نویسنده‌ی این دو فیلم یک نفر است هم بی‌تاثیر نیست)؛ زمانی که داستان و شخصیت نداشته باشیم، تنها چیزی که باقی می‌ماند، سلسله کلیپ‌های منتهی به جامپ اسکرهای زورکی و چیپی هستند که تمامی‌شان از یک فرمولِ تکراری پیروی می‌کنند؛ جامپ‌ اسکرهایی که مثل شوک‌های ناموفقی برای بازگرداندنِ ضربان قلب فیلمی هستند که خیلی وقت است از مرگش می‌گذرد. درست همان‌طور که ۹۹ درصد «آن» به جامپ اسکرهایی که صدا برای لحظاتی قطع می‌شود و بعد ناگهان با نمای کلوزآپی از دندان‌های تیزِ پنی‌وایز که به سمت یکی از بچه‌ها حمله‌ور می‌شد روبه‌رو می‌شدیم که افکتِ صوتی بسیار گوش‌خراشی همراهی‌اش می‌کرد، در «راهبه» این فرمول به شکل دیگری تکرار می‌شود: کاراکترها متوجه قدم زدن راهبه در پشت‌سرشان می‌شوند، کاراکترها برمی‌گردند، راهبه نامرئی می‌شود، آنها متعجب و شوکه به نظر می‌رسند، دوباره به حالت قبلی‌شان برمی‌گردند و ناگهان با راهبه در کنار دستشان روبه‌رو می‌شوند و جیغ می‌کشند. دوربین سوژه را می‌گیرد، دوربین یک لحظه از نقطه نظر کاراکترها از قاب خارج می‌شود، اما وقتی برمی‌گردیم سوژه غیب شده است. این تکنیک حتی برای بار اول هم جوابگو نیست، دیگر خودتان حساب کنید بعد از ۲۰ بار تکرار در طول فیلم چه اتفاقی می‌افتد. انگار یک نفر به کورین هاردی سرمشق داده است و ازش خواسته تا دو صفحه از روی آن بنویسد و او در حال تکرار کردن آن در طول فیلم است. تا وقتی که حتی تکرار این سلسله جامپ اسکرها هم برای پُر کردن زمان فیلم کافی نیست. در نتیجه فیلم در پرده‌ی آخرش به هرج و مرجِ بی‌سروته‌ و بلاتکلیفی تبدیل می‌شود که در آن سازندگان هرچه که دستشان می‌آید را درون دیگ ریخته‌اند و هم زده‌اند تا کبودِ داستان وحشتناکشان را به‌طرز ناموفقی مخفی کنند. در توصیفِ عقب‌افتادگی و برهوتِ خلاقیت این فیلم همین و بس که «راهبه» یکی از آن دسته فیلم‌های ترسناکی است که دعا کردن‌های لاتینِ پدران و خواهران روحانی برای مبارزه با شیطان حرف اول را می‌زند. فیلم شامل صحنه‌های فراوانی می‌شود که کاراکترها را در حال لاتین بلغور کردن با سرعتِ ۲۰۰ کیلومتر در ساعت به تصویر می‌کشد و تا جایی پیش می‌رود که برای دقایقِ مداومی، تنها چیزی که می‌شنویم زیر لب لاتین زمزمه کردن کاراکترها در اوج جدیت است و کسی هم نیست بگوید که دقیقا ما باید از کجای این صحنه‌ها بترسیم.

زمانی که داستان و شخصیت نداشته باشیم، تنها چیزی که باقی می‌ماند، سلسله کلیپ‌های منتهی به جامپ اسکرهای زورکی و چیپی است
مهم‌ترین دلیلش به خاطر این است که «راهبه» حکم یک‌جور عتیقه یا فسیل را در بین تحولات این ژانر در قرن بیست و یکم دارد؛ «راهبه» در انتخاب منبع وحشتش سراغِ چیزی رفته است که دورانش به پایان رسیده است؛ حالا در دورانی از ژانر وحشت به سر می‌بریم که وحشت‌های مذهبی و پدران روحانی جن‌گیر با صلیب‌ها و آب مقدس‌ها و دعاهایشان به زبان لاتین جای خودش را به وحشت‌هایی با سرچشمه‌ی انسانی مثل بیماری‌های روانی و واقعه‌های تاریخی و سیاسی داده است. در نقطه‌ای هستیم که فیلم‌هایی مثل «جادوگر» (The Witch) و «موروثی» (Hereditary) و سریال «تسخیرشدگی خانه هیل» (The Haunting of Hill House)، این ژانر را به‌روز کرده‌اند. حالا ماوراطبیعه وسیله‌ای برای صحبت درباره‌ی ضایعه‌های روانی ارثی در «موروثی» یا صحبت درباره‌ی غم و اندوه و زخم‌های روحی در «تسخیرشدگی خانه هیل» است. و این چیزی است که ارواحِ خبیث این آثار را قوی و تهدیدبرانگیز می‌کند. «موروثی» درباره‌ی سروکله زدن خانواده‌ای با ارواح تسخیرکننده‌ی خانه‌شان نیست، بلکه درباره‌ی تقلای ناموفقِ خانواده‌ای برای ایستادگی در مقابلِ تحت تاثیر قرار گرفتن توسط ضایعه‌های روانی خانوادگی‌شان است. «تسخیرشدگی خانه هیل» نه درباره‌ی یک خانه‌ی جن‌زده‌ی دیگر، بلکه درباره‌ی ذهن‌های جن‌زده‌ی بچه‌هایی است که با ناشناختگی مرگِ خشنِ مادرشان در کودکی دست و پنجه نرم می‌کنند. این یعنی بافت و تار و پود تشکیل‌دهنده‌ی «راهبه» متعلق به دورانِ به اتمام رسیده‌ای است که توانایی ایستادگی در کنار آثارِ پُرانرژی‌تر و تاثیرگذارتر حال حاضر را ندارد. این موضوع درباره‌ی حتی بهترین فیلم‌های این مجموعه هم صدق می‌کند، اما حداقل آنجا جیمز وان بود تا با تکنیک‌ها و ترفندهای زیرکانه‌اش، از درون چنین چارچوب پوسیده‌ای، لحظات جذابی بیرون بکشد. ولی جای خالی او در «راهبه» بیش از پیش، عقب‌افتادگی این مجموعه را آشکار کرده است. «راهبه» در قالب کلیسا/قلعه‌ی قرون وسطایی‌اش از لوکیشنِ فوق‌العاده‌ای برای بدل شدن به یک داستانِ گاتیک عالی بهره می‌برد که تا آخر فیلم، من را در حسرت یک لحظه‌ی هوشمندانه در این لوکیشن گذاشت، ولی در نهایت چیزی بیشتر از یک محصولِ کاملا تجاری که خواسته از پرطرفدارترین عنصرِ‌ فیلم قبلی سوءاستفاده کند نیست و در این راه اگرچه به هدفش در باکس آفیس رسیده، اما از لحاظ هنری عقب‌گرد بزرگی برای این مجموعه است.
]]> [تصویر: 31af5d1c-b435-40a8-ab66-6ce57626fda6.jpg]

فیلم ترسناک The Nun، جدیدترین قسمت از دنیای سینمایی The Conjuring، غیرضروری‌ترین و ضعیف‌ترین فیلمِ این مجموعه هم است. همراه نقد زومجی باشید.


«راهبه» (The Nun)، جدیدترین فیلم دنیای سینمایی «احضار» با جمله‌‌‌ی مرموزی آغاز می‌شود که به همان اندازه که درباره‌ی کاراکترهایش صدق می‌کند، به همان اندازه هم هشداری برای تماشاگرانِ این فیلم است؛ دو راهبه‌ در راهروهای یک قلعه‌ی قرون وسطایی دوان دوان و با ترس و لرز در حال حرکت به سمتِ اتاقی هستند که روی در آن به زبان لاتین به شکل کج و کوله‌ای نوشته شده است: «خدا اینجا به پایان می‌رسد». ظاهرا آنسوی این در، در عمقِ تاریکی نادیدنی اتاق، شیطانی حضور دارد که در جستجوی بدنی برای تسخیر کردن است. خیلی زود هشداری که روی در نوشته شده بود، به حقیقت تبدیل می‌شود: این خواهران روحانی به محض باز کردنِ در، یا به‌طرز خشنی کشته می‌شوند یا برای فرار از دستِ شیطان به سرنوشتِ مرگباری دچار می‌شوند. به این سکانس افتتاحیه اما می‌توان از زاویه‌ای فرامتنی هم نگاه کرد. انگار کورین هاردی در مقام کارگردان به‌طور ناخودآگاه و کمپانی برادران وارنر به عنوان تهیه‌کننده با خودآگاهی کامل، با این سکانس، استعاره‌ای تصویری از بلایی که این فیلم سرِ دنیای سینمایی «احضار»(The Conjuring) آورده است ساخته‌اند. انگار هشداری که روی در نوشته شده در واقع این است: «دنیای سینمایی احضار اینجا به پایان می‌رسد». این مجموعه فیلم‌ها تا وقتی در امنیت قرار خواهند داشت که آن درِ نفرین‌شده بسته بماند. ولی کِی استودیوهای هالیوودی به چنین هشدارهایی اهمیت داده بودند که این دومی‌اش باشد. پس آنها در را باز می‌کنند، شیطان را آزاد می‌کنند و موجبِ سلاخی حوصله‌سربرِ این مجموعه می‌شوند که در طول این فیلم شاهدش هستیم. شاید بتوان آن هشدار را به شکل دیگری هم خواند: «این فیلم اینجا به پایان می‌رسد». و باز دوباره این هشدار هم به حقیقت تبدیل می‌شود؛ پنج دقیقه بعد از آغاز فیلم، هر چیزی که لازم باشد را دیده‌اید. ادامه‌ی اینفیلم ترسناک همچون کپی‌-پیستِ پنج دقیقه‌ی ابتدایی‌اش در یک ساعت و ۳۰ دقیقه‌ی آینده است. وقتی استودیوهای هالیوودی ناگهان خودشان را در اختیارِ مجموعه‌ای پرطرفدار و سودآور پیدا می‌کنند خیلی طول نمی‌کشد تا درِ اتاقی که تمام حرص و طمع‌هایشان و تمام تصمیماتِ کلیشه‌ای تهیه‌کنندگانِ هالیوودی را در آن محبوس کرده بودند باز کنند و همه‌ی آن نیروهای شرور و نابودگر را آزاد کنند. و «راهبه» مثالِ بارز این اتفاق است.

[تصویر: b60d362e-806d-4ce1-bd53-3c8d116188ec.jpg]

بالاخره برادران وارنر با مجموعه‌ی «احضار» به‌طور ناگهانی به چیزی دست پیدا کرد تا حالا هیچکس در دنیای پسا-دنیای سینمایی مارول موفق به انجام آن نشده است. «احضار» تنها مجموعه‌ای است که موفق شده فرمولِ دنیاسازی‌ مشترکِ مارول را به درستی اجرا کند. مجموعه‌ای که بعد از پنچ فیلم به بیش از یک میلیارد دلار فروش جهانی از مجموعا ۴۰ میلیون دلار بودجه دست پیدا کرده است و به چنان برندی تبدیل شده که فیلم به فیلم روندِ صعودی‌اش را حفظ کرده و آن‌قدر قابل‌اطمینان و شناخته‌شده است که «راهبه» حالا برخلافِ تمام نقدهایی که آن را «بدترین فیلم مجموعه» می‌خواندند، به پرفروش‌ترین فیلم مجموعه تبدیل شد. احتمالا مردم برای فیلم بعدی، کمی از اعتمادشان را از دست خواهند داد و فازِ مثبت یا منفی نقدهای قسمت بعدی تاثیر بیشتری در تصمیم‌گیری‌شان خواهد داشت. و درست همان‌طور که دنیای سینمایی مارول، ابرقهرمانان مختلفش را برای ساختِ فیلم‌های اسپین‌آف انتخاب می‌کند، درست همان‌طور که بلک پنتر بعد از معرفی شدن در «کاپیتان آمریکا: جنگ داخلی»، فیلم مستقلِ خودش را دریافت کرد، برادران وانر هم با این مجموعه چنین روندی را پیش گرفته است. اولین فیلم «احضار» شامل حضور کوتاهِ عروسکی با چشمانِ گرد و مُرده‌ی خیره‌ای به اسم آنابل می‌شد که بعدا به ستاره‌ی اصلی «آنابل» و «آنابل: خلقت» (Annabelle: Creation) تبدیل شد. و به‌یادماندنی‌ترین صحنه‌ی «احضار ۲» هم که بیشتر از خط داستانی اصلی فیلم در ذهنِ تماشاگرانش حک شده است، معرفی گذرا اما کوبنده‌ی یک راهبه‌ی شیطانی به اسم «وَلک» بود؛ لورین وارن (ورا فارمیگا) که حکم کاراگاهِ امور ماوراطبیعه را دارد، در اتاقِ مطالعه‌ی شوهرش تنها است که مورد آزار و اذیتِ یک راهبه‌ی شیطانی که شوهرش، نقاشی آن را با توجه به کابوسی که دیده است کشیده است و از دیوارِ اتاقش آویزان کرده است قرار می‌گیرد؛ در ابتدا به نظر می‌رسد چشم‌های زرد و پوسیده و مُرده‌ اما تیز و بُرنده‌ی صاحبِ نقاشی، حرکتِ لورین را در اتاق دنبال می‌کند. تا اینکه ناگهان سایه‌ای متحرک روی دیوار، از درونِ قاب عکس به فضای سه‌بعدی بیرون قدم می‌گذارد و به سمتِ قربانی‌اش هجوم می‌آورد. نتیجه سکانسی است که با استفاده از نورپردازی اصولی (هاله‌ای از چهره‌ی نقاشی‌شده‌‌ی راهبه در سایه‌ها)، حرکاتِ دوربین (نگه داشتن نقاشی در قاب به عنوان چیزی که همیشه باید حواس‌مان بهش باشد و بعد خارج کردن آن که مثل گرفتنِ تنها دفاعِ تماشاگر از او می‌ماند)، تدوینِ دقیقی که دید ما را به شخصیت اصلی‌اش محدود می‌کند و البته بازی فارمیگا که در واکنشِ نشان دادنِ به عنصر ترس، بازی تونی کولت از «موروثی» (Hereditary) را به یاد می‌آورد، به ست‌پیسی تبدیل شد که این راهبه‌ی شیطانی را در عرضِ چهار دقیقه، به آنتاگونیستِ نمادینِ دنیای «احضار»، به تانوسِ این دنیا تبدیل کرد.

[تصویر: 984286c8-4e31-4729-8709-0c21ac0ffebe.jpg]

اگر از «آنابل» که یکی از آن اسپین‌آف‌‌های سرسری گرفته شده که استودیوها ساخت آنها را به‌طور اتوماتیک و چشم بسته بعد از فیلم موفق قبلی اعلام می‌کنند فاکتور بگیریم، مجموعه‌ی «احضار» همیشه کیفیتِ خودشان را در حد قابل‌قبولی حفظ کرده‌اند. دو قسمتِ اصلی «احضار» به لطف جیمز وان خودش را به عنوان سردمدارِ بلاک‌باسترهای ترسناک معرفی کرد و «آنابل: خلقت» هم با وجود عدم خلاقیت و کیفیتِ ضعیفش نسبت به فیلم‌های اصلی، به لطف کارگردانِ جدیدش، پیشرفت قابل‌توجه‌ای در مقایسه با قسمت اولِ افتضاحش بود. ولی «راهبه» اولین فیلم مجموعه بعد از بدل شدن به یکی از برندهای اصلی برادران وانر است که چنین فیلمِ بی‌سرپرست و بی‌سروته‌ای از آب در آمده است. دنبال کردنِ فرمول مارول اما همیشه هم خوب نیست. شاید وارنر با این مجموعه در ساختِ فیلم‌های مستقلی که هرکسی بدون اطلاع از قسمت قبلی می‌تواند به تماشای فیلم جدید بنشیند، در زمینه‌ی تزریقِ کاراکترهای فیلم‌های آینده در فیلم فعلی بدون از حرکت نگه داشتنِ خط داستانی اصلی (برخلاف صحنه‌ی معرفی ابرقهرمانان آینده در «بتمن علیه سوپرمن») و در ارائه‌ی فیلم‌هایی که روی پای خودشان می‌ایستند، درس‌های خوبی از موفقیتِ مارول یاد گرفته باشد، ولی همزمان یکی از بدترینِ خصوصیاتِ مارول را هم تقلید کرده است: مقاومت در مقابل تغییر و نوآوری و پوست انداختنِ فرمول داستانگویی‌ و کارگردانی‌شان. یا به عبارت دیگر، تلاش آنها برای حفظ هویتشان به عنوان یک مجموعه‌ی دنباله‌دار، به مجموعه‌ای منجر شده که هویتشان، بی‌هویت‌بودنشان است.

اگر بزرگ‌ترین مشکلِ «آنابل: خلقت» این بود که به چیزی که بود راضی بود، علاقه‌ای به قدم گذاشتن به فراتر از محدوده‌ی «متوسط» نداشت و حکم گردهمایی تمام چیزهایی که در فیلم‌های قبلی مجموعه به شکل بهتری دیده بودیم را داشت، «راهبه» نه تنها این روند را به شکل شدیدتری ادامه می‌دهد، بلکه حداقل در اجرای دوباره‌ همان پلات پوینت‌ها و ست‌پیس‌هایی که دیگر به فرط تکرار رسیده‌اند هم موفق نیست. اگر «آنابل: خلقت» یک فیلم قابل‌پیش‌بینی اما خوش‌ساخت بود، «راهبه» با پافشاری روی تکرار فرمولِ داستانگویی این مجموعه، با افزایشِ مقدار قابل‌پیش‌بینی‌بودن فیلم قبلی، در اجرایشان هم شکست‌خورده است. «راهبه» حکم «جاستیس لیگ» این مجموعه را دارد؛ فیلمی که فقط نسخه‌ی دسته سوم جنس اصلی («اونجرز») نبود، بلکه در دنیای متحول‌شده‌ی فیلم‌های ابرقهرمانی، متعلق به مکتبی کهنه‌شده و از دور خارج شده هم بود. دومین چیزی که این مجموعه در تقلید از سیستمِ مارول دچار سوءبرداشت شده، اسپین‌آف‌سازی از روی کاراکترهای ترسناکِ فرعی هر قسمت است. مسئله این است که عروسک آنابل و راهبه‌ی شیطانی با بلک پنتر و مرد عنکبوتی فرق می‌کنند؛ این کاراکترها در دو دسته‌ی کاملا متفاوت قرار می‌گیرند که رفتارِ متفاوتی را می‌طلبند. بلک پنترها و مرد عنکبوتی‌ها در حالی به عنوان پروتاگونیست‌های یک فیلم ابرقهرمانی، به فیلم‌های مستقل خودشان نیاز دارند که شخصیت‌های ترسناک اصولا هرچه ناشناخته‌تر باقی بمانند، تاثیرگذارتر هستند.

[تصویر: 19c97947-9924-4828-9966-ebdce7d54ab5.jpg]

بنابراین اگرچه روی کاغذ اختصاص دادنِ یک فیلم کامل به ترسناک‌ترین عنصرِ «احضار ۲» هیجان‌انگیز به نظر می‌رسد. ولی در عمل بدترین تصمیمی است که برای ساختِ این فیلم می‌شد گرفت. و وقتی ساختمانِ یک فیلم از اول روی یک اشتباه بنا شده باشد، معلوم است که تا انتها کج و کوله و متزلزل بالا خواهد رفت. بزرگ‌ترین وحشت، وحشتی است که از ناشناختگی سرچشمه می‌گیرد. چون به محض اینکه ما بتوانیم یک راز را توضیح بدهیم، به محض اینکه سرچشمه‌اش را کشف کنیم، بهتر می‌توانیم آن را درک کنیم، بهتر می‌توانیم در مقابلش دفاع کنیم و به جای زُل زدن به ورطه‌ای تاریک، حداقلِ چهره‌ای برای دیدن داریم. به خاطر همین است که برخی از بهترین فیلم‌های ترسناکِ تاریخ مثل «درخشش»، «موجود» و «هالووین» به کلاسیک‌های این ژانر تبدیل شده‌اند. به خاطر همین است که بعد از تمام این سال‌ها، هنوز به توضیحِ قاطعانه‌ای درباره‌ی هتل اورلوک نرسیده‌ایم، پایان‌بندی بازِ «موجود» پرونده‌ی بحث و گفتگو درباره‌ی سرنوشت کاراکترهایش را باز گذاشته و از ماهیتِ چیزی که پشتِ نقاب سفید مایکل مایرز حضور دارد چیزی نمی‌دانیم. به خاطر همین است که این فیلم‌ها ذهنِ طرفدارانشان را بعد از این همه سال مشغول نگه داشته‌اند. آنها فیلم‌هایی هستند که آن‌قدر به تماشاگرانشان سرنخ و آدرس می‌دهند که راهشان را به سوی مرکز هزارتو پیدا کنند، ولی خارج شدن از آن را به خودشان واگذار می‌کنند؛ کاری که «راهبه» انجام می‌دهد مثل این است که یک فیلم مستقل براساس مردی در لباسِ سگ از «درخشش» یا دنباله‌ای براساس بچه‌ی رزمری از انتهای «بچه‌ی رزمری» ساخته شود. یا فیلمی ساخته شود که به گذشته‌ی کاراکتر کاترین کینر از «برون بیرون» در دوران حضورش در مدرسه‌ی آموزش هیپنوتیزم می‌پردازد. البته که همیشه توضیحِ دادن ریشه‌ی هیولا اشتباه نیست. اما فقط در صورتی که آن را با وحشتی بزرگ‌تر از ناشناختگی یا به همان اندازه بزرگ جایگزین کنید. استیون کینگ در رُمان «آن» (It)، در عین توضیح دادن تاریخِ پنی‌وایز دلقک، از قتل‌عام‌ها و چرخه‌ی خشونتی پرده برمی‌دارد که به قرن‌ها قبل بازمی‌گردد. یا ریدلی اسکات با «پرومتئوس» و «بیگانه: کاوننت»، در کنار پرده‌برداری از ماهیتِ زنومورف‌ها، این وحشتِ را جایگزین چیزی جدید می‌کند: چه می‌شود اگر یک تمدنِ دیگر، خالقِ انسان باشد. او با افشای اینکه یک اندروید، خالقِ زنومورف‌هاست، خود انسان‌ها را به منشا وحشتِ کیهانی‌اش تبدیل می‌کند. اما خب، خبری از هیچکدام از این نوع داستانگویی‌های باظرافت و تامل‌برانگیز در «راهبه» نیست. در واقع پس‌زمینه‌ای که این فیلم برای ولک در نظر گرفته است آن‌قدر تخت است که در حد یک فلش‌بک سی ثانیه‌ای قابل‌جمع‌بندی بود و نیاز نبود تا یک فیلم کامل به آن اختصاص داده شود تا در این میان، اُبهت و خوفناکی این شخصیت هم با به تصویر کشیده شدن بیش از اندازه و شلخته‌اش از بین برود.

اگرچه روی کاغذ اختصاص دادنِ یک فیلم کامل به ترسناک‌ترین عنصرِ «احضار ۲» هیجان‌انگیز به نظر می‌رسد. ولی در عمل بدترین تصمیم است
«راهبه» در اواسط دهه‌ی پنجاه در روستای دورافتاده‌ای در رومانی جریان دارد. چند ماه بعد از اینکه راهبه‌ی کلیسای تاریخی این روستا، بعد از روبه‌رو شدن با ولک خودکشی می‌کند، پدر برک (دمیان بیچیر) توسط واتیکان مامور می‌شود تا این واقعه را بررسی کند و خواهر آیرین (تایسا فارمیگا) را هم به عنوان کسی که آن منطقه را می‌شناسد همراه خودش ببرد؛ هرچند خود آیرین ادعا می‌کند که هرگز آنجا نبوده است. راهنمای آنها یک مهاجر فرانسوی/کانادایی به اسم فرنچی (جوناس بلوکت) است که جسدِ حلق‌آویزِ راهبه را پیدا کرده بود. یکی از نکات برتر «احضار»ها و چیزی که جلوی تبدیل شدن آنها به فیلم‌هایی بهتر را می‌گیرد، شخصیت‌پردازی‌شان است. این فیلم‌ها بویی از شخصیت‌پردازی عمیق و قوس‌های شخصیتی منحصربه‌فرد نبرده‌اند؛ یکی از اعضای یک خانواده توسط روحی خبیث تسخیر می‌شود و بعد سروکله‌ی زوج وارن برای بازرسی خانه و جن‌گیری پیدا می‌شود. این فیلم‌ها بیش از اینکه با درگیری‌های درونی کاراکترهایشان کار داشته باشند، فیلم‌های حادثه‌محوری هستند. این جلوی «احضار»ها از بدل شدن به چیزی فراتر از بلاک‌باسترهای خوب هالیوودی را گرفته، ولی این کمبود هیچ‌وقت به‌طور مستقیم به یکی از نکاتِ منفی مجموعه هم تبدیل نشده است؛ مخصوصا با توجه به اینکه زوجِ پاتریک ویلسون و ورا فارمیگا به لطف این دو بازیگر به قهرمانانِ دوست‌داشتنی‌ای تبدیل می‌شوند که تقلاهای روحی و روانی‌شان با نیروهای شیطانی را قابل‌لمس می‌کنند. شاید جای خالی‌ بحران‌های درونی احساس شود، اما عدم وجودشان، فیلم را زخمی هم نمی‌کند. شخصیت‌پردازی «راهبه» اما به‌طور مستقیم به یکی از ضعف‌هایش تبدیل می‌شود. اگرچه پدر برک به عنوان مامور ویژه‌ی باتجربه‌ی واتیکان معرفی می‌شود که حکم یک چیزی در مایه‌های کاراگاهان جنایت‌های خشنِ دیوید فینچری اما به اضافه‌ی موجودات فراطبیعی را دارد، ولی در عمل رفتارش شبیه تازه‌کاری بدون سابقه و بدون آموزش است که گویی پرونده‌ی کلیسای رومانی، اولین پرونده‌ای است که بهش رسیدگی می‌کند. بالاخره همان‌طور که در حال تماشای فیلم‌های جنایی، انتظار داریم که کاراگاهان بدون نشانه گرفتنِ تفنگشان، وارد مکان‌های خلوت و تاریک که احتمال می‌دهند محل اختفای قاتل است نشوند و همان‌طور که آنها باید درکِ استانداردی از نحوه‌ی فعالیتِ قاتلان داشته باشند، چنین انتظاری هم از یک بازرس مسائل ماوراطبیعه درباره‌ی اتفاقات ماوراطبیعه می‌رود.

[تصویر: 46ca8afc-aaee-48e0-b3b3-ba55ebe3fe0b.jpg]

ولی این خلاف چیزی است که از پدر برک می‌بینیم. او نه تنها دو بار گولِ شیطانی که از طریق جسدی نقاب‌دار که کنترلش را به دست دارد با او ارتباط برقرار می‌کند را می‌خورد، بلکه به سمت قبرستان کشیده شده و زنده زنده دفن می‌شود. نه تنها بعد از اینکه جسد نقاب‌دار به وضوح می‌میرد، او سعی می‌کند تا به گردنبد صلیبش دست بزند تا فرصتِ یک جامپ اسکرِ پیش‌پاافتاده ایجاد شود، بلکه او در عرض دو روز، چهار بار توسط پسربچه‌ی شیطانی کابوس‌هایش گول می‌خورد و غافلگیر می‌شود. در طول فیلم دو بار با ولک روبه‌رو می‌شود و هر بار دو ثانیه بعد به عقب شوت شده و بیهوش می‌شود. نوشتنِ یک کاراکتر باهوش و قوی که با وجود تمام قابلیت‌هایش از آنتاگونیست رودست می‌خورد یک چیز است، اما نوشتنِ کاراکتر احمقی که اصلا رفتارش به یک کاراگاه کارکشته نمی‌خورد چیزی دیگر. تماشای پدر برک مثل تماشای کاراکتری از دنیای «مردگان متحرک» است که نمی‌داند زامبی‌ها از طریق ضربه‌ی مغزی می‌میرند و در کشتن آنها کودن‌بازی در می‌آورد. اینجا هم ما به محض اینکه با راهبه‌ی نقاب‌دار روبه‌رو می‌شویم می‌دانیم که یک جای کار می‌لنگد، اما پدر برک که ناسلامتی خرج زندگی‌اش را از این راه به دست می‌آورد حتی شک هم نمی‌کند. اگر یک آدم عادی گولِ توهماتی که شیاطین برای کشیدن قربانیانشان به سمت تله‌ای که می‌خواهند را بخورد تاحدودی قابل‌درک است (حتی با وجود اینکه گول خوردن یک آدم عادی توسط پسربچه‌ای مرموز وسط قبرستانی متروکه هم قابل‌درک نیست)، ولی کسی که اسمش را کاراگاه امور ماوراطبیعه گذاشته، باید بهتر بداند که مهم‌ترین خصوصیت شیاطین، فریبکاری و بازی با ذهنِ قربانیانشان است.

از سوی دیگر انتخابِ تایسا فارمیگا، خواهر کوچک‌ترِ ورا فارمیگا در نقشِ خواهر آیرین هم عجیب است. «راهبه» حدود ۲۰ سال قبل از اولین قسمت «احضار» جریان دارد و از آنجایی که ورا فارمیگا و تایسا فارمیگا ۲۰ سال اختلاف سن دارند، به محض اینکه متوجه‌ی شباهتِ کاراکتر او به لورین وارن شدم، انتظار داشتم که این فیلم در نهایت فاش کند که خواهر آیرین در واقع همان لورینِ خودمان است. تقریبا مطمئن بودم که رابطه‌ای بین این دو کاراکتر وجود خواهد داشت. به‌طوری که کل فیلم داشتم به این فکر می‌کردم که سازندگان چگونه می‌خواهد شباهتِ این دو به یکدیگر را توضیح بدهند. ولی نه، آنها هیچ ارتباطی با هم ندارد. در پایان آیرین سراغِ راهبه شدن می‌رود و فیلم هم هیچ‌وقت به این موضوع اشاره نمی‌کند. نمی‌دانم ارتباط داشتن آنها به یکدیگر می‌توانست منجر به فیلم بهتری شود یا نه، ولی حتما انتخاب خواهر کوچک‌تر ورا فارمیگا موجب حواس‌پرتی مخاطب به چیزی می‌شود که نویسندگان اصلا آن را در نظر نگرفته بودند. در نهایت کاراکتر فرنچی هم از آن کاراکترهای بذله‌گویی است که اصلا به درد چنین فیلمی نمی‌خورد. از یک طرف با فیلمی طرفیم که خیر سرش هرچقدر هم ناموفق، در یک کلیسای قرون وسطایی جریان دارد و با خودکشی و زنده به گور کردن و چهره‌های کریه و زهرترک شدن کار دارد و از طرف دیگر این فیلم شامل کاراکترِ غیرضروری‌ای می‌شود که از هر فرصتی که گیر می‌آورد برای مزه‌پراکنی‌های مسخره استفاده می‌کند. نتیجه به لحن آشفته‌ای منجر شده است که از یک طرفِ اخمو و افسرده و تاریک است و از طرف دیگر در حالی که یکی از کاراکترهایش در حال خفه شدن در چند سانتی‌متری صورتِ هیولای اصلی است، جوک می‌گوید.

[تصویر: af8ca887-4e14-4533-b2c8-f1acc28058e9.jpg]

«راهبه» در زمینه‌ی ست‌پیس‌های ترسناکش هم همان روندی را پیش گرفته که اخیرا با «آن» دیده بودیم (اینکه نویسنده‌ی این دو فیلم یک نفر است هم بی‌تاثیر نیست)؛ زمانی که داستان و شخصیت نداشته باشیم، تنها چیزی که باقی می‌ماند، سلسله کلیپ‌های منتهی به جامپ اسکرهای زورکی و چیپی هستند که تمامی‌شان از یک فرمولِ تکراری پیروی می‌کنند؛ جامپ‌ اسکرهایی که مثل شوک‌های ناموفقی برای بازگرداندنِ ضربان قلب فیلمی هستند که خیلی وقت است از مرگش می‌گذرد. درست همان‌طور که ۹۹ درصد «آن» به جامپ اسکرهایی که صدا برای لحظاتی قطع می‌شود و بعد ناگهان با نمای کلوزآپی از دندان‌های تیزِ پنی‌وایز که به سمت یکی از بچه‌ها حمله‌ور می‌شد روبه‌رو می‌شدیم که افکتِ صوتی بسیار گوش‌خراشی همراهی‌اش می‌کرد، در «راهبه» این فرمول به شکل دیگری تکرار می‌شود: کاراکترها متوجه قدم زدن راهبه در پشت‌سرشان می‌شوند، کاراکترها برمی‌گردند، راهبه نامرئی می‌شود، آنها متعجب و شوکه به نظر می‌رسند، دوباره به حالت قبلی‌شان برمی‌گردند و ناگهان با راهبه در کنار دستشان روبه‌رو می‌شوند و جیغ می‌کشند. دوربین سوژه را می‌گیرد، دوربین یک لحظه از نقطه نظر کاراکترها از قاب خارج می‌شود، اما وقتی برمی‌گردیم سوژه غیب شده است. این تکنیک حتی برای بار اول هم جوابگو نیست، دیگر خودتان حساب کنید بعد از ۲۰ بار تکرار در طول فیلم چه اتفاقی می‌افتد. انگار یک نفر به کورین هاردی سرمشق داده است و ازش خواسته تا دو صفحه از روی آن بنویسد و او در حال تکرار کردن آن در طول فیلم است. تا وقتی که حتی تکرار این سلسله جامپ اسکرها هم برای پُر کردن زمان فیلم کافی نیست. در نتیجه فیلم در پرده‌ی آخرش به هرج و مرجِ بی‌سروته‌ و بلاتکلیفی تبدیل می‌شود که در آن سازندگان هرچه که دستشان می‌آید را درون دیگ ریخته‌اند و هم زده‌اند تا کبودِ داستان وحشتناکشان را به‌طرز ناموفقی مخفی کنند. در توصیفِ عقب‌افتادگی و برهوتِ خلاقیت این فیلم همین و بس که «راهبه» یکی از آن دسته فیلم‌های ترسناکی است که دعا کردن‌های لاتینِ پدران و خواهران روحانی برای مبارزه با شیطان حرف اول را می‌زند. فیلم شامل صحنه‌های فراوانی می‌شود که کاراکترها را در حال لاتین بلغور کردن با سرعتِ ۲۰۰ کیلومتر در ساعت به تصویر می‌کشد و تا جایی پیش می‌رود که برای دقایقِ مداومی، تنها چیزی که می‌شنویم زیر لب لاتین زمزمه کردن کاراکترها در اوج جدیت است و کسی هم نیست بگوید که دقیقا ما باید از کجای این صحنه‌ها بترسیم.

زمانی که داستان و شخصیت نداشته باشیم، تنها چیزی که باقی می‌ماند، سلسله کلیپ‌های منتهی به جامپ اسکرهای زورکی و چیپی است
مهم‌ترین دلیلش به خاطر این است که «راهبه» حکم یک‌جور عتیقه یا فسیل را در بین تحولات این ژانر در قرن بیست و یکم دارد؛ «راهبه» در انتخاب منبع وحشتش سراغِ چیزی رفته است که دورانش به پایان رسیده است؛ حالا در دورانی از ژانر وحشت به سر می‌بریم که وحشت‌های مذهبی و پدران روحانی جن‌گیر با صلیب‌ها و آب مقدس‌ها و دعاهایشان به زبان لاتین جای خودش را به وحشت‌هایی با سرچشمه‌ی انسانی مثل بیماری‌های روانی و واقعه‌های تاریخی و سیاسی داده است. در نقطه‌ای هستیم که فیلم‌هایی مثل «جادوگر» (The Witch) و «موروثی» (Hereditary) و سریال «تسخیرشدگی خانه هیل» (The Haunting of Hill House)، این ژانر را به‌روز کرده‌اند. حالا ماوراطبیعه وسیله‌ای برای صحبت درباره‌ی ضایعه‌های روانی ارثی در «موروثی» یا صحبت درباره‌ی غم و اندوه و زخم‌های روحی در «تسخیرشدگی خانه هیل» است. و این چیزی است که ارواحِ خبیث این آثار را قوی و تهدیدبرانگیز می‌کند. «موروثی» درباره‌ی سروکله زدن خانواده‌ای با ارواح تسخیرکننده‌ی خانه‌شان نیست، بلکه درباره‌ی تقلای ناموفقِ خانواده‌ای برای ایستادگی در مقابلِ تحت تاثیر قرار گرفتن توسط ضایعه‌های روانی خانوادگی‌شان است. «تسخیرشدگی خانه هیل» نه درباره‌ی یک خانه‌ی جن‌زده‌ی دیگر، بلکه درباره‌ی ذهن‌های جن‌زده‌ی بچه‌هایی است که با ناشناختگی مرگِ خشنِ مادرشان در کودکی دست و پنجه نرم می‌کنند. این یعنی بافت و تار و پود تشکیل‌دهنده‌ی «راهبه» متعلق به دورانِ به اتمام رسیده‌ای است که توانایی ایستادگی در کنار آثارِ پُرانرژی‌تر و تاثیرگذارتر حال حاضر را ندارد. این موضوع درباره‌ی حتی بهترین فیلم‌های این مجموعه هم صدق می‌کند، اما حداقل آنجا جیمز وان بود تا با تکنیک‌ها و ترفندهای زیرکانه‌اش، از درون چنین چارچوب پوسیده‌ای، لحظات جذابی بیرون بکشد. ولی جای خالی او در «راهبه» بیش از پیش، عقب‌افتادگی این مجموعه را آشکار کرده است. «راهبه» در قالب کلیسا/قلعه‌ی قرون وسطایی‌اش از لوکیشنِ فوق‌العاده‌ای برای بدل شدن به یک داستانِ گاتیک عالی بهره می‌برد که تا آخر فیلم، من را در حسرت یک لحظه‌ی هوشمندانه در این لوکیشن گذاشت، ولی در نهایت چیزی بیشتر از یک محصولِ کاملا تجاری که خواسته از پرطرفدارترین عنصرِ‌ فیلم قبلی سوءاستفاده کند نیست و در این راه اگرچه به هدفش در باکس آفیس رسیده، اما از لحاظ هنری عقب‌گرد بزرگی برای این مجموعه است.
]]> <![CDATA[جوخه انتحاری ۲: تاریخ انتشار، بازیگران و هرآن چه درمورد آن می‌دان]]> https://forum.gnsorena.ir/showthread.php?tid=2162 Sat, 24 Nov 2018 11:40:00 +0330 omidrock]]> https://forum.gnsorena.ir/showthread.php?tid=2162 بعد از موفقیت 750 میلیون دلاری فیلم جوخه انتحاری (Suicide Squad)، کمپانی «برادران وارنر» تصمیم گرفته قسمت دوم این فیلم را نیز تولید کند، که اگرچه هنوز تاریخ رسمی برای پخش آن اعلام نشده ولی قرار شده موعد انتشار آن سال 2019 باشد.
بیشتر بازیگران فیلم «جوخه انتحاری 1» در این فیلم نیز بازی می‌کنند ولی کمپانی وارنر درحال حاضر این اطلاعات را تایید نکرده است، تنها چیز مشخص این است که “Cara Delevingne” بازیگر نقش “Enchantress” تنها شخصی است که مشخصاً پیشنهاد بازی در قسمت دوم این مجموعه را رد کرده است.
[تصویر: 4EBF3B2200000578-6015607-image-a-8_1533140506301.jpg]ددشات و هارلی کوئین
گرچه در حال حاضر اطلاعات چندانی در مورد قسمت دوم این فیلم در دسترس نیست ولی اطلاعات زیر تاکنون به دست آمده:
جوخه انتحاری 2
قسمت دوم فیلم جوخه انتحاری قرار است سال 2019 منتشر شود، گرچه همچنان تاریخ رسمی انتشار از طرف کمپانی اعلام نشده است. شایعات حاکی از آن است که اخیرا این فیلم تبدیل به یکی از اولویت‌های استودیو شده است.
طبق اخبار منتشر شده در ورایتی، قسمت دوم جوخه انتحاری به خاطر فیلم “Birds of Prey” که عموما در مورد هارلی کویین و گروهش است به تعویق افتاده. همزمان خبرگزاری My Entertainment World نیز اعلام کرده است که فیلم‌برداری جوخه انتحاری 2 در مارس سال 2018 آغاز شده است.
“Joel Kinnaman” بازیگر نقش (Rick Flag) که قرار است برای بازی در قسمت دوم این فیلم نیز بازگردد، با توییتی خبر بالا را تایید کرده است: «تا جایی که من می‌دانم، آن ها در حال نوشتن فیلم‌نامه هستند و فکر می‌کنم که قرار است سال 2018 فیلم برداری را شروع کنند.»


[font=IRANSansWeb]کارگردان قسمت اول این فیلم یعنی «دیوید آیر» (David Ayer) قرار نیست قسمت دوم را کارگردانی کند. در حال حاضر «گَوین اوکانِر» (Gavin O’Connor) کارگردان فیلم‌های «حسابدار» و «جنگجو» به عنوان کارگردان قسمت دوم جوخه انتحاری معرفی شده است. همچنین شایعه شده که قرار است جوکر (Jared Leto) نقش پرمعنا تری را در «جوخه انتحاری 2» بازی کند که البته این به خاطر انتقاداتی است که از فیلم پیشین انجام شده بود.
[/font]
کاراکترهای اصلی جوخه انتحاری:

تقریبا تمام کاراکترهای اصلی جوخه انتحاری در قسمت دوم این فیلم نیز بازی خواهند کرد. آماندا والر (Viola Davis)، ژوکر (Jared leto)، هارلی کویین (Margot Robbie)، کاتانا (Karen Fukuhara)، کیلر کراک (Adewale Akinnuoye-Agbaje)، و کاپیتان بومرنگ (Jai Courtney) همگی از بازیگران قسمت جدید خواهند بود.

[تصویر: therocksuicidesquadjpg-1024x513.jpeg]
جوخه انتحاری2-کاراکتر های احتمالی

“Scott Eastwood” بازیگر نقش (GQ) نیز طی مصاحبه‌ای اعلام کرد که علاقه‌مند است به قسمت دوم این مجموعه بپیوندد. اما «کارا دلوینیه» بازیگر نقش “Enchantress” همان‌طور که گفته شد در جوخه خودکشی 2 ایفای نقش نخواهد کرد! به گفته‌ی خود او: «ایفای نقش در این فیلم برای او که از مدلینگ به بازیگری روی آورده تجربه‌ای بود که زندگیش را تغییر داد.» او همچنین اعلام کرد که در جوخه‌ انتحاری 2 نقشی را قبول نخواهد کرد چون این برای کاراکتر Enchantress تا حدودی بی معنا است.

البته طبق شایعات کاراکترهای جدیدی نیز به این فیلم اضافه خواهند شد، برای مثال ممکن است «دواین جانسن» (Dwayne Johnson) برای نقش «بلک آدام» (Black Adam) انتخاب شود.

[تصویر: landscape-1494926449-the-rock-black-adam-1024x512.jpg]
استفاده از راک (دوین جانسون) در نقش Black Adam
[font=IRANSansWeb]کمپانی برادران وارنر درحال حاضر تریلر رسمی برای جوخه انتحاری 2 منتشر نکرده ولی انتظار می‌رود که تا اواخر سال 2018 یا اوایل 2019 تریلر رسمی آن منتشر گردد.

[/font]]]> بعد از موفقیت 750 میلیون دلاری فیلم جوخه انتحاری (Suicide Squad)، کمپانی «برادران وارنر» تصمیم گرفته قسمت دوم این فیلم را نیز تولید کند، که اگرچه هنوز تاریخ رسمی برای پخش آن اعلام نشده ولی قرار شده موعد انتشار آن سال 2019 باشد.
بیشتر بازیگران فیلم «جوخه انتحاری 1» در این فیلم نیز بازی می‌کنند ولی کمپانی وارنر درحال حاضر این اطلاعات را تایید نکرده است، تنها چیز مشخص این است که “Cara Delevingne” بازیگر نقش “Enchantress” تنها شخصی است که مشخصاً پیشنهاد بازی در قسمت دوم این مجموعه را رد کرده است.
[تصویر: 4EBF3B2200000578-6015607-image-a-8_1533140506301.jpg]ددشات و هارلی کوئین
گرچه در حال حاضر اطلاعات چندانی در مورد قسمت دوم این فیلم در دسترس نیست ولی اطلاعات زیر تاکنون به دست آمده:
جوخه انتحاری 2
قسمت دوم فیلم جوخه انتحاری قرار است سال 2019 منتشر شود، گرچه همچنان تاریخ رسمی انتشار از طرف کمپانی اعلام نشده است. شایعات حاکی از آن است که اخیرا این فیلم تبدیل به یکی از اولویت‌های استودیو شده است.
طبق اخبار منتشر شده در ورایتی، قسمت دوم جوخه انتحاری به خاطر فیلم “Birds of Prey” که عموما در مورد هارلی کویین و گروهش است به تعویق افتاده. همزمان خبرگزاری My Entertainment World نیز اعلام کرده است که فیلم‌برداری جوخه انتحاری 2 در مارس سال 2018 آغاز شده است.
“Joel Kinnaman” بازیگر نقش (Rick Flag) که قرار است برای بازی در قسمت دوم این فیلم نیز بازگردد، با توییتی خبر بالا را تایید کرده است: «تا جایی که من می‌دانم، آن ها در حال نوشتن فیلم‌نامه هستند و فکر می‌کنم که قرار است سال 2018 فیلم برداری را شروع کنند.»


[font=IRANSansWeb]کارگردان قسمت اول این فیلم یعنی «دیوید آیر» (David Ayer) قرار نیست قسمت دوم را کارگردانی کند. در حال حاضر «گَوین اوکانِر» (Gavin O’Connor) کارگردان فیلم‌های «حسابدار» و «جنگجو» به عنوان کارگردان قسمت دوم جوخه انتحاری معرفی شده است. همچنین شایعه شده که قرار است جوکر (Jared Leto) نقش پرمعنا تری را در «جوخه انتحاری 2» بازی کند که البته این به خاطر انتقاداتی است که از فیلم پیشین انجام شده بود.
[/font]
کاراکترهای اصلی جوخه انتحاری:

تقریبا تمام کاراکترهای اصلی جوخه انتحاری در قسمت دوم این فیلم نیز بازی خواهند کرد. آماندا والر (Viola Davis)، ژوکر (Jared leto)، هارلی کویین (Margot Robbie)، کاتانا (Karen Fukuhara)، کیلر کراک (Adewale Akinnuoye-Agbaje)، و کاپیتان بومرنگ (Jai Courtney) همگی از بازیگران قسمت جدید خواهند بود.

[تصویر: therocksuicidesquadjpg-1024x513.jpeg]
جوخه انتحاری2-کاراکتر های احتمالی

“Scott Eastwood” بازیگر نقش (GQ) نیز طی مصاحبه‌ای اعلام کرد که علاقه‌مند است به قسمت دوم این مجموعه بپیوندد. اما «کارا دلوینیه» بازیگر نقش “Enchantress” همان‌طور که گفته شد در جوخه خودکشی 2 ایفای نقش نخواهد کرد! به گفته‌ی خود او: «ایفای نقش در این فیلم برای او که از مدلینگ به بازیگری روی آورده تجربه‌ای بود که زندگیش را تغییر داد.» او همچنین اعلام کرد که در جوخه‌ انتحاری 2 نقشی را قبول نخواهد کرد چون این برای کاراکتر Enchantress تا حدودی بی معنا است.

البته طبق شایعات کاراکترهای جدیدی نیز به این فیلم اضافه خواهند شد، برای مثال ممکن است «دواین جانسن» (Dwayne Johnson) برای نقش «بلک آدام» (Black Adam) انتخاب شود.

[تصویر: landscape-1494926449-the-rock-black-adam-1024x512.jpg]
استفاده از راک (دوین جانسون) در نقش Black Adam
[font=IRANSansWeb]کمپانی برادران وارنر درحال حاضر تریلر رسمی برای جوخه انتحاری 2 منتشر نکرده ولی انتظار می‌رود که تا اواخر سال 2018 یا اوایل 2019 تریلر رسمی آن منتشر گردد.

[/font]]]> <![CDATA[نقد فیلم The Ballad of Buster Scruggs - تصنیف باستر اسکراگز]]> https://forum.gnsorena.ir/showthread.php?tid=2161 Sat, 24 Nov 2018 11:29:09 +0330 omidrock]]> https://forum.gnsorena.ir/showthread.php?tid=2161

فیلم The Ballad of Buster Scruggs، جدیدترین ساخته‌ی برادران کوئن، به کالبدشکافی ماهیت شر و مسئله‌ی مرگ به سبکِ خاص این فیلمسازان می‌پردازد. همراه نقد زومجی باشید.


چه می‌شد اگر سریال «آینه‌ی سیاه» (Black Mirror) توسط برادران کوئن اما با محوریتِ غرب وحشی به جای عصر دیجیتال ساخته می‌شد؟ احتمالا نتیجه چیزی شبیه به «تصنیف باستر اسکراگز» (The Ballad of Buster Scruggs) از آب در می‌آمد. جدیدترین ساخته‌ی کوئن‌ها که در ابتدا شایعه شده بود قرار است یک مینی‌سریال ۶  قسمتی برای نت‌فلیکس باشد، در واقع یک فیلم آنتولوژی با ۶ داستان کوتاه است که اپیزودهایش در طول ۲۵ سال نوشته و طوری برنامه‌ریزی ‌شده‌اند که هر ۶ قسمت باید بدون وقفه و پشت سر هم برای رسیدن به تجربه‌ای که سازندگان قصد ارائه‌شان را دارند دیده شوند. اگرچه «باستر اسکراگز» از این جهت لقب متفاوت‌ترین فیلم کارنامه‌ی کوئن‌ها از لحاظ ساختار را به دست می‌آورد، اما همزمان یکی از کوئنی‌ترین فیلم‌هایشان است. یا شاید بهتر است بگویم، فرمت آنتالوژی حکم ذره‌بینی در مقابلِ اشعه‌های خورشیدِ سوزان ظهر را دارد که تمام عناصرِ سینمای کوئن‌ها را در یک نقطه جمع کرده است و به نتیجه‌‌ای سوزاننده‌تر و شعله‌ورکننده متحول کرده است. یکی از چیزهایی که سینمای کوئن‌ها را به سینمای پرطرفداری تبدیل کرده توانایی آنها در در تزریق کردنِ عمیق‌ترین و فلسفی‌ترین بحران‌ها و وحشت‌های بشر درونِ داستان‌هایی است که هرکسی می‌تواند ازشان لذت ببرد. توانایی آنها در بیرون کشیدنِ سوالاتِ تامل‌برانگیز و هولناکِ فراسوی داستان‌های به ظاهر ساده‌شان است. به عبارت دیگر آنها می‌دانند چگونه سر کلافِ داستان‌هایشان را بگیرند و آنها را به افق‌های گسترده و بزرگ‌تری متصل کنند. آنها استاد به تصویر کشیدنِ بهت‌زدگی بشر در برابر گستره‌ی میخکوب‌کننده و ناشناخته‌ی هستی هستند و این دقیقا همان چیزی است که آنها را به یکی از معدود کارگردانان و فیلمنامه‌نویسانی تبدیل کرده است که به همان اندازه که بین منتقدان و کارشناسان طرفدار دارند، به همان اندازه هم بین عموم سینمادوستان محبوب هستند. این موضوع لزوما به خاطر تلاشِ آنها برای راضی کردنِ هر دو جبهه‌ی هنر و تجارت مثل کاری که کریستوفر نولان انجام می‌دهد نیست. قضیه درباره‌ی ساختِ یک فیلم ابرقهرمانی اما با پیچیدگی‌ها و ویژگی‌های هنری سینمای مایکل مان نیست. قضیه درباره‌ی این است که کوئن‌ها به شکلی قادر به شکار کردن و به معرض نمایش گذاشتنِ عملِ مرموز و ترسناک و شگفت‌آورِ زندگی هستند که اگرچه همه‌ی ما آن را حس کرده‌ایم و هرروز می‌کنیم، اما قادر به توضیح دادنش نیستیم. هنرِ اصلی کوئن‌ها در کنار تمام هنرهای دیگرشان در خلق شخصیت‌های به‌یادماندنی و دیالوگ‌های خوش رنگ و لعاب، این است که همان حسِ غول‌آسایی را که توصیف کردنش ما را به من‌من کردن و حرص خوردن و احساس فلج‌شدگی می‌اندازد برمی‌دارند و آن را آن‌قدر آسان و راحت به تصویر می‌کشند که انگار یک فیلسوفِ قرن هجدهمی دارد راز هستی را برای دختربچه‌ای سه ساله تعریف می‌کند و او هم آن را می‌فهمد.

«جایی برای پیرمردها نیست» شاید به عنوان داستان آشنای تعقیب و گریز یک کلانتر و جنایتکار آغاز می‌شود، ولی خیلی زود با سکانسِ اجبارِ مغازه‌دار توسط آنتون چیگور برای انتخاب سرنوشتش با شیر یا خط، به درونِ دنیایی دیگر درباره‌ی ماهیتِ شر و عدم توانایی انسان در انتخاب سرنوشتش شیرجه می‌زند و در نهایت کلیشه‌‌های وسترن را با بی‌رحمی سلاخی می‌کند. همین که یکی از ضدکلیشه‌ترین و زیر و روکننده‌ترین فیلم‌هایی که عناصرِ سینمای وسترن را به خاک و خون می‌کشد، می‌آید و جایزه‌ی بهترین فیلم اسکار را به عنوان یکی از عامه‌پسندترین مراسم‌های جوایزِ سال برنده می‌شود، ثابت می‌کند که کوئن‌ها در حالی می‌توانند هر چیزی را که از یک ژانر می‌شناسیم در هم بشکنند که همزمان موجب غریبی عموم سینماروها نشوند یا فیلم‌هایشان حالتِ قابل‌دسترس‌شان را از دست ندهد. این موضوع لزوما ویژگی برتر کوئن‌ها نسبت به دیگر کارگردانان هم‌سطحشان نیست. اینکه فیلم‌های کارگردان دیگری قابل‌دسترس‌تر نباشند، آنها را به فیلم‌های ضعیف‌تری در مقایسه با سینمای کوئن‌ها تبدیل نمی‌کند. منظورم از مطرح کردن این نکته این است که یکی از ویژگی‌های کوئن‌ها نحوه‌ی درهم‌شکستن قواعد ژانر و انتظارات تماشاگر است؛ به‌طوری که تماشاگر به جای اینکه جا بخورد و احساس غریبی بکند، اتفاقا احساس می‌کند که در حال تماشای نسخه‌ی واقع‌گرایانه‌تر و قابل‌لمس‌تری از همان داستانی که بارها شنیده است و در نتیجه احساس نزدیکی بیشتر با فیلم برقرار می‌کند. یک نمونه‌اش شکستنِ قواعد سینمای نوآر در «لبوفسکی بزرگ» که حالا به فراتر از یک فیلم بدل شده و آن را به یک پدیده‌ی فرهنگی تبدیل کرده و ساختنِ یک ضدموزیکال با «درون لویین دیویس» است. کوئن‌ها سینما را در حالی برعکس می‌کنند که متوجه‌اش نمی‌شویم؛ در حالی به عظمت و گستره و پیچیدگی‌های زندگی می‌پردازند که احساس نمی‌کنیم سر کلاسِ فلسفه نشسته‌ایم. و این دقیقا یکی از دلایلی است که دنیاها و کاراکترهایشان این‌قدر محبوب هستند. ما بخشی از برخی از عمیق‌ترین بحران‌ها و سوالاتِ اگزیستانسیالیسمی‌مان را درون آنتون چیگورها و لووین دیویس‌ها و دودها و مارج گاندرسون‌ها و لری گوپنیک‌ها می‌بینیم. بعضی‌وقت‌ها بدون اینکه واقعا بدانیم چرا به این کاراکترها جذب شده‌ایم. «باستر اسکراگز» یکی از فیلم‌های کوئن‌ها است که این ویژگی شاید بیش از اکثر فیلم‌هایشان در آن احساس می‌شود و مسئله از فرمتِ آنتالوژی‌اش سرچشمه می‌گیرد. کوئن‌ها در دیگر فیلم‌هایشان، ما را آرام آرام و سلانه سلانه به سمتِ پایان‌بندی‌های غافلگیرکننده‌شان که نفس‌مان را از جایی که انتظار نداشتیم می‌بُرند می‌رسانند. آنها در فیلم‌های دیگرشان، ما را به آرامی درون دیگ آب می‌اندازند، آتش را به تدریج زیاد می‌کنند و آب را آن‌قدر بی‌سروصدا به نقطه‌ی جوش می‌رسانند که هیچ‌وقت متوجه‌اش نمی‌شویم.

[تصویر: d020abb7-655e-494b-a2d3-77f12e244c40.jpg]

اما نافِ آنتالوژی جماعت را با غافلگیری بُریده‌اند. غافلگیری ناگهانی انتهایی اپیزودهای آنتالوژی‌ها، قلب این داستان‌ها است. حکم همان ترمزی را دارد که تماشاگرانی را که کمربندشان را نبسته بودند با سر از شیشه‌ی جلو ماشین به بیرون شلیک می‌کند و با شیشه‌های فرو رفته در سر و صورت و رگ‌های گردنِ پاره شده‌شان وسط آسفالت پهن می‌کند. این غافلگیری‌ها حکم لحظه‌‌ی گذرا اما بهت‌آوری را دارند که تمام چیزهایی را که قبلش دیده بودیم در یک نقطه جمع می‌کنند. بنابراین شاید در ظاهر آنتالوژی کار کردن برای کسانی مثل کوئن‌ها عجیب به نظر برسد، ولی راستش آنتالوژی خانه‌ی واقعی ساختار فیلمنامه‌نویسی آنها است. آنتالوژی‌هایی مثل «آینه‌ی سیاه» و «داخل شماره ۹»، با غافلگیری‌هایی که پرده از دنیایی ابسورد، افسوس‌هایی که باعث می‌شوند کف دست‌مان را به وسط پیشانی‌مان بکوبیم، خشونت‌‌های بهت‌آور و با زیر سوال بُردنِ باورهایمان کار دارند؛ با کشیدنِ صندلی از زیرمان درست در لحظه‌ای که می‌خواهیم بنشینیم و بعد قهقه زدن از ولو شدن‌مان روی زمین. آنتالوژی‌ها با درهم‌شکستن انتظارات کار دارند. چون وقتی با اپیزود کوتاهی طرفیم که وقت پرورشِ داستانش در درازمدت را ندارد، تنها چیزی که برای جذب نظر تماشاگر باقی می‌ماند، بازی با انتظاراتِ تماشاگر است. بنابراین شاید حالا بهتر می‌توان تصور کرد که چرا برادران کوئن سراغ آنتالوژی رفته‌اند (جنس داستانگویی آنتالوژی در خون آنها است)‌ و چرا می‌گویم «باستر اسکراگز» جایی است که شاید بهتر از هر جای دیگر می‌توان جنسِ فیلمسازی آنها را دید. همگی می‌دانیم که دو نوع فیلم کوئنی وجود دارد. کمدی‌ها و جدی‌ها. در یک طرف تاریکیِ منزجرکننده‌ی «جایی برای پیرمردها نیست» قرار دارد و در طرف دیگر خُل و چلی و بی‌خیالی «لبوفسکی بزرگ». و «یک مردی جدی» و «درون لویین دیویس» هم جایی آن وسط‌ها قرار می‌گیرند. ولی فرقِ «باستر اسکراگز» با روندِ معمول همیشه این است که فرمتِ آنتالوژی‌اش این فرصت را در اختیارِ کوئن‌ها قرار داده تا این فاصله را برای همیشه درهم‌ بشکند و در هر ثانیه به ترکیبِ دل‌انگیزی از کمدی روده‌برکننده و جدیتِ نفسگیرشان تبدیل شوند. اینجا جایی است که کوئن‌ها در فاصله‌ی چند ثانیه به محض گرفتن یکی از بهترین خنده‌هایشان، دل و روده‌هایمان را نیز به هم گره می‌زنند. اگرچه عدم توانایی قرار دادن «باستر اسکراگز» به‌طور قاطعانه در بین کارهای کمدی آنها یا کارهای جدی‌شان به خاطر اپیزودیک‌محور بودنش است که باعث شده هر داستان لحنِ خاص خودش را داشته باشد، ولی دلیل اصلی‌اش به خاطر این است که این فیلم حکم یک‌جور جمع‌بندی را برای کارنامه‌ی آنها تا این لحظه ایفا می‌کند؛ «باستر اسکراگز» از یک طرف حال و هوای شوخ و شنگ و باستر کیتونی «بزرگ کردنِ آریزونا» را به یاد می‌آورد و از طرف دیگر به درونِ نهیلیسم «جایی برای پیرمردها نیست» شیرجه می‌زند. از یک طرف سراسیمگی و پریشانی بشر از «یک مرد جدی» را زنده می‌کند و از طرف دیگر به هراسِ سورئالیستی «بارتون فینک» نزدیک می‌شود. از یک سو کاراکترهای کارتونی «ای برادر کجایی؟» و تلاش آن فیلم برای ارائه‌ی حماسه‌ای در قامت ادیسه از زبانی طنز را به یاد می‌آورد و از طرف دیگر از لحاظ ساختار به «هیل سزار!» رفته است.

[font=IRANSans, tahoma]هدفِ کوئن‌ها با فیلم جدیدشان، پرده‌برداری از واقعیت‌ها و زشتی‌های فراسوی کلیشه‌های اسطوره‌‌ای وسترن است
[/font]
«باستر اسکراگز» از این جهت تا حدودی یادآورِ «هیل سزار!»، فیلم قبلی‌شان است؛ همان‌طور که «هیل سزاز!» همچون ادای دینی به هالیوود قدیم بود و با حالتِ نیمه‌اپیزودیکش، یک لحظه به یک موزیکالِ «آواز زیر باران»‌گونه با رقصِ پاها و بدلکاری‌های عجیب و غریب تبدیل می‌شد و لحظه‌ی بعد به پاردوی فیلم‌های حماسی/دینی تیر و طایفه‌ی «ده فرمان» تبدیل می‌شد، آنها با «باستر اسکراگز» چنین حرکتی را با تمرکز روی وسترن انجام می‌دهند؛ از این جهت «باستر اسکراگز» همچون جمع‌بندی تمام انواع و اقسام وسترن‌ها در شش داستانک است. آنها با «باستر اسکراگز» تمام چهره‌های وسترن را از نظر می‌گذرانند؛ از جنبه‌ی اسطوره‌ای و تاریخی‌اش تا پوچی اگزیستانسیالیستی غرب وحشی. از جنبه‌ی حماسی‌اش تا جنبه‌ی شخصی‌اش. از دشت‌ها و کوهستان‌های وسیع و پُربار تابستانی‌اش تا زمستان‌های زجرآورش. از جنبه‌ی رُمانتیسیمش تا واقعیتِ بی‌رحمانه‌اش. از کمدی هجوآمیز و کارتونی‌اش تا تراژدی خشنِ تهوع‌آورش. فیلم در جریان تمام این فراز و فرودها و تغییر دنده‌ها و فازهای مختلف، روی یک محور شناور است و تبدیل به فیلمی می‌شود که به همان اندازه که حکم گردهمایی همه‌ی چهره‌های وسترن را دارد، به همان اندازه هم با آنها دعوا دارد. به همان اندازه که یک‌جور حالتِ نوستالژیکِ «یادش بخیر!» و جشن گرفتنِ عناصر معرف این ژانر را دارد، به همان اندازه هم علیه‌شان شورش می‌کند. به همان اندازه که به گذشته نگاه می‌کند، به همان اندازه هم آینده‌بین است. به همان اندازه که روی دوشِ قدیمی‌ها می‌ایستد، به همان اندازه هم با تبدیل شدن به دوش دیگری برای بعدی‌ها، به بار اضافی و بیهوده‌ای تبدیل نمی‌شود. فقط برادران کوئن می‌توانند فیلمی بسازند که همان‌قدر که در چارچوب ژانر قرار می‌گیرد، همان‌قدر هم آن ژانر را مورد کالبدشکافی قرار می‌دهد. نتیجه فیلمی است که طبق معمول همیشه اثر انگشتِ برادران کوئن در همه‌جای آن دیده می‌شود. آنها مثل همیشه این کار را به وسیله‌ی به کار بستنِ قواعدِ ژانر و متلاشی کردنشان جلوی روی بیننده در لحظه‌ای دیگر انجام می‌دهند. وسترن همیشه یکی از ژانرهای موردعلاقه‌ی کوئن‌ها بوده است؛ دنیای بی‌قانونِ وسترن که در آن می‌توانند غرایز و اخلاق و مرگ را در خالص‌ترین شکلش مورد بررسی قرار بدهند راستِ کار آنها است؛ دنیاهای طبیعی و دست‌نخورده‌ای که زیبایی‌شان توسط خشونتِ وحشیانه‌‌ی انسان‌ها کثیف می‌شود، میدان مناسبی برای جنسِ داستانگویی‌شان بوده است. دنیاهای وسترن به عنوان یکی از کهن‌ترین ژانرهایی که مورد خیال‌بافی‌های فراوانی قرار گرفته و باورهای اشتباه فراوانی درباره‌اش وجود دارد، همچون بُت حاضر و آماده‌ای است که کوئن‌ها می‌توانند اشتیاق و عطشان به درهم‌شکستن و افشا کردن دروغ‌ها را با فرود آوردن چکش‌هایشان روی بدنِ آن سیراب کنند.

[تصویر: 0a5978d3-86ed-4df9-8210-b3ce3b56e3f9.jpg]

همیشه خاصیتِ تصادفی و بی‌تفاوتِ دنیا یکی از تم‌های موردعلاقه‌ی برادران کوئن بوده است. این همان چیزی است که آنها را به کارگردانانِ «انسان‌گریز» معروف کرده است. کاراکترهای آنها بازیچه‌ی دست خدایی هستند که با آنها شوخی‌های پشت‌وانتی می‌کند و به پریشان‌حالی‌شان می‌خندد. اما به مرور زمان مسیرِ این نمایشِ ترسناک‌ خنده‌دار به سمت تراژدی عوض شد. «جایی برای پیرمردها نیست» در دنیایی می‌گذرد که علاوه‌بر قهرمانان، به تبهکارانش هم رحم نمی‌کند و حکم یکی از بازترین پایان‌بندی‌‌های کارگردانانی که با پایان‌های نامرسومشان شناخته می‌شوند را دارد. «شهامت واقعی»، وسترن بعدی‌شان اگرچه به عنوان یک فیلم انتقامی متداول و مرسوم آغاز می‌شود، ولی به تدریج به داستانِ احاطه شدن دختربچه‌ای با زهرِ انتقام‌جویی تبدیل می‌شود که در پایان یکی از دست‌هایش را ازش می‌گیرد و زندگی‌اش را هم با نابودِ کردن معصومیتش برای همیشه ناقص می‌کند. با توجه به مسیری که وسترن‌های آنها طی کرده‌اند، طبیعی است که «باستر اسکراگز» باید این روندِ تراژیک را ادامه بدهد و به یکی از تیره و تاریک‌ترین فیلم‌هایشان تبدیل شود و خب، همین‌طور هم است. مخصوصا با توجه به اینکه آنها با «باستر اسکراگز» یکراست دست روی مرگ گذاشته‌اند. اینجا به‌طور مستقیم با مسئله‌ی عدم جاودانگی انسان کار داریم. «باستر اسکراگز» نه درباره‌ی تعقیب و گریز مرگ و زندگی است و نه درباره‌ی ایستادگی و مبارزه در مقابل مرگ. «باستر اسکراگز» درباره‌ی قطعیتِ مرگِ غیرقابل‌پیش‌بینی است؛ درباره‌ی قطعیتِ بی‌تفاوتی هستی است. به‌طوری که هر اپیزود با قول دادنِ حداقل یک مرگ آغاز می‌شود و تنها کاری که از دست‌ ما برمی‌آید منتظر بمانیم تا ببینیم این مرگ کی و چگونه اتفاق می‌افتد. اینجا مرگ حتی مثل «جایی برای پیرمردها نیست» تصادفی هم نیست. مرگ در «باستر اسکراگز» آن‌قدر قطعی است که حتی فیلمسازان هم نمی‌توانند اجتناب‌ناپذیری‌اش را مخفی کنند. از این جهت، «باستر اسکراگز» در عین ادامه دادنِ مسیرِ وسترن‌های برادران کوئن، حکم نسخه‌ی خشن‌تری از «یک مردی جدی» را هم دارد. اگر ساخته‌ی سال ۲۰۰۹ آنها را دیده باشید، حتما می‌دانید که با یک فیلم کوتاه براساس یک افسانه‌ی محلی آغاز می‌شود؛ یک شیطان خبیث در ظاهر یکی از آشنایان فوت‌شده‌ی یک زوج قرنِ نوزدهمی، وارد کلبه‌‌شان می‌شود. سپس جر و بحثی بین این زن و شوهر درباره‌ی اینکه آیا مهمانشان یک شیطان خبیث است یا نه سر می‌گیرد و فقط با هرچه پیچیده‌تر شدنِ جوابش به اتمام می‌رسد. این فیلم کوتاه افتتاحیه‌ی مناسبی برای داستانِ لری گوپنیک است: عدم قطعیت. لری در طول فیلم سعی می‌کند تا تمام بلاهایی که سرش می‌آیند را بفهمند، اما همیشه خودش را در موقعیتِ گربه‌ی شرودینگر پیدا می‌کند: همزمان زنده و مُرده. در نهایت «یک مرد جدی» درباره‌ی تمام تلاش‌هایی که برای مبارزه با پریشانی حاصل از ماهیتِ بی‌معنای دنیا و جواب نگرفتن از تلاش برای فهمیدنِ نیروی شر می‌کنیم است. شاید باید شر را به عنوان هر مهمان دیگری به خانه‌ قبول کنیم. شاید باید دست از تلاش برای فهمیدنش بکشیم.

شباهتِ «باستر اسکراگز» به سکانس افتتاحیه‌ی «یک مرد جدی» فقط به تم‌های داستانی‌اش خلاصه نمی‌شود، بلکه از لحاظ فرمشان به عنوان افسانه‌های محلی هم به آن سکانس رفته‌اند. بالاخره فیلم با نمایی از کتابی قدیمی با جلدی رنگ و رو رفته آغاز می‌شود که دستی ناشناس آن را ورق می‌زند و هر فصل، شاملِ تکه دیالوگ و تصویری از آن فصل است که در ادامه به آن می‌رسیم. اپیزود اول به خودِ باستر اسکراگز (تیم بلیک نلسون) به عنوان یک خواننده‌ی ماهر و یک هفت‌تیرکشِ ماهرتر و یک یاغی تحت‌ تعقیب اختصاص دارد که با خنده و شوخی و آوازخوانی به هر جا قدم می‌گذارد و با به جا گذاشتنِ جای گلوله، خون و جنازه‌های سوراخ سوراخ شده از آنجا خارج می‌شود. اپیزود دوم به سارق بانکی با بازی جیمز فرانکو می‌پردازد که عادت کردنش به یاغی‌گری و بی‌قانونی به سرانجامِ غم‌انگیزی منتهی می‌شود. اپیزود سوم حول و حوشِ مرد سرسخت و دنیادیده‌ای با بازی لیام نیسن و پسرک معلولِ بی‌دست و پای او (هری ملینگ یا همان دادلی خودمان از «هری پاتر») می‌چرخد؛ آنها با کابسکه‌ای که حکم یک تئاترِ متحرک را دارد از شهری به شهر دیگر سفر می‌کنند و برنامه اجرا می‌کنند. در اپیزود چهارم با پیرمردی (تام ویتس) همراه می‌شویم که با شکیبایی به دنبال طلا می‌گردد. اپیزود پنجم به زن جوانی (زویی کازان) می‌پردازد که در مسیر سفرِ تنهایی‌اش با کاروان، کم‌کم عاشق یکی از نگهبانان کاروان (بیل هک) می‌شود. اپیزود آخر هم کاملا درون یک کالکسه جریان دارد و به گفتگوی غریبه‌هایی درباره‌ی زندگی‌های گذشته‌شان و مقصدِ مشترکشان اختصاص دارد که به مرور زمان پُرحرارت‌تر و مرموزتر می‌شود.

[تصویر: a754f513-b985-43f4-93e1-7d16f8fc1014.jpg]

[font=IRANSans, tahoma]هشدار: این بخش از متن داستان فیلم را لو می‌دهد.[/font]

کوئن‌ها تقریبا در همه‌ی این داستان‌ها با انتظارات‌مان بازی می‌کنند. تیم بلیک نلسون در قالبِ هفت‌تیرکشِ قاتلی ظاهر می‌شود که در عین هیولا بودن، از تبدیل شدن به یک آنتاگونیستِ تمام‌عیار باز می‌ماند. می‌دانم عجیب به نظر می‌رسد، ولی باستر اسکراگز همچون ترکیبِ کاراکتر نیکولاس کیج از «بزرگ کردن آریزونا» و آنتون چیگور می‌ماند. فاصله‌‌ای که بین لبخند و سرزندگی باستر و چشمان مُرده و شوخی کردن‌هایش با مرگ وجود دارد به تضادی منجر شده که همزمان هم خنده‌دار است و هم گروتسگ. چه می‌شد اگر تمام سیاهی و شرارت و بی‌رحمی خالصِ آنتون چیگور را نگه می‌داشتیم، سکوت و آرامش و جدیت و سکه‌‌‌ی خون‌آلودش را ازش می‌گرفتیم و دستش یک گیتار می‌دادیم. کوئن‌ها در قالب باستر یکی از همان کابوی‌های کلاسیکِ وسترن را ترتیب داده‌اند که یک نمونه‌اش را در قالب شخصیت هوبی دویل از «هیل سزار!» دیده بودیم؛ این اپیزود آن‌قدر کارتونی است که با وجود اشلعه‌های خورشیدی که از درون سوراخِ گلوله‌های روی بدن مردم عبور می‌کنند و کاراکترهایی که حتی بعد از مرگشان، با تعجب به مرگشان واکنش نشان می‌دهند، با «رود رانر» و «باگز بانی» برابری می‌کند. در این اپیزود روی کاغذ با یکی از آن وسترن‌های ضد-«نابخشوده»‌ی کلینت ایستوود طرفیم که در آن کابوی‌ای که یاغی‌گری می‌کند و مثل آب خوردن و به روش‌های خلاقانه‌ای هرکسی که سر راهش سبز می‌شود را می‌کُشد و شاد و خندان به آواز خواندن و رقصیدن و وراجی کردن ادامه می‌دهد. اما نکته‌ این است که این اپیزود به همان اندازه که کارتونی است، به همان اندازه هم خونریزی و مرگ‌های ناگوار و زشت دارد. هرچه این اپیزود جلوتر می‌رود همان‌قدر که تعداد قربانی‌های باستر افزایش پیدا می‌کنند، کوئن‌ها هم مچ تماشاگرانشان را می‌گیرند: از یک سو در حالی که جنازه‌ای با صورتی خون‌آلود روی زمین افتاده است، باستر شروع به رقص و پایکوبی و آوازخوانی می‌کند و غریبه‌های حاضر در کافه و مخاطبانِ داستانش در این سوی صفحاتِ تلویزیون را با خود همراه می‌کند، ولی از طرف دیگر کوئن‌ها ما را به شریک جرمش تبدیل می‌کنند.

«باستر اسکراگز» از یک طرف حال و هوای شوخ و شنگ و باستر کیتونی «بزرگ کردنِ آریزونا» را به یاد می‌آورد و از طرف دیگر به درونِ نهیلیسم «جایی برای پیرمردها نیست» شیرجه می‌زند

احتمالا اگر باستر با جدیتِ آنتون چیگور آدمکشی می‌کرد، همگی حالت تهوع‌ می‌گرفتیم و وحشت می‌کردیم، ولی کافی است آنتون چیگور همچون یک استندآپ کمدین شروع به مونولوگ‌گویی و به سبکِ رقاص‌های هالیوود قدیم شروع به پایکوبی کند تا قتلی که اتفاق افتاده است نادیده گرفته شود و با ضرب آهنگش همراه شویم و بالای سر جنازه قهقه بزنیم و خوش بگذرانیم. بعد غافلگیری این اپیزود از راه می‌رسد: کوئن‌ها ناگهان داستانِ این قاتلِ ترمیناتورگونه‌ی توقف‌ناپذیر که در مقابل لوله‌های تفنگ نشانه گرفته شده به سمتش می‌خندید را در یک چشم به هم زدن به داستانِ سستی و ناپایداری انسان تبدیل می‌کنند. باستر طبق معمول در حالِ به شوخی گرفتنِ رقبایش در دوئل است که متوجه‌ی سوراخ شدنِ کلاهش می‌شود. گلوله‌ای بعد از پاره کردن کلاهش از وسط جمجمه‌اش گذشته و از آن سمت خارج شده است. همان‌قدر که کشته شدنِ رودرانر که همیشه زیرک‌تر ظاهر می‌شود و از مرگ قسر در می‌رود می‌تواند شوکه‌کننده باشد، همان‌قدر هم مرگِ ناگهانی باستر می‌تواند آه از نهاد آدم بلند کند. مرگ حتی به شخصیتِ ضدگلوله‌ای مثل باستر هم رحم نمی‌کند و همیشه احتمال دارد که هفت‌تیرکشی ماهرتر از باستر از راه برسد و جای او را بگیرد؛ گلوله‌ای که از جمجمه‌ی باستر می‌گذرد، در واقع گلوله‌ای از جنسِ واقعیتِ غیرقابل‌انکاری است که از وسط سرِ داستان عبور می‌کند. انگار کوئن‌ها می‌خواهند بگویند ما از تماشای کابوی‌های زبان‌بازی که سریع‌تر از سایه‌شان هفت‌تیر می‌کشند خوشمان می‌آید و فانتزی‌های قدرت‌طلبی‌مان را از تماشای آنها سیراب می‌کنیم و از تماشای شکست‌ناپذیری آنها ذوق می‌کنیم؛ چون مرگ هیچ‌وقت توانایی لمس کردن آنها را ندارد. مرگ فقط برای رقبایش است. مرگ فقط برای دیگران است. اما آنها با شلیک نهایی این اپیزود، درست در حالی که کارتونی‌ترین و ظاهرا بی‌خطرترین تکه فیلمشان تاکنون را ساخته بودند، این باور را در هم می‌شکنند؛ مرگ برای همه است. حتی قهرمان‌ِ اکشنِ شکست‌ناپذیرمان. و معلوم نیست چه زمانی در اوج غرورمان، جمجمه‌مان را سوراخ کند. کوئن‌ها با اولین غافلگیری‌شان به خوبی نشان می‌دهند که در پنچ اپیزود بعدی چه چیزی انتظارمان را می‌کشد. وقتی کارتونی‌ترین اپیزود می‌تواند این‌قدر افسرده‌کننده باشد، از واقع‌گرایانه‌ترین‌ها چه انتظاری می‌توان داشت.

[تصویر: fc995770-3361-4eae-81d9-d523e1e52e5e.jpg]

هرکدام از اپیزودهای «باستر اسکراگز»، از یک جنبه‌ی وسترن الهام گرفته‌اند. بعد از جنبه‌ی «لوک خوش‌شانس»‌وارِ اپیزود اول و جنبه‌ی «ازگوربرخاسته»‌وارِ اپیزود سوم، کوئن‌ها برای اپیزود دوم سراغِ سرجیو لئونه می‌روند؛ از اکستریم کلوزآپ‌هایی از چهره‌های آفتاب سوخته با پوست‌های چروکیده تا صدای جرینگ جرینگِ چکمه‌هایش و البته نماهای باز و عریضی از کابوی‌هایی با پالتوهای بلند ایستاده در وسط کویری سوزان. اپیزود دوم که از همه کوتاه‌تر است به سارقی می‌پردازد که بعد از تلاش برای سرقت از بانک، در سلسله موقعیت‌های روبه‌رو شدن با مرگ و قسر در رفتن از آنها قرار می‌گیرد. سارق اگرچه به خیالِ خودش نقشه‌ی خوبی برای عملی کردن سرقتش دارد (نشانه گرفتن تفنگش به سمت صاحب بانک و دستور دادن به او برای خالی کردن گاوصندوق!). یا حداقل فکر می‌کند که این نقشه‌ی ساده مثل دزدی‌های قبلی‌اش جواب می‌دهد. ولی او نمی‌داند حتی بهترین نقشه‌ها هم در مقابلِ حرص و طمع و بی‌رحمی انسان کم می‌آورند. یک دقیقه بعد او در حال تماشای کمانه کردن گلوله‌هایش از قابلمه‌ها و ماهیتابه‌هایی است که صاحب بانک به عنوان جلیقه‌ی ضدگلوله به خودش وصل کرده و به سمتش می‌دود. کوئن‌ها در قالب این سارق، کاراکتری را ترسیم می‌کنند که زندگی را تا جایی که ارزشِ گرانبهایش را به کل فراموش کرده دست‌کم گرفته است. برخلاف باستر اسکراگز که آن‌قدر به زندگی‌اش می‌نازد که به‌طور کل احتمال مُردن را فراموش کرده است و تا وقتی که عبورِ گلوله از وسط مغزش را احساس نکرده، تا وقتی که دیگر خیلی دیر شده است، متوجه‌اش نمی‌شود، سارق بانک آن‌قدر زندگی را دست‌کم گرفته است که با مرگ همچون یک جوک رفتار می‌کند. هر بار که یک فرصت دوباره برای عوض کردن روش زندگی‌اش دریافت می‌کند، آن را جدی نمی‌گیرد و به روش قدیمی‌اش بازمی‌گردد. کوئن‌ها از طریق او شهامت و جسارتِ ضدقهرمانانِ غرب وحشی را به سخره می‌گیرند؛ کاراکترِ جیمز فرانکو احتمالا اگر در یکی از فیلم‌های سرجیو لئونه حضور داشت، به خاطر قابلیت‌هایش در قسر در رفتن از مرگ و خندیدن در زمانی که طناب کلفت و زِبر دار را به دور گردنش احساس می‌کند، به عنوان ضدقهرمانی بی‌باک، پرطرفدار می‌شد، اما کوئن‌ها از طریق او سعی می‌کنند تا جنبه‌ی دیگری از چنین شخصیتی را افشا کنند. سارق‌ داستان فکر می‌کند که تمام زندگی به یاغی‌گری خلاصه شده است؛ زندگی کردن بر لبه‌ی دره‌ی مرگ. و جالب این است که چنین ضدقهرمانانی به کاراکترهای موردعلاقه‌مان تبدیل می‌شوند.

ولی کوئن‌ها در لحظه‌ی آخر دست به اسطوره‌زدایی جانانه‌ای می‌زنند؛ صحنه‌ای که مهارتِ کوئن‌ها در تبدیل کردنِ نتیجه‌ای اجتناب‌ناپذیر، به سرانجامی دردناک را ثابت می‌کند. سارق آن‌قدر زندگی‌اش را دست‌کم گرفته است که وقتی طناب دار در میدان شهر به دور گردنش آویخته می‌شود، به شخص کناردستی‌اش که های‌های گریه می‌کند نیشخند می‌زند و مسخره‌اش می‌کند؛ احتمالا قهرمان‌ واقعی ما در آن لحظه به جای مردی که گریه می‌کند، سارق بانک است؛ چون طبیعتا ما شهامت را در قرص و محکم ایستادن در لحظه‌ی مرگ می‌بینیم. ببینید مرد کنار دستی‌اش چقدر ضعیف است که مثل بچه‌ها گریه می‌کند. اما شهامتِ سارق بیش از اینکه به خاطر عدم ترس او از چشم در چشم شدن با مرگ باشد، به خاطر عدم اعتقادش به قاطعیتِ مرگ است. او آن‌قدر به‌طور اتفاقی و شانسی از لای چنگالِ فرشته‌ی مرگ جاخالی داده است که اگرچه از وجود مرگ آگاه است، ولی نه از نهایی‌بودنش. بنابراین با نمایی روبه‌رو می‌شویم که سارق در لابه‌لای جمعیتی که برای دیدار حلق‌آویز شدنشان جمع شده‌اند، چشمش به یک دختر زیبا می‌خورد. برای یک لحظه زندگی معنا پیدا می‌کند. کوئن‌ها قبل از اینکه کیسه‌ی سیاه روی سرِ سارق کشیده شود، به چشمانش کات می‌زنند؛ برای اولین‌بار در طول این اپیزود، آن چشمان بی‌تفاوت و خالی از زندگی، سرشار از احساسات گوناگون شده‌اند؛ برای یک لحظه، چشم‌هایش همچونِ کویر خشکی است که برخوردِ بارانِ شدیدی را بر تنِ ترک‌خورده‌ و تشنه‌اش احساس می‌کند. و سعی می‌کند تا آنجا که می‌تواند آب بخورد. انگیزه و تکاپو برای زندگی در چشمانش برق می‌زند. برای یک لحظه، چشمانش سراسیمگی فیلم‌های تایم‌لپس از حرکت ابرها در پهنای آسمان یا رفت و آمد مسافران در ایستگاه شلوغ مترو را به خود می‌گیرد. برای یک لحظه در چشمانش می‌توان خیال‌پردازی‌‌هایش را دید؛ می‌توان دید او دارد خیال‌پردازی می‌کند که اگر زمان به عقب برمی‌گشت، عاشق می‌شد، زن می‌گرفت و یک زندگی متفاوت می‌داشت. برای یک لحظه در چشمانش می‌توان تعریفِ اشتباه شهامت که دارد جلوی رویش ریز ریز می‌شود و فرو می‌پاشد را دید. اما همزمان برای یک لحظه چشمانش به هیاهوی افسوس و پشیمانی نیز تبدیل می‌شود. او به یاد می‌آورد که دیگر خیلی دیر شده است. کوئن‌ها یک ثانیه قبل از مرگش، زندگی جایگزینِ دیگری را که می‌توانست داشته باشد به او نشان می‌دهند، ارزش زندگی و نهایی‌بودن مرگ را بهش ثابت می‌کنند و قبل از اینکه حتی یک ثانیه بیشتر برای فکر کردن به دیگر احتمالات زندگی‌اش یا لذت بردن از تماشای چهره‌ی زیبای دختر داشته باشد، زیر پایش را خالی می‌کنند و گردنش را می‌شکنند. حتی با توجه به استانداردهای کوئن‌ها هم ترسناک است.

[تصویر: 57d6a628-d847-4340-bdd2-14eb9f2b2ee9.jpg]

در اپیزود سوم اما لیام نیسن نقشِ مدیرِ کم‌حرف تئاتری دوره‌گرد را بازی می‌کند که تنها نمایش و سرگرمی تئاترش، یک مرد جوانِ بی‌دست و پا است که از فن بیان و سخنگویی شیوایی بهره می‌برد. در ابتدا با یک رابطه‌ی دو طرفه‌ی بُرد-بُرد بین مدیر و هنرمند مواجه‌ایم. کاراکتر لیام نیسن به هنرمندش در غذا خوردن و برطرف کردن نیازهای شخصی‌اش کمک می‌کند و هنرمند هم با مونولوگ‌‌گویی‌هایش که حکم «گریتیست هیتس»‌های ادبیات را دارد خرجشان را در می‌آورد. او در ابتدا موفق است. قادر است تا با سخنرانی‌های باآب و تاب و دراماتیکش، مردمِ فقیر و خاک‌آلود و کثیف و بی‌سوادِ شهرهای سر راهشان را هیجان‌زده کند. ولی هرکسی که کمی با صنعتِ سرگرمی آشنا باشد می‌داند که بالاخره دیر یا زود سروکله‌ی چیزی پیدا می‌شود که نظر عموم مردم را به هیجان‌های توخالی و سطح‌ پایینش جلب می‌کند. کوئن‌ها این کار را از طریق ‌نقطه‌ی عطفی به نمایش می‌گذارند که همزمان آن‌قدر ابسورد و آن‌قدر به‌طرز اندوهناکی واقعی است که واقعیتِ منزجرکننده‌ی دو اپیزود قبل را وارد مرحله‌ی جدیدی می‌کند؛ یک شب مدیر تئاتر بعد از اینکه افراد زیادی برای دیدن نمایششان حاضر نمی‌شوند، سروصدایی از آنسوی شهر می‌شنود و وقتی به آن نزدیک می‌شود، متوجه می‌شود مردم در حال تماشای مرغی هستند که به ادعای صاحبش، توانایی شمردن دارد. مرد، مرغ را از صاحبش می‌خرد. این یعنی او دیگر نیازی به هنرمندِ معلولِ پُردردسرش نخواهد داشت. کوئن‌ها قبلا با مرگ‌ِ کاراکترهای جاش برولین و کِلی مک‌دونالد در «جایی برای پیرمردها نیست» نشان داده بودند که استادِ به تصویر کشیدنِ خشونت بدون به تصویر کشیدن آن هستند؛ پایان‌بندی اپیزود سوم «باستر اسکراگز» با اشاره به اینکه مدیر تئاتر، هنرمند بی‌دست و پایش را به درون رودخانه پرت می‌کند کار خودش را می‌کند. جای خالی مرد جوان در پشتِ گاری در کنار قفس مرغ، از هرچه خشونتِ تصویری، آزاردهنده‌تر می‌شود. اتفاقی که می‌افتد آن‌قدر وحشتناک است که حتی کوئن‌ها هم قادر به ادا کردن حق مطلب درباره‌ی آن نیستند؛ پس آن را به بدترین خیال‌پردازی‌های خودمان واگذار می‌کنند؛ کوئن‌ها بهت‌زدگی هنرمند از دوتا دوتا چهارتا کردنِ قصد مدیر، تمام جیغ زدن‌ها و التماس کردن‌های هنرمند در حال نزدیک شدن به پُل و غرق شدنِ شخصی بدون دست و پا برای داشتنِ حداقلِ شانسی برای مبارزه برای زندگی‌اش را به ما می‌سپارند. کوئن‌ها با اپیزود دوم حداقل به دو نکته می‌پردازند؛ اول اینکه غرب وحشی جای افتضاحی برای زندگی کردن برای آدم‌های معلولی مثل هنرمند است. ما معمولا در وسترن‌ها دنبال‌کننده‌ی هفت‌تیرکش‌ها و جایزه‌بگیرها و کلانترهایی باشهامت و نترس و مستقلی هستیم که در پهنای کویر می‌تازند و مشکلاتشان را از سر راه برمی‌دارند. بنابراین خیلی راحت است تا غرب وحشی در نگاه‌مان به دنیای هیجان‌انگیزی پُر از ماجراجویی‌های قهرمانانه و ‌بکش‌بکش‌ها و دوئل‌های جذاب تبدیل شود. ولی کوئن‌ها یادآوری می‌کنند که غرب وحشی همزمان میزبانِ آدم‌هایی که توانایی دفاع کردن از خودشان را نداشته‌اند هم هست و آدم‌های زیادی بوده‌اند که فقط به خاطر اینکه توانایی جنگیدن برای بقایشان را نداشته‌اند، مُرده‌اند.

با توجه به مسیری که وسترن‌های آنها طی کرده‌اند، طبیعی است که «باستر اسکراگز» باید این روندِ تراژیک را ادامه بدهد و به یکی از تیره و تاریک‌ترین فیلم‌هایشان تبدیل شودد

رابطه‌ی مدیر و هنرمند، رابطه‌ای از روی اجبار است. انسانیت در غرب وحشی فقط تا جایی اهمیت دارد که سودآور باشد. وگرنه بلافاصله به بار اضافی تبدیل می‌شود. ولی نکته‌ی دوم همان چیزی است که کوئن‌ها قبلا در یکی از معروف‌ترین سکانس‌های «درون لویین دیویس» به آن پرداخته بودند؛ صحنه‌ای که لویین بعد از پشت سر گذاشتن مسیرِ سختی برای پیدا کردن فرصتی برای تست دادن، قطعه‌ی «مرگ ملکه جین» را به‌طرز بی‌نقصی می‌خواند. اما جوابی که دریافت می‌کند این است: «من پول زیادی توش نمی‌بینیم». به عبارت دیگر، کوئن‌ها با داستانِ جایگزین شدنِ هنر واقعی هنرمند توسط مرغ، وضعیتِ حال حاضر سینمای هالیوود را نقد می‌کنند: حالا به جایی رسیده‌ایم که مردم راضی به هیجان‌های پیش‌پاافتاده و سطحی و سخیف فیلم‌های تیر ‌و طایفه‌ی دنیای سینمایی مارول هستند؛ مرغ جای هنرمند واقعی را گرفته است. هنرمند با مونولوگ‌هایش برخی از پُرمغزترین جملات و شعرهای ادبی تاریخ را برای مردم بازگو می‌کند که به درد بهتر کردن زندگی‌شان می‌خورد. چه شعر «آزیمندیاس» از پرسی شلی که به عنوان یکی از منابعِ الهام فصل آخر «برکینگ بد»، درباره‌ی سرنوشتِ ناگوارِ تکبرِ افسارگسیخته و نازیدن به قدرت و عظمت بدون توجه به مرگ و نابودی است و خب، احتمالا یکی از بهترین درس‌هایی است که مردمان غرب وحشی که سودای یاغی‌گری دارند باید یاد بگیرند و چه سخنرانی گتیسبورگ توسط آبراهام لینکلن که در توصیفِ رویای تبدیل شدن آمریکا به سرزمینی آزاد و برابر برای همه است و اینکه دولت متعلق به مردم، روی کار آمده به دست مردم، در خدمت مردم است. او تکه‌ای از «غزل‌واره‌ی ۳۰»، کارِ ویلیام شکسپیر را نیز می‌خواند: «چون به دادگاهِ اندیشه های شیرینِ خاموش / یاد رویدادهای سپری شده را فرا می‌خوانم / در افسوس بسی چیزها که جستم و نیاقتم آه می‌کشم و داغِ غم‌های دیرینه را در تباه شدن عمر گرانمایه / به ناله های غریبانه تازه می‌کنم..». شعر خارق‌العاده‌ای که شکسپیر درباره‌ی زجر و دردهای ناشی از دوستان از دست داده‌‌اش و اینکه چگونه با فکر کردن به خاطراتِ دوستانش، برای ادامه‌ی زندگی امیدوار می‌شود سروده است؛ شعری که گویی برای ترمیم کردن روح‌های زخمی سروده شده است؛ مخصوصا ساکنانِ دنیای بی‌رحمی مثل آمریکای قرن نوزدهم. ولی نه. در نهایت مردم به هنر واقعی که بازتاب‌دهنده‌ی احساسات و مشکلات و نیازهای واقعی‌شان است پشت می‌کنند و برای نوک زدن‌های یک مرغ به اعداد هورا می‌کشند و ذوق می‌کنند و پول خرج می‌کنند. معلوم نیست آیا مردم برای اینکه نمی‌خواهند هنرمند واقعی، واقعیت‌های زندگی‌شان را به یادشان بیاورند به سوی مرغ جذب می‌شوند یا بعد از یک روز کار سخت، ترجیح می‌دهند تا به جای غصه خوردن درباره‌ی وضعِ بشر، از تماشای یک سرگرمی بی‌مغز بخندند و شاد باشند و معلوم نیست اگر آنها به هنر واقعی اهمیت می‌دادند، ممکن بود در طول روز کمتر زجر بکشند تا نیازی به تخلیه‌ی روحی به وسیله‌ی مرغ نداشته باشند. مهم این است که فارغ از درست یا غلط بودن هرکدام از این گزینه‌ها، هنرِ واقعی در حال حمل شدن به سمتِ پُل برای پرتاب شدن به درونِ آب سرد رودخانه است.

[تصویر: 14df46ff-4abc-4da0-910f-eca4a0e67289.jpg]

تا اینجا متوجه شده‌ایم که هدفِ کوئن‌ها با فیلم جدیدشان، پرده‌برداری از واقعیت‌ها و زشتی‌های فراسوی کلیشه‌های اسطوره‌‌ای وسترن است. اپیزود چهارم که به لطفِ برونو دل‌بونل، فیلمبردارِ «درون لووین دیویس» و «تاریک‌ترین ساعت» به زیباترین اپیزودِ زیباترینِ فیلم برادران کوئن تبدیل شده است، زیبا به پایان نمی‌رسد. این اپیزود هم طبق معمول با ترسیم دنیای زیبا و بعد لکه‌دار کردنش کار دارد. پیرمردی تنها با الاغش در وسط دشتی سرسبز و بهاری که انگار تکه‌ای از سرزمین میانه‌ی «ارباب حلقه‌ها» است، اطراق می‌کند و سخت مشغولِ تلاش برای یافتنِ طلا می‌شود. جذابیتِ این اپیزود به بازی تک‌نفره‌ی تام ویتس در حال به نمایش گذاشتنِ قابلیت‌ها و صبر و شکیبایی‌اش در حرفه‌ی طلایابی خلاصه شده است. بعد از سه اپیزود قبل، این اپیزود آرامش‌بخش‌تر است. همه‌چیز به تماشای جستجوی باطمانینه‌ی پیرمرد در وسط ناکجا آباد اختصاص دارد. به سر در آوردن از ترفندی که برای یافتنِ منبع اصلی طلاها دارد. صبح‌هایش را با نیمرو کردن یکی از تخم‌مرغ‌های جغد ساکنِ آن اطراف شروع می‌کند و شب‌هایش را با قول دادن به آقای پاکت که فردا بالاخره گیرش می‌آورد به خواب می‌رود. همه‌چیز در ملایم‌ترین حالت ممکن قرار دارد. پیرمردی که برای پولدار شدن، سختی می‌کشد، صبر و حوصله می‌کند و در نهایت به آن می‌رسد. یکی از چیزهایی که کوئن‌ها در آغاز این اپیزود بهش اشاره می‌کنند این است که با چه ‌منطقه‌ی طبیعی دست‌نخورده‌ای طرفیم؛ این دشت آن‌قدر دست‌نخورده است که همچون یک نقاشی فانتزی از یک دنیای فرازمینی می‌ماند. ولی به محض اینکه پیرمرد از لابه‌لای شاخ و برگ‌ها، قدم در آن می‌گذارد، گوزن‌ها فرار می‌کنند، ماهی‌ها پاتوقشان در رودخانه را ترک می‌کنند و پروانه‌ها از دور گل‌ها جدا می‌شوند. در ظاهر چیز خاصی تغییر نکرده است ولی همزمان کاملا مشخص است که به محض حضور پیرمرد، این منطقه حالت «آکبند»‌اش را از دست می‌دهد. مخصوصا بعد از اینکه پیرمرد شروع به کلنگ‌زنی و بیل‌زنی در وسط دشت می‌کند. حالا حتی از دور هم می‌توان متوجه‌ی ناهنجاری‌های انسانی این منطقه شد. مثل این می‌ماند که یک نفر یک قلموی سیاه به دست بگیرد و نقاشی‌های یک موزه را خراب کند.

در پایان شاید چهارتا سوراخ وسط این دشت بزرگ چندان به چشم نیاید، ولی دیر یا زود خبرِ پیدا شدن طلا در این منطقه به گوش دیگران می‌رسد یا خودِ پیرمرد پس از فروختن طلاهایش، با کارگران و ابزارآلاتِ بیشتر بازمی‌گردد و چهره‌‌ی طبیعی زیبایش را برای همیشه خراب خواهد کرد. برای مثال در صفحه‌ی ویکیپدیای «تب طلای کالیفرنیا» که ۳۰۰ هزار نفر را به امید یافتنِ طلا از سرتاسر آمریکا و ایالات متحده به کالیفرنیا کشاند، آمده است که این اتفاقِ عواقب جبران‌ناپذیری برای طبیعت و سرخ‌پوستانِ بومی منطقه داشت. دست‌کاری طبیعت با مواد شیمیایی و عملیات‌های معدن‌کاری به کشته شدنِ ماهی‌ها و نابودی زیست بوم منطقه منجر شد و باعث شد تا سرخ‌پوست‌هایی که زندگی‌شان به شکار سنتی و کشاورزی وابسته بود، بر اثر گرسنگی و بیماری بمیرند و خانه‌سازی‌ها برای اسکانِ تمام کسانی که به کالیفرنیا سفر کرده بودند هم سبب شد تا زمین‌های بیشتری از سرخ‌پوست‌ها به زور تصاحب شود. حتی‌ خارجی‌ها برای به چنگ آوردنِ معدن‌هایی که در اطرافِ روستاهای سرخ‌پوست‌ها بود بهشان حمله می‌کردند و گزارش‌ها حاکی از این است که بعضی‌‌وقت‌ها تا بیش از ۵۰ نفر در یک روز کشته می‌شدند. بنابراین جستجوی طلای پیرمرد در عین بی‌ضرر به نظر رسیدن، آغازگرِ یک تحولِ ترسناک بزرگ است؛ همچون متولد شدن شر در قالب نوزادی با چشمانی سرخ است. اما به محض اینکه پیرمرد به طلا می‌رسد سروکله‌ی یک دزدِ بی‌معرفت پیدا می‌شود و برای دزدیدنِ طلاهایش از پشت بهش تیراندازی می‌کند. پیرمرد به هر ترتیبی که شده دزد طلاهایش را می‌کشد و اجازه نمی‌دهد تا او دست‌رنج‌هایش را بدون زحمت به دست بیاورد. ولی در حالی که ما از فرار کردنِ پیرمرد از مرگ برخلافِ شخصیت‌های اصلی سه اپیزود قبل خوشحال هستیم، کوئن‌ها طلای او را به سرخی خون آغشته می‌کنند؛ آنها پیروزی او را به مرگی بزرگ‌تر تبدیل می‌کنند. پیرمرد بارش را می‌بندد، کیسه‌های طلایش را از پشتِ الاغش آویزان می‌کند و در حال آواز خواندن، دشت را ترک می‌کند. گوزن‌‌ها برمی‌گردند، ماهی‌ها به جای قبلی‌شان شنا می‌کنند و پروانه‌ها به دور گل‌های موردعلاقه‌شان پرواز می‌کنند. انگار نه انگار که چیزی تغییر کرده است. اما حالا این تصویر، شاملِ چاله‌ای با جنازه‌ای در ته آن هم می‌شود. به این ترتیب کوئن‌ها تصویرِ زشت واقعی شکوه «تب طلا» را افشا می‌کنند.

[تصویر: 22e50178-1c4e-4169-9e94-96928bf6fefc.jpg]

[align=justify][font=IRANSans, tahoma]اپیزود پنجم هم چنین وظیفه‌ای را برای مسیر اورگن دارد؛ اگر تب طلا با شکوه و عظمت گره خورده است، مسیرِ تاریخی اورگن هم با خوش‌بینی و آینده‌ای درخشان شناخته می‌شود؛ مسیری که ساکنانِ شرقی و مرکزی ایالات متحده را به امید داشتن زندگی‌ای بهتر به سمت غرب هدایت می‌کرد. در اپیزود پنجم با زن جوانی به اسم آلیس همراه می‌شویم که همراه با برادرش در مسیرِ آینده‌ی هیجان‌انگیزِ جدیدشان همراه با کاروانی بزرگ به سمت اورگن حرکت می‌کنند؛ برادرش امیدوار است که یکی از دوستانِ دورش، از خواهرش خوشش بیاید و با او ازدواج کند تا او بتواند در کار و کاسبی‌اش با دوستش شریک شود. اما با مُردنِ برادرش بر اثر بیماری، این نقشه‌ی نه چندان مطمئن کاملا خراب می‌شود. در این نقطه، پای بیلی نـپ به عنوان مردِ خوش‌تیپ و مهربانی که سعی می‌کند هوای آلیس را در یکی از سردرگم‌کننده‌ترین لحظاتِ زندگی‌اش داشته باشد و از او مراقبت کند به داستان باز می‌شود. حتی این دو تصمیم می‌گیرند تا با رسیدن اورگن با هم ازدواج کرده و یک جا مستفر شوند. به نظر می‌رسد خطر از بیخِ گوش آلیس گذشته است. آلیس این سفر را به امید اینکه شاید دوست پولدارِ برادرش از او خوشش بیاید و با او ازدواج کند شروع کرده بود؛ یک ازدواجِ کم و بیش زوری که براساس عشق نبود و تازه معلوم نبود که اصلا به وقوع بپیوندد. اما کارش به جایی ختم می‌شود که نه تنها او در قالب بیلی نـپ، مردی را پیدا می‌کند که به تدریج بهش علاقه‌مند می‌شود و به مردِ قرص و محکم‌تری نسبت به برادرش تبدیل می‌شود، بلکه آنها با کشیدن نقشه‌ی ازدواجشان در اورگن، حالا دقیقا می‌دانند چه چیزی در آنجا انتظارشان را می‌کشد؛ بیلی نپ لازم نیست مثل صاحب کارش تا زمان پیری، در مسیر اورگن در حال جابه‌جا کردنِ کاروان‌ها سرگردان باشد و آلیس هم در قالبِ بیلی، مردی را پیدا کرده که او را از سردرگمی ناشی مرگِ غافلگیرکننده‌ی برادرش نجات می‌دهد. ظاهرا همان‌طور که می‌گویند واقعا مسیر اورگن به خوشبختی منتهی می‌شود. اما آلیس و بیلی خبر ندارند که کاراکترهای یک دنیای کوئنی هستند؛ دنیایی که منتظر می‌ایستد تا آدم‌هایش نقشه بکشند تا بعد با بدجنسی پسربچه‌ای که مورچه‌ها را اذیت می‌کند، نقشه‌هایشان را نقش بر آب کند. از لحظه‌ای که بیلی، قصد ازدواج و جدایی‌اش را با صاحب کارِ پیرش در میان می‌گذارد، صاحب‌کارش طوری با او رفتار می‌کند که از تصمیمش برای تنها گذاشتنِ رفیق چند ساله‌اش دلخور است. بنابراین به محض اینکه صاحب‌کار برای یافتنِ آلیس که او هم برای پیدا کردن سگِ گم‌شده‌اش از کاروان دور شده بود می‌رود، احساس خطر می‌کنیم: نکند صاحب‌کارِ بیلی با هدف از بین بردن کسی که بیلی را هوایی کرده، تصمیم بگیرد تا از این فرصت استفاده کرده و با سر به نیست کردنِ آلیس، رقیبش را از معادله حذف و بیلی را ماندنی کند؟ اما باز فراموش کرده بودیم که ما در یک دنیای کوئنی هستیم: پ]]>

فیلم The Ballad of Buster Scruggs، جدیدترین ساخته‌ی برادران کوئن، به کالبدشکافی ماهیت شر و مسئله‌ی مرگ به سبکِ خاص این فیلمسازان می‌پردازد. همراه نقد زومجی باشید.


چه می‌شد اگر سریال «آینه‌ی سیاه» (Black Mirror) توسط برادران کوئن اما با محوریتِ غرب وحشی به جای عصر دیجیتال ساخته می‌شد؟ احتمالا نتیجه چیزی شبیه به «تصنیف باستر اسکراگز» (The Ballad of Buster Scruggs) از آب در می‌آمد. جدیدترین ساخته‌ی کوئن‌ها که در ابتدا شایعه شده بود قرار است یک مینی‌سریال ۶  قسمتی برای نت‌فلیکس باشد، در واقع یک فیلم آنتولوژی با ۶ داستان کوتاه است که اپیزودهایش در طول ۲۵ سال نوشته و طوری برنامه‌ریزی ‌شده‌اند که هر ۶ قسمت باید بدون وقفه و پشت سر هم برای رسیدن به تجربه‌ای که سازندگان قصد ارائه‌شان را دارند دیده شوند. اگرچه «باستر اسکراگز» از این جهت لقب متفاوت‌ترین فیلم کارنامه‌ی کوئن‌ها از لحاظ ساختار را به دست می‌آورد، اما همزمان یکی از کوئنی‌ترین فیلم‌هایشان است. یا شاید بهتر است بگویم، فرمت آنتالوژی حکم ذره‌بینی در مقابلِ اشعه‌های خورشیدِ سوزان ظهر را دارد که تمام عناصرِ سینمای کوئن‌ها را در یک نقطه جمع کرده است و به نتیجه‌‌ای سوزاننده‌تر و شعله‌ورکننده متحول کرده است. یکی از چیزهایی که سینمای کوئن‌ها را به سینمای پرطرفداری تبدیل کرده توانایی آنها در در تزریق کردنِ عمیق‌ترین و فلسفی‌ترین بحران‌ها و وحشت‌های بشر درونِ داستان‌هایی است که هرکسی می‌تواند ازشان لذت ببرد. توانایی آنها در بیرون کشیدنِ سوالاتِ تامل‌برانگیز و هولناکِ فراسوی داستان‌های به ظاهر ساده‌شان است. به عبارت دیگر آنها می‌دانند چگونه سر کلافِ داستان‌هایشان را بگیرند و آنها را به افق‌های گسترده و بزرگ‌تری متصل کنند. آنها استاد به تصویر کشیدنِ بهت‌زدگی بشر در برابر گستره‌ی میخکوب‌کننده و ناشناخته‌ی هستی هستند و این دقیقا همان چیزی است که آنها را به یکی از معدود کارگردانان و فیلمنامه‌نویسانی تبدیل کرده است که به همان اندازه که بین منتقدان و کارشناسان طرفدار دارند، به همان اندازه هم بین عموم سینمادوستان محبوب هستند. این موضوع لزوما به خاطر تلاشِ آنها برای راضی کردنِ هر دو جبهه‌ی هنر و تجارت مثل کاری که کریستوفر نولان انجام می‌دهد نیست. قضیه درباره‌ی ساختِ یک فیلم ابرقهرمانی اما با پیچیدگی‌ها و ویژگی‌های هنری سینمای مایکل مان نیست. قضیه درباره‌ی این است که کوئن‌ها به شکلی قادر به شکار کردن و به معرض نمایش گذاشتنِ عملِ مرموز و ترسناک و شگفت‌آورِ زندگی هستند که اگرچه همه‌ی ما آن را حس کرده‌ایم و هرروز می‌کنیم، اما قادر به توضیح دادنش نیستیم. هنرِ اصلی کوئن‌ها در کنار تمام هنرهای دیگرشان در خلق شخصیت‌های به‌یادماندنی و دیالوگ‌های خوش رنگ و لعاب، این است که همان حسِ غول‌آسایی را که توصیف کردنش ما را به من‌من کردن و حرص خوردن و احساس فلج‌شدگی می‌اندازد برمی‌دارند و آن را آن‌قدر آسان و راحت به تصویر می‌کشند که انگار یک فیلسوفِ قرن هجدهمی دارد راز هستی را برای دختربچه‌ای سه ساله تعریف می‌کند و او هم آن را می‌فهمد.

«جایی برای پیرمردها نیست» شاید به عنوان داستان آشنای تعقیب و گریز یک کلانتر و جنایتکار آغاز می‌شود، ولی خیلی زود با سکانسِ اجبارِ مغازه‌دار توسط آنتون چیگور برای انتخاب سرنوشتش با شیر یا خط، به درونِ دنیایی دیگر درباره‌ی ماهیتِ شر و عدم توانایی انسان در انتخاب سرنوشتش شیرجه می‌زند و در نهایت کلیشه‌‌های وسترن را با بی‌رحمی سلاخی می‌کند. همین که یکی از ضدکلیشه‌ترین و زیر و روکننده‌ترین فیلم‌هایی که عناصرِ سینمای وسترن را به خاک و خون می‌کشد، می‌آید و جایزه‌ی بهترین فیلم اسکار را به عنوان یکی از عامه‌پسندترین مراسم‌های جوایزِ سال برنده می‌شود، ثابت می‌کند که کوئن‌ها در حالی می‌توانند هر چیزی را که از یک ژانر می‌شناسیم در هم بشکنند که همزمان موجب غریبی عموم سینماروها نشوند یا فیلم‌هایشان حالتِ قابل‌دسترس‌شان را از دست ندهد. این موضوع لزوما ویژگی برتر کوئن‌ها نسبت به دیگر کارگردانان هم‌سطحشان نیست. اینکه فیلم‌های کارگردان دیگری قابل‌دسترس‌تر نباشند، آنها را به فیلم‌های ضعیف‌تری در مقایسه با سینمای کوئن‌ها تبدیل نمی‌کند. منظورم از مطرح کردن این نکته این است که یکی از ویژگی‌های کوئن‌ها نحوه‌ی درهم‌شکستن قواعد ژانر و انتظارات تماشاگر است؛ به‌طوری که تماشاگر به جای اینکه جا بخورد و احساس غریبی بکند، اتفاقا احساس می‌کند که در حال تماشای نسخه‌ی واقع‌گرایانه‌تر و قابل‌لمس‌تری از همان داستانی که بارها شنیده است و در نتیجه احساس نزدیکی بیشتر با فیلم برقرار می‌کند. یک نمونه‌اش شکستنِ قواعد سینمای نوآر در «لبوفسکی بزرگ» که حالا به فراتر از یک فیلم بدل شده و آن را به یک پدیده‌ی فرهنگی تبدیل کرده و ساختنِ یک ضدموزیکال با «درون لویین دیویس» است. کوئن‌ها سینما را در حالی برعکس می‌کنند که متوجه‌اش نمی‌شویم؛ در حالی به عظمت و گستره و پیچیدگی‌های زندگی می‌پردازند که احساس نمی‌کنیم سر کلاسِ فلسفه نشسته‌ایم. و این دقیقا یکی از دلایلی است که دنیاها و کاراکترهایشان این‌قدر محبوب هستند. ما بخشی از برخی از عمیق‌ترین بحران‌ها و سوالاتِ اگزیستانسیالیسمی‌مان را درون آنتون چیگورها و لووین دیویس‌ها و دودها و مارج گاندرسون‌ها و لری گوپنیک‌ها می‌بینیم. بعضی‌وقت‌ها بدون اینکه واقعا بدانیم چرا به این کاراکترها جذب شده‌ایم. «باستر اسکراگز» یکی از فیلم‌های کوئن‌ها است که این ویژگی شاید بیش از اکثر فیلم‌هایشان در آن احساس می‌شود و مسئله از فرمتِ آنتالوژی‌اش سرچشمه می‌گیرد. کوئن‌ها در دیگر فیلم‌هایشان، ما را آرام آرام و سلانه سلانه به سمتِ پایان‌بندی‌های غافلگیرکننده‌شان که نفس‌مان را از جایی که انتظار نداشتیم می‌بُرند می‌رسانند. آنها در فیلم‌های دیگرشان، ما را به آرامی درون دیگ آب می‌اندازند، آتش را به تدریج زیاد می‌کنند و آب را آن‌قدر بی‌سروصدا به نقطه‌ی جوش می‌رسانند که هیچ‌وقت متوجه‌اش نمی‌شویم.

[تصویر: d020abb7-655e-494b-a2d3-77f12e244c40.jpg]

اما نافِ آنتالوژی جماعت را با غافلگیری بُریده‌اند. غافلگیری ناگهانی انتهایی اپیزودهای آنتالوژی‌ها، قلب این داستان‌ها است. حکم همان ترمزی را دارد که تماشاگرانی را که کمربندشان را نبسته بودند با سر از شیشه‌ی جلو ماشین به بیرون شلیک می‌کند و با شیشه‌های فرو رفته در سر و صورت و رگ‌های گردنِ پاره شده‌شان وسط آسفالت پهن می‌کند. این غافلگیری‌ها حکم لحظه‌‌ی گذرا اما بهت‌آوری را دارند که تمام چیزهایی را که قبلش دیده بودیم در یک نقطه جمع می‌کنند. بنابراین شاید در ظاهر آنتالوژی کار کردن برای کسانی مثل کوئن‌ها عجیب به نظر برسد، ولی راستش آنتالوژی خانه‌ی واقعی ساختار فیلمنامه‌نویسی آنها است. آنتالوژی‌هایی مثل «آینه‌ی سیاه» و «داخل شماره ۹»، با غافلگیری‌هایی که پرده از دنیایی ابسورد، افسوس‌هایی که باعث می‌شوند کف دست‌مان را به وسط پیشانی‌مان بکوبیم، خشونت‌‌های بهت‌آور و با زیر سوال بُردنِ باورهایمان کار دارند؛ با کشیدنِ صندلی از زیرمان درست در لحظه‌ای که می‌خواهیم بنشینیم و بعد قهقه زدن از ولو شدن‌مان روی زمین. آنتالوژی‌ها با درهم‌شکستن انتظارات کار دارند. چون وقتی با اپیزود کوتاهی طرفیم که وقت پرورشِ داستانش در درازمدت را ندارد، تنها چیزی که برای جذب نظر تماشاگر باقی می‌ماند، بازی با انتظاراتِ تماشاگر است. بنابراین شاید حالا بهتر می‌توان تصور کرد که چرا برادران کوئن سراغ آنتالوژی رفته‌اند (جنس داستانگویی آنتالوژی در خون آنها است)‌ و چرا می‌گویم «باستر اسکراگز» جایی است که شاید بهتر از هر جای دیگر می‌توان جنسِ فیلمسازی آنها را دید. همگی می‌دانیم که دو نوع فیلم کوئنی وجود دارد. کمدی‌ها و جدی‌ها. در یک طرف تاریکیِ منزجرکننده‌ی «جایی برای پیرمردها نیست» قرار دارد و در طرف دیگر خُل و چلی و بی‌خیالی «لبوفسکی بزرگ». و «یک مردی جدی» و «درون لویین دیویس» هم جایی آن وسط‌ها قرار می‌گیرند. ولی فرقِ «باستر اسکراگز» با روندِ معمول همیشه این است که فرمتِ آنتالوژی‌اش این فرصت را در اختیارِ کوئن‌ها قرار داده تا این فاصله را برای همیشه درهم‌ بشکند و در هر ثانیه به ترکیبِ دل‌انگیزی از کمدی روده‌برکننده و جدیتِ نفسگیرشان تبدیل شوند. اینجا جایی است که کوئن‌ها در فاصله‌ی چند ثانیه به محض گرفتن یکی از بهترین خنده‌هایشان، دل و روده‌هایمان را نیز به هم گره می‌زنند. اگرچه عدم توانایی قرار دادن «باستر اسکراگز» به‌طور قاطعانه در بین کارهای کمدی آنها یا کارهای جدی‌شان به خاطر اپیزودیک‌محور بودنش است که باعث شده هر داستان لحنِ خاص خودش را داشته باشد، ولی دلیل اصلی‌اش به خاطر این است که این فیلم حکم یک‌جور جمع‌بندی را برای کارنامه‌ی آنها تا این لحظه ایفا می‌کند؛ «باستر اسکراگز» از یک طرف حال و هوای شوخ و شنگ و باستر کیتونی «بزرگ کردنِ آریزونا» را به یاد می‌آورد و از طرف دیگر به درونِ نهیلیسم «جایی برای پیرمردها نیست» شیرجه می‌زند. از یک طرف سراسیمگی و پریشانی بشر از «یک مرد جدی» را زنده می‌کند و از طرف دیگر به هراسِ سورئالیستی «بارتون فینک» نزدیک می‌شود. از یک سو کاراکترهای کارتونی «ای برادر کجایی؟» و تلاش آن فیلم برای ارائه‌ی حماسه‌ای در قامت ادیسه از زبانی طنز را به یاد می‌آورد و از طرف دیگر از لحاظ ساختار به «هیل سزار!» رفته است.

[font=IRANSans, tahoma]هدفِ کوئن‌ها با فیلم جدیدشان، پرده‌برداری از واقعیت‌ها و زشتی‌های فراسوی کلیشه‌های اسطوره‌‌ای وسترن است
[/font]
«باستر اسکراگز» از این جهت تا حدودی یادآورِ «هیل سزار!»، فیلم قبلی‌شان است؛ همان‌طور که «هیل سزاز!» همچون ادای دینی به هالیوود قدیم بود و با حالتِ نیمه‌اپیزودیکش، یک لحظه به یک موزیکالِ «آواز زیر باران»‌گونه با رقصِ پاها و بدلکاری‌های عجیب و غریب تبدیل می‌شد و لحظه‌ی بعد به پاردوی فیلم‌های حماسی/دینی تیر و طایفه‌ی «ده فرمان» تبدیل می‌شد، آنها با «باستر اسکراگز» چنین حرکتی را با تمرکز روی وسترن انجام می‌دهند؛ از این جهت «باستر اسکراگز» همچون جمع‌بندی تمام انواع و اقسام وسترن‌ها در شش داستانک است. آنها با «باستر اسکراگز» تمام چهره‌های وسترن را از نظر می‌گذرانند؛ از جنبه‌ی اسطوره‌ای و تاریخی‌اش تا پوچی اگزیستانسیالیستی غرب وحشی. از جنبه‌ی حماسی‌اش تا جنبه‌ی شخصی‌اش. از دشت‌ها و کوهستان‌های وسیع و پُربار تابستانی‌اش تا زمستان‌های زجرآورش. از جنبه‌ی رُمانتیسیمش تا واقعیتِ بی‌رحمانه‌اش. از کمدی هجوآمیز و کارتونی‌اش تا تراژدی خشنِ تهوع‌آورش. فیلم در جریان تمام این فراز و فرودها و تغییر دنده‌ها و فازهای مختلف، روی یک محور شناور است و تبدیل به فیلمی می‌شود که به همان اندازه که حکم گردهمایی همه‌ی چهره‌های وسترن را دارد، به همان اندازه هم با آنها دعوا دارد. به همان اندازه که یک‌جور حالتِ نوستالژیکِ «یادش بخیر!» و جشن گرفتنِ عناصر معرف این ژانر را دارد، به همان اندازه هم علیه‌شان شورش می‌کند. به همان اندازه که به گذشته نگاه می‌کند، به همان اندازه هم آینده‌بین است. به همان اندازه که روی دوشِ قدیمی‌ها می‌ایستد، به همان اندازه هم با تبدیل شدن به دوش دیگری برای بعدی‌ها، به بار اضافی و بیهوده‌ای تبدیل نمی‌شود. فقط برادران کوئن می‌توانند فیلمی بسازند که همان‌قدر که در چارچوب ژانر قرار می‌گیرد، همان‌قدر هم آن ژانر را مورد کالبدشکافی قرار می‌دهد. نتیجه فیلمی است که طبق معمول همیشه اثر انگشتِ برادران کوئن در همه‌جای آن دیده می‌شود. آنها مثل همیشه این کار را به وسیله‌ی به کار بستنِ قواعدِ ژانر و متلاشی کردنشان جلوی روی بیننده در لحظه‌ای دیگر انجام می‌دهند. وسترن همیشه یکی از ژانرهای موردعلاقه‌ی کوئن‌ها بوده است؛ دنیای بی‌قانونِ وسترن که در آن می‌توانند غرایز و اخلاق و مرگ را در خالص‌ترین شکلش مورد بررسی قرار بدهند راستِ کار آنها است؛ دنیاهای طبیعی و دست‌نخورده‌ای که زیبایی‌شان توسط خشونتِ وحشیانه‌‌ی انسان‌ها کثیف می‌شود، میدان مناسبی برای جنسِ داستانگویی‌شان بوده است. دنیاهای وسترن به عنوان یکی از کهن‌ترین ژانرهایی که مورد خیال‌بافی‌های فراوانی قرار گرفته و باورهای اشتباه فراوانی درباره‌اش وجود دارد، همچون بُت حاضر و آماده‌ای است که کوئن‌ها می‌توانند اشتیاق و عطشان به درهم‌شکستن و افشا کردن دروغ‌ها را با فرود آوردن چکش‌هایشان روی بدنِ آن سیراب کنند.

[تصویر: 0a5978d3-86ed-4df9-8210-b3ce3b56e3f9.jpg]

همیشه خاصیتِ تصادفی و بی‌تفاوتِ دنیا یکی از تم‌های موردعلاقه‌ی برادران کوئن بوده است. این همان چیزی است که آنها را به کارگردانانِ «انسان‌گریز» معروف کرده است. کاراکترهای آنها بازیچه‌ی دست خدایی هستند که با آنها شوخی‌های پشت‌وانتی می‌کند و به پریشان‌حالی‌شان می‌خندد. اما به مرور زمان مسیرِ این نمایشِ ترسناک‌ خنده‌دار به سمت تراژدی عوض شد. «جایی برای پیرمردها نیست» در دنیایی می‌گذرد که علاوه‌بر قهرمانان، به تبهکارانش هم رحم نمی‌کند و حکم یکی از بازترین پایان‌بندی‌‌های کارگردانانی که با پایان‌های نامرسومشان شناخته می‌شوند را دارد. «شهامت واقعی»، وسترن بعدی‌شان اگرچه به عنوان یک فیلم انتقامی متداول و مرسوم آغاز می‌شود، ولی به تدریج به داستانِ احاطه شدن دختربچه‌ای با زهرِ انتقام‌جویی تبدیل می‌شود که در پایان یکی از دست‌هایش را ازش می‌گیرد و زندگی‌اش را هم با نابودِ کردن معصومیتش برای همیشه ناقص می‌کند. با توجه به مسیری که وسترن‌های آنها طی کرده‌اند، طبیعی است که «باستر اسکراگز» باید این روندِ تراژیک را ادامه بدهد و به یکی از تیره و تاریک‌ترین فیلم‌هایشان تبدیل شود و خب، همین‌طور هم است. مخصوصا با توجه به اینکه آنها با «باستر اسکراگز» یکراست دست روی مرگ گذاشته‌اند. اینجا به‌طور مستقیم با مسئله‌ی عدم جاودانگی انسان کار داریم. «باستر اسکراگز» نه درباره‌ی تعقیب و گریز مرگ و زندگی است و نه درباره‌ی ایستادگی و مبارزه در مقابل مرگ. «باستر اسکراگز» درباره‌ی قطعیتِ مرگِ غیرقابل‌پیش‌بینی است؛ درباره‌ی قطعیتِ بی‌تفاوتی هستی است. به‌طوری که هر اپیزود با قول دادنِ حداقل یک مرگ آغاز می‌شود و تنها کاری که از دست‌ ما برمی‌آید منتظر بمانیم تا ببینیم این مرگ کی و چگونه اتفاق می‌افتد. اینجا مرگ حتی مثل «جایی برای پیرمردها نیست» تصادفی هم نیست. مرگ در «باستر اسکراگز» آن‌قدر قطعی است که حتی فیلمسازان هم نمی‌توانند اجتناب‌ناپذیری‌اش را مخفی کنند. از این جهت، «باستر اسکراگز» در عین ادامه دادنِ مسیرِ وسترن‌های برادران کوئن، حکم نسخه‌ی خشن‌تری از «یک مردی جدی» را هم دارد. اگر ساخته‌ی سال ۲۰۰۹ آنها را دیده باشید، حتما می‌دانید که با یک فیلم کوتاه براساس یک افسانه‌ی محلی آغاز می‌شود؛ یک شیطان خبیث در ظاهر یکی از آشنایان فوت‌شده‌ی یک زوج قرنِ نوزدهمی، وارد کلبه‌‌شان می‌شود. سپس جر و بحثی بین این زن و شوهر درباره‌ی اینکه آیا مهمانشان یک شیطان خبیث است یا نه سر می‌گیرد و فقط با هرچه پیچیده‌تر شدنِ جوابش به اتمام می‌رسد. این فیلم کوتاه افتتاحیه‌ی مناسبی برای داستانِ لری گوپنیک است: عدم قطعیت. لری در طول فیلم سعی می‌کند تا تمام بلاهایی که سرش می‌آیند را بفهمند، اما همیشه خودش را در موقعیتِ گربه‌ی شرودینگر پیدا می‌کند: همزمان زنده و مُرده. در نهایت «یک مرد جدی» درباره‌ی تمام تلاش‌هایی که برای مبارزه با پریشانی حاصل از ماهیتِ بی‌معنای دنیا و جواب نگرفتن از تلاش برای فهمیدنِ نیروی شر می‌کنیم است. شاید باید شر را به عنوان هر مهمان دیگری به خانه‌ قبول کنیم. شاید باید دست از تلاش برای فهمیدنش بکشیم.

شباهتِ «باستر اسکراگز» به سکانس افتتاحیه‌ی «یک مرد جدی» فقط به تم‌های داستانی‌اش خلاصه نمی‌شود، بلکه از لحاظ فرمشان به عنوان افسانه‌های محلی هم به آن سکانس رفته‌اند. بالاخره فیلم با نمایی از کتابی قدیمی با جلدی رنگ و رو رفته آغاز می‌شود که دستی ناشناس آن را ورق می‌زند و هر فصل، شاملِ تکه دیالوگ و تصویری از آن فصل است که در ادامه به آن می‌رسیم. اپیزود اول به خودِ باستر اسکراگز (تیم بلیک نلسون) به عنوان یک خواننده‌ی ماهر و یک هفت‌تیرکشِ ماهرتر و یک یاغی تحت‌ تعقیب اختصاص دارد که با خنده و شوخی و آوازخوانی به هر جا قدم می‌گذارد و با به جا گذاشتنِ جای گلوله، خون و جنازه‌های سوراخ سوراخ شده از آنجا خارج می‌شود. اپیزود دوم به سارق بانکی با بازی جیمز فرانکو می‌پردازد که عادت کردنش به یاغی‌گری و بی‌قانونی به سرانجامِ غم‌انگیزی منتهی می‌شود. اپیزود سوم حول و حوشِ مرد سرسخت و دنیادیده‌ای با بازی لیام نیسن و پسرک معلولِ بی‌دست و پای او (هری ملینگ یا همان دادلی خودمان از «هری پاتر») می‌چرخد؛ آنها با کابسکه‌ای که حکم یک تئاترِ متحرک را دارد از شهری به شهر دیگر سفر می‌کنند و برنامه اجرا می‌کنند. در اپیزود چهارم با پیرمردی (تام ویتس) همراه می‌شویم که با شکیبایی به دنبال طلا می‌گردد. اپیزود پنجم به زن جوانی (زویی کازان) می‌پردازد که در مسیر سفرِ تنهایی‌اش با کاروان، کم‌کم عاشق یکی از نگهبانان کاروان (بیل هک) می‌شود. اپیزود آخر هم کاملا درون یک کالکسه جریان دارد و به گفتگوی غریبه‌هایی درباره‌ی زندگی‌های گذشته‌شان و مقصدِ مشترکشان اختصاص دارد که به مرور زمان پُرحرارت‌تر و مرموزتر می‌شود.

[تصویر: a754f513-b985-43f4-93e1-7d16f8fc1014.jpg]

[font=IRANSans, tahoma]هشدار: این بخش از متن داستان فیلم را لو می‌دهد.[/font]

کوئن‌ها تقریبا در همه‌ی این داستان‌ها با انتظارات‌مان بازی می‌کنند. تیم بلیک نلسون در قالبِ هفت‌تیرکشِ قاتلی ظاهر می‌شود که در عین هیولا بودن، از تبدیل شدن به یک آنتاگونیستِ تمام‌عیار باز می‌ماند. می‌دانم عجیب به نظر می‌رسد، ولی باستر اسکراگز همچون ترکیبِ کاراکتر نیکولاس کیج از «بزرگ کردن آریزونا» و آنتون چیگور می‌ماند. فاصله‌‌ای که بین لبخند و سرزندگی باستر و چشمان مُرده و شوخی کردن‌هایش با مرگ وجود دارد به تضادی منجر شده که همزمان هم خنده‌دار است و هم گروتسگ. چه می‌شد اگر تمام سیاهی و شرارت و بی‌رحمی خالصِ آنتون چیگور را نگه می‌داشتیم، سکوت و آرامش و جدیت و سکه‌‌‌ی خون‌آلودش را ازش می‌گرفتیم و دستش یک گیتار می‌دادیم. کوئن‌ها در قالب باستر یکی از همان کابوی‌های کلاسیکِ وسترن را ترتیب داده‌اند که یک نمونه‌اش را در قالب شخصیت هوبی دویل از «هیل سزار!» دیده بودیم؛ این اپیزود آن‌قدر کارتونی است که با وجود اشلعه‌های خورشیدی که از درون سوراخِ گلوله‌های روی بدن مردم عبور می‌کنند و کاراکترهایی که حتی بعد از مرگشان، با تعجب به مرگشان واکنش نشان می‌دهند، با «رود رانر» و «باگز بانی» برابری می‌کند. در این اپیزود روی کاغذ با یکی از آن وسترن‌های ضد-«نابخشوده»‌ی کلینت ایستوود طرفیم که در آن کابوی‌ای که یاغی‌گری می‌کند و مثل آب خوردن و به روش‌های خلاقانه‌ای هرکسی که سر راهش سبز می‌شود را می‌کُشد و شاد و خندان به آواز خواندن و رقصیدن و وراجی کردن ادامه می‌دهد. اما نکته‌ این است که این اپیزود به همان اندازه که کارتونی است، به همان اندازه هم خونریزی و مرگ‌های ناگوار و زشت دارد. هرچه این اپیزود جلوتر می‌رود همان‌قدر که تعداد قربانی‌های باستر افزایش پیدا می‌کنند، کوئن‌ها هم مچ تماشاگرانشان را می‌گیرند: از یک سو در حالی که جنازه‌ای با صورتی خون‌آلود روی زمین افتاده است، باستر شروع به رقص و پایکوبی و آوازخوانی می‌کند و غریبه‌های حاضر در کافه و مخاطبانِ داستانش در این سوی صفحاتِ تلویزیون را با خود همراه می‌کند، ولی از طرف دیگر کوئن‌ها ما را به شریک جرمش تبدیل می‌کنند.

«باستر اسکراگز» از یک طرف حال و هوای شوخ و شنگ و باستر کیتونی «بزرگ کردنِ آریزونا» را به یاد می‌آورد و از طرف دیگر به درونِ نهیلیسم «جایی برای پیرمردها نیست» شیرجه می‌زند

احتمالا اگر باستر با جدیتِ آنتون چیگور آدمکشی می‌کرد، همگی حالت تهوع‌ می‌گرفتیم و وحشت می‌کردیم، ولی کافی است آنتون چیگور همچون یک استندآپ کمدین شروع به مونولوگ‌گویی و به سبکِ رقاص‌های هالیوود قدیم شروع به پایکوبی کند تا قتلی که اتفاق افتاده است نادیده گرفته شود و با ضرب آهنگش همراه شویم و بالای سر جنازه قهقه بزنیم و خوش بگذرانیم. بعد غافلگیری این اپیزود از راه می‌رسد: کوئن‌ها ناگهان داستانِ این قاتلِ ترمیناتورگونه‌ی توقف‌ناپذیر که در مقابل لوله‌های تفنگ نشانه گرفته شده به سمتش می‌خندید را در یک چشم به هم زدن به داستانِ سستی و ناپایداری انسان تبدیل می‌کنند. باستر طبق معمول در حالِ به شوخی گرفتنِ رقبایش در دوئل است که متوجه‌ی سوراخ شدنِ کلاهش می‌شود. گلوله‌ای بعد از پاره کردن کلاهش از وسط جمجمه‌اش گذشته و از آن سمت خارج شده است. همان‌قدر که کشته شدنِ رودرانر که همیشه زیرک‌تر ظاهر می‌شود و از مرگ قسر در می‌رود می‌تواند شوکه‌کننده باشد، همان‌قدر هم مرگِ ناگهانی باستر می‌تواند آه از نهاد آدم بلند کند. مرگ حتی به شخصیتِ ضدگلوله‌ای مثل باستر هم رحم نمی‌کند و همیشه احتمال دارد که هفت‌تیرکشی ماهرتر از باستر از راه برسد و جای او را بگیرد؛ گلوله‌ای که از جمجمه‌ی باستر می‌گذرد، در واقع گلوله‌ای از جنسِ واقعیتِ غیرقابل‌انکاری است که از وسط سرِ داستان عبور می‌کند. انگار کوئن‌ها می‌خواهند بگویند ما از تماشای کابوی‌های زبان‌بازی که سریع‌تر از سایه‌شان هفت‌تیر می‌کشند خوشمان می‌آید و فانتزی‌های قدرت‌طلبی‌مان را از تماشای آنها سیراب می‌کنیم و از تماشای شکست‌ناپذیری آنها ذوق می‌کنیم؛ چون مرگ هیچ‌وقت توانایی لمس کردن آنها را ندارد. مرگ فقط برای رقبایش است. مرگ فقط برای دیگران است. اما آنها با شلیک نهایی این اپیزود، درست در حالی که کارتونی‌ترین و ظاهرا بی‌خطرترین تکه فیلمشان تاکنون را ساخته بودند، این باور را در هم می‌شکنند؛ مرگ برای همه است. حتی قهرمان‌ِ اکشنِ شکست‌ناپذیرمان. و معلوم نیست چه زمانی در اوج غرورمان، جمجمه‌مان را سوراخ کند. کوئن‌ها با اولین غافلگیری‌شان به خوبی نشان می‌دهند که در پنچ اپیزود بعدی چه چیزی انتظارمان را می‌کشد. وقتی کارتونی‌ترین اپیزود می‌تواند این‌قدر افسرده‌کننده باشد، از واقع‌گرایانه‌ترین‌ها چه انتظاری می‌توان داشت.

[تصویر: fc995770-3361-4eae-81d9-d523e1e52e5e.jpg]

هرکدام از اپیزودهای «باستر اسکراگز»، از یک جنبه‌ی وسترن الهام گرفته‌اند. بعد از جنبه‌ی «لوک خوش‌شانس»‌وارِ اپیزود اول و جنبه‌ی «ازگوربرخاسته»‌وارِ اپیزود سوم، کوئن‌ها برای اپیزود دوم سراغِ سرجیو لئونه می‌روند؛ از اکستریم کلوزآپ‌هایی از چهره‌های آفتاب سوخته با پوست‌های چروکیده تا صدای جرینگ جرینگِ چکمه‌هایش و البته نماهای باز و عریضی از کابوی‌هایی با پالتوهای بلند ایستاده در وسط کویری سوزان. اپیزود دوم که از همه کوتاه‌تر است به سارقی می‌پردازد که بعد از تلاش برای سرقت از بانک، در سلسله موقعیت‌های روبه‌رو شدن با مرگ و قسر در رفتن از آنها قرار می‌گیرد. سارق اگرچه به خیالِ خودش نقشه‌ی خوبی برای عملی کردن سرقتش دارد (نشانه گرفتن تفنگش به سمت صاحب بانک و دستور دادن به او برای خالی کردن گاوصندوق!). یا حداقل فکر می‌کند که این نقشه‌ی ساده مثل دزدی‌های قبلی‌اش جواب می‌دهد. ولی او نمی‌داند حتی بهترین نقشه‌ها هم در مقابلِ حرص و طمع و بی‌رحمی انسان کم می‌آورند. یک دقیقه بعد او در حال تماشای کمانه کردن گلوله‌هایش از قابلمه‌ها و ماهیتابه‌هایی است که صاحب بانک به عنوان جلیقه‌ی ضدگلوله به خودش وصل کرده و به سمتش می‌دود. کوئن‌ها در قالب این سارق، کاراکتری را ترسیم می‌کنند که زندگی را تا جایی که ارزشِ گرانبهایش را به کل فراموش کرده دست‌کم گرفته است. برخلاف باستر اسکراگز که آن‌قدر به زندگی‌اش می‌نازد که به‌طور کل احتمال مُردن را فراموش کرده است و تا وقتی که عبورِ گلوله از وسط مغزش را احساس نکرده، تا وقتی که دیگر خیلی دیر شده است، متوجه‌اش نمی‌شود، سارق بانک آن‌قدر زندگی را دست‌کم گرفته است که با مرگ همچون یک جوک رفتار می‌کند. هر بار که یک فرصت دوباره برای عوض کردن روش زندگی‌اش دریافت می‌کند، آن را جدی نمی‌گیرد و به روش قدیمی‌اش بازمی‌گردد. کوئن‌ها از طریق او شهامت و جسارتِ ضدقهرمانانِ غرب وحشی را به سخره می‌گیرند؛ کاراکترِ جیمز فرانکو احتمالا اگر در یکی از فیلم‌های سرجیو لئونه حضور داشت، به خاطر قابلیت‌هایش در قسر در رفتن از مرگ و خندیدن در زمانی که طناب کلفت و زِبر دار را به دور گردنش احساس می‌کند، به عنوان ضدقهرمانی بی‌باک، پرطرفدار می‌شد، اما کوئن‌ها از طریق او سعی می‌کنند تا جنبه‌ی دیگری از چنین شخصیتی را افشا کنند. سارق‌ داستان فکر می‌کند که تمام زندگی به یاغی‌گری خلاصه شده است؛ زندگی کردن بر لبه‌ی دره‌ی مرگ. و جالب این است که چنین ضدقهرمانانی به کاراکترهای موردعلاقه‌مان تبدیل می‌شوند.

ولی کوئن‌ها در لحظه‌ی آخر دست به اسطوره‌زدایی جانانه‌ای می‌زنند؛ صحنه‌ای که مهارتِ کوئن‌ها در تبدیل کردنِ نتیجه‌ای اجتناب‌ناپذیر، به سرانجامی دردناک را ثابت می‌کند. سارق آن‌قدر زندگی‌اش را دست‌کم گرفته است که وقتی طناب دار در میدان شهر به دور گردنش آویخته می‌شود، به شخص کناردستی‌اش که های‌های گریه می‌کند نیشخند می‌زند و مسخره‌اش می‌کند؛ احتمالا قهرمان‌ واقعی ما در آن لحظه به جای مردی که گریه می‌کند، سارق بانک است؛ چون طبیعتا ما شهامت را در قرص و محکم ایستادن در لحظه‌ی مرگ می‌بینیم. ببینید مرد کنار دستی‌اش چقدر ضعیف است که مثل بچه‌ها گریه می‌کند. اما شهامتِ سارق بیش از اینکه به خاطر عدم ترس او از چشم در چشم شدن با مرگ باشد، به خاطر عدم اعتقادش به قاطعیتِ مرگ است. او آن‌قدر به‌طور اتفاقی و شانسی از لای چنگالِ فرشته‌ی مرگ جاخالی داده است که اگرچه از وجود مرگ آگاه است، ولی نه از نهایی‌بودنش. بنابراین با نمایی روبه‌رو می‌شویم که سارق در لابه‌لای جمعیتی که برای دیدار حلق‌آویز شدنشان جمع شده‌اند، چشمش به یک دختر زیبا می‌خورد. برای یک لحظه زندگی معنا پیدا می‌کند. کوئن‌ها قبل از اینکه کیسه‌ی سیاه روی سرِ سارق کشیده شود، به چشمانش کات می‌زنند؛ برای اولین‌بار در طول این اپیزود، آن چشمان بی‌تفاوت و خالی از زندگی، سرشار از احساسات گوناگون شده‌اند؛ برای یک لحظه، چشم‌هایش همچونِ کویر خشکی است که برخوردِ بارانِ شدیدی را بر تنِ ترک‌خورده‌ و تشنه‌اش احساس می‌کند. و سعی می‌کند تا آنجا که می‌تواند آب بخورد. انگیزه و تکاپو برای زندگی در چشمانش برق می‌زند. برای یک لحظه، چشمانش سراسیمگی فیلم‌های تایم‌لپس از حرکت ابرها در پهنای آسمان یا رفت و آمد مسافران در ایستگاه شلوغ مترو را به خود می‌گیرد. برای یک لحظه در چشمانش می‌توان خیال‌پردازی‌‌هایش را دید؛ می‌توان دید او دارد خیال‌پردازی می‌کند که اگر زمان به عقب برمی‌گشت، عاشق می‌شد، زن می‌گرفت و یک زندگی متفاوت می‌داشت. برای یک لحظه در چشمانش می‌توان تعریفِ اشتباه شهامت که دارد جلوی رویش ریز ریز می‌شود و فرو می‌پاشد را دید. اما همزمان برای یک لحظه چشمانش به هیاهوی افسوس و پشیمانی نیز تبدیل می‌شود. او به یاد می‌آورد که دیگر خیلی دیر شده است. کوئن‌ها یک ثانیه قبل از مرگش، زندگی جایگزینِ دیگری را که می‌توانست داشته باشد به او نشان می‌دهند، ارزش زندگی و نهایی‌بودن مرگ را بهش ثابت می‌کنند و قبل از اینکه حتی یک ثانیه بیشتر برای فکر کردن به دیگر احتمالات زندگی‌اش یا لذت بردن از تماشای چهره‌ی زیبای دختر داشته باشد، زیر پایش را خالی می‌کنند و گردنش را می‌شکنند. حتی با توجه به استانداردهای کوئن‌ها هم ترسناک است.

[تصویر: 57d6a628-d847-4340-bdd2-14eb9f2b2ee9.jpg]

در اپیزود سوم اما لیام نیسن نقشِ مدیرِ کم‌حرف تئاتری دوره‌گرد را بازی می‌کند که تنها نمایش و سرگرمی تئاترش، یک مرد جوانِ بی‌دست و پا است که از فن بیان و سخنگویی شیوایی بهره می‌برد. در ابتدا با یک رابطه‌ی دو طرفه‌ی بُرد-بُرد بین مدیر و هنرمند مواجه‌ایم. کاراکتر لیام نیسن به هنرمندش در غذا خوردن و برطرف کردن نیازهای شخصی‌اش کمک می‌کند و هنرمند هم با مونولوگ‌‌گویی‌هایش که حکم «گریتیست هیتس»‌های ادبیات را دارد خرجشان را در می‌آورد. او در ابتدا موفق است. قادر است تا با سخنرانی‌های باآب و تاب و دراماتیکش، مردمِ فقیر و خاک‌آلود و کثیف و بی‌سوادِ شهرهای سر راهشان را هیجان‌زده کند. ولی هرکسی که کمی با صنعتِ سرگرمی آشنا باشد می‌داند که بالاخره دیر یا زود سروکله‌ی چیزی پیدا می‌شود که نظر عموم مردم را به هیجان‌های توخالی و سطح‌ پایینش جلب می‌کند. کوئن‌ها این کار را از طریق ‌نقطه‌ی عطفی به نمایش می‌گذارند که همزمان آن‌قدر ابسورد و آن‌قدر به‌طرز اندوهناکی واقعی است که واقعیتِ منزجرکننده‌ی دو اپیزود قبل را وارد مرحله‌ی جدیدی می‌کند؛ یک شب مدیر تئاتر بعد از اینکه افراد زیادی برای دیدن نمایششان حاضر نمی‌شوند، سروصدایی از آنسوی شهر می‌شنود و وقتی به آن نزدیک می‌شود، متوجه می‌شود مردم در حال تماشای مرغی هستند که به ادعای صاحبش، توانایی شمردن دارد. مرد، مرغ را از صاحبش می‌خرد. این یعنی او دیگر نیازی به هنرمندِ معلولِ پُردردسرش نخواهد داشت. کوئن‌ها قبلا با مرگ‌ِ کاراکترهای جاش برولین و کِلی مک‌دونالد در «جایی برای پیرمردها نیست» نشان داده بودند که استادِ به تصویر کشیدنِ خشونت بدون به تصویر کشیدن آن هستند؛ پایان‌بندی اپیزود سوم «باستر اسکراگز» با اشاره به اینکه مدیر تئاتر، هنرمند بی‌دست و پایش را به درون رودخانه پرت می‌کند کار خودش را می‌کند. جای خالی مرد جوان در پشتِ گاری در کنار قفس مرغ، از هرچه خشونتِ تصویری، آزاردهنده‌تر می‌شود. اتفاقی که می‌افتد آن‌قدر وحشتناک است که حتی کوئن‌ها هم قادر به ادا کردن حق مطلب درباره‌ی آن نیستند؛ پس آن را به بدترین خیال‌پردازی‌های خودمان واگذار می‌کنند؛ کوئن‌ها بهت‌زدگی هنرمند از دوتا دوتا چهارتا کردنِ قصد مدیر، تمام جیغ زدن‌ها و التماس کردن‌های هنرمند در حال نزدیک شدن به پُل و غرق شدنِ شخصی بدون دست و پا برای داشتنِ حداقلِ شانسی برای مبارزه برای زندگی‌اش را به ما می‌سپارند. کوئن‌ها با اپیزود دوم حداقل به دو نکته می‌پردازند؛ اول اینکه غرب وحشی جای افتضاحی برای زندگی کردن برای آدم‌های معلولی مثل هنرمند است. ما معمولا در وسترن‌ها دنبال‌کننده‌ی هفت‌تیرکش‌ها و جایزه‌بگیرها و کلانترهایی باشهامت و نترس و مستقلی هستیم که در پهنای کویر می‌تازند و مشکلاتشان را از سر راه برمی‌دارند. بنابراین خیلی راحت است تا غرب وحشی در نگاه‌مان به دنیای هیجان‌انگیزی پُر از ماجراجویی‌های قهرمانانه و ‌بکش‌بکش‌ها و دوئل‌های جذاب تبدیل شود. ولی کوئن‌ها یادآوری می‌کنند که غرب وحشی همزمان میزبانِ آدم‌هایی که توانایی دفاع کردن از خودشان را نداشته‌اند هم هست و آدم‌های زیادی بوده‌اند که فقط به خاطر اینکه توانایی جنگیدن برای بقایشان را نداشته‌اند، مُرده‌اند.

با توجه به مسیری که وسترن‌های آنها طی کرده‌اند، طبیعی است که «باستر اسکراگز» باید این روندِ تراژیک را ادامه بدهد و به یکی از تیره و تاریک‌ترین فیلم‌هایشان تبدیل شودد

رابطه‌ی مدیر و هنرمند، رابطه‌ای از روی اجبار است. انسانیت در غرب وحشی فقط تا جایی اهمیت دارد که سودآور باشد. وگرنه بلافاصله به بار اضافی تبدیل می‌شود. ولی نکته‌ی دوم همان چیزی است که کوئن‌ها قبلا در یکی از معروف‌ترین سکانس‌های «درون لویین دیویس» به آن پرداخته بودند؛ صحنه‌ای که لویین بعد از پشت سر گذاشتن مسیرِ سختی برای پیدا کردن فرصتی برای تست دادن، قطعه‌ی «مرگ ملکه جین» را به‌طرز بی‌نقصی می‌خواند. اما جوابی که دریافت می‌کند این است: «من پول زیادی توش نمی‌بینیم». به عبارت دیگر، کوئن‌ها با داستانِ جایگزین شدنِ هنر واقعی هنرمند توسط مرغ، وضعیتِ حال حاضر سینمای هالیوود را نقد می‌کنند: حالا به جایی رسیده‌ایم که مردم راضی به هیجان‌های پیش‌پاافتاده و سطحی و سخیف فیلم‌های تیر ‌و طایفه‌ی دنیای سینمایی مارول هستند؛ مرغ جای هنرمند واقعی را گرفته است. هنرمند با مونولوگ‌هایش برخی از پُرمغزترین جملات و شعرهای ادبی تاریخ را برای مردم بازگو می‌کند که به درد بهتر کردن زندگی‌شان می‌خورد. چه شعر «آزیمندیاس» از پرسی شلی که به عنوان یکی از منابعِ الهام فصل آخر «برکینگ بد»، درباره‌ی سرنوشتِ ناگوارِ تکبرِ افسارگسیخته و نازیدن به قدرت و عظمت بدون توجه به مرگ و نابودی است و خب، احتمالا یکی از بهترین درس‌هایی است که مردمان غرب وحشی که سودای یاغی‌گری دارند باید یاد بگیرند و چه سخنرانی گتیسبورگ توسط آبراهام لینکلن که در توصیفِ رویای تبدیل شدن آمریکا به سرزمینی آزاد و برابر برای همه است و اینکه دولت متعلق به مردم، روی کار آمده به دست مردم، در خدمت مردم است. او تکه‌ای از «غزل‌واره‌ی ۳۰»، کارِ ویلیام شکسپیر را نیز می‌خواند: «چون به دادگاهِ اندیشه های شیرینِ خاموش / یاد رویدادهای سپری شده را فرا می‌خوانم / در افسوس بسی چیزها که جستم و نیاقتم آه می‌کشم و داغِ غم‌های دیرینه را در تباه شدن عمر گرانمایه / به ناله های غریبانه تازه می‌کنم..». شعر خارق‌العاده‌ای که شکسپیر درباره‌ی زجر و دردهای ناشی از دوستان از دست داده‌‌اش و اینکه چگونه با فکر کردن به خاطراتِ دوستانش، برای ادامه‌ی زندگی امیدوار می‌شود سروده است؛ شعری که گویی برای ترمیم کردن روح‌های زخمی سروده شده است؛ مخصوصا ساکنانِ دنیای بی‌رحمی مثل آمریکای قرن نوزدهم. ولی نه. در نهایت مردم به هنر واقعی که بازتاب‌دهنده‌ی احساسات و مشکلات و نیازهای واقعی‌شان است پشت می‌کنند و برای نوک زدن‌های یک مرغ به اعداد هورا می‌کشند و ذوق می‌کنند و پول خرج می‌کنند. معلوم نیست آیا مردم برای اینکه نمی‌خواهند هنرمند واقعی، واقعیت‌های زندگی‌شان را به یادشان بیاورند به سوی مرغ جذب می‌شوند یا بعد از یک روز کار سخت، ترجیح می‌دهند تا به جای غصه خوردن درباره‌ی وضعِ بشر، از تماشای یک سرگرمی بی‌مغز بخندند و شاد باشند و معلوم نیست اگر آنها به هنر واقعی اهمیت می‌دادند، ممکن بود در طول روز کمتر زجر بکشند تا نیازی به تخلیه‌ی روحی به وسیله‌ی مرغ نداشته باشند. مهم این است که فارغ از درست یا غلط بودن هرکدام از این گزینه‌ها، هنرِ واقعی در حال حمل شدن به سمتِ پُل برای پرتاب شدن به درونِ آب سرد رودخانه است.

[تصویر: 14df46ff-4abc-4da0-910f-eca4a0e67289.jpg]

تا اینجا متوجه شده‌ایم که هدفِ کوئن‌ها با فیلم جدیدشان، پرده‌برداری از واقعیت‌ها و زشتی‌های فراسوی کلیشه‌های اسطوره‌‌ای وسترن است. اپیزود چهارم که به لطفِ برونو دل‌بونل، فیلمبردارِ «درون لووین دیویس» و «تاریک‌ترین ساعت» به زیباترین اپیزودِ زیباترینِ فیلم برادران کوئن تبدیل شده است، زیبا به پایان نمی‌رسد. این اپیزود هم طبق معمول با ترسیم دنیای زیبا و بعد لکه‌دار کردنش کار دارد. پیرمردی تنها با الاغش در وسط دشتی سرسبز و بهاری که انگار تکه‌ای از سرزمین میانه‌ی «ارباب حلقه‌ها» است، اطراق می‌کند و سخت مشغولِ تلاش برای یافتنِ طلا می‌شود. جذابیتِ این اپیزود به بازی تک‌نفره‌ی تام ویتس در حال به نمایش گذاشتنِ قابلیت‌ها و صبر و شکیبایی‌اش در حرفه‌ی طلایابی خلاصه شده است. بعد از سه اپیزود قبل، این اپیزود آرامش‌بخش‌تر است. همه‌چیز به تماشای جستجوی باطمانینه‌ی پیرمرد در وسط ناکجا آباد اختصاص دارد. به سر در آوردن از ترفندی که برای یافتنِ منبع اصلی طلاها دارد. صبح‌هایش را با نیمرو کردن یکی از تخم‌مرغ‌های جغد ساکنِ آن اطراف شروع می‌کند و شب‌هایش را با قول دادن به آقای پاکت که فردا بالاخره گیرش می‌آورد به خواب می‌رود. همه‌چیز در ملایم‌ترین حالت ممکن قرار دارد. پیرمردی که برای پولدار شدن، سختی می‌کشد، صبر و حوصله می‌کند و در نهایت به آن می‌رسد. یکی از چیزهایی که کوئن‌ها در آغاز این اپیزود بهش اشاره می‌کنند این است که با چه ‌منطقه‌ی طبیعی دست‌نخورده‌ای طرفیم؛ این دشت آن‌قدر دست‌نخورده است که همچون یک نقاشی فانتزی از یک دنیای فرازمینی می‌ماند. ولی به محض اینکه پیرمرد از لابه‌لای شاخ و برگ‌ها، قدم در آن می‌گذارد، گوزن‌ها فرار می‌کنند، ماهی‌ها پاتوقشان در رودخانه را ترک می‌کنند و پروانه‌ها از دور گل‌ها جدا می‌شوند. در ظاهر چیز خاصی تغییر نکرده است ولی همزمان کاملا مشخص است که به محض حضور پیرمرد، این منطقه حالت «آکبند»‌اش را از دست می‌دهد. مخصوصا بعد از اینکه پیرمرد شروع به کلنگ‌زنی و بیل‌زنی در وسط دشت می‌کند. حالا حتی از دور هم می‌توان متوجه‌ی ناهنجاری‌های انسانی این منطقه شد. مثل این می‌ماند که یک نفر یک قلموی سیاه به دست بگیرد و نقاشی‌های یک موزه را خراب کند.

در پایان شاید چهارتا سوراخ وسط این دشت بزرگ چندان به چشم نیاید، ولی دیر یا زود خبرِ پیدا شدن طلا در این منطقه به گوش دیگران می‌رسد یا خودِ پیرمرد پس از فروختن طلاهایش، با کارگران و ابزارآلاتِ بیشتر بازمی‌گردد و چهره‌‌ی طبیعی زیبایش را برای همیشه خراب خواهد کرد. برای مثال در صفحه‌ی ویکیپدیای «تب طلای کالیفرنیا» که ۳۰۰ هزار نفر را به امید یافتنِ طلا از سرتاسر آمریکا و ایالات متحده به کالیفرنیا کشاند، آمده است که این اتفاقِ عواقب جبران‌ناپذیری برای طبیعت و سرخ‌پوستانِ بومی منطقه داشت. دست‌کاری طبیعت با مواد شیمیایی و عملیات‌های معدن‌کاری به کشته شدنِ ماهی‌ها و نابودی زیست بوم منطقه منجر شد و باعث شد تا سرخ‌پوست‌هایی که زندگی‌شان به شکار سنتی و کشاورزی وابسته بود، بر اثر گرسنگی و بیماری بمیرند و خانه‌سازی‌ها برای اسکانِ تمام کسانی که به کالیفرنیا سفر کرده بودند هم سبب شد تا زمین‌های بیشتری از سرخ‌پوست‌ها به زور تصاحب شود. حتی‌ خارجی‌ها برای به چنگ آوردنِ معدن‌هایی که در اطرافِ روستاهای سرخ‌پوست‌ها بود بهشان حمله می‌کردند و گزارش‌ها حاکی از این است که بعضی‌‌وقت‌ها تا بیش از ۵۰ نفر در یک روز کشته می‌شدند. بنابراین جستجوی طلای پیرمرد در عین بی‌ضرر به نظر رسیدن، آغازگرِ یک تحولِ ترسناک بزرگ است؛ همچون متولد شدن شر در قالب نوزادی با چشمانی سرخ است. اما به محض اینکه پیرمرد به طلا می‌رسد سروکله‌ی یک دزدِ بی‌معرفت پیدا می‌شود و برای دزدیدنِ طلاهایش از پشت بهش تیراندازی می‌کند. پیرمرد به هر ترتیبی که شده دزد طلاهایش را می‌کشد و اجازه نمی‌دهد تا او دست‌رنج‌هایش را بدون زحمت به دست بیاورد. ولی در حالی که ما از فرار کردنِ پیرمرد از مرگ برخلافِ شخصیت‌های اصلی سه اپیزود قبل خوشحال هستیم، کوئن‌ها طلای او را به سرخی خون آغشته می‌کنند؛ آنها پیروزی او را به مرگی بزرگ‌تر تبدیل می‌کنند. پیرمرد بارش را می‌بندد، کیسه‌های طلایش را از پشتِ الاغش آویزان می‌کند و در حال آواز خواندن، دشت را ترک می‌کند. گوزن‌‌ها برمی‌گردند، ماهی‌ها به جای قبلی‌شان شنا می‌کنند و پروانه‌ها به دور گل‌های موردعلاقه‌شان پرواز می‌کنند. انگار نه انگار که چیزی تغییر کرده است. اما حالا این تصویر، شاملِ چاله‌ای با جنازه‌ای در ته آن هم می‌شود. به این ترتیب کوئن‌ها تصویرِ زشت واقعی شکوه «تب طلا» را افشا می‌کنند.

[تصویر: 22e50178-1c4e-4169-9e94-96928bf6fefc.jpg]

[align=justify][font=IRANSans, tahoma]اپیزود پنجم هم چنین وظیفه‌ای را برای مسیر اورگن دارد؛ اگر تب طلا با شکوه و عظمت گره خورده است، مسیرِ تاریخی اورگن هم با خوش‌بینی و آینده‌ای درخشان شناخته می‌شود؛ مسیری که ساکنانِ شرقی و مرکزی ایالات متحده را به امید داشتن زندگی‌ای بهتر به سمت غرب هدایت می‌کرد. در اپیزود پنجم با زن جوانی به اسم آلیس همراه می‌شویم که همراه با برادرش در مسیرِ آینده‌ی هیجان‌انگیزِ جدیدشان همراه با کاروانی بزرگ به سمت اورگن حرکت می‌کنند؛ برادرش امیدوار است که یکی از دوستانِ دورش، از خواهرش خوشش بیاید و با او ازدواج کند تا او بتواند در کار و کاسبی‌اش با دوستش شریک شود. اما با مُردنِ برادرش بر اثر بیماری، این نقشه‌ی نه چندان مطمئن کاملا خراب می‌شود. در این نقطه، پای بیلی نـپ به عنوان مردِ خوش‌تیپ و مهربانی که سعی می‌کند هوای آلیس را در یکی از سردرگم‌کننده‌ترین لحظاتِ زندگی‌اش داشته باشد و از او مراقبت کند به داستان باز می‌شود. حتی این دو تصمیم می‌گیرند تا با رسیدن اورگن با هم ازدواج کرده و یک جا مستفر شوند. به نظر می‌رسد خطر از بیخِ گوش آلیس گذشته است. آلیس این سفر را به امید اینکه شاید دوست پولدارِ برادرش از او خوشش بیاید و با او ازدواج کند شروع کرده بود؛ یک ازدواجِ کم و بیش زوری که براساس عشق نبود و تازه معلوم نبود که اصلا به وقوع بپیوندد. اما کارش به جایی ختم می‌شود که نه تنها او در قالب بیلی نـپ، مردی را پیدا می‌کند که به تدریج بهش علاقه‌مند می‌شود و به مردِ قرص و محکم‌تری نسبت به برادرش تبدیل می‌شود، بلکه آنها با کشیدن نقشه‌ی ازدواجشان در اورگن، حالا دقیقا می‌دانند چه چیزی در آنجا انتظارشان را می‌کشد؛ بیلی نپ لازم نیست مثل صاحب کارش تا زمان پیری، در مسیر اورگن در حال جابه‌جا کردنِ کاروان‌ها سرگردان باشد و آلیس هم در قالبِ بیلی، مردی را پیدا کرده که او را از سردرگمی ناشی مرگِ غافلگیرکننده‌ی برادرش نجات می‌دهد. ظاهرا همان‌طور که می‌گویند واقعا مسیر اورگن به خوشبختی منتهی می‌شود. اما آلیس و بیلی خبر ندارند که کاراکترهای یک دنیای کوئنی هستند؛ دنیایی که منتظر می‌ایستد تا آدم‌هایش نقشه بکشند تا بعد با بدجنسی پسربچه‌ای که مورچه‌ها را اذیت می‌کند، نقشه‌هایشان را نقش بر آب کند. از لحظه‌ای که بیلی، قصد ازدواج و جدایی‌اش را با صاحب کارِ پیرش در میان می‌گذارد، صاحب‌کارش طوری با او رفتار می‌کند که از تصمیمش برای تنها گذاشتنِ رفیق چند ساله‌اش دلخور است. بنابراین به محض اینکه صاحب‌کار برای یافتنِ آلیس که او هم برای پیدا کردن سگِ گم‌شده‌اش از کاروان دور شده بود می‌رود، احساس خطر می‌کنیم: نکند صاحب‌کارِ بیلی با هدف از بین بردن کسی که بیلی را هوایی کرده، تصمیم بگیرد تا از این فرصت استفاده کرده و با سر به نیست کردنِ آلیس، رقیبش را از معادله حذف و بیلی را ماندنی کند؟ اما باز فراموش کرده بودیم که ما در یک دنیای کوئنی هستیم: پ]]> <![CDATA[فصل آخر سریال «بازی تاج و تخت» و ۳۱ سوال مهم درباره آن]]> https://forum.gnsorena.ir/showthread.php?tid=2160 Sat, 24 Nov 2018 11:28:18 +0330 omidrock]]> https://forum.gnsorena.ir/showthread.php?tid=2160 برترین ها - ترجمه از سولماز محمودی: طرفداران سریال «بازی تاج و تخت» برای تماشای فصل هشتم و پایانی سریال، باید تا آپریل سال ۲۰۱۹ یا همان فروردین سال ۹۸ منتظر باشند، بنابراین در این فاصله، به سوالات پاسخ داده نشده در پایان فصل هفتم می‌پردازیم.  از استدلال نام واقعی جان اسنو "اگان تارگرین" تا جایی که جیمی لنیستر می رود، کلی بحث وجود دارد. به خواندن ادامه دهید تا 31 سوال مهمی که در پایان فصل هفتم بی پاسخ ماند و منتظریم در فصل آخر به جواب آن ها برسیم، را ببینید.
 
جان چه زمانی به حقیقت والدینش پی خواهد برد؟
 
 [تصویر: 1438724_172.jpg]

بسیاری از طرفداران سریال «بازی تاج و تخت»، امیدوار بودند که جان به حقیقت اصل و نسب خود در فصل هفتم پی ببرد. حالا که سم تارلی و برن استارک سرانجام دهان باز کردند، جان باید زودتر متوجه بشود...درست است؟
 
با توجه به اینکه فصل هشتم و آخر تنها شش قسمت بیشتر نیست، دیگر هیچ راهی وجود ندارد که سایت اچ بی او بتواند این موضوع را کش بدهد. اگر جان در طول دو قسمت اول فصل بعدی حقیقت را در نیابد، نظر ما این است که شورش کنیم!

هنگامی که آنها به حقیقت پی ببرند، جان و دنریس چطور به این موضوع که جان در اصل یک تارگرین است واکنش نشان خواهند داد؟ جان در صف موفقیت از دنریس پیشی گرفته است.

جان فرزند مشروع ریگار تارگرین و لیانا استارک می باشد، بدین معنا که او وارث قانونی تخت آهنی است. این مسئله می تواند باعث ایجاد مشکل برای زوج دلداده جدید، شود. آیا دنریس تسلیم جان خواهد شد؟ او با تصور اینکه آخرین تارگرین است بسیار تنها بوده است. شاید او به فامیل جدیدش خوشامد بگوید؟ آیا اصلا تخت آهنی تا پایان سریال وجود خواهد داشت؟ آیا جان پیگیر حق خود برای تخت آهنی خواهد شد؟ جان هرگز به هنگام پیش آمد فرصتها برای رسیدن به قدرت پیشگام نمی شد. بلکه، اطرافیانش او را به سمت قدرت و قبول مسئولیت رهبری سوق می دادند.

بنابر این اگر هنگامی که او در یابد که وارث قانونی تاج و تخت است، آیا او باز همان رویه قبلی خود را دنبال خواهد کرد؟ در هر صورت، پیش بینی می کنیم که اطرافیانش او را تشویق به گرفتن حقش می کنند. یا دنریس در کنارش خواهد بود، یا خیر.
 

 اربابان شمالی با دنریس چگونه برخورد خواهند کرد؟
 
 [تصویر: 1438727_216.jpg]
 
او الان هم توسط سرسی یک "بدکاره شمالی" نامیده شده است. سران سپاه جان حتی راضی نبودند که او با دنریس ملاقات کند، پس هنگامی که متوجه شوند که او جلویش زانو هم زده چگونه عکس العمل نشان خواهند داد؟ به خصوص زمانی درک این داستان برایشان سخت می شود، که جان به وینترفل برسد و همان نگاه خیره عاشقانه را که عادت این روزهای اوست به او بدهد.
 

 اربابان شمالی چگونه به تارگرین بودن جان واکنش نشان خواهند داد؟
 
 [تصویر: 1438728_582.jpg]
 
اربابان شمالی به زودی متوجه خواهند شد که جان یک تارگرین است. آیا این موضوع به توانایی رهبری او تأثیر نیز خواهد گذاشت؟ تارگرین ها بسیار بدنام هستند، علی الخصوص در شمال، و چون جان و دنریس تلاش می کنند که با هم متحد شوند، این مسئله می تواند مانع پیش بینی نشده ای برای آنها باشد. و دوباره ممکن است که این مسئله بزرگترین راز وستروس باقی بماند، و فقط نزدیک ترین متحدان جان از آن باخبر شوند.
 

 آیا جان سوار اژدها خواهد شد؟
 
 [تصویر: 1438729_354.jpg]
 
ظاهرا که اژدهابا این قضیه مشکلی نداشت. جان برای اولین بار در این فصل با یک اژدها چشم در چشم شد. این لحظه نزدیکی بلافاصله تئوری های طرفداران را در مورد اژدها سوار شدن جان تقویت کرد. این صحنه می تواند معنادار باشد زیرا تنها دو اژدها برای دنریس باقی مانده است، دروگون و ریگال. دنریس می تواند به سواری با دروگون ادامه دهد، ریگال را به جان بدهد، منطقی است زیرا این اژدهایی است که دنریس نام پدر جان (ریگار) را برای او انتخاب کرد.
 

 جان اسم واقعی خود را نخواهد پذیرفت، درست است؟
 
 [تصویر: 1438730_678.jpg]
 
او برای ما همیشه جان اسنو باقی خواهد ماند. همانطور که در قسمت نام واقعی جان اسنو توضیح دادیم، افشای اینکه نام حقیقی او اگان تارگرین بود، شاید اصلا اهمیتی نداشته باشد. احساس جان از خودش و شخصیتش عمدتاً حول نوع بزرگ شدن او به عنوان یک بچه نامشروع متمرکز شده است. شاید ریگار پدر واقعی او باشد و اگان نام واقعی اوست، ولی جان اسنو فرزند سرزمین شمال است. بعید می دانیم که او به راحتی اجازه دهد که اگان تارگرین خطابش کنند.
 

 حال که صحبتش پیش کشیده شد، چه کسی او را اگان نامید؟ ریگار یا لیانا؟
 
 [تصویر: 1438731_926.jpg]
 
این مسئله هنوز در پرده ابهام است. بسیاری از بیننده ها پس از افشای اگان تارگرین کمی گیج شدند. شاهزاده ریگار قبلا یک پسر به نام اِگان داشته، بنابراین یا او نام هر دو پسر خود را اگان گذاشته یا اینکه لیانا این نام را برای جان انتخاب کرده است.

هم ریگار و هم اگان هنگامی که جان به دنیا آمد، مرده بودند، بنابراین بسیار محتمل است که لیانا این نام را برای احترام به تارگرین های درگذشته انتخاب کرده باشد. همچنین خیلی ها معتقدند که وابستگی ریگار به شاهزاده ای که در پیشگویی ها قولش را داده بودند، او را به نامیدن هر دو وارث خود به این نام ترغیب کرد، با این باور که یک نقش اصلی در معادله دارد.
 

  چه اسرار و افشاگری های دیگری در کتابی که سم از سیتادل دزدید پنهانند؟
 
 [تصویر: 1438732_162.jpg]
 
سم قبل از اینکه سیتادل را ترک کند چندین کتاب از قسمت حفاظت شده کتابخانه دزدید. آیزاک همپستید رایت گفت که نیروی برن مانند یک کتابخانه روشن کار می کند، بنابر این می تواند برای فصل هشتم بکار آید. اگر سم نوشته های قدیمی را در مورد راه های گفته شده برای مقابله با سپاه مردگان پیدا کند، می تواند از برن بخواهد که در آرشیو حافظه خود آن را جستجو کند.

علاوه بر این، یکی از کتابهایی که سم و گیلی در خانه خود در شهر قدیمی داشتند راجع به شب طولانی بود. این به پیشگویی آزور آهای پیوند می خورد، که ممکن بود اشاره اش به جان و دنریس باشد. شاید فصل هشتم یک بازبینی از آزور آهای داشته باشد؟
 

 آیا جان و دنریس می توانند بچه دار شوند؟
 
 [تصویر: 1438733_415.jpg]
 
این همان نگاه خیره عاشقانه است که در موردش صحبت می کردیم. فصل هفتم واقعا به ذکر ناباروری احتمالی دنریس تکیه کرد. به نظر می آمد نویسنده ها بارداری او را پیش بینی می کردند، و در حال حاضر جان تنها مدعی برای پدر احتمالی است. این قضیه می تواند مسائل را پیچیده تر کند. تارگرین ها مدت های طولانی از این نوع ازدواج ها به عنوان روشی برای خالص نگه داشتن خون خود استفاده کرده اند. بنابراین ممکن است که جان و دنریس با این مسئله مشکلی نداشته باشند؟ اما شک داریم که داستان عشق آنها یک پایان ساده و خوش داشته باشد.
 

 چرا تیریون انقدر از روابط دنریس و جان نگران است؟
 
 [تصویر: 1438734_781.jpg]
 
تیریون هنگامی که جان و دنریس برای اولین بار در کابین کشتی بودند آنها را دید. ما شاید برای این سوال واقعا پاسخی داشته باشیم. هنگامی که با کارگردان سریال، جرمی پودسوآ صحبت شد، بحث زنجیره افکار تیریون پیش آمد. پادسوآ به طور قطع گفت که تیریون در مورد پیامدهای سیاسی بالقوه ای که ارتباط آنها می تواند داشته باشد نگران است. وی گفت: "هیچکس واقعا نمی داند که چه پیش خواهد آمد یا آنها چه تصمیمی خواهند گرفت با توجه به این واقعیت که آنها اکنون بسیار صمیمانه تر با یکدیگر در ارتباط هستند."
 

 آیا باز هم صحنه معناداری میان جان و گوست خواهیم دید؟
 
 [تصویر: 1438735_709.jpg]
 
گوست آخرین بار در قسمت های اولیه فصل ششم دیده شد. گرگ جان، گوست، از زمان آن صحنه تأثر برانگیز هنگامی که به نظر می آمد گوست بازگشت جان به زندگی را درست قبل از اینکه او بیدار شود و سرفه کند احساس می کرد، دیده نشده است. فقدان گوست در داستان جان یک مشکل عمده است. این گونه گرگ ها یک رابطه عمیق ذهنی و جسمی به صاحبان شان دارند، و جان اسنو به عنوان پادشاه شمال با یک گرگ در کنارش بسیار جالب تر و قدرتمند تر خواهد بود.

برایان کوگمن تهیه کننده سریال «بازی تاج و تخت» گفت یک صحنه میان گوست و جان برای فصل هفتم فیلمبرداری شد و دوباره کات شد. واقعا امیدواریم که در فصل هشتم اینطور نباشد.
 

 زمانی که جان با دنریس به وینترفل بازگردد سانسا چه فکری خواهد کرد؟
 
 [تصویر: 1438736_839.jpg]
 
سانسا به یک عامل سیاسی توانمند تبدیل شده است. وی حقیقتاً هنگامی که توسط کلاغ نامه بر، متوجه شد که جان جلوی دنریس زانو زده آزرده شد. ولی آیا این عکس العمل درستی بود؟ یا داشت برای لیتل فینگر نقش بازی می کرد؟ آیا این آزردگی هنگامی که او به رابطه عاشقانه آنها پی ببرد تشدید خواهد شد؟ یا اینکه آریا و سانسا برای برادرشان خوشحال خواهند شد و می پذیرند که مسئله سپاه مردگان مهم تر است؟
 

رابین ارین چگونه نسبت به مرگ لیتل فینگر عکس العمل نشان خواهد داد؟
 
 [تصویر: 1438737_461.jpg]

سانسا محافظ عزیز رابین را به تازگی به قتل رساند. وی دستور اعدام لیتل فینگر را جلوی لرد یان رویس، یکی از سران محافظ ویل، صادر کرد. ولی اشاره ای به رابین ارین دیوانه، لرد واقعی وِیل نشد. رابین آخرین بار در فصل ششم، زمانی که که به لیتل فینگر دستور داد تا شوالیه های وِیل را برای کمک به سانسا به شمال بفرستد، دیده شد. او الان چکار می کند؟ آیا ما باز هم او را خواهیم دید؟ آیا برایش مهم است که سانسا لیتل فینگر را اعدام کرد؟
 

 آیا جان و آریا سرانجام دوباره یکدیگر را خواهند دید؟
 
 [تصویر: 1438738_886.jpg]
 
مدت زیادی است که منتظر این صحنه هستیم. با این حال فصل هفتم پر از تجدید دیدارهای مهمی بود، ولی طرفداران هنوز احساسی ترین صحنه یعنی به هم رسیدن جان و آریا را ندیده اند. جان کسی بود که شمشیر آریا "سوزن" را به او داد. و در کتاب ها، این دو نفر اغلب بهم علاقمندند و بسیار دلتنگ هم می باشند. از صمیم دل امیدواریم که آریا در وینترفل بماند و خیلی زود در فصل هشتم جان را ببیند.
 

 تجدید دیدارهای دیگری نیز ممکن است در راه باشد. جان و سم چه می شوند؟ و تیریون و سانسا؟
 
 [تصویر: 1438739_952.jpg]
 
تیریون همیشه به نوعی سانسا را دوست می داشت. تجدید دیدار دیگر جان و سم هستند، که از وقتی سم برای رفتن به شهر قدیمی از پیش جان رفت و جان به قتل رسید یکدیگر را ملاقات نکرده اند. آنها همیشه یک رابطه عمیق برادرانه با همدیگر داشتند و دیدن مجدد آنها کنار هم بسیار خوشایند خواهد بود.

ما همچنین در مورد تیریون و سانسا هم کنجکاو هستیم. جان زمانی که سانسا اولین بار به سنگ اژدها رسید در مورد تیریون با او بحث کرد و سانسا به جان گفت که تیریون مانند دیگر لنیسترها نبود. به نظر می آید تیریون بانوی وینترفل را ملاقات خواهد کرد و خواهد دید که او تا کجا پیشرفت کرده است.
 

 آیا تورموند و بریک می میرند؟
 
 [تصویر: 1438740_934.jpg]
 
شک داریم که «بازی تاج و تخت» دو قهرمان را اینگونه حذف کند. چنانچه در جزئیات گردآوری شده که احتمالا فراموش کردید، ذکر کردیم، تورموند و بریک به سمت غرب در بالای دیوار در حال دویدن بودند که دیوار فرو ریخت. کاملا مطمئنیم که آنها هنوز آن بالا هستند، که این سوال پیش می آید که چطور می خواهند پایین بیایند؟ انقدر به سمت غرب می دوند تا به قلعه سیاه برسند؟ آیا برن می تواند آنها را توسط کلاغ هایش ببیند و کمک بفرستد؟
 

  ویسریون یک اژدهای مرده است، درست؟ آیا می تواند تصادفا کسی را بکشد؟ شعله آبی رنگ او چطور عمل می کند؟
 
 [تصویر: 1438741_354.jpg]
 
بسیاری از طرفداران در مورد این اژدهای مرده چیزی نمی دانند. طرفداران ویسریون را یک اژدهای یخی یا یک اژدهای بدشانس یا یک اژدهای مرده می نامند. بسیار عالی است اگر بیشتر درباره چیزی که ویسریون در حال حاضر است بدانیم زیرا می تواند به شناخت نقاط آسیب پذیرش کمک کند.
 
آتش موجودات زنده را می کشد، ولی مردگان را نه. با این حال ویسریون شعله آبی بیرون نمی دهد؟ یا اینکه آن اصلا آتش نیست، بلکه یک ماده جادویی دیگری است؟
 

 شما چگونه یک اژدهای مرده را می کشید؟ آیا حالا قوانین متفاوتی در بازی بوجود آمده است؟
 
 [تصویر: 1438742_551.jpg]
 
در آرامش بخوابی ویسریون. زیرا بسیار جالب خواهد بود، ما منتظریم تا ویسریون مرده را در مقابله با یکی از دو اژدهای نجات یافته در فصل بعدی ببینیم. مناسبتر این است که دروگون با ویسریون بجنگد، زیرا هم نام هایشان (کال دروگو و ویسریس) در زندگی واقعی با هم مجادله می کردند. دروگو ویسریس را با طلای مذاب کشت، شاعرانه خواهد بود اگر دروگون ، ویسریون را زنده بسوزاند.
 
آیا می توان ویسریون را در مبارزه با یک اژدهای معمولی از بین برد؟ یا او باید توسط یک پیکان از جنس شیشه اژدها یا چنین چیزی کشته شود؟
 

 آیا نگهبانی شب به پایان می رسد؟
 
 [تصویر: 1438743_971.jpg]

سپری که قلمرو انسانها را محافظت می کرد نمی تواند خیلی در مقابل شعله آبی لیزری مقاومت کند. بعد از اینکه اولین جنگ سپاه مردگان پایان یافت، نگهبانی شب هزاران سال است که یک نهاد باقی مانده است. اگر این آغاز، پایانی برای این نهاد برادری باشد چه؟

یا اینکه دیوار باید بازسازی شود، یا اینکه احتمالا این نبرد نهایی علیه سپاه مردگان با نابودی کامل (یکی از طرفین) همراه خواهد بود، که در این صورت وجود نگهبان شبانه بی معنی خواهد بود.
 

اگر نگهبان شب از هم بپاشد، بدین معنی خواهد بود که سم اکنون می تواند ارباب قصر تارلی شود؟
 
 [تصویر: 1438744_920.jpg]

ریکون و راندیل تارلی توسط دنریس اعدام شدند. با مرگ پدر و برادر، سم قانونا وارث هورن هیل است. تا زمانی که او جزء نگهبانان شب است نمی تواند این عنوان را داشته باشد یا اینکه قصر را تصاحب کند. اما اگر این سازمان از بین برود، او می تواند آزادانه به سرزمینش حکومت کند. از آنجاییکه سم اکنون صاحب شمشیر استیل والریانی خانواده تارلی می باشد، ممکن است که او در نبرد بزرگ نجات یابد و برای اربابی هورن هیل برگردد و شاید حتی سرپرست جنوب شود.
 

گندری کجاست؟
 
 [تصویر: 1438745_831.jpg]

واقعا او کجا رفت؟ گندری آخرین بار بعد از اینکه یک دوی ماراتن به سمت شرق نگهبانی داشت، حین غش کردن در آغوش داوس دیده شد. او در پایان دیده نشد و ممکن است بعضی از تماشاگران نگران باشند که او کجاست؟ بعد از اتمام این فصل زمانی که با لیام کانینگهام (داوس) صحبت کردیم، گفت: "من فکر می کنم که او در حال بهبودی از زخم های مختلف خودش می باشد." او هنوز متن فیلمنامه فصل هشت را دریافت نکرده بود، بنابراین همه اینها حدس و گمان بود، اما کانینگهام کاملا مطمئن بود که ما دوباره گندری را خواهیم دید.
 

جیمی عازم کجاست؟ وینترفل؟ آیا با بریِن ملاقات خواهد کرد؟
 
 [تصویر: 1438746_555.jpg]

جیمی بالاخره با سرسی تمام کرد. بالاخره، جیمی دستور گرفتن از سرسی را کنار گذاشت و ظاهرا راهی شمال شده تا برای انسانیت بجنگد. این لحظه بسیار دیر شده بود، ولی خیلی خوشحالیم که در نهایت اتفاق افتاد.
 
شرط میبندیم او راهی وینترفل است، زیرا می داند که جان نیروهای شمالی را در آنجا متحد و به صف خواهد کرد. مطلوبتر این است که او در آنجا برین را دوباره پیدا کند، و آنها می توانند در کنار هم بر علیه سپاه مردگان بجنگند. برین و جیمی هر کدامشان یک شمشیر استیل والریانی دارند، ساخته شده از فلزی که "آیس" شمشیر ند استارک از آن ساخته شده بود. دیدن این تیغ ها و دوستان دوباره در کنار یکدیگر شگفت انگیز خواهد بود.
 

آیا بران او را همراهی خواهد کرد؟ تیریون قول داد که پاداشش را دو برابر کند.
 
 [تصویر: 1438747_695.jpg]
 
بران هیچ دلیلی برای ماندن در قلمرو پادشاهی ندارد، درست است؟ گرچه بران همیشه برای خودش خدمت می کرده، امیدواریم که به نبرد علیه مردگان نیز بپیوندد. با رفتن جیمی، کسی در قلمرو پادشاهی نمانده که او بخواهد مستقیما به آن شخص خدمت کند. مطمئنا سرسی به بودن او در کنارش اهمیتی نخواهد داد. با توجه به گفتگوی بران و تیریون در قسمت پایانی، منطقی است بران پیشنهاد دو برابر تیریون را بپذیرد و راهی شمال شود.
 

چه بر سر بچه سرسی خواهد آمد؟
 
 [تصویر: 1438748_185.jpg]

بارداری سرسی احتمالا پایان خوشی نخواهد داشت. بارداری سرسی، به دلیل پیشگویی مرگباری که در دوران کودکی سرسی به او گفته شده بود، بینندگان را سردرگم کرده است. آن پیشگویی تا الان بسیار دقیق اتفاق افتاده است، و اذعان داشت که سرسی تنها سه فرزند خواهد داشت. با نبودن جیمی و هجوم سپاه مردگان به سمت جنوب دیوار، بعید میبینیم سرسی بتواند بچه سالمی به دنیا آورد که در آرامش زندگی کند.
 

سرسی قصد دارد سپاه و شرکت طلایی اش را به کجا بفرستد؟
 
 [تصویر: 1438749_112.jpg]

سرسی این روزها متحدان کمی دارد. وی سپاه مزدور اِسوس، شرکت طلایی را استخدام کرد، و یورون را برای حرکت دادن آنها به سمت وستروس فرستاد. اما بعدش چی؟ آیا او آنها را به نواحی جنوبی وستروس خواهد فرستاد تا کسترلی راک و دیگر مناطق را پس بگیرند؟ یا نقشه این است که آنها را نزدیک قلمرو پادشاهی برای کمک به حفاظت مسند قدرتش نگه دارد؟
 
صحبت از شرکت طلایی شد، آیا ممکن است که بینندگان داریو را در رأس این سپاه مزدور ببینند؟
 
 [تصویر: 1438750_539.jpg]
 
داریو ناهاریس در پایان فصل ششم در ساحل اژدها باقی ماند.

وقتی شنیدیم سریال «بازی تاج و تخت» یک ست احتمالی از بازیگران جدید را انقدر دیر به سریال اضافه می کند، غافلگیر شدیم. اما بعدا گمانه زنی های میان تئوریسین های این سریال درباره بودن داریو به عنوان رهبر آنها شروع شد. داریو زمانیکه دنریس را ملاقات کرد، رهبر سپاه مزدور دیگری به نام پسران دوم بود. اگر او در حال انجام دسیسه های سیاسی پشت پرده باشد چه؟ دنریس او را حاکم میرین کرد، اما شاید او الان رهبری سپاه ارتش طلایی را به جای آن داشته باشد؟ منطقی است که یک چهره آشنا را به جای یک شخص جدید به بازی بیاورند.
 

نقشه تیون برای نجات یارا چیست؟ آیا یورون وستروس را ترک کرد؟
 
 [تصویر: 1438751_508.jpg]

تیون نتوانست به قول پیشین خود مبنی بر محفاظت از خواهرش در برابر خطر، عمل کند. تیون وقتی تصمیم گرفت سپاه باقیمانده آیرن بورن را برای نجات یارا حرکت دهد، یک لحظه دچار رستگاری شخصی شد. ولی آنها کجا می روند؟ به قلمرو پادشاهی بر می گردند؟ به پایک؟ یورون در هیچکدام از این مکان ها نخواهد بود. این می تواند به یک تعقیب و گریز وحشیانه تبدیل گردد، یا شاید نویسنده ها از توضیح آن خودداری کرده و تیون در اسوس با یورون رودرو خواهد شد.
 

چه موقع ملیساندرا به وستروس باز خواهد گشت، و آیا کینوارا راهبه اعظم رالور را با خود خواهد آورد؟
 
 [تصویر: 1438752_920.jpg]

کینوارا و ملیساندرا در وولانتیس هستند. ملیساندرا به وریس قول داد که به وستروس بر می گردد و در این سرزمین عجیب خواهد مرد. وقتی که او بازگردد ما دوباره کینوارا را خواهیم دید؟ کینوارا در فصل ششم ظاهر شد، اوبه وریس گفت که اسرار زیادی را درباره گذشته او می داند. او همچنین گفت دنریس همان قهرمان مقدر پیشگویی ها است که قرار است دنیا را از تاریکی برهاند. آیا او با ملیساندرا به سریال بر می گردد؟
 

چه بر سر ادمور تالی که آخرین بار در تویینز دیده شد، آمد؟
 
 [تصویر: 1438753_982.jpg]

آیا آریا عمویش را در زندان رها کرد؟ آیا او مرده است؟ بینندگان از زمانی که والدر فری ادمور تالی را در زندان انداخت، در فصل ششم، چیزی درباره او نشنیده اند. ادمور وارث قانونی ریور ران می باشد، بسیار عجیب است که هیچ شخصیتی در مورد محل او صحبت نکرده است، مخصوصا که آریا همه افراد مهم باقیمانده در تویینز را به قتل رساند. بازیگر نقش ادمور، توبیاس منزیس، نقش برجسته ای در سریال «اوتلندر» دارد. شاید او بی سر و صدا از سریال حذف شده است، اما اگر چنین است، امیدوارم که این موضوع در فصل هشتم توضیح داده شود.
 

سوال آخر: آیا کلگانبول هرگز اتفاق می افتد؟
 
 [تصویر: 1438754_996.jpg]

ممکن است هرگز نمیرد، اما دوباره بپاخیزد، سخت تر و قوی تر. کلگانبول، مبارزه تا مرگ میان مانتین و هوند برای دو فصل کامل در رأس بوده است. ابتدا هوند بازگشت، و حالا با برادرش در چال اژدها رودررو شد. اما ساندر کلگان به راحتی برای برادرش گرگور گفت که او می داند چه کسی به دنبالش خواهد آمد. آنها دوباره کی ملاقات خواهند کرد؟ در اینصورت، آیا ساندر سرانجام برادرکشی را مرتکب خواهد شد؟]]> برترین ها - ترجمه از سولماز محمودی: طرفداران سریال «بازی تاج و تخت» برای تماشای فصل هشتم و پایانی سریال، باید تا آپریل سال ۲۰۱۹ یا همان فروردین سال ۹۸ منتظر باشند، بنابراین در این فاصله، به سوالات پاسخ داده نشده در پایان فصل هفتم می‌پردازیم.  از استدلال نام واقعی جان اسنو "اگان تارگرین" تا جایی که جیمی لنیستر می رود، کلی بحث وجود دارد. به خواندن ادامه دهید تا 31 سوال مهمی که در پایان فصل هفتم بی پاسخ ماند و منتظریم در فصل آخر به جواب آن ها برسیم، را ببینید.
 
جان چه زمانی به حقیقت والدینش پی خواهد برد؟
 
 [تصویر: 1438724_172.jpg]

بسیاری از طرفداران سریال «بازی تاج و تخت»، امیدوار بودند که جان به حقیقت اصل و نسب خود در فصل هفتم پی ببرد. حالا که سم تارلی و برن استارک سرانجام دهان باز کردند، جان باید زودتر متوجه بشود...درست است؟
 
با توجه به اینکه فصل هشتم و آخر تنها شش قسمت بیشتر نیست، دیگر هیچ راهی وجود ندارد که سایت اچ بی او بتواند این موضوع را کش بدهد. اگر جان در طول دو قسمت اول فصل بعدی حقیقت را در نیابد، نظر ما این است که شورش کنیم!

هنگامی که آنها به حقیقت پی ببرند، جان و دنریس چطور به این موضوع که جان در اصل یک تارگرین است واکنش نشان خواهند داد؟ جان در صف موفقیت از دنریس پیشی گرفته است.

جان فرزند مشروع ریگار تارگرین و لیانا استارک می باشد، بدین معنا که او وارث قانونی تخت آهنی است. این مسئله می تواند باعث ایجاد مشکل برای زوج دلداده جدید، شود. آیا دنریس تسلیم جان خواهد شد؟ او با تصور اینکه آخرین تارگرین است بسیار تنها بوده است. شاید او به فامیل جدیدش خوشامد بگوید؟ آیا اصلا تخت آهنی تا پایان سریال وجود خواهد داشت؟ آیا جان پیگیر حق خود برای تخت آهنی خواهد شد؟ جان هرگز به هنگام پیش آمد فرصتها برای رسیدن به قدرت پیشگام نمی شد. بلکه، اطرافیانش او را به سمت قدرت و قبول مسئولیت رهبری سوق می دادند.

بنابر این اگر هنگامی که او در یابد که وارث قانونی تاج و تخت است، آیا او باز همان رویه قبلی خود را دنبال خواهد کرد؟ در هر صورت، پیش بینی می کنیم که اطرافیانش او را تشویق به گرفتن حقش می کنند. یا دنریس در کنارش خواهد بود، یا خیر.
 

 اربابان شمالی با دنریس چگونه برخورد خواهند کرد؟
 
 [تصویر: 1438727_216.jpg]
 
او الان هم توسط سرسی یک "بدکاره شمالی" نامیده شده است. سران سپاه جان حتی راضی نبودند که او با دنریس ملاقات کند، پس هنگامی که متوجه شوند که او جلویش زانو هم زده چگونه عکس العمل نشان خواهند داد؟ به خصوص زمانی درک این داستان برایشان سخت می شود، که جان به وینترفل برسد و همان نگاه خیره عاشقانه را که عادت این روزهای اوست به او بدهد.
 

 اربابان شمالی چگونه به تارگرین بودن جان واکنش نشان خواهند داد؟
 
 [تصویر: 1438728_582.jpg]
 
اربابان شمالی به زودی متوجه خواهند شد که جان یک تارگرین است. آیا این موضوع به توانایی رهبری او تأثیر نیز خواهد گذاشت؟ تارگرین ها بسیار بدنام هستند، علی الخصوص در شمال، و چون جان و دنریس تلاش می کنند که با هم متحد شوند، این مسئله می تواند مانع پیش بینی نشده ای برای آنها باشد. و دوباره ممکن است که این مسئله بزرگترین راز وستروس باقی بماند، و فقط نزدیک ترین متحدان جان از آن باخبر شوند.
 

 آیا جان سوار اژدها خواهد شد؟
 
 [تصویر: 1438729_354.jpg]
 
ظاهرا که اژدهابا این قضیه مشکلی نداشت. جان برای اولین بار در این فصل با یک اژدها چشم در چشم شد. این لحظه نزدیکی بلافاصله تئوری های طرفداران را در مورد اژدها سوار شدن جان تقویت کرد. این صحنه می تواند معنادار باشد زیرا تنها دو اژدها برای دنریس باقی مانده است، دروگون و ریگال. دنریس می تواند به سواری با دروگون ادامه دهد، ریگال را به جان بدهد، منطقی است زیرا این اژدهایی است که دنریس نام پدر جان (ریگار) را برای او انتخاب کرد.
 

 جان اسم واقعی خود را نخواهد پذیرفت، درست است؟
 
 [تصویر: 1438730_678.jpg]
 
او برای ما همیشه جان اسنو باقی خواهد ماند. همانطور که در قسمت نام واقعی جان اسنو توضیح دادیم، افشای اینکه نام حقیقی او اگان تارگرین بود، شاید اصلا اهمیتی نداشته باشد. احساس جان از خودش و شخصیتش عمدتاً حول نوع بزرگ شدن او به عنوان یک بچه نامشروع متمرکز شده است. شاید ریگار پدر واقعی او باشد و اگان نام واقعی اوست، ولی جان اسنو فرزند سرزمین شمال است. بعید می دانیم که او به راحتی اجازه دهد که اگان تارگرین خطابش کنند.
 

 حال که صحبتش پیش کشیده شد، چه کسی او را اگان نامید؟ ریگار یا لیانا؟
 
 [تصویر: 1438731_926.jpg]
 
این مسئله هنوز در پرده ابهام است. بسیاری از بیننده ها پس از افشای اگان تارگرین کمی گیج شدند. شاهزاده ریگار قبلا یک پسر به نام اِگان داشته، بنابراین یا او نام هر دو پسر خود را اگان گذاشته یا اینکه لیانا این نام را برای جان انتخاب کرده است.

هم ریگار و هم اگان هنگامی که جان به دنیا آمد، مرده بودند، بنابراین بسیار محتمل است که لیانا این نام را برای احترام به تارگرین های درگذشته انتخاب کرده باشد. همچنین خیلی ها معتقدند که وابستگی ریگار به شاهزاده ای که در پیشگویی ها قولش را داده بودند، او را به نامیدن هر دو وارث خود به این نام ترغیب کرد، با این باور که یک نقش اصلی در معادله دارد.
 

  چه اسرار و افشاگری های دیگری در کتابی که سم از سیتادل دزدید پنهانند؟
 
 [تصویر: 1438732_162.jpg]
 
سم قبل از اینکه سیتادل را ترک کند چندین کتاب از قسمت حفاظت شده کتابخانه دزدید. آیزاک همپستید رایت گفت که نیروی برن مانند یک کتابخانه روشن کار می کند، بنابر این می تواند برای فصل هشتم بکار آید. اگر سم نوشته های قدیمی را در مورد راه های گفته شده برای مقابله با سپاه مردگان پیدا کند، می تواند از برن بخواهد که در آرشیو حافظه خود آن را جستجو کند.

علاوه بر این، یکی از کتابهایی که سم و گیلی در خانه خود در شهر قدیمی داشتند راجع به شب طولانی بود. این به پیشگویی آزور آهای پیوند می خورد، که ممکن بود اشاره اش به جان و دنریس باشد. شاید فصل هشتم یک بازبینی از آزور آهای داشته باشد؟
 

 آیا جان و دنریس می توانند بچه دار شوند؟
 
 [تصویر: 1438733_415.jpg]
 
این همان نگاه خیره عاشقانه است که در موردش صحبت می کردیم. فصل هفتم واقعا به ذکر ناباروری احتمالی دنریس تکیه کرد. به نظر می آمد نویسنده ها بارداری او را پیش بینی می کردند، و در حال حاضر جان تنها مدعی برای پدر احتمالی است. این قضیه می تواند مسائل را پیچیده تر کند. تارگرین ها مدت های طولانی از این نوع ازدواج ها به عنوان روشی برای خالص نگه داشتن خون خود استفاده کرده اند. بنابراین ممکن است که جان و دنریس با این مسئله مشکلی نداشته باشند؟ اما شک داریم که داستان عشق آنها یک پایان ساده و خوش داشته باشد.
 

 چرا تیریون انقدر از روابط دنریس و جان نگران است؟
 
 [تصویر: 1438734_781.jpg]
 
تیریون هنگامی که جان و دنریس برای اولین بار در کابین کشتی بودند آنها را دید. ما شاید برای این سوال واقعا پاسخی داشته باشیم. هنگامی که با کارگردان سریال، جرمی پودسوآ صحبت شد، بحث زنجیره افکار تیریون پیش آمد. پادسوآ به طور قطع گفت که تیریون در مورد پیامدهای سیاسی بالقوه ای که ارتباط آنها می تواند داشته باشد نگران است. وی گفت: "هیچکس واقعا نمی داند که چه پیش خواهد آمد یا آنها چه تصمیمی خواهند گرفت با توجه به این واقعیت که آنها اکنون بسیار صمیمانه تر با یکدیگر در ارتباط هستند."
 

 آیا باز هم صحنه معناداری میان جان و گوست خواهیم دید؟
 
 [تصویر: 1438735_709.jpg]
 
گوست آخرین بار در قسمت های اولیه فصل ششم دیده شد. گرگ جان، گوست، از زمان آن صحنه تأثر برانگیز هنگامی که به نظر می آمد گوست بازگشت جان به زندگی را درست قبل از اینکه او بیدار شود و سرفه کند احساس می کرد، دیده نشده است. فقدان گوست در داستان جان یک مشکل عمده است. این گونه گرگ ها یک رابطه عمیق ذهنی و جسمی به صاحبان شان دارند، و جان اسنو به عنوان پادشاه شمال با یک گرگ در کنارش بسیار جالب تر و قدرتمند تر خواهد بود.

برایان کوگمن تهیه کننده سریال «بازی تاج و تخت» گفت یک صحنه میان گوست و جان برای فصل هفتم فیلمبرداری شد و دوباره کات شد. واقعا امیدواریم که در فصل هشتم اینطور نباشد.
 

 زمانی که جان با دنریس به وینترفل بازگردد سانسا چه فکری خواهد کرد؟
 
 [تصویر: 1438736_839.jpg]
 
سانسا به یک عامل سیاسی توانمند تبدیل شده است. وی حقیقتاً هنگامی که توسط کلاغ نامه بر، متوجه شد که جان جلوی دنریس زانو زده آزرده شد. ولی آیا این عکس العمل درستی بود؟ یا داشت برای لیتل فینگر نقش بازی می کرد؟ آیا این آزردگی هنگامی که او به رابطه عاشقانه آنها پی ببرد تشدید خواهد شد؟ یا اینکه آریا و سانسا برای برادرشان خوشحال خواهند شد و می پذیرند که مسئله سپاه مردگان مهم تر است؟
 

رابین ارین چگونه نسبت به مرگ لیتل فینگر عکس العمل نشان خواهد داد؟
 
 [تصویر: 1438737_461.jpg]

سانسا محافظ عزیز رابین را به تازگی به قتل رساند. وی دستور اعدام لیتل فینگر را جلوی لرد یان رویس، یکی از سران محافظ ویل، صادر کرد. ولی اشاره ای به رابین ارین دیوانه، لرد واقعی وِیل نشد. رابین آخرین بار در فصل ششم، زمانی که که به لیتل فینگر دستور داد تا شوالیه های وِیل را برای کمک به سانسا به شمال بفرستد، دیده شد. او الان چکار می کند؟ آیا ما باز هم او را خواهیم دید؟ آیا برایش مهم است که سانسا لیتل فینگر را اعدام کرد؟
 

 آیا جان و آریا سرانجام دوباره یکدیگر را خواهند دید؟
 
 [تصویر: 1438738_886.jpg]
 
مدت زیادی است که منتظر این صحنه هستیم. با این حال فصل هفتم پر از تجدید دیدارهای مهمی بود، ولی طرفداران هنوز احساسی ترین صحنه یعنی به هم رسیدن جان و آریا را ندیده اند. جان کسی بود که شمشیر آریا "سوزن" را به او داد. و در کتاب ها، این دو نفر اغلب بهم علاقمندند و بسیار دلتنگ هم می باشند. از صمیم دل امیدواریم که آریا در وینترفل بماند و خیلی زود در فصل هشتم جان را ببیند.
 

 تجدید دیدارهای دیگری نیز ممکن است در راه باشد. جان و سم چه می شوند؟ و تیریون و سانسا؟
 
 [تصویر: 1438739_952.jpg]
 
تیریون همیشه به نوعی سانسا را دوست می داشت. تجدید دیدار دیگر جان و سم هستند، که از وقتی سم برای رفتن به شهر قدیمی از پیش جان رفت و جان به قتل رسید یکدیگر را ملاقات نکرده اند. آنها همیشه یک رابطه عمیق برادرانه با همدیگر داشتند و دیدن مجدد آنها کنار هم بسیار خوشایند خواهد بود.

ما همچنین در مورد تیریون و سانسا هم کنجکاو هستیم. جان زمانی که سانسا اولین بار به سنگ اژدها رسید در مورد تیریون با او بحث کرد و سانسا به جان گفت که تیریون مانند دیگر لنیسترها نبود. به نظر می آید تیریون بانوی وینترفل را ملاقات خواهد کرد و خواهد دید که او تا کجا پیشرفت کرده است.
 

 آیا تورموند و بریک می میرند؟
 
 [تصویر: 1438740_934.jpg]
 
شک داریم که «بازی تاج و تخت» دو قهرمان را اینگونه حذف کند. چنانچه در جزئیات گردآوری شده که احتمالا فراموش کردید، ذکر کردیم، تورموند و بریک به سمت غرب در بالای دیوار در حال دویدن بودند که دیوار فرو ریخت. کاملا مطمئنیم که آنها هنوز آن بالا هستند، که این سوال پیش می آید که چطور می خواهند پایین بیایند؟ انقدر به سمت غرب می دوند تا به قلعه سیاه برسند؟ آیا برن می تواند آنها را توسط کلاغ هایش ببیند و کمک بفرستد؟
 

  ویسریون یک اژدهای مرده است، درست؟ آیا می تواند تصادفا کسی را بکشد؟ شعله آبی رنگ او چطور عمل می کند؟
 
 [تصویر: 1438741_354.jpg]
 
بسیاری از طرفداران در مورد این اژدهای مرده چیزی نمی دانند. طرفداران ویسریون را یک اژدهای یخی یا یک اژدهای بدشانس یا یک اژدهای مرده می نامند. بسیار عالی است اگر بیشتر درباره چیزی که ویسریون در حال حاضر است بدانیم زیرا می تواند به شناخت نقاط آسیب پذیرش کمک کند.
 
آتش موجودات زنده را می کشد، ولی مردگان را نه. با این حال ویسریون شعله آبی بیرون نمی دهد؟ یا اینکه آن اصلا آتش نیست، بلکه یک ماده جادویی دیگری است؟
 

 شما چگونه یک اژدهای مرده را می کشید؟ آیا حالا قوانین متفاوتی در بازی بوجود آمده است؟
 
 [تصویر: 1438742_551.jpg]
 
در آرامش بخوابی ویسریون. زیرا بسیار جالب خواهد بود، ما منتظریم تا ویسریون مرده را در مقابله با یکی از دو اژدهای نجات یافته در فصل بعدی ببینیم. مناسبتر این است که دروگون با ویسریون بجنگد، زیرا هم نام هایشان (کال دروگو و ویسریس) در زندگی واقعی با هم مجادله می کردند. دروگو ویسریس را با طلای مذاب کشت، شاعرانه خواهد بود اگر دروگون ، ویسریون را زنده بسوزاند.
 
آیا می توان ویسریون را در مبارزه با یک اژدهای معمولی از بین برد؟ یا او باید توسط یک پیکان از جنس شیشه اژدها یا چنین چیزی کشته شود؟
 

 آیا نگهبانی شب به پایان می رسد؟
 
 [تصویر: 1438743_971.jpg]

سپری که قلمرو انسانها را محافظت می کرد نمی تواند خیلی در مقابل شعله آبی لیزری مقاومت کند. بعد از اینکه اولین جنگ سپاه مردگان پایان یافت، نگهبانی شب هزاران سال است که یک نهاد باقی مانده است. اگر این آغاز، پایانی برای این نهاد برادری باشد چه؟

یا اینکه دیوار باید بازسازی شود، یا اینکه احتمالا این نبرد نهایی علیه سپاه مردگان با نابودی کامل (یکی از طرفین) همراه خواهد بود، که در این صورت وجود نگهبان شبانه بی معنی خواهد بود.
 

اگر نگهبان شب از هم بپاشد، بدین معنی خواهد بود که سم اکنون می تواند ارباب قصر تارلی شود؟
 
 [تصویر: 1438744_920.jpg]

ریکون و راندیل تارلی توسط دنریس اعدام شدند. با مرگ پدر و برادر، سم قانونا وارث هورن هیل است. تا زمانی که او جزء نگهبانان شب است نمی تواند این عنوان را داشته باشد یا اینکه قصر را تصاحب کند. اما اگر این سازمان از بین برود، او می تواند آزادانه به سرزمینش حکومت کند. از آنجاییکه سم اکنون صاحب شمشیر استیل والریانی خانواده تارلی می باشد، ممکن است که او در نبرد بزرگ نجات یابد و برای اربابی هورن هیل برگردد و شاید حتی سرپرست جنوب شود.
 

گندری کجاست؟
 
 [تصویر: 1438745_831.jpg]

واقعا او کجا رفت؟ گندری آخرین بار بعد از اینکه یک دوی ماراتن به سمت شرق نگهبانی داشت، حین غش کردن در آغوش داوس دیده شد. او در پایان دیده نشد و ممکن است بعضی از تماشاگران نگران باشند که او کجاست؟ بعد از اتمام این فصل زمانی که با لیام کانینگهام (داوس) صحبت کردیم، گفت: "من فکر می کنم که او در حال بهبودی از زخم های مختلف خودش می باشد." او هنوز متن فیلمنامه فصل هشت را دریافت نکرده بود، بنابراین همه اینها حدس و گمان بود، اما کانینگهام کاملا مطمئن بود که ما دوباره گندری را خواهیم دید.
 

جیمی عازم کجاست؟ وینترفل؟ آیا با بریِن ملاقات خواهد کرد؟
 
 [تصویر: 1438746_555.jpg]

جیمی بالاخره با سرسی تمام کرد. بالاخره، جیمی دستور گرفتن از سرسی را کنار گذاشت و ظاهرا راهی شمال شده تا برای انسانیت بجنگد. این لحظه بسیار دیر شده بود، ولی خیلی خوشحالیم که در نهایت اتفاق افتاد.
 
شرط میبندیم او راهی وینترفل است، زیرا می داند که جان نیروهای شمالی را در آنجا متحد و به صف خواهد کرد. مطلوبتر این است که او در آنجا برین را دوباره پیدا کند، و آنها می توانند در کنار هم بر علیه سپاه مردگان بجنگند. برین و جیمی هر کدامشان یک شمشیر استیل والریانی دارند، ساخته شده از فلزی که "آیس" شمشیر ند استارک از آن ساخته شده بود. دیدن این تیغ ها و دوستان دوباره در کنار یکدیگر شگفت انگیز خواهد بود.
 

آیا بران او را همراهی خواهد کرد؟ تیریون قول داد که پاداشش را دو برابر کند.
 
 [تصویر: 1438747_695.jpg]
 
بران هیچ دلیلی برای ماندن در قلمرو پادشاهی ندارد، درست است؟ گرچه بران همیشه برای خودش خدمت می کرده، امیدواریم که به نبرد علیه مردگان نیز بپیوندد. با رفتن جیمی، کسی در قلمرو پادشاهی نمانده که او بخواهد مستقیما به آن شخص خدمت کند. مطمئنا سرسی به بودن او در کنارش اهمیتی نخواهد داد. با توجه به گفتگوی بران و تیریون در قسمت پایانی، منطقی است بران پیشنهاد دو برابر تیریون را بپذیرد و راهی شمال شود.
 

چه بر سر بچه سرسی خواهد آمد؟
 
 [تصویر: 1438748_185.jpg]

بارداری سرسی احتمالا پایان خوشی نخواهد داشت. بارداری سرسی، به دلیل پیشگویی مرگباری که در دوران کودکی سرسی به او گفته شده بود، بینندگان را سردرگم کرده است. آن پیشگویی تا الان بسیار دقیق اتفاق افتاده است، و اذعان داشت که سرسی تنها سه فرزند خواهد داشت. با نبودن جیمی و هجوم سپاه مردگان به سمت جنوب دیوار، بعید میبینیم سرسی بتواند بچه سالمی به دنیا آورد که در آرامش زندگی کند.
 

سرسی قصد دارد سپاه و شرکت طلایی اش را به کجا بفرستد؟
 
 [تصویر: 1438749_112.jpg]

سرسی این روزها متحدان کمی دارد. وی سپاه مزدور اِسوس، شرکت طلایی را استخدام کرد، و یورون را برای حرکت دادن آنها به سمت وستروس فرستاد. اما بعدش چی؟ آیا او آنها را به نواحی جنوبی وستروس خواهد فرستاد تا کسترلی راک و دیگر مناطق را پس بگیرند؟ یا نقشه این است که آنها را نزدیک قلمرو پادشاهی برای کمک به حفاظت مسند قدرتش نگه دارد؟
 
صحبت از شرکت طلایی شد، آیا ممکن است که بینندگان داریو را در رأس این سپاه مزدور ببینند؟
 
 [تصویر: 1438750_539.jpg]
 
داریو ناهاریس در پایان فصل ششم در ساحل اژدها باقی ماند.

وقتی شنیدیم سریال «بازی تاج و تخت» یک ست احتمالی از بازیگران جدید را انقدر دیر به سریال اضافه می کند، غافلگیر شدیم. اما بعدا گمانه زنی های میان تئوریسین های این سریال درباره بودن داریو به عنوان رهبر آنها شروع شد. داریو زمانیکه دنریس را ملاقات کرد، رهبر سپاه مزدور دیگری به نام پسران دوم بود. اگر او در حال انجام دسیسه های سیاسی پشت پرده باشد چه؟ دنریس او را حاکم میرین کرد، اما شاید او الان رهبری سپاه ارتش طلایی را به جای آن داشته باشد؟ منطقی است که یک چهره آشنا را به جای یک شخص جدید به بازی بیاورند.
 

نقشه تیون برای نجات یارا چیست؟ آیا یورون وستروس را ترک کرد؟
 
 [تصویر: 1438751_508.jpg]

تیون نتوانست به قول پیشین خود مبنی بر محفاظت از خواهرش در برابر خطر، عمل کند. تیون وقتی تصمیم گرفت سپاه باقیمانده آیرن بورن را برای نجات یارا حرکت دهد، یک لحظه دچار رستگاری شخصی شد. ولی آنها کجا می روند؟ به قلمرو پادشاهی بر می گردند؟ به پایک؟ یورون در هیچکدام از این مکان ها نخواهد بود. این می تواند به یک تعقیب و گریز وحشیانه تبدیل گردد، یا شاید نویسنده ها از توضیح آن خودداری کرده و تیون در اسوس با یورون رودرو خواهد شد.
 

چه موقع ملیساندرا به وستروس باز خواهد گشت، و آیا کینوارا راهبه اعظم رالور را با خود خواهد آورد؟
 
 [تصویر: 1438752_920.jpg]

کینوارا و ملیساندرا در وولانتیس هستند. ملیساندرا به وریس قول داد که به وستروس بر می گردد و در این سرزمین عجیب خواهد مرد. وقتی که او بازگردد ما دوباره کینوارا را خواهیم دید؟ کینوارا در فصل ششم ظاهر شد، اوبه وریس گفت که اسرار زیادی را درباره گذشته او می داند. او همچنین گفت دنریس همان قهرمان مقدر پیشگویی ها است که قرار است دنیا را از تاریکی برهاند. آیا او با ملیساندرا به سریال بر می گردد؟
 

چه بر سر ادمور تالی که آخرین بار در تویینز دیده شد، آمد؟
 
 [تصویر: 1438753_982.jpg]

آیا آریا عمویش را در زندان رها کرد؟ آیا او مرده است؟ بینندگان از زمانی که والدر فری ادمور تالی را در زندان انداخت، در فصل ششم، چیزی درباره او نشنیده اند. ادمور وارث قانونی ریور ران می باشد، بسیار عجیب است که هیچ شخصیتی در مورد محل او صحبت نکرده است، مخصوصا که آریا همه افراد مهم باقیمانده در تویینز را به قتل رساند. بازیگر نقش ادمور، توبیاس منزیس، نقش برجسته ای در سریال «اوتلندر» دارد. شاید او بی سر و صدا از سریال حذف شده است، اما اگر چنین است، امیدوارم که این موضوع در فصل هشتم توضیح داده شود.
 

سوال آخر: آیا کلگانبول هرگز اتفاق می افتد؟
 
 [تصویر: 1438754_996.jpg]

ممکن است هرگز نمیرد، اما دوباره بپاخیزد، سخت تر و قوی تر. کلگانبول، مبارزه تا مرگ میان مانتین و هوند برای دو فصل کامل در رأس بوده است. ابتدا هوند بازگشت، و حالا با برادرش در چال اژدها رودررو شد. اما ساندر کلگان به راحتی برای برادرش گرگور گفت که او می داند چه کسی به دنبالش خواهد آمد. آنها دوباره کی ملاقات خواهند کرد؟ در اینصورت، آیا ساندر سرانجام برادرکشی را مرتکب خواهد شد؟]]> <![CDATA[شهاب حسینی؛ اکسیژن سینمای ایران]]> https://forum.gnsorena.ir/showthread.php?tid=2159 Sat, 24 Nov 2018 11:27:34 +0330 omidrock]]> https://forum.gnsorena.ir/showthread.php?tid=2159 برترین ها: بازیگری که مسیر بازیگری‌اش از جایی شروع شد که اتفاقا اصلا انتظار نمی‌رفت به جایزه بهترین بازیگر نقش اول مرد از معتبرترین فستیوال سینمایی دنیا ختم شود. انگار که مثلا اپرا وینفری با سابقه اجرای طولانی برنامه‌اش از تلویزیون، اسکار بهترین بازیگر نقش اول زن بگیرد. این ماجرا تا الان اتفاق نیفتاده، اما برای شهاب حسینی این روند از اجرای یک برنامه تلویزیونی، به مرتفع‌ترین قله بازیگری رسیده است. اگر اسم این تقدیر نیست، من نام دیگری نمی‌توانم بر آن بگذارم.


[تصویر: 1581077_390.jpg]


شهاب حسینی از اجرای برنامه‌ای در تلویزیون شروع کرد به نام «اکسیژن» که الان بعد از گذشت نزدیک به ۲۰ سال از پخش آن تنها صورت پر انرژی یک مجری خوش سیما در خاطره‌ها مانده که عمق چهره‌اش به ما می‌گفت می‌خواهد پرواز کند و حدی برای این پرواز قائل نیست. این را شهاب حسینی ناخودآگاه به ما گفت و مسیرش را رفت. اعتقاد داشت و دارد که فقط باید کار کند، کار کند و کار کند. این را به ما نگفت، به خودش گفت و تا الان که این سطور به رشته تحریر درمی‌آید او بر طبق اطلاعاتی که موجود است ۴۸ فیلم سینمایی، یک فیلم کوتاه، نه سریال از جمله سه فصل سریال «شهرزاد» و ۵ تئاتر بازی کرده و یک فیلم هم خودش کارگردانی کرده است. این کارها به غیر از برنامه‌های رادیویی و آلبوم‌های موسیقی و احیانا همکاری در مستندهایی است که دیگران شناخته‌اند. این حجم بالای کار تنها از بازیگری برمی‌آید که می‌خواهد پرواز کند. حد این پرواز کجاست؟ هنوز شهاب حسینی به ما نشان نداده است. او هنوز پروازش را متوقف نکرده است.


[تصویر: 1581078_778.jpg]
 

سوپراستار: کورش زند؛ نقطه عطف و سکوی پرتاب
بعد از حدود هشت سال بازیگری از سال ۱۳۷۹ در سینما و تلویزیون احتمالا «سوپراستار» اولین فیلمی بود که شهاب حسینی در آن جدی گرفته شد. به غیر از «مدار صفر درجه» که یکی دو سال قبل از «سوپراستار» (۱۳۸۷) نشان داد او قابلیت‌های غیرقابل انکار و اتفاقا منحصر به فردی دارد که فراتر از چهره‌اش می‌تواند حس شخصیت را منتقل کند. پیش از آن، شهاب حسینی را هم‌رده با بهرام رادان «شور عشق» (و نه حتی «سنتوری» و «گیلانه») و محمدرضا گلزار در اکثر فیلم‌هایش(به غیر از «بوتیک») تصور می‌کردند. «سوپراستار» که به شدت حدیث نفس او و خیلی از بازیگرانی‌است که در حال و هوای کثیف شهرت نفس می‌کشند، توانست از او یک بازیگر دیگر بسازد. جرقه و سکوی پرتاب شهاب حسینی «سوپراستار» بود.
 
[تصویر: 1581079_846.jpg]

شهاب حسینی در نقش کوروش زند| سوپراستار
 
او که پیش از آن برای بازی در «شمعی در باد» با کاراکتر بابک و «رستگاری در هشت و بیست دقیقه» با کاراکتر فؤاد دو سال پیاپی کاندیدای سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش مکمل مرد و در سال ۱۳۸۶ برای فیلم «محیا» موفق به کسب دیپلم افتخار بهترین بازیگر نقش اول مرد جشنواره فیلم فجر شده بود و با بازی در فیلم «دلشکسته» مورد توجه قرار گرفته بود، برای ایفای نقش در فیلم «سوپراستار» سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش اول مرد را کسب کرد. فیلم قصه کوروش زند یک سوپراستار جوان سینما که موفقیت و شهرت، او را به آدمی مغرور و خوش‌گذران و غرق در فساد تبدیل کرده‌است. احتمالا از اینجا به بعد بود که شهاب حسینی جوهر درونی وجودش را درک کرد و صورتش را وسیله قرار نداد تا از آن نان دربیاورد.
 

 درباره الی: احمد؛ سرمایه‌گذاری روی حس
آغاز فرهادی و شهاب. آغازی که به قله ختم شد. «درباره الی» شاید یکی از مهم‌ترین فیلم‌های بعد از پیروزی انقلاب در ایران باشد و شهاب حسینی صاحب یکی از تاثیرگذارترین نقش‌های فیلم، و احتمالا مهم‌ترین جمله و دیالوگ آن: «یک پایان تلخ بهتر از یک تلخی بی پایانه.» شهاب حسینی در این کار مکمل بی‌نظیری بود و توانست برنده جایزه بهترین بازیگر نقش اول مرد جشن خانه سینما در آن سال شود. چند نقطه طلایی از بازی‌اش را اگر به یاد بیاورید خواهید فهمید که چقدر حس درستی پشت این لحظه‌ها بوده است. یک از این نقاط زمانی ‌است که احمد می‌فهمد الی که به عنوان مربی بچه‌های سپیده (گلشیفته فراهانی) در سفری خانوادگی با آنها همراه شده است، نامزد دارد و قاعدتا اینکه او بخواهد الی را بپسندد از پایه و اساس منتفی است.
 
[تصویر: 1581080_181.jpg]

شهاب حسینی در نقش احمد| درباره الی
 
این ماجرا را زمانی از زبان سپیده می‌شنود که الی گم شده و نامزدش آمده دنبالش. حتما دو بار «ای وای» گفتن احمد بیشتر از تمام اکت‌های شهاب حسینی مثل دنبال فندک گشتن برای سیگارش در ویلا، یا دیالوگش به الی در ماشین وقتی به شهر آمده‌اند به خاطر مانده است. شهاب حسینی در «درباره الی» شاید بیشتر از بقیه فیلم‌هایی که با فرهادی کار کرد روی حس درونی‌اش وقت گذاشت تا شخصیت بلاتکلیف نباشد و بتواند مستقل از تمام مکمل‌های دیگری که در کنارش بودند کارش را بکند و اثر خودش را بگذارد.
 

 جدایی نادر از سیمین: حجت؛ درک دیگرگون از نقش
 
اگر یکی به شما گفت نقش اول اولین فیلم اسکاری سینمای ایران نه نادر است، نه سیمین، که حجت است و در کنار او راضیه؛ زنش، حرفش از بعدی کاملا تصویری و سینمایی درست است. حجت در «جدایی نادر از سیمین» خودش قصه‌ای مستقل دارد که بار دراماتیکش اصلا کمتر از قصه نادر و سیمین نیست. و این بار دراماتیک را شهاب حسینی به آن داده است. آرام آرام او تبدیل به بازیگری قاعده‌مند و خوش استایل شده است که خودش را ویران کرده تا شخصیتی نو متولد کند. او حجت جایی است که می‌ریزد. در فیلم صحنه‌ای هست که حجت از اتاق بازپرس دارد خارج می‌شود و در حال رفتن، از پارتی نداشتن و بدبختی‌اش می‌گوید. همزمان که از در خارج می‌شود سرش را محکم به در چوبی می‌کوبد، طوری که در می‌شکند.
 
[تصویر: 1581081_224.jpg]

شهاب حسینی در نقش حجت|جدایی نادر از سیمین
 
این لحظه در فیلمنامه نبوده و اتفاقا خود شهاب حسینی در این لحظه آن را به نقش اضافه کرده است. در پشت صحنه فیلم وقتی از او می‌پرسند که چرا این کار را کرده است، می‌گوید: «دلم برای تنهایی حجت سوخت.» همین درک دیگرگون از نقش شاید کلاس درسی برای بازیگران دیگر باشد. این فیلم برای او اولین دست‌آورد بین‌المللی‌اش را به ارمغان آورد و توانست خرس نقره‌ای بهترین بازیگر مرد جشنواره بین‌المللی فیلم برلین ۲۰۱۱ را به همراه دیگر بازیگران مرد این فیلم به دست آورد و تندیس زرین بهترین بازیگر نقش مکمل مرد جشن خانه سینما و دیپلم افتخار جشنواره فیلم فجر را نیز دریافت کرد.  بازی او در «جدایی نادر از سیمین» مورد توجه انجمن بین‌المللی سینه فیلی نیز قرار گرفت و نامزد دریافت جایزه آی سی اس بهترین بازیگر نقش مکمل مرد شد.
 

 حوض نقاشی: رضا؛ جور دیگر بازی کردن
همیشه نقش عقب‌افتاده‌های ذهنی را یک جور بازی کرده‌اند اما در «حوض نقاشی» شهاب حسینی سعی کرد نقش یکی از آنها را طور دیگری بازی کند. طوری که وجه دیگری از صورت آنها را نشان دهد. شهاب حسینی برای نقش رضای «حوض نقاشی» لطافت را به فضای بازی‌اش اضافه کرده است و می‌تواند از او یک آدم دیگری بسازد که قبلا ندیده بودیم. این فرایند البته پارتنری قوی می‌خواست که شهاب حسینی او را هم در اختیار داشت. ترکیب نگار جواهریان و شهاب حسینی در اینجا به شدت جواب داده است. او برای بازی در این فیلم جایزه ویژه بهترین بازیگر مرد جشنواره فیلم لیسبون را از آن خود کرد.
 
[تصویر: 1581082_659.jpg]
شهاب حسینی در نقش رضا| حوض نقاشی
 

 فروشنده: عماد؛ وقتی بازیگر با شخصیت بزرگ می‌شود
اینجا قله است. نقطه‌ای که شهاب حسینی منتظرش بود. نقطه‌ای که فستیوال کن سر تعظیم فرود آورد به مسیر بازیگری که تنهای تنها مسیری طولانی را آمده بود. شهاب حسینی با «فروشنده» مسیرش را کامل کرد. از اینجا به بعد هر چه پیش برود دیگر اوج بیشتر است و تجربه زندگی بیشتر. عماد «فروشنده» خود شهاب حسینی را هم بزرگ کرد. سیلی عماد به پیرمردی که قصد تعرض به رعنا (ترانه علیدوستی) داشته است علاوه بر شخصیت، بازیگرش را هم رشد داد. درونگرایی بعد از این سیلی حکایت بزرگ شدن شخصیت است و بازیگر.
 
[تصویر: 1581083_171.jpg]

شهاب حسینی در نقش عماد |فروشنده
 
او پس از آنکه در سال ۱۳۹۳ برای بازی در فیلم «دوران عاشقی» برای دومین بار کاندیدای سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش اول مرد جشنواره فیلم فجر شد و در همان سال اولین فعالیت کارگردانی خود را با فیلم «ساکن طبقه وسط» آغاز کرد و خودش در ۳۸ نقش متفاوت در این فیلم بازی کرد، اسکار دوم سینمای ایران را هم با اصغر فرهادی تجربه کرد. اینجاست که فراتر از سینما جایی هست که می‌توان نشست و حکایت‌ها شنید از بزرگ شدن آدم‌ها.
 

 برادرم خسرو: خسرو؛ بالاتر از استانداردهای دو شخصیتی
شهاب حسینی در فیلم «برادرم خسرو» ایفاگر نقش مرد جوانی است که به اختلال دوقطبی مبتلاست و به تازگی از آسایشگاه روانی مرخص شده و در منزل برادرش اقامت می‌کند، اما رفتار او و به ویژه رابطه دوستانه‌ای که با فرزند برادرش پیدا کرده برای برادر و اطرافیانش خوشایند نیست و مواجهه آن دو کم کم به یک دوئل روانی عجیب بدل می‌شود. شهاب حسینی به خوبی توانسته از پس نقش برآید و تماشاگر را با شخصیت خسرو همراه کند.
 
[تصویر: 1581084_456.jpg]

شهاب حسینی در نقش خسرو |برادرم خسرو
 
یکی از درخشان‌ترین لحظات فیلم جایی است که آژیر دزدگیر ماشینی در کوچه به صدا در آمده و خسرو از خواب می‌پرد و جنون‌زده به خیابان می‌رود و وقتی صاحب ماشین را پیدا نمی‌کند شیشه ماشین را خرد می‌کند. سکانس پایانی فیلم وقتی خسرو با دیدن فیلمی که به طور اتفاقی ضبط شده می‌فهمد برادرش دست و پای او را به تخت بسته بوده یکی دیگر از سکانس‌های به یادماندنی «برادرم خسرو» است که همیشه در یاد مخاطبان فیلمی که می‌توانست بهترین گزینه به عنوان نماینده ایران در اسکار ۲۰۱۸ باشد اما نشد! می‌ماند.
 
مدار صفر درجه: حبیب پارسا؛ عاشقی منحصر به فرد
تلویزیون معمولا بازیگران را خراب می‌کند، اما این یکی حکایتش فرق می‌کند. پس از ایفای نقش جوانی به نام علی احمدی در سریال پرطرفدار «پس از باران» که نخستین تجربه بازیگری شهاب حسینی بود و حضوری به یادماندنی در نقش یونس در مجموعه «پلیس جوان» با کارگردانی سیروس مقدم و در کنار هنرمندانی همچون داریوش ارجمند، میترا حجار و مریلا زارعی، «مدار صفر درجه» عاشقانه‌ای بود که نقطه عطف بازیگری شهاب حسینی در جایی غیر از سینما شد. این سریال راوی ماجرای سفر دانشجویی ایرانی به نام حبیب پارسا (شهاب حسینی) به فرانسه – برای تحصیل در رشته فلسفه در دانشگاه پاریس – است.
 
ماجرا بر بستر جنگ جهانی دوم و شکل گرفتن صهیونیزم و تسلط تدریجی بر فلسطین می‌گذرد که طبیعتاً فضای داستان متأثر از این واقعه مهم تاریخی است. در زمان اعزام دانشجویان ایرانی به فرانسه و همچنین تحصیل آنها در دانشگاه پاریس، جنگ جهانی دوم نیز در حال آغاز است. حبیب پارسا در دانشگاه با دختری یهودی به نام سارا استروک (ناتالی متی) آشنا می‌شود که اوایل، در کلاس با یکدیگر به مخالفت می‌پردازند که تدریجاً این مخالفت و سرکشی به عشق و تمایل بین این دو نفر مبدل می‌شود.
 
[تصویر: 1581085_264.jpg]

شهاب حسینی در نقش علی احمدی| مدار صفر درجه
 
ترور یهودیان به دست صهیونیست‌ها در ایران و اروپا و دنبال کردن سرنوشت دانشجویی ایرانی در فرانسه و رابطه عاطفی او با دانشجویی یهودی با سلسله حوادثی به یکدیگر مرتبط می‌شوند. به دنبال فتح پاریس توسط آلمان نازی، جان سارا آستروک و خانواده‌اش نیز به خطر می‌افتد زیرا دولت آلمان با یهودیان مخالف است؛ و پس از این وقایع مشکلات فراوانی برای حبیب که پس از مدتی به ایران بازمی‌گردد، روی می‌دهد، در حالی که از پی خواسته او سارا آستروک و مادرش نیز به تهران آمده بودند؛ (زیرا جانشان در پاریس به خطر افتاده بود) و حبیب دوباره دستگیر می‌شود (به اتهام ربودن گذرنامه).
 
پس از آزادی او از زندان شهربانی و رخ دادن اتفاقاتی از جمله کشته شدن چند نفر مثل سرگرد فتّاحی و خواهر حبیب، در پایان ماجرا سارا عمویش را که در تخت جمشید قصد قتل حبیب را داشت به قتل می‌رساند و حبیب پارسا دوباره به زندان می‌افتد؛ ولی در آخر پس از رهایی از زندان به معشوق خود می‌رسد که آخرین سکانس سریال است. شهاب حسینی در «مدار صفر درجه» عاشقانه‌ای را بازی کرد که پیش از آن در تلویزیون خیلی شاهدش نبودیم. او فضایی منحصر به فرد را جلوی دید تماشاگر تلویزیونی گذاشت که عادت به کارهای کم بنیه دارد و پس از آن در سال ۱۳۸۸ با ایفای نقش عباس بابایی در سریال «شوق پرواز» ساخته یدالله صمدی جذابیت و هنر بازیگری خودش را بیش از پیش اثبات کرد.
 
شهرزاد: قباد دیوان‌سالار؛ انگار که آل‌پاچینو
قباد در سریال حسن فتحی طوری خودش را به کار تحمیل کرد که الان که قسمت‌های ابتدایی فصل سوم «شهرزاد» در حال پخش است، در بیلبوردهای این سریال در خیابان‌های تهران با این سوال مواجهیم که: «قباد یا فرهاد؟» فرهاد (مصطفی زمانی) عاشق شهرزاد و الان همسرش، و قباد شوهر سابق شهرزاد است که انگار نمی‌خواهد دست از سر او بردارد. اگر بزرگ آقا را در فصل اول سریال پدرخوانده‌ای دیکتاتور تصور کردیم، بعد از رفتن او شهاب حسینی حتما در نقش جانشین او و آل‌پاچینو قرار می‌گیرد. شهاب حسینی به شکلی کاملا کلاسیک نقشی را بازی می‌کند که بر خلاف منفی بودن، تماشاگر دوست دارد او پیروز رقابت با فرهاد در عشق شهرزاد باشد. ناخودآگاه قباد همدلی تماشاگر را برانگیخته است و این از قدرت بی‌نظیر بازی شهاب حسینی است.
 
[تصویر: 1581086_514.jpg]شهاب حسینی در نقش قباد دیوان سالار| شهرزاد
 
بیش از این حرف دیگری نمی‌توان زد؛ تنها همان تکرار مقدمه. شهاب حسینی هنوز در حال اوج گرفتن است و معلوم نیست چه زمانی به نقطه نهایی پرواز می‌رسد. ایکاروس هم آنقدر پرواز کرد که بال‌هایش در نزدیک شدن به حقیقت آب شد. شهاب حسینی ایکاروسی است که در نقش‌هایش به دنبال حقیقت است.]]> برترین ها: بازیگری که مسیر بازیگری‌اش از جایی شروع شد که اتفاقا اصلا انتظار نمی‌رفت به جایزه بهترین بازیگر نقش اول مرد از معتبرترین فستیوال سینمایی دنیا ختم شود. انگار که مثلا اپرا وینفری با سابقه اجرای طولانی برنامه‌اش از تلویزیون، اسکار بهترین بازیگر نقش اول زن بگیرد. این ماجرا تا الان اتفاق نیفتاده، اما برای شهاب حسینی این روند از اجرای یک برنامه تلویزیونی، به مرتفع‌ترین قله بازیگری رسیده است. اگر اسم این تقدیر نیست، من نام دیگری نمی‌توانم بر آن بگذارم.


[تصویر: 1581077_390.jpg]


شهاب حسینی از اجرای برنامه‌ای در تلویزیون شروع کرد به نام «اکسیژن» که الان بعد از گذشت نزدیک به ۲۰ سال از پخش آن تنها صورت پر انرژی یک مجری خوش سیما در خاطره‌ها مانده که عمق چهره‌اش به ما می‌گفت می‌خواهد پرواز کند و حدی برای این پرواز قائل نیست. این را شهاب حسینی ناخودآگاه به ما گفت و مسیرش را رفت. اعتقاد داشت و دارد که فقط باید کار کند، کار کند و کار کند. این را به ما نگفت، به خودش گفت و تا الان که این سطور به رشته تحریر درمی‌آید او بر طبق اطلاعاتی که موجود است ۴۸ فیلم سینمایی، یک فیلم کوتاه، نه سریال از جمله سه فصل سریال «شهرزاد» و ۵ تئاتر بازی کرده و یک فیلم هم خودش کارگردانی کرده است. این کارها به غیر از برنامه‌های رادیویی و آلبوم‌های موسیقی و احیانا همکاری در مستندهایی است که دیگران شناخته‌اند. این حجم بالای کار تنها از بازیگری برمی‌آید که می‌خواهد پرواز کند. حد این پرواز کجاست؟ هنوز شهاب حسینی به ما نشان نداده است. او هنوز پروازش را متوقف نکرده است.


[تصویر: 1581078_778.jpg]
 

سوپراستار: کورش زند؛ نقطه عطف و سکوی پرتاب
بعد از حدود هشت سال بازیگری از سال ۱۳۷۹ در سینما و تلویزیون احتمالا «سوپراستار» اولین فیلمی بود که شهاب حسینی در آن جدی گرفته شد. به غیر از «مدار صفر درجه» که یکی دو سال قبل از «سوپراستار» (۱۳۸۷) نشان داد او قابلیت‌های غیرقابل انکار و اتفاقا منحصر به فردی دارد که فراتر از چهره‌اش می‌تواند حس شخصیت را منتقل کند. پیش از آن، شهاب حسینی را هم‌رده با بهرام رادان «شور عشق» (و نه حتی «سنتوری» و «گیلانه») و محمدرضا گلزار در اکثر فیلم‌هایش(به غیر از «بوتیک») تصور می‌کردند. «سوپراستار» که به شدت حدیث نفس او و خیلی از بازیگرانی‌است که در حال و هوای کثیف شهرت نفس می‌کشند، توانست از او یک بازیگر دیگر بسازد. جرقه و سکوی پرتاب شهاب حسینی «سوپراستار» بود.
 
[تصویر: 1581079_846.jpg]

شهاب حسینی در نقش کوروش زند| سوپراستار
 
او که پیش از آن برای بازی در «شمعی در باد» با کاراکتر بابک و «رستگاری در هشت و بیست دقیقه» با کاراکتر فؤاد دو سال پیاپی کاندیدای سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش مکمل مرد و در سال ۱۳۸۶ برای فیلم «محیا» موفق به کسب دیپلم افتخار بهترین بازیگر نقش اول مرد جشنواره فیلم فجر شده بود و با بازی در فیلم «دلشکسته» مورد توجه قرار گرفته بود، برای ایفای نقش در فیلم «سوپراستار» سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش اول مرد را کسب کرد. فیلم قصه کوروش زند یک سوپراستار جوان سینما که موفقیت و شهرت، او را به آدمی مغرور و خوش‌گذران و غرق در فساد تبدیل کرده‌است. احتمالا از اینجا به بعد بود که شهاب حسینی جوهر درونی وجودش را درک کرد و صورتش را وسیله قرار نداد تا از آن نان دربیاورد.
 

 درباره الی: احمد؛ سرمایه‌گذاری روی حس
آغاز فرهادی و شهاب. آغازی که به قله ختم شد. «درباره الی» شاید یکی از مهم‌ترین فیلم‌های بعد از پیروزی انقلاب در ایران باشد و شهاب حسینی صاحب یکی از تاثیرگذارترین نقش‌های فیلم، و احتمالا مهم‌ترین جمله و دیالوگ آن: «یک پایان تلخ بهتر از یک تلخی بی پایانه.» شهاب حسینی در این کار مکمل بی‌نظیری بود و توانست برنده جایزه بهترین بازیگر نقش اول مرد جشن خانه سینما در آن سال شود. چند نقطه طلایی از بازی‌اش را اگر به یاد بیاورید خواهید فهمید که چقدر حس درستی پشت این لحظه‌ها بوده است. یک از این نقاط زمانی ‌است که احمد می‌فهمد الی که به عنوان مربی بچه‌های سپیده (گلشیفته فراهانی) در سفری خانوادگی با آنها همراه شده است، نامزد دارد و قاعدتا اینکه او بخواهد الی را بپسندد از پایه و اساس منتفی است.
 
[تصویر: 1581080_181.jpg]

شهاب حسینی در نقش احمد| درباره الی
 
این ماجرا را زمانی از زبان سپیده می‌شنود که الی گم شده و نامزدش آمده دنبالش. حتما دو بار «ای وای» گفتن احمد بیشتر از تمام اکت‌های شهاب حسینی مثل دنبال فندک گشتن برای سیگارش در ویلا، یا دیالوگش به الی در ماشین وقتی به شهر آمده‌اند به خاطر مانده است. شهاب حسینی در «درباره الی» شاید بیشتر از بقیه فیلم‌هایی که با فرهادی کار کرد روی حس درونی‌اش وقت گذاشت تا شخصیت بلاتکلیف نباشد و بتواند مستقل از تمام مکمل‌های دیگری که در کنارش بودند کارش را بکند و اثر خودش را بگذارد.
 

 جدایی نادر از سیمین: حجت؛ درک دیگرگون از نقش
 
اگر یکی به شما گفت نقش اول اولین فیلم اسکاری سینمای ایران نه نادر است، نه سیمین، که حجت است و در کنار او راضیه؛ زنش، حرفش از بعدی کاملا تصویری و سینمایی درست است. حجت در «جدایی نادر از سیمین» خودش قصه‌ای مستقل دارد که بار دراماتیکش اصلا کمتر از قصه نادر و سیمین نیست. و این بار دراماتیک را شهاب حسینی به آن داده است. آرام آرام او تبدیل به بازیگری قاعده‌مند و خوش استایل شده است که خودش را ویران کرده تا شخصیتی نو متولد کند. او حجت جایی است که می‌ریزد. در فیلم صحنه‌ای هست که حجت از اتاق بازپرس دارد خارج می‌شود و در حال رفتن، از پارتی نداشتن و بدبختی‌اش می‌گوید. همزمان که از در خارج می‌شود سرش را محکم به در چوبی می‌کوبد، طوری که در می‌شکند.
 
[تصویر: 1581081_224.jpg]

شهاب حسینی در نقش حجت|جدایی نادر از سیمین
 
این لحظه در فیلمنامه نبوده و اتفاقا خود شهاب حسینی در این لحظه آن را به نقش اضافه کرده است. در پشت صحنه فیلم وقتی از او می‌پرسند که چرا این کار را کرده است، می‌گوید: «دلم برای تنهایی حجت سوخت.» همین درک دیگرگون از نقش شاید کلاس درسی برای بازیگران دیگر باشد. این فیلم برای او اولین دست‌آورد بین‌المللی‌اش را به ارمغان آورد و توانست خرس نقره‌ای بهترین بازیگر مرد جشنواره بین‌المللی فیلم برلین ۲۰۱۱ را به همراه دیگر بازیگران مرد این فیلم به دست آورد و تندیس زرین بهترین بازیگر نقش مکمل مرد جشن خانه سینما و دیپلم افتخار جشنواره فیلم فجر را نیز دریافت کرد.  بازی او در «جدایی نادر از سیمین» مورد توجه انجمن بین‌المللی سینه فیلی نیز قرار گرفت و نامزد دریافت جایزه آی سی اس بهترین بازیگر نقش مکمل مرد شد.
 

 حوض نقاشی: رضا؛ جور دیگر بازی کردن
همیشه نقش عقب‌افتاده‌های ذهنی را یک جور بازی کرده‌اند اما در «حوض نقاشی» شهاب حسینی سعی کرد نقش یکی از آنها را طور دیگری بازی کند. طوری که وجه دیگری از صورت آنها را نشان دهد. شهاب حسینی برای نقش رضای «حوض نقاشی» لطافت را به فضای بازی‌اش اضافه کرده است و می‌تواند از او یک آدم دیگری بسازد که قبلا ندیده بودیم. این فرایند البته پارتنری قوی می‌خواست که شهاب حسینی او را هم در اختیار داشت. ترکیب نگار جواهریان و شهاب حسینی در اینجا به شدت جواب داده است. او برای بازی در این فیلم جایزه ویژه بهترین بازیگر مرد جشنواره فیلم لیسبون را از آن خود کرد.
 
[تصویر: 1581082_659.jpg]
شهاب حسینی در نقش رضا| حوض نقاشی
 

 فروشنده: عماد؛ وقتی بازیگر با شخصیت بزرگ می‌شود
اینجا قله است. نقطه‌ای که شهاب حسینی منتظرش بود. نقطه‌ای که فستیوال کن سر تعظیم فرود آورد به مسیر بازیگری که تنهای تنها مسیری طولانی را آمده بود. شهاب حسینی با «فروشنده» مسیرش را کامل کرد. از اینجا به بعد هر چه پیش برود دیگر اوج بیشتر است و تجربه زندگی بیشتر. عماد «فروشنده» خود شهاب حسینی را هم بزرگ کرد. سیلی عماد به پیرمردی که قصد تعرض به رعنا (ترانه علیدوستی) داشته است علاوه بر شخصیت، بازیگرش را هم رشد داد. درونگرایی بعد از این سیلی حکایت بزرگ شدن شخصیت است و بازیگر.
 
[تصویر: 1581083_171.jpg]

شهاب حسینی در نقش عماد |فروشنده
 
او پس از آنکه در سال ۱۳۹۳ برای بازی در فیلم «دوران عاشقی» برای دومین بار کاندیدای سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش اول مرد جشنواره فیلم فجر شد و در همان سال اولین فعالیت کارگردانی خود را با فیلم «ساکن طبقه وسط» آغاز کرد و خودش در ۳۸ نقش متفاوت در این فیلم بازی کرد، اسکار دوم سینمای ایران را هم با اصغر فرهادی تجربه کرد. اینجاست که فراتر از سینما جایی هست که می‌توان نشست و حکایت‌ها شنید از بزرگ شدن آدم‌ها.
 

 برادرم خسرو: خسرو؛ بالاتر از استانداردهای دو شخصیتی
شهاب حسینی در فیلم «برادرم خسرو» ایفاگر نقش مرد جوانی است که به اختلال دوقطبی مبتلاست و به تازگی از آسایشگاه روانی مرخص شده و در منزل برادرش اقامت می‌کند، اما رفتار او و به ویژه رابطه دوستانه‌ای که با فرزند برادرش پیدا کرده برای برادر و اطرافیانش خوشایند نیست و مواجهه آن دو کم کم به یک دوئل روانی عجیب بدل می‌شود. شهاب حسینی به خوبی توانسته از پس نقش برآید و تماشاگر را با شخصیت خسرو همراه کند.
 
[تصویر: 1581084_456.jpg]

شهاب حسینی در نقش خسرو |برادرم خسرو
 
یکی از درخشان‌ترین لحظات فیلم جایی است که آژیر دزدگیر ماشینی در کوچه به صدا در آمده و خسرو از خواب می‌پرد و جنون‌زده به خیابان می‌رود و وقتی صاحب ماشین را پیدا نمی‌کند شیشه ماشین را خرد می‌کند. سکانس پایانی فیلم وقتی خسرو با دیدن فیلمی که به طور اتفاقی ضبط شده می‌فهمد برادرش دست و پای او را به تخت بسته بوده یکی دیگر از سکانس‌های به یادماندنی «برادرم خسرو» است که همیشه در یاد مخاطبان فیلمی که می‌توانست بهترین گزینه به عنوان نماینده ایران در اسکار ۲۰۱۸ باشد اما نشد! می‌ماند.
 
مدار صفر درجه: حبیب پارسا؛ عاشقی منحصر به فرد
تلویزیون معمولا بازیگران را خراب می‌کند، اما این یکی حکایتش فرق می‌کند. پس از ایفای نقش جوانی به نام علی احمدی در سریال پرطرفدار «پس از باران» که نخستین تجربه بازیگری شهاب حسینی بود و حضوری به یادماندنی در نقش یونس در مجموعه «پلیس جوان» با کارگردانی سیروس مقدم و در کنار هنرمندانی همچون داریوش ارجمند، میترا حجار و مریلا زارعی، «مدار صفر درجه» عاشقانه‌ای بود که نقطه عطف بازیگری شهاب حسینی در جایی غیر از سینما شد. این سریال راوی ماجرای سفر دانشجویی ایرانی به نام حبیب پارسا (شهاب حسینی) به فرانسه – برای تحصیل در رشته فلسفه در دانشگاه پاریس – است.
 
ماجرا بر بستر جنگ جهانی دوم و شکل گرفتن صهیونیزم و تسلط تدریجی بر فلسطین می‌گذرد که طبیعتاً فضای داستان متأثر از این واقعه مهم تاریخی است. در زمان اعزام دانشجویان ایرانی به فرانسه و همچنین تحصیل آنها در دانشگاه پاریس، جنگ جهانی دوم نیز در حال آغاز است. حبیب پارسا در دانشگاه با دختری یهودی به نام سارا استروک (ناتالی متی) آشنا می‌شود که اوایل، در کلاس با یکدیگر به مخالفت می‌پردازند که تدریجاً این مخالفت و سرکشی به عشق و تمایل بین این دو نفر مبدل می‌شود.
 
[تصویر: 1581085_264.jpg]

شهاب حسینی در نقش علی احمدی| مدار صفر درجه
 
ترور یهودیان به دست صهیونیست‌ها در ایران و اروپا و دنبال کردن سرنوشت دانشجویی ایرانی در فرانسه و رابطه عاطفی او با دانشجویی یهودی با سلسله حوادثی به یکدیگر مرتبط می‌شوند. به دنبال فتح پاریس توسط آلمان نازی، جان سارا آستروک و خانواده‌اش نیز به خطر می‌افتد زیرا دولت آلمان با یهودیان مخالف است؛ و پس از این وقایع مشکلات فراوانی برای حبیب که پس از مدتی به ایران بازمی‌گردد، روی می‌دهد، در حالی که از پی خواسته او سارا آستروک و مادرش نیز به تهران آمده بودند؛ (زیرا جانشان در پاریس به خطر افتاده بود) و حبیب دوباره دستگیر می‌شود (به اتهام ربودن گذرنامه).
 
پس از آزادی او از زندان شهربانی و رخ دادن اتفاقاتی از جمله کشته شدن چند نفر مثل سرگرد فتّاحی و خواهر حبیب، در پایان ماجرا سارا عمویش را که در تخت جمشید قصد قتل حبیب را داشت به قتل می‌رساند و حبیب پارسا دوباره به زندان می‌افتد؛ ولی در آخر پس از رهایی از زندان به معشوق خود می‌رسد که آخرین سکانس سریال است. شهاب حسینی در «مدار صفر درجه» عاشقانه‌ای را بازی کرد که پیش از آن در تلویزیون خیلی شاهدش نبودیم. او فضایی منحصر به فرد را جلوی دید تماشاگر تلویزیونی گذاشت که عادت به کارهای کم بنیه دارد و پس از آن در سال ۱۳۸۸ با ایفای نقش عباس بابایی در سریال «شوق پرواز» ساخته یدالله صمدی جذابیت و هنر بازیگری خودش را بیش از پیش اثبات کرد.
 
شهرزاد: قباد دیوان‌سالار؛ انگار که آل‌پاچینو
قباد در سریال حسن فتحی طوری خودش را به کار تحمیل کرد که الان که قسمت‌های ابتدایی فصل سوم «شهرزاد» در حال پخش است، در بیلبوردهای این سریال در خیابان‌های تهران با این سوال مواجهیم که: «قباد یا فرهاد؟» فرهاد (مصطفی زمانی) عاشق شهرزاد و الان همسرش، و قباد شوهر سابق شهرزاد است که انگار نمی‌خواهد دست از سر او بردارد. اگر بزرگ آقا را در فصل اول سریال پدرخوانده‌ای دیکتاتور تصور کردیم، بعد از رفتن او شهاب حسینی حتما در نقش جانشین او و آل‌پاچینو قرار می‌گیرد. شهاب حسینی به شکلی کاملا کلاسیک نقشی را بازی می‌کند که بر خلاف منفی بودن، تماشاگر دوست دارد او پیروز رقابت با فرهاد در عشق شهرزاد باشد. ناخودآگاه قباد همدلی تماشاگر را برانگیخته است و این از قدرت بی‌نظیر بازی شهاب حسینی است.
 
[تصویر: 1581086_514.jpg]شهاب حسینی در نقش قباد دیوان سالار| شهرزاد
 
بیش از این حرف دیگری نمی‌توان زد؛ تنها همان تکرار مقدمه. شهاب حسینی هنوز در حال اوج گرفتن است و معلوم نیست چه زمانی به نقطه نهایی پرواز می‌رسد. ایکاروس هم آنقدر پرواز کرد که بال‌هایش در نزدیک شدن به حقیقت آب شد. شهاب حسینی ایکاروسی است که در نقش‌هایش به دنبال حقیقت است.]]>