این اسم‌ها که حالا برای شهروندان ایرانی جزئی از جغرافیای شهر شده‌اند، بخش مهمی از تاریخ معاصرند؛ نه فقط بخاطر نحوه‌ی زندگی و تأثیر صاحبان این اسم‌ها بر تاریخ ایران، بلکه بخاطر نحوه‌ی مرگشان. صاحبان این نام‌های بزرگ و هزاران نفر از شهروندان گمنام دیگر، قربانیان ترورند.

در این گزارش تنها نگاهی اجمالی داریم به برخی از گروه‌های تروریستی، برخی اقدامات تروریستی و برخی از شاخص‌ترین قربانیان تروریسم در چهار دهه‌ حیات انقلاب اسلامی؛ قربانیانی که فهرست بلندبالای اسم آنها نام بیشتر از ۱۷ هزار انسان مظلوم را در خود جای داده است.

بدون شک سازمان منافقین که خود را «سازمان مجاهدین خلق» می‌نامد، بیشترین نقش را در عملیات‌های تروریستی در ایران داشته و شماری از برجسته‌ترین چهره‌های انقلاب را به شهادت رسانده است؛ سازمانی با گرایش مارکسیستی که پیش از انقلاب علیه رژیم شاه مبارزه می‌کرد اما پس از انقلاب از پذیرش نظام اسلامی و رهبری امام (ره) سر باز زد و گروهی که دم از «خلق» می‌زد، تبدیل به دشمن درجه اول خلق شد.

علاوه بر ده‌ها عملیات تروریستی و بمبگذاری، تنها عملیات «مرصاد» یا به قول آنها «فروغ جاویدان» که در واقع جنگ نظامی علیه «ایران» با همکاری عراق بود، در مجموع حدود ۱۲ هزار شهید به جا گذاشت.

همین کافیست تا به عمق دنائت این گروه پی‌ ببریم؛ گروهی که تا امروز تحت حمایت برخی کشورهای غربی همچنان به فعالیت خود ادامه می‌دهد.

پس از آن، گروهک فرقان فهرستی بلند از شخصیت‌های مختلف تهیه کرده بود تا به قول خودشان، هفته‌ای یکی از آنها را ترور کنند!

محصول این توطئه‌ها، ترور ۲۰ نفر بود که ۹ نفر از آنان از جمله آیت‌الله مرتضی مطهری، آیت‌الله قاضی طباطبایی، دکتر محمد مفتح، سرلشکر محمدولی قرنی، حاج مهدی عراقی، حسام عراقی، تقی حاج طرخانی، شیخ قاسم اسلامی و ... شهید شدند و ۶ نفر از جمله آیت‌الله آقارضی شیرازی، آیت‌الله هاشمی رفسنجانی، آیت‌الله ربانی شیرازی و حسین مهدیان مجروح شدند.

گروهک تروریستی جندالشیطان یا به قول خودشان «جندالله» به سرکردگی عبدالمالک ریگی که از حمایت‌های سازمان‌های جاسوسی اسرائیل برخوردار بود، در شرق کشور و بخصوص استان سیستان و بلوچستان فعالیت داشت.

این گروه از سال ۱۳۸۴ تا ۸۹، دست‌کم ۲۴ عملیات تروریستی در چابهار و زاهدان و سایر شهرهای منطقه انجام داده که منجر به شهادت حداقل ۲۱۰ نفر از جمله چند فرمانده سپاه و بسیاری از مردم بی‌گناه شده است.

گروهک تروریستی جیش الظلم یا به قول خودشان «جیش العدل» نیز بعد از نابودی «جندالله»، با سازمان‌دهی دوباره اعلام موجودیت و شروع به فعالیت کرد.

این گروه هم تمرکز خود را در شرق و استان سیستان و بلوچستان گذاشته و مشغول عملیات‌های تروریستی و خرابکارانه‌ است.

این گروهک تروریستی دست‌کم در چند مورد علیه نیروهای مرزبانی ایران اقدام کرده و موجب شهادت چند مرزبان ایرانی شده‌ است. آنها سال ۹۲ با ربودن پنج مرزبان ایرانی در نهایت یکی از آنان را به شهادت رساندند.

سوم آبان ۹۲ نیز درگیری مسلحانه‌ای بین نیروهای مرزبانی ناجا و اعضای این گروهک تروریستی روی داد که در نتیجه‌ی آن ۱۴ تن از مرزبانان به شهادت رسیدند.

برخی اعضای «جیش العدل» در اقدامی دیگر، ۱۷ فروردین ۱۳۹۴ از خاک پاکستان وارد ایران شدند و هشت نفر از نیروهای مرزبانی را به شهادت رساند. بار دیگر در ششم اردیبهشت سال ۹۶ این گروه وارد خاک ایران شد و ۹ نفر از مرزبانان را به شهادت رساند و یک نفر دیگر را نیز به اسارت برد.

این گروهک حمله به پاسگاه‌ها و مقرهای مرزی منطقه از جمله کمین علیه مرزبانان ناجا در سال ۹۲ و شهادت ۱۴ تن از رزمندگان هنگ مرزی سراوان و نیز حمله به نیروهای مرزبانی ناجا در تهلاب میرجاوه که منجر به شهادت ۹ تن و اسارت سرباز براتی در سال ۹۶ شد را عهده‌دار بوده است.

در مرزهای غربی هم اوضاع گرچه آرام به نظر می‌رسد اما این آرامش حاصل خون شهدای مرزبانی است که مقابل اشرار منطقه جانفشانی کرده‌اند.

در منطقه غرب از ابتدای انقلاب گروه موسوم به «حزب دموکرات» و بعد «کوموله» فعال بوده‌ است و در چند سال اخیر هم گروهک تروریستی «پژاک» به آنها اضافه شده است. دموکرات‌ها بخصوص در سال‌های اول انقلاب بسیار فعال بودند و در چندین اقدام تروریستی صدها نفر از پاسداران انقلاب و مرزبانان و شهروندان عادی را به شهادت رسانده‌اند.

در سال‌های اخیر هم گروهک پژاک که حتی از طرف ایالات متحده‌ آمریکا نیز در فهرست گروه‌های تروریستی قرار گرفته، برای ایجاد آشوب و ناامنی و اقدامات تروریستی دست به کار شده است.

خبرگزاری دفاع مقدس درباره‌ آمار جنایت‌های این گروهک تروریستی تا سال ۹۶ می‌نویسد: «پژاک عامل شهادت بیش از ۳۰۰ شهروند ایرانی و همچنین مجروح شدن بیش از ۲۵۹ نفر دیگر است. علاوه بر این در کارنامه این گروهک تروریستی ۲۴۸ مورد درگیری مسلحانه، ۷۱ مورد مین‌گذاری، ۵۳ مورد عملیات ترور، ۹ مورد بمب‌گذاری و ۸۰ مورد تهدید و ارعاب دیده می‌شود».

در ادامه، مروری بر مهم‌ترین ترورها در کشور به ترتیب تاریخ وقوع، خواهیم داشت:

سپهبد سیدمحمدولی قرنی: سوم اردیبهشت سال ۵۸، کمتر از سه ماه بعد از پیروزی انقلاب، سرلشکر سید محمدولی قرنی، رئیس سابق ستاد کل ارتش، در حیاط خانه‌اش در خیابان ولیعصر تهران توسط یک موتورسوار مسلح ترور شد و در بیمارستان مهر به شهادت رسید. گروهک فرقان با صدور اعلامیه‌ای اقدام جنایتکارانه‌ی خود را «اعدام انقلابی» توصیف کرد.

آیت‌الله مطهری: ۱۱ اردیبهشت ۱۳۵۸ نزدیک به نیمه‌شب بود که مرتضی مطهری، رئیس شورای انقلاب، هنگامی که پس از جلسه‌ای به همراه عده‌ای از رجال سیاسی از منزل دکتر سحابی در خیابان فخرآباد تهران خارج می‌شد، از فاصله‌ی چند متری با سلاح کمری هدف گلوله قرار گرفت و پس از انتقال به بیمارستان طرفه به شهادت رسید. دو نفر از مهاجمان پس از حمله دستگیر شدند و مشخص شد این ترور توسط گروه فرقان انجام شده است. حضرت امام (ره) پس از شهادت استاد مطهری در پیامی علاقه‌ی خود به این شخصیت انقلابی را چنین ابراز کرد: «فرزند عزیزی را که پاره‌ی تنم و حاصل عمرم بود، از دست دادم».

اکبر هاشمی رفسنجانی: ترور اکبر هاشمی رفسنجانی سومین اقدام گروهک فرقان بود. روز سوم خرداد ۱۳۵۸ دو تن از اعضای گروهک فرقان با ورود به منزل آیت‌الله هاشمی رفسنجانی در محله‌ دزاشیب تهران، اقدام به ترور او کردند اما با دخالت عفت مرعشی همسر مرحوم هاشمی رفسنجانی، تروریست‌ها پس از شلیک دو گلوله به آیت‌الله متواری شدند. او به بیمارستان شهدای تجریش منتقل شد و نجات پیدا کرد.

سیدمحمدعلی قاضی طباطبایی: ۱۰ آبان سال ۱۳۵۸ مصادف با عید قربان، اولین امام جمعه‌ی تبریز پس از نماز مغرب و عشا هنگامی که عازم منزل بود، به دست عوامل گروهک فرقان به شهادت رسید. آیت‌الله قاضی طباطبایی که پیش از انقلاب هم در مبارزه علیه رژیم شاه فعال بود، به عنوان اولین شهید محراب انقلاب لقب گرفت.

دکتر محمد مفتح: مفتح، ۲۷ آذر ۱۳۵۸ هنگام ورود به دانشگاه تهران در مقابل دانشکده الهیات به همراه دو محافظش به رگبار بسته شد. این عملیات تروریستی هم توسط گروهک فرقان انجام شد. او پیش از انقلاب به مبارزه با رژیم شاه می‌پرداخت و در این راه دستگیر و زندانی شد. پس از آزادی نیز فعالیت خود را به‌صورت مخفیانه ادامه داد.

پس از انقلاب سرپرستی دانشکده‌ی الهیات دانشگاه تهران را بر عهده گرفت. مفتح از ابتدا با گرایش گروه فرقان مخالف بود و به همین دلیل پس از انقلاب در فهرست ترور این گروه قرار گرفت.

آیت‌الله خامنه‌ای: ششم تیر ۱۳۶۰، یک روز پیش از فاجعه‌ی بمب‌گذاری در دفتر حزب جمهوری اسلامی، یک بمب در جایگاه سخنرانی حضرت آیت‌الله خامنه‌ای امام جمعه‌ تهران در مسجد ابوذر واقع در خیابان قزوین منفجر شد. بمب درون ضبط صوت مقابل آیت‌الله خامنه‌ای کار گذاشته شده بود.

در این حادثه ایشان که آن زمان نماینده‌ امام در شورای عالی دفاع هم بودند، از ناحیه‌ پا، کتف، ترقوه و دست راست دچار آسیب شدند و از همان زمان دست راست ایشان نیز با مشکل حرکتی مواجه شد. این عملیات تروریستی توسط گروهک «پیروان فرقان» انجام شد؛ گروهی که پس از اعدام اعضای فرقان، توسط پیروان آنان ایجاد شده بود.

دکتر سیدمحمد حسینی بهشتی و یاران امام (ره): هفتم تیر ۱۳۶۰ جلسه‌ای در دفتر حزب جمهوری اسلامی در محله‌ سرچشمه‌ی تهران برپا شد. حاضران جلسه از اعضای حزب گرفته تا نمایندگان مجلس، وزرا و معاونان وزارتخانه‌ها و مدیران نهادهای دولتی بودند.

در این جلسه سیدمحمد حسینی بهشتی، دبیرکل حزب جمهوری اسلامی و رئیس دستگاه قضایی نیز حضور داشت. بعد از آغاز جلسه و در میانه‌ سخنرانی آیت‌الله بهشتی، ناگهان انفجار یک بمب دفتر حزب را ویران کرد.

طراح این عملیات تروریستی منافقین بودند و اجرای آن نیز برعهده‌ یک عامل نفوذی به نام محمدرضا کلاهی بود که در دفتر حزب مشغول به کار بود. پس از این انفجار مرگبار افرادی از جمله آیت‌الله بهشتی، ۲۷ نماینده‌ی مجلس، چهار وزیر و ۱۲ معاون وزیر به شهادت رسیدند و عده‌ی زیادی از حضار در دفتر حزب نیز مجروح شدند. اما کلاهی که قبل از انفجار ساختمان را ترک کرده بود به فرانسه گریخت و بصورت پنهانی به زندگی ادامه داد.

حسن آیت: آیت، ۱۴ مرداد ۱۳۶۰ مقابل منزلش با شلیک ۶۵ گلوله ترور شد. او عضو شورای مرکزی حزب جمهوری اسلامی، عضو هیئت رئیسه‌ی مجلس خبرگان قانون اساسی و نماینده‌ی تهران در دور اول مجلس شورای اسلامی بود. منافقین مسئول ترور او معرفی شده‌اند.

محمدعلی رجایی و محمدجواد باهنر: هشتم شهریور ۱۳۶۰ دفتر نخست‌وزیری در خیابان پاستور تهران با انفجار بمبی که در کیف دستی جاسازی شده بود به آتش و خون کشیده شد. محمدعلی رجایی رئیس جمهوری، محمدجواد باهنر نخست‌وزیر و سه نفر دیگر در این عملیات به شهادت رسیدند. این انفجار در جلسه‌ شورای امنیت کشور اتفاق افتاد. مسعود کشمیری دبیر شورای عالی امنیت ملی پس از انفجار ناپدید شد. همه گمان بردند که او هم در انفجار کشته شده است. تکه‌هایی از بدن سایر اجساد به عنوان جسد کشمیری با عزت و احترام به خاک سپرده شد. مدتی بعد مشخص شد کشمیری عامل سازمان منافقین و مأمور انجام این عملیات تروریستی بوده و از ایران گریخته است.

علی قدوسی: ۱۴ شهریور ۱۳۶۰ با انفجار بمبی که توسط منافقین در دادستانی انقلاب کار گذاشته شده بود، علی قدوسی به شهادت رسید. آیت‌الله قدوسی که از شاگردان امام (ره) بود پس از انقلاب به عنوان دادستان کل انقلاب مشغول فعالیت بود.

میراسدالله مدنی: ۲۱ شهریور ۱۳۶۰ نماینده‌ی مردم همدان در مجلس خبرگان، امام جمعه‌ی تبریز و نماینده‌ی امام در این شهر پس از ایراد خطبه‌های نماز جمعه، توسط منافقین ترور شد. او که پیش از انقلاب هم به مبارزه علیه رژیم شاه می‌پرداخت، اولین بار در سال ۴۹ به خاطر فعالیت‌هایش تبعید شد. با توجه به زمان و مکان شهادتش به او لقب دومین شهید محراب انقلاب را داده‌اند.

سید عبدالکریم هاشمی‌نژاد: هاشمی‌نژاد هفتم مهرماه ۱۳۶۰ در یک عملیات انتحاری با نارنجک توسط منافقین به شهادت رسید. او که پیش از انقلاب در فعالیت‌های سیاسی علیه حکومت پهلوی فعال بود و چند بار هم بازداشت و زندانی شده بود، پس از انقلاب در روند تدوین قانون اساسی نماینده‌ اول استان مازندران بود. او عضو حزب جمهوری اسلامی بود و در دفتر همین حزب در مشهد ترور شد.

سید عبدالحسین دستغیب: ۲۰ آذر ۱۳۶۰ اعضای سازمان منافقین، امام‌جمعه‌ی شیراز و رئیس حوزه‌ی علمیه‌ی فارس و نماینده‌ی امام (ره) در استان فارس را ترور کردند. یکی از عوامل منافقین هنگام رفتن آیت‌الله دستغیب به نماز جمعه، در پوشش زنی باردار به بهانه‌ داشتن نامه‌ای که می‌خواهد شخصاً به دست او برساند، در کوچه به او نزدیک شد و در یک اقدام انتحاری با انفجار بمبی دست‌ساز موجب شهادت آیت‌الله دستغیب و چند نفر از همراهان او شد.

آیت‌الله دستغیب سومین شهید محراب انقلاب لقب گرفت.

محمد صدوقی: آیت‌الله صدوقی ۱۱ تیرماه سال ۱۳۶۱ بعد از نماز جمعه، در حمله‌ای انتحاری توسط یکی از اعضای سازمان منافقین به شهادت رسید. بعد از نماز، عامل منافقین به آیت‌الله نزدیک شد و با او دست داد و او را در آغوش گرفت. صدوقی و محافظانش سعی کردند او را دور کنند اما در همین حین نارنجکی که او به همراه داشت منفجر شد و آیت‌الله در دم به شهادت رسید و لقب چهارمین شهید محراب را به خود اختصاص داد.

عطاءالله اشرفی اصفهانی: در ۲۳ مهرماه ۱۳۶۱ امام جمعه‌ی کرمانشاه و نماینده‌ی امام در این استان، در حالی که برای اقامه‌ی نماز جمعه آماده می‌شد، در مسجد جامع کرمانشاه ترور شد. یکی از عوامل سازمان منافقین در عملیاتی انتحاری به‌وسیله نارنجک، این عالم دینی و مبارز انقلابی را به شهادت رساند و او لقب پنجمین شهید محراب انقلاب را به خود گرفت.

عملیات تروریستی در حرم امام رضا (ع): ۳۰ خرداد مقارن با روز عاشورای سال ۷۳ در حرم مطهر امام‌رضا (ع) بمبی به وزن چهار کیلو و ۵۰۰ گرم منفجر شد. در این حادثه تروریستی که نهادهای رسمی عامل آن را گروهک «منافقین» اعلام کردند، ۲۶ نفر به شهادت رسیدند و ۳۰۰ نفر از زائرانی که در حرم و اطراف مرقد حرم امام‌ هشتم (ع) مشغول عزاداری بودند، مجروح شدند.

اسدالله لاجوردی: شهید لاجوردی اول شهریور سال ۱۳۷۷ در حجره‌ای در بازار توسط منافقین ترور شد. او که عضو حزب مؤتلفه بود، از سال ۵۹ تا ۶۳ دادستانی تهران و ریاست زندان اوین را برعهده داشت. از سال ۶۸ تا ۷۶ نیز ریاست سازمان زندان‌ها را برعهده گرفت. پس از آن به حجره‌اش در بازار برگشت و به کسب و کار خود مشغول شد اما حدود یک سال بعد در همان حجره توسط دو نفر از عوامل منافقین ترور شد.

در این حادثه علاوه بر لاجوردی، رئیس‌اسماعیلی معاون سابق طرح و برنامه وزارت دادگستری که برای دیدن او به حجره رفته بود و همچنین یک پیرمرد دستفروش نیز به شهادت رسیدند.

سپهبد علی صیاد شیرازی: بامداد ۲۱ فروردین ۱۳۷۸، فرمانده نیروی زمینی ارتش در تهران، مقابل در منزل و در برابر دیدگان فرزندش به وسیله عوامل منافقین ترور شد. این نظامی عالی‌رتبه که پنج روز قبل از شهادتش از سوی فرمانده‌ معظم کل قوا به درجه‌ی سرلشکری ارتقاء پیدا کرده بود، در پنجاه‌وپنج‌سالگی بعد از ۳۲ سال مبارزه و خدمت، جاودانه شد.

بعدها امیر سرتیپ احمدرضا پوردستان علت اصلی ترور صیاد شیرازی توسط منافقین را شکستی دانست که این گروه در عملیات مرصاد از تدابیر و فرماندهی این شهید متحمل شده بود.

ترورهای زنجیره‌ای در اهواز: سال ۱۳۸۴ با یک رشته انفجار خونین توسط گروه‌های جدایی‌طلب آغاز شد که بیش از ۲۰ قربانی بر جای گذاشت. ۲۲ خرداد ۱۳۸۴ چهار انفجار پی‌درپی هشت شهید و حدود ۷۰ مجروح به جای گذاشت. ۲۳ مهر ۱۳۸۴ دو انفجار دیگر در بازار اهواز چهار شهید و حداقل ۱۰۰ زخمی داشت.

چهارم بهمن همان سال انفجار دیگری در یکی از بانک‌های اهواز رخ داد. این انفجار هم حداقل شش شهید و ده‌ها مجروح داشت. در همان روز انفجار دیگری هم در یکی از ادارات دولتی رخ داد که تلفاتی نداشت. پس از آن در شهرهای دزفول و آبادان نیز چند انفجار رخ داد که تلفاتی نداشت. در همان دوران عملیات‌های خرابکارانه‌ای هم روی خطوط انتقال نفت و گاز انجام شد.

مجید شهریاری: روز هشتم آذر ۸۹ یک موتورسوار در اتوبان ارتش تهران با نزدیک شدن به خودروی دکتر مجید شهریاری استاد دانشگاه شهیدبهشتی و فیزیکدان، بمبی را به در خودرو چسباند و متواری شد. در این حادثه شهریاری شهید شد اما همسر و راننده‌ی خودرو جان سالم به در بردند.

مصطفی احمدی روشن دانش‌آموخته شیمی و معاون بازرگانی سایت هسته‌ای نطنز نیز صبح ۲۱ دی‌ماه ۱۳۹۱، در خیابان گل‌نبی در نزدیکی دانشکده‌ی علوم اجتماعی دانشگاه علامه طباطبایی، به همین شیوه ترور شد. در این حادثه احمدی روشن و فردی که همراه او بود به شهادت رسیدند.

شهریاری و احمدی روشن شاید مشهورترین شهدای ترورهای دانشمندان هسته‌ای ایران باشند اما همه‌ی آنها نیستند. سلسله‌ ترورهایی که سرویس‌های جاسوسی مانند موساد و سی. آی. اِی علیه دانشمندان هسته‌ای ایران انجام داده‌اند موجب شهادت چندین دانشمند مؤثر در پیشرفت‌های هسته‌ای کشور شده است.

وب‌سایت «بنیاد هابیلیان» که بطور تخصصی در زمینه‌ی شهدای ترور فعالیت می‌کند در مقاله‌ای با عنوان «تروریسم بین‌المللی صهیونیستی» ضمن اشاره به نام این دو شهید، فهرست کامل‌تری از این افراد که از ابتدای انقلاب تا کنون در دوره‌ها و به روش‌های مختلف ترور شده‌اند را ذکر می‌کند:

۱- شهید مسعود علی‌محمدی، ۲- شهید مجید شهریاری، ۳- فریدون عباسی (ترور نافرجام)، ۴- شهید داریوش رضایی‌نژاد، ۵- شهید مصطفی احمدی روشن، ۶- شهید رضا قشقایی، ۷- شهید پرویز منشادی، ۸- شهید سیدعلی موسوی، ۹- شهید رمضان رستمی، ۱۱- شهید پرویز احمدی، ۱۲- شهید عنایت‌الله امینی، ۱۳- شهید علی اصغر حسین‌زاده احمدی، ۱۴- شهید محمد علی مهدوی، ۱۵- شهید سید احمد طیب‌زاده دزفولی و ۱۶- شهید اردشیر حسین‌پور.

ترور در تهران: تهران بارها و بارها صحنه‌ی ترور بوده؛ سال‌های اول انقلاب؛ دهه‌ی ۶۰؛ منافقین. این کلیدواژه‌ها تقریباً برای ذهن تمام ایرانیان آشناست. سال‌های اول انقلاب پر التهاب‌ترین دوران انقلاب و حتی از پرالتهاب‌ترین دوران تاریخ ایران بود. علاوه بر وضع آشفته‌ی ناشی از انقلاب و جابجایی در قدرت و نهادهای سیاسی، مخالفان و دشمنان انقلاب تمام تلاش خود را معطوف به این کرده بودند که در همان ابتدا نهال انقلاب را بخشکانند و در این راه از هیچ جنایتی فروگذار نکردند.

ترور ده‌ها متفکر و مبارز برجسته و صدها تن از مبارزان و هزاران نفر از مردم عادی در همان سه چهار سال اول انقلاب اتفاق افتاد.

تهران به عنوان پایتخت و مرکز تجمع افراد برجسته ی نظام اسلامی شاهد بیشترین عملیات‌های تروریستی بود. بیشتر این اقدامات تروریستی به شیوه‌ی بمب‌گذاری و در مراکز پرتردد شهر صورت می‌گرفت. تنها در یک مورد بمب‌گذاری کور در پایتخت، در میدان توپخانه بمبی با وزن حدوداً ۱۵۰ کیلوگرم منفجر شد که موجب شهادت حدود ۶۰ نفر و مجروح شدن حدود ۸۰۰ نفر شد.

یا بمب دیگری در ابتدای خیابان خیام منفجر شد که ده‌ها شهید و مجروح بر جای گذاشت.

۳۰ خرداد سال ۱۳۸۸ نیز یک عامل انتحاری تلاش کرده‌ بود با ورود به مرقد امام (ره) دست به عملیات تروریستی بزند اما بمب او در بخش کفشداری و قبل از ورود به صحن منفجر شد و تروریست نیز به هلاکت رسید.

اما این بار نه داستان ناگفته‌ای از دهه‌ی ۶۰ بود و نه پای منافقین در میان؛ تهران تنها بود. عوامل داعش در قلب تهران، در روز روشن، قلب دموکراسی را نشانه رفتند. حمله‌ی مسلحانه به ساختمان اداری مجلس و عملیات انتحاری در حاشیه‌ی مرقد امام (ره) صبح روز ۱۷ خرداد ۱۳۹۶ بعد از سال‌ها تهران را شوک‌زده کرد. ۱۷ نفر شهید و بیش از ۵۰ زخمی شدند؛ پنج تروریست هم به هلاکت رسیدند.

ترور در رژه اهواز: صبح روز شنبه ۳۱ شهریور ۱۳۹۷ در جریان مراسم رژه نظامی نیروهای مسلح به مناسبت آغاز هفته دفاع مقدس در اهواز، مهاجمان مسلح که پیش از اجرای این مراسم پشت محل برگزاری رژه کمین کرده بودند، در همان دقایق آغازین مراسم، مسیر رژه‌ی یگان‌های سپاه و ارتش را به رگبار گلوله بستند. در این حادثه‌ی تروریستی ۲۵ نفر به شهادت رسیدند و ۶۰ نفر زخمی شدند.

ابتدا سخنگوی گروه تروریستی الاحوازی در گفت‌وگو با شبکه‌ی وابسته به سعودی «ایران اینترنشنال» مسئولیت این حمله را پذیرفت اما ساعاتی بعد داعش اعلام کرد این حمله کار آنها بوده است.

اینها تنها نمونه‌هایی برجسته از اقدامات تروریستی چهار دهه‌ی اخیر در ایران بود. در حالی مخالفان نظام همواره ایران را به حمایت‌ از تروریسم متهم می‌کنند که در برهه‌های مختلف اسنادی دال بر همکاری سرویس‌های اطلاعتی و امنیتی همان کشورها با تروریست‌های متعرض به خاک ایران منتشر شده است.

آشکار است که گروه‌هایی مانند منافقین، «جندالله» و حالا پژاک و الاحوازی و تروریست‌های ریز و درشت دیگر، با حمایت‌های مالی، تسلیحاتی و اطلاعاتی برخی کشورهای غربی و عربی دست به جنایت علیه شهروندان ایرانی زده‌اند. شواهد تاریخی غیرقابل انکاری وجود دارد که ایران خود همواره قربانی تروریسم و در صف اول مبارزه با آن بوده است و این امر، ادعای پوچ «حمایت ایران از تروریسم» را به ادعایی مضحک بدل می‌کند.

حتی به این اکتفا نمی‌کنیم و گاهی خبری تکان دهنده ولو تایید نشده را برای چند نفر فوروارد می‌کنیم. چرایی انگیزه پیگیری و پی‌جویی اخبار منفی در جامعه ایرانی پرسشی است که در این گفتگو در پی یافتن پاسخ آن هستیم.

دکتر هادی معتمدی، روانپزشک و مدرس دانشگاه، از اضطراب اجتماعی ایرانیان در شرایط فعلی می‌گوید:

از آن جا که در رابطه با مسائل اجتماعی، تحقیق و پژوهش خاصی انجام نمی‌شود، یعنی بررسی‌های میدانی صورت نمی‌گیرد، معمولا بر اساس تجربیات فردی خودمان با مسائل مواجه می‌شویم. در کشور ما، مثل سایر کشورها، درصدی افسردگی بین افراد جامعه دیده می‌شود که میزان آن بین خانم‌ها و آقایان در سنین مختلف متفاوت است و در مجموع رقمی بین ۱۵ تا ۲۰ درصد در نظر گرفته می‌شود.

جامعه ایرانی به دلیل شرایطی که دارد به منظورم تحریم‌ها و تهدید‌ها و شرایط پیرامونی منطقه و دیگر عوامل محیطی است - سطحی از اضطراب را تجربه می‌کند که عامل اصلی گرایش مردم به اخبار و اطلاعاتی با سویه منفی است. از طرفی قشر جوان ما در شبکه‌های اجتماعی حضور فعالی دارد محیطی پر از اخبار ناامید کننده، شایعه و اخبار کذب که تنش و اضطراب را در جامعه تشدید می‌کند.

نکته دیگری که به نظر می‌رسد در شرایط فعلی بسیار پریسامد شده و زمینه اضطراب اجتماعی در جامعه را فراهم می‌کند، رفتار غیرمسئولانه مسئولان است. مسئولان و دولتمردان کوچک‌ترین مسائلی را که درون سازمانی است و ربطی هم به مردم ندارد، از ماه‌ها پیش مطرح می‌کنند و مردم را در شرایط استرس قرار می‌دهند، مثلا اگر قرار است سال آینده جنس با کالایی گران شود، از امسال مردم را تحت فشار می‌گذارند و شرایط را به بحران می‌کشند.

این موضوع مردم را به پیگیری اخبار ترغیب می‌کند و جامعه را در حالت ملتهب نگه می‌دارد و طبیعی است که یک جامعه ملتهب پیگیر موضوعات منفی باشد. در نهایت باید بگویم به استناد شواهد تجربی و به دور از تحقیقات و مطالعات میدانی به نظر می‌رسد میزان گرایش ما به پیگیری اخبار منفی و بحران‌ها در قیاسی با سایر مردم دنیا بیشتر است.

جامعه ما به دو قسمت قبل از دسترسی به فضای مجازی و بعد از آن تقسیم می‌شود. قبل از این که اینترنت و شبکه‌های جهانی و فضای مجازی داشته باشیم، مردم اغلب اطلاعاتشان را از روزنامه‌ها دریافت می‌کردند؛ هرچند در هر دوره‌ای از تاریخ همواره رسانه و به ویژه روزنامه تحت کنترل بوده و از تیغ سانسور می‌گذشته و به همین دلیل اجازه داده نمی‌شد اخبار منفی به گوش مردم برسد.

در دوره‌هایی اگر می‌خواستند موجی علیه یک دولت ایجاد کنند - مثل دولت مصدق - اخبار منفی درباره دولت را زیاد می‌کردند. همچنین مجلات زردی بودند که به زندگی خواننده‌ها و مسائل این چنینی می‌پرداختند و محتوای خاصی از مسائل سیاسی در آن‌ها دیده نمی‌شد.

بعد از انقلاب هم چند سالی بحث جنگ و محدودیت‌هایی در مورد اخبار مطرح بود و بعد از آن، در زمان دولت اصلاحات، رفته رفته مسائل جدید مطرح شد، شبکه‌های مجازی روز به روز رونق گرفت تا به شبکه‌های اجتماعی امروزی رسید. مقصودم از مرور تاریخی رسانه این است که بگوم با توجه به سابقه شاهنشاهی طولانی کشور ما و مواجهه سانسورگونه با تکنولوژی و رسانه‌ها در آن و همچنین شرایط پیچیده‌ای که در هزاران سال گذشته داشته، مانند حمله مغول و جنگ‌های بعد از اسلام و اشغالگری‌هایی که بعد از جنگ‌های جهانی رخ داده فضای کنونی توجیه می‌یابد و اگر به ذهن خود مراجعه کنیم درمی یابیم که چرا شنیدن و پیگیری اخبار منفی در بین مردم رواج دارد.

از نظر بیولوژیک، افسردگی در تمام دنیا تا حدی وجود دارد و نمی‌توان گفت نرخ افسردگی کشور ما با کشور‌های مرفه متفاوت است. در بعضی کشورها، مانند کشور‌های اسکاندیناوی، میزان خودکشی بالاترین نرخ را دارد. از نظر سایکولوژی، متاسفانه در سال‌های اخیر ناهنجاری‌های اجتماعی برای خانواده‌ها بحران ایجاد کرده‌است.

در بحث اجتماعی معضلاتی همچون بیکاری و فقر، مشکلات ازدواج جوان‌ها و پیش بینی زمان جنگ وجود دارد که در سال‌های اخیر به طور مکرر دیده شده است. چنین مسائلی در کشور‌های جهان سوم تا اندازه‌ای وجود دارد؛ بنابراین انتظار داریم وقتی بحث بیوسایکو سوشیال (روانشناختی اجتماعی) را مطرح می‌کنیم، مسائل اجتماعی و سایکولوژی در جامعه ما زیاد باشد، ما می‌توانیم کاری کنیم که این آسیب اجتماعی به بحران اجتماعی تبدیل نشود. با توجه به این وضعیت به همان آمار ۱۵ تا ۲۰ درصد میزان افسردگی در جامعه می‌رسیم؛ البته آمار بسیار بالایی است که برای کنترل و پایش و جلوگیری از رشد آن باید کار‌های لازم انجام شود.

از بعد بیولوژیک، افراد احساس خستگی می‌کنند و در زمینه خواب، اشتها، چاقی و لاغری و حاضر شدن در محل کار مشکلاتی دارند. کاهش انرژی و افت عملکرد و ایجاد افکار خودکشی از دیگر نشانه‌های خطرناک است. از بعد اجتماعی، افزایش خشم، زد و خورد بی اعتمادی، کاهش سلامت اجتماعی و پورش مردم به باجه‌های سکه و طلا و ارز، عدم اعتماد به آینده و کاهش امیدواری، می‌تواند تبعات زیادی داشته باشد؛ بنابراین نمی‌توان گفت که کدام یک از این‌ها مهم‌تر است. طلاق مهم‌تر است یا خودکشی یا جامعه در حال بحران به همه مسائل در ابعاد گوناگون اهمیت دارد و برای هر کدام باید راهکار جداگانه‌ای طراحی کنیم و در پی حل آن‌ها باشیم.

درمان و پایش‌های مناسب، شناسایی بیماران اعصاب و روان و درمان دارویی و غیر دارویی و ... بر عهده روانپزشکان و پزشکان است. قطعا دولت هم می‌تواند کار‌هایی در زمینه تهیه دارو، رفع مشکلات داروخانه‌ها و اختصاص بیمه به بیماران اعصاب و روان که جمعیت زیادی را شامل می‌شود، انجام دهد.

از منظر سایکولوژی و خانوادگی، تسهیل ازدواج برای جوانان، اشتغال آنها، رفع مشکلات خانواده ها، بحث مهریه، جلوگیری از طلاق و کنترل آن نیازمند برنامه ریزی دولتمردان است. در بعد کلان و اجتماعی همیشه برای دولت بحث اشتغال‌زایی، مشارکت جوانان و کنترل اعتیاد مطرح است که همه این‌ها می‌تواند خشم و بحران و ناکامی را در جامعه کاهش دهد، چراکه خشم ناشی از ناکامی است.

برای هر آسیب اجتماعی، بیماری یا اختلالی مثل افسردگی در وهله نخست آموزش مهم است. کلید طلایی این کار آموزش و سپس مشارکت مردم است و دولت هر اندازه هم در این زمینه هزینه کرده و کمک کننده باشد، باز این مردم هستند که باید از طبیعت و جنگل محافظت کنند، خشم خود را کنترل کرده و با افراد جامعه درست رفتار کنند، حقوق زنان را رعایت کنند، قوانین رانندگی را زیر پا نگذارند و ترافیک ایجاد نکنند، این موارد چیزی نیست که دولت در آن نقش خیلی مهمی داشته باشد. امیدوارم با مدیریت صحیح، آموزش، مشارکت مردم، جلوگیری از موازی کاری در سال‌های آینده شاهد کاهش قابل ملاحظه آمار افسردگی و تبعات آن مثل خودکشی و طلاق باشیم.

این روز‌ها با ورود شبکه‌های اجتماعی در زندگی مان و نقش پررنگ آن‌ها در زمینه‌های مختلف، شاهدیم که هر فردی عضو چند کانال و گروه است تا از قافله خبررسانی جا نماند. آیا ضرورت دارد که همه افراد درباره همه رویداد‌های جهانی آگاهی داشته باشند؟ اصلا آگاهی از این حجم از اطلاعات چه سودی می‌تواند برای ما داشته باشد؟

پاسخ سوال در خود سوال مستتر است؛ برای مثال لازم نیست یک خیاط همه مشکلات پزشکان را بداند با یک پزشک از همه مشکلات نانوا‌ها باخبر باشد یا یک نانوا همه مشکلات مهندسان را بداند و همه از مشکلات یکدیگر مطلع باشند. کمتر است در زمینه‌های تخصصی خودمان اطلاعات داشته باشیم. این که ما در شبکه‌های مجازی پیگیر هر چیزی باشیم، نه تنها ضرورت ندارد بلکه اجتناب از آن ضرورت دارد. موضوعات مطرح شده به صورت اطلاعات است و به سطح تحلیل نمی‌رسد، شما حجم زیادی از اطلاعات را دارید، بدون این که آن‌ها را تحلیل کنید.

به فرض قیمت دلار، سکه و گوشت و نخود و لوبیا بالا رفته یا این که ترامپ تهدید کرده است، خب این اطلاعات به من داده شد، حالا چه تحلیلی ارائه می‌شود؟ این اخبار تحلیل نیست، تهدید است، ما را ناامید و زندگی را تلخ‌تر می‌کند. آگاهی از مسائل خوب است، به شرط این که تحلیل درستی پشت آن باشد. وقتی نمی‌توانیم مسئله‌ای را تحلیل کنیم، از آن آگاه نباشیم بهتر است.

رسانه‌ها هر خبری که می‌دهند باید تحلیل مناسبی نیز ارائه دهند؛ نه از زبان یک نفر، بلکه از زبان گروه‌های مختلف. موافقان و مخالفان باید نظرشان را مطرح کنند. ما اگر تریبون‌های آزاد تحلیل کننده و نه تشدید کننده داشته باشیم، شک نکنید اتهام زنی در جامعه کاهش پیدا می‌کند. مردم به جای رسانه معتبر، به اخبار کذب و سطحی شبکه‌های اجتماعی رو می‌آوردند و بی اعتمادی تشدید می‌شود.

هر نوع خبر، فعل، تفکر یا اندیشه‌ای که ارائه می‌شود اگر حاوی آموزش، مشارکت، وحدت و همگرایی مردم نباشد، باید آن را دور انداخت. صرفا اعلام خبر تعداد افراد مبتلا به سرطان یا نوع خودکشی مردم کمکی به ما می‌کند. این جاست که دوباره به نقش غربالگری و قوه تحلیلی رسانه‌ها باید تاکید کرد.

به گزارش ایلنا، محمدرضا عدالتخواه به افرادی که در تردد کامیون‌ها و حمل و نقل جاده‌ای اخلال ایجاد می‌کنند، هشدار داد و گفت: در صورت وقوع این جرم با متهمان بشدت برخورد خواهد شد.

 

این مقام عالی دستگاه قضایی کرمانشاه بیان کرد: اگر کسی مزاحمتی مثل سنگ‌پرانی به کامیونی داشته باشد که منجر به انحراف، صدمه و یا آسیب راننده شود و حتی خدایی نکرده راننده‌ای فوت کند، می‌تواند عنوان اتهامی قتل عمد را برای پرتاب کننده سنگ بدنبال داشته باشد.

 

عدالتخواه ادامه داد: همچنین این افراد ممکن است مشمول عنوان اتهامی قطاع الطریق یا مفسد فی الارض شوند که در این صورت مجازات‌های بسیار سنگینی در انتظارشان خواهد بود.

 

این مقام قضایی از دستگیری تعدادی متهم که متعرض کامیون‌دارن شده بودند، خبر داد و گفت: ۴ نفر در هرسین، در دالاهو ۲ نفر و در کرمانشاه ۴ نفر در این رابطه دستگیر شدند.

 

بارش سنگین و ذوب‌شدن سریع برف مهم‌ترین دلیل وقوع سیل است. سیل هنگامی اتفاق می‌افتد که کانال رودخانه یا مسیر طبیعی جریان آب ظرفیت طغیان را نداشته باشد و عواملی مانند باران‌های سنگین، ذوب سریع برف، شیب‌های زیاد، تخریب سدها، وجود طوفان و نفوذ آب به ساحل و دخالت انسان در طبیعت، از قبیل نابودی جنگل‌ها و مراتع از دیگر عوامل مهم در بروز سیلاب است.

سیلاب‌ها بر دو گونه‌اند، سیلاب‌های آرام که به تدریج در طی روزها و هفته‌ها در اثر بارندگی و افزایش حجم ناگهانی آب رودخانه و دریاچه‌ها ایجاد می‌شوند و سیلاب‌های ناگهانی که در اثر افزایش ناگهانی حجم آب رودخانه‌ها و دریاچه‌ها ایجاد شده و با خود مرگ و مصدومیت افراد و تخریب منازل را به همراه دارند.

برای اطلاع از وضعیت و نیز گرفتن دستورات لازم به رادیو، تلویزیون یا اعلام خبر از طریق بلندگوهای عمومی توجه کنید، در صورتی که دستور تخلیه داده شد بلافاصله این کار را انجام دهید.

زمانی که تشخیص دادید، سیلاب در حال شکل‌گیری است، خیلی سریع عمل کرده و خود را نجات دهید، شما تنها چند دقیقه برای این کار فرصت دارید.

از فاضلاب‌ها و جویبارهای به ظاهر آرام دوری کنید، به خاطر داشته باشید جویبارها، کانال‌های فاضلاب، تنگه‌ها و ... نیز می‌توانند به ناگهان دچار سیل شوند.

اگر خانه شما در محل مرتفعی است و خطر آب‌گرفتگی شما را تهدید نمی‌کند، نیازی به خروج از منزل نیست. در غیر این صورت مناطق کم ارتفاع را خیلی سریع ترک کرده و به مناطق مرتفع دور از رودخانه‌ها و نهرها بروید.

در صورت ترک خانه، اشیای گران قیمت را به محل‌های بالاتری در منزل ببرید و درها را قفل کنید.

جریان آب، برق و گاز را برای جلوگیری از آب‌گرفتگی، برق‌گرفتگی و انفجار قطع کنید.

در جریان آب راه نروید، چرا که 15 سانتی‌متر آب در حال حرکت ممکن است باعث بر هم خوردن تعادل شما شود، اگر مجبورید در آب حرکت کنید، از مسیری بروید که آب حرکت نمی‌کند. برای این که از استحکام زمین جلوی پای خود مطمئن شوید از یک تکه‌چوب‌ دستی استفاده کنید.

در منطقه سیل‌زده رانندگی نکنید. اگر سیل اطراف خودروی شما را فرا گرفته است، خودرو را رها کنید و به یک منطقه مرتفع بروید و گرنه جریان سیل شما و خودرویتان را خیلی سریع با خود می‌برد.

هیچ‌گاه به تنهایی در یک ناحیه سیل‌زده، به این طرف و آن طرف نروید، اگر پیاده هستید از نقاطی که سطح آب آن از زانو بالاتر است، عبور نکنید.

هرگز از درختان در معرض سیل به عنوان محل امن استفاده نکنید.

در هنگام سیل از پل‌های چوبی سست روی رودخانه‌ها عبور نکنید. در جریان سیل شنا نکنید.

وسایل نقلیه، حیوانات اهلی و اشیای قابل حمل را باید به نزدیک‌ترین محل مرتفع انتقال دهید.

از عبور دادن حیوانات اهلی از عرض رودخانه‌ها و سواحل آنها در زمان بارش شدید باران و وقوع سیل بپرهیزید.

نکات زیر را برای رانندگی در شرایط سیل به خاطر بسپارید.

در بیشتر خودروها ارتفاع 15 سانتی‌متر آب می‌تواند به کف خودرو برسد و کنترل آن را مختل کند یا حتی باعث توقف حرکت آن شود.

خودرو و وسیله‌نقلیه، محل امنی در مقابل سیل نیست، اگر وسیله‌نقلیه شما (به علت فرورفتن در آب یا گل) از حرکت ایستاد فورا آن را ترک کرده و به جای مرتفع بروید.

ارتفاع آب در حد 30 سانتی‌متر، بیشتر خودروها را شناور می‌کند و 60 سانتی‌متر آب در حال حرکت، می‌تواند هر خودرویی را شناور سازد. همچنین در صورت بالا آمدن سطح آب، از توقف در منطقه آب گرفته به هر دلیل بپرهیزید.

در هنگام رانندگی مراقب شیب‌ها و پیچ‌های جاده باشید، با دنده‌سنگین حرکت کنید چرا که در این مواقع، ترمزها در آب به خوبی کار نمی‌کنند.

خود را به نزدیک‌ترین محل امداد رسانی هلال‌احمر یا سایر مراکز امدادرسانی برسانید، زیرا غذا، البسه و سایر کمک‌های اولیه در آنجا موجود است یا با آنها تماس بگیرید، برای اطمینان از سالم بودن آب آشامیدنی حتما به گزارش اخبار محلی توجه کنید و آب‌ آشامیدنی را قبل از مصرف بجوشانید.

از سیلاب دور شوید، چرا که این آب ممکن است با روغن، گازوییل یا فاضلاب آلوده شده باشد یا اینکه احتمال دارد در اثر تماس با خطوط نیروی برق زیر زمینی، جریان برق پیدا کرده باشد. همچنین از آب در جریان، فاصله بگیرید.

به مناطقی که سیلاب عقب‌نشینی کرده توجه کنید، زیرا استحکام خیابان‌ها و جاده‌ها ممکن است به خاطر جریان سیل ضعیف شده باشد که در این صورت ممکن است در اثر وزن خودرو فرو برود. از خطوط فشار قوی دوری کنید.

زمانی به خانه بازگردید که مسئولان وضعیت را امن اعلام کنند. از ساختمان‌هایی که اطرافش را آب احاطه کرده است، دور شوید.

هنگام ورود به منزل کاملا احتیاط کنید، ممکن است پی‌های ساختمان آسیب دیده باشد، اما در ابتدا خرابی دیده نشود و ظاهر خانه سالم به نظر بیاید.

سعی کنید در طول روز به منزل برگردید تا استفاده از وسایل روشنایی لازم نباشد. چنانچه مجبور هستید شبانه به خانه برگردید خیلی محتاط باشید. برای پیشگیری از انفجار احتمالی از فانوس، مشعل و کبریت برای روشن‌کردن ساختمان استفاده نکنید، چراغ‌ قوه را نیز قبل از ورود به ساختمان روشن کنید.

لوازم‌برقی را قبل از استفاده کنترل و خشک کنید.

آب‌های جمع شده در گودال‌ها شرایط مناسبی را برای رشد حشرات به خصوص پشه‌ها ایجاد خواهند کرد، بنابراین از توری در محل اقامت خود استفاده کرده و لباس آستین بلند و چکمه‌های ساق‌بلند بپوشید.

چون سیل باعث خارج‌شدن مارها از لانه‌های خود می‌شود بعد از سیل مراقب مار گزیدگی باشید.

پس از سیل احتمال شیوع بیماری‌های عفونی مانند عفونت‌های دستگاه گوارش از جمله هپاتیت، وبا، حصبه و ... وجود دارد، که باید مراقبت‌های لازم بهداشت فردی و عمومی به عمل‌ آید.

اگر مخزن توالت، کاسه‌توالت، تصفیه‌خانه و تاسیساتی مانند آن آسیب دیده است در صورت امکان آن را تعمیر کنید. سیستم‌های زهکشی در صورت آسیب‌دیدن، سلامتی و بهداشت افراد را به مخاطره می‌اندازد.

برای مثال باید بدانید که انتقال او از رئال مادرید به یوونتوس در فصل اخیر باعث بالا رفتن سرسام آور ارزش سهام باشگاه یوونتوس و افزایش تعداد فالوورهای این باشگاه در تمامی شبکه های اجتماعی شد.

ثروت وی اکنون نزدیک به ۳۵۰ میلیون پوند تخمین زده شده و هر روز به این عدد نیز افزوده می شود. اما شبی ظاهراً پرحادثه و رازآلود در هتلی در لاس وگاس می تواند به امپراطوری «galactico» یکی از نابغه های دنیای فوتبال پایان دهد.

در روزهای اخیر زنی ادعا کرده که کریستیانو رونالدو به او تجاوز کرده و سعی داشته با دادن حق السکوت او را به سکوت در مورد این قضیه وادارد که البته ظاهراً ناکام مانده است. رونالدو ۳۳ ساله که پس از گذراندن دوره هایی درخشان در منچستر یونایتد و رئال مادرید به باشگاه ایتالیایی پیوست اکنون ممکن است به خاطر تجاوز در ایالت نوادا به دادگاه برود.

کاترین مایورگا، مهماندار سابق هتلی در لاس وگاس کرده که کاپیتان تیم ملی پرتغال در سال ۲۰۰۹ و در پنتهاوس هتل پالمز پلیس که اجاره آن شبی ۷۷۰ پوند بوده به وی تجاوز کرده است. این ادعاها ابتدا توسط مجله اشپیگل آلمان مطرح شد و وکلای کریستیانو رونالدو اعلام کرده اند که از این نشریه شکایت خواهند کرد.

کریستین شرتز، وکیل رونالدو، در بیانیه ای تصریح کرد که گزارش آمده در نشریه اشپیگل کاملاً غیرقانونی است. وی گفته که به دلیل آسیب های روحی وارده به موکلش از این نشریه به دادگاه شکایت خواهد کرد. مایورگا در مصاحبه ای طولانی و پرجزییات با مجله اشپیگل گفته که رونالدو بعد از تلاش برای تجاوز به او که بارها با مخالفت و مقاومت وی روبرو شده، از مایورگا عذرخواهی کرده است.

به گفته خانم مایورگا، رونالدو به پای او افتاده و چنین گفته است:«۹۹ درصد من انسان خوبی است اما در مورد یک درصد باقیمانده مطمئن نیستم». مایورگا ادعا کرده که سالهاست با شکنجه روانی ناشی از تجاوز آن شب زندگی کرده و بارها به فکر خودکشی افتاده است.

به ادعای خانم مایورگا، وکلای کریستیانو رونالدو در سال ۲۰۱۰ در قبال دریافت ۲۸۸٫۰۰۰ پوند از او خواسته اند در مورد حادثه آن شب سکوت کند، توافقی که ظاهراً خانم مایورگا این روزها از پذیرفتن آن پشیمان شده است. بر اساس مدارک ارایه شده در گزارش نشریه اشپیگل، پیش از این توافق خارج از دادگاه، وکلای آمریکایی یک کارآگاه خصوصی را برای تعقیب مایورگا و افشای رسوایی آن شب استخدام کردند، کارآگاهی که او را از در خانه تعقیب می کرد و اطلاعات قابل توجهی در مورد مکان هایی که وی می رفت کسب کرده بود. وی همچنین ادعا می کند که وکلای رونالدو سعی کرده اند او را بی ارزش جلوه دهند و به او گفته اند که شغل او به عنوان مهماندار هتل در شأن یک دختر خوب نیست.

بر اساس این گزارش، تیم وکلای رونالدو هنگام مصالحه با خانم مایورگا اصرار داشته اند که وی حق ندارد حتی اسم رونالدو را نزد روانشناس خود به زبان بیاورد. اگر این ادعاها به اثبات برسد، آن «یک درصد» شخصیت منفی رونالدو برای بازیکنی که عادت کرده دنیا به پای او بیفتد مرگبار و ویرانگر خواهد بود. همانطور که در مورد هاروی واینستاین و بیل کازبی نیز مشاهده شد، شهرت، ثروت و گذشت زمان نیز نمی تواند زنان را از جبران خسارت ناشی از تجاوز جنسی به آن ها بازدارد.

در ایالت نوادا هیچ محدودیت زمانی برای رسیدگی به پرونده های تجاوز جنسی وجود ندارد، به شرطی که قربانی حداکثر تا ۴ سال پس از حادثه، مورد تجاوز را به پلیس گزارش دهد. مجازات تجاوز، در صورت اثبات، حبس ابد با امکان درخواست تجدید نظر بعد از ۱۰ سال خواهد بود.

بر اساس گزارش مجله اشپیگل، خانم مایورگا که اکنون ۳۴ ساله است مدت کوتاهی پس از وقوع تجاوز ادعایی خود به پلیس مراجعه کرده اما از بردن نام متجاوز خودداری کرده است. وی سپس تصمیم گرفت که دست از پیگیری شکایت خود از طریق سیستم قضایی برداشته و یک راه متمدنانه تر یعنی توافق خارج از دادگاه را انتخاب کرد. روز گذشته، کریستیانو رونالدو که اکنون ۴ فرزند دارد واکنشی شدید نسبت به این ادعاها داشته و مایورگا را به فروش اخبار کذب متهم کرد، در حالی که وکیل او در آلمان قول شکایت از مجله اشپیگل را داد.

اما مجله آلمانی مذکور همچنان بر ادعاهای صورت گرفته در مصاحبه با خانم مایورگا اصرار دارد. خانم مایورگا که تا همین اواخر به عنوان معلم در لاس وگاس مشغول به کار بود می گوید که در اثر فضایی که توسط جنبش #MeToo ایجاد شده به مطرح کردن رنج خود ترغیب شده است و می خواهد این فرصت را در اختیار دیگر زنانی قرار دهد که احتمالاً توسط رونالدو مورد اذیت و آزار قرار گرفته اند.

وی در مورد دلیل قبول کردن حق السکوت از رونالدو که از طریق حساب بانکی در جزایر ویرجین بریتانیا به او پرداخت شده می گوید: «او شخص بسیار مشهوری بود. به همین خاطر وحشت کردم. من ترسیده ام. دلیل این که قرارداد را روز اول امضا کردم این بود که نمی خواستم سر زبان ها بیفتم». اما ظاهراً با گذشت زمان اکنون او برای روبرو شدن با اتفاقی که شخصیت او را تغییر داد و به گفته خودش او را به سمت مصرف فزاینده مشروبات الکلی و افکار خودکشی سوق داد آماده می شود.

وی در این باره می گوید: «من می خواستم به او یک درس عبرت بدهم. می خواستم او را وادار کنم با این موضوع روبرو شود، که با من روبرو شود». وی می گوید که مبلغ حق السکوت را تنها برای تامین هزینه های مربوط به درمانش تقبل کرده است. مایورگا در این باره نیز چنین می گوید: «نمی خواهم هزینه لعنتی درمانم را بدهم. او به من تجاوز کرد و او باید هزینه درمان مرا بپردازد».

مایورگا درباره نحوه روبرو شدنش با کریستیانو رونالدو که آن شب همراه دوستانش در هتل مذکور در لاس وگاس مشغول عیاشی بود چنین می گوید: «او به یکباره به سمت من آمد… دستم را گرفت و به من گفت: تو! با من بیا. و من هم گفتم: داری شوخی می کنی؟». عکس های گرفته شده توسط پاپاراتزی ها رونالدو و مایورگا را در حال رقصیدن و صحبت کردن نشان می دهد و مایورگا نیز تایید می کند که آن ها شماره تلفن رد و بدل کرده تا این که پیامی از طرف رونالدو برای وی ارسال شده که از او خواسته همراه با یکی از دوستانش در مهمانی که در سوییت او برگزار می شود حضور پیدا کنند. مایورگا در مورد ادامه ماجرا چنین می گوید: «او خیلی بی محابا به سمت من آمد. شروع به لمس کردن و دست زدن به من کرد و ناگهان مرا گرفت. او را به عقب هل دادم و دائماً می گفتم نکن».

به ادعای خانم مایورگا، یکی از دوستان رونالدو میانجیگری کرده و باعث شده که مایورگا فرصت پوشیدن لباس هایش را داشته باشد. اما ظاهراً رونالدو، علیرغم اصرارها و مخالفت های خانم مایورگا، حرکات شنیع خود را دوباره انجام داده است. وی در این باره می گوید: «به او گفتم گوش بده پسر، این اتفاق نخواهد افتاد. نه، نه، نه. رویم را برگرداندم. می خواست لباس هایم را دربیاورد، رویم را از او برگرداندم و یک توپ را بغل کردم. آن زمان بود که وی روی من پرید».

به ادعای خانم مایورگا پس از این اتفاقات بود که رونالدو وحشیانه به او تجاوز کرد. وی در مورد ادامه ماجرا چنین می گوید: «بعد از تجاوز، او بار دیگر نگذاشت آنجا را ترک کنم. نگذاشت از اتاق خارج شوم.

مرا عزیزم، عزیزم خطاب قرار می داد. با نگاهی پر از احساس گناه به من نگاه می کرد. انگار احساس بدی داشت. درست به یاد ندارم اما مطمئنم که گفت: متاسفم یا حالت خوبه؟ و این زمانی بود که روی زانوهایش افتاد و آن قضیه ۹۹ درصد را به زبان آورد».

دوست خانم مایورگا می گوید که شب حادثه، مایورگا با لباس های کامل و در حالی که موهایش بهم ریخته و آرایشش بهم ریخته بود از دستشویی خارج شد. بر اساس گزارش هایی که هنوز نشریه اشپیگل آن ها را تایید نکرده است، در طول مذاکرات برای توافق با خانم مایورگا در دسامبر ۲۰۰۹، رونالدو ادعا کرده بود که رابطه جنسی با خانم مایورگا بر اساس رضایت کامل طرفین بوده است.

اما بر اساس ایمیلی که در سپتامبر گذشته توسط تیم وکلای پرتغالی او ارسال شده، رونالدو تایید کرده که خانم مایورگا بارها از او خواسته دست از تلاش برای تجاوز برداشته و بارها به او نه گفته است. بر اساس اظهارات رونالدو که در این ایمیل با نام X از او یاد می شود، خانم مایورگا اعلام کرده که نمی خواهد رابطه جنسی داشته باشد اما در برابر حرکات رونالدو نیز مقاومتی که نشان دهد رضایت ندارد نیز نداشته است.

در این ایمیل از زبان کریستیانو رونالدو چنین نقل شده است: «اما او دائماً می گفت: نه. این کار را نکن. من مثل بقیه نیستم. بعد از آن از او عذرخواهی کردم. از این که با خشونت با او رفتار کردم شکایتی نداشت. شکایتش از این بود که او را مجبور به این کار کردم. چیزی در مورد این که به پلیس مراجعه می کند نگفت». با نگاه به ادعاهای دو طرف متوجه تفاوت های فاحش در بازگویی داستان آن شب می شویم.

رونالدو می گوید که خانم مایورگا در رابطه جنسی با وی همراهی کرده است، چیزی که خانم مایورگا آن را رد می کند. حتی رونالدو ادعا می کند که این دو پیش از رابطه جنسی با هم به حمام رفته و معاشقه کرده اند. وی اتفاق رخ داده در کلوب شبانه را به نیز به شیوه ای متفاوت بازگو می کند.

وی می گوید که خانم مایورگا و دوستش از او خواسته اند که اجازه ورود این دو به قسمت VIP را بدهد و با هم خوش بگذرانند. به گفته همراهان رونالدو، خانم مایورگا هنگام خروج از سوییت رونالدو در هتل مذکور در لاس وگاس به هیچ وجه ناراحت و آشفته به نظر نمی رسید. با توجه به حساب بانکی همواره در حال بزرگ شدن رونالدو، با اطمینان باید گفت که وی به شدت به این ادعاها واکنش نشان داده و برای رد کردن ادعای تجاوز جنسی و ساکت کردن مجله اشپیگل به دادگاه شکایت خواهد برد اما خانم مایورگا نیز بیکار ننشسته و در ماه های اخیر وکیل جدیدی گرفته است.

برای بازیکن سرشناسی که اکنون اعتبار و البته آزادی اش را در خطر می بیند، این یک بازی است که نمی تواند بازنده آن باشد. ادعای تجاوز جنسی چیزی است که بر سال ها موفقیت و درخشش او سایه خواهد افکند.

کریستیانو رونالدو در سال ۱۹۸۵ در خانواده ای فقیر در جزیره مادیرا، پرتغال بدنیا آمد. پدر او یک الکلی بود اما رونالدو از همان ابتدا علاقه و استعداد خود در بازی فوتبال را نشان داده و برای تمرین به باشگاه اسپورتینگ لیسبون پیوست. پیشرفت او بسیار سریع بود و علیرغم این که به دلیل یک ناهنجاری قلبی در کودکی مورد جراحی قرار گرفت در سال ۲۰۰۳ با مبلغ ۱۲ میلیون پوند به منچستر یونایتد پیوست. از آن زمان به بعد وی توانسته با دریافتی های خود از دنیای فوتبال و همچنین از طریق قراردادهای تجاری و تبلیغات بر ثروت خود بیفزاید. اما ثروت و شهرت با خود کنجکاوی دیگران در زندگی خصوصی افراد را به همراه دارد.

وی در ابتدا به داشتن تمایلات همجنسگرایانه متهم شد و بعدها به دلیل نامزدی های متعددش مورد نکوهش قرار گرفت. اولین فرزند او به نام کریستیانو جونیور در سال ۲۰۱۰ از طریق رحم اجاره ای در کالیفرنیا بدنیا آمد و دوقلوهای ایوا ماریا و متئو نیز به همین روش متولد شدند. هویت سه زنی که از تخمک های اهدایی آن ها استفاده شده هنوز هم مخفی نگه داشته می شود. آخرین نامزد او یک مدل اسپانیایی به نام جورجینا رودریگز است که پسر مشترک او و کریستیانو رونالدو، آلانا، سال گذشته بدنیا آمد. در حالی که پدر و مادر مایورگا نیز در نبرد آتی دادگاه او را حمایت می کنند، رونالدو با مشکل بزرگی مواجه است و آن نیز اعتبار خودش به عنوان تنها شاهد ماجراست. در جولای ۲۰۱۷، رونالدو به جرم فرار مالیاتی به مبلغ حدود ۱۵ میلیون یورو بین ساله ای ۲۰۱۱ تا ۲۰۱۴ به دادگاه فراخوانده شد.

در ماه می مقامات اداره مالیات اسپانیا، پیشنهاد ۱۴ میلیون یورویی این بازیکن برای مصالحه را رد کرده و در ماه ژوئن حکم تعلیقی دو سال زندان و پرداخت ۲۰ میلیون یورو به او ابلاغ شد. در نامه ای که توسط خانم مایورگا نوشته شده و از طریق وکلای رونالدو به دست او رسیده چنین آمده است: « امیدوارم فهمیده باشی که چه کرده ای و از این اشتباه وحشتناکت درس گرفته باشی. کاری که با زندگی من کردی را با هیچ زن دیگری نکن. به پول هایت اهمیتی نمی دهم زیرا آخرین چیزی است که به آن فکر می کنم. من عدالت می خواهم! در این قضیه هیچ عدالتی وجود ندارد».

تهیه سرپناه ‌در منطقه خارج از خطر می‌تواند شامل موارد زیر باشد: رفتن نزد بستگان و دوستان‌، اقامت در مراکز خصوصی یا رفتن به اردوگاه‌های جمعی که توسط گروه‌های امدادی با کمک مقامات دولتی برپا شده‌اند. برای تدارک سرپناه‌ نخست لازم است به نوع سانحه توجه کرده و بعد در نقطه‌ای در داخل خانه یا ساختمانی دیگر که ایمن است به فکر پناهگاه بود. مثلاً برای مصون ماندن از گردباد بهتر است در خانه به جایی پناه برد که در طبقه پایین و دور از در و پنجره و دیوارهای خارجی باشد. هر نوع سانحه‌ای، سرپناه خاص خود را می‌طلبد که بعداً به آن پرداخته خواهد شد.

هرچند که پناهگاه‌های عمومی معمولاً دارای آب‌، غذا‌، دارو و امکانات اولیه بهداشتی هستند، اما می‌توان کیف نجات را به آنجا برد و نیازهای ‌اعضای خانواده را برای مدتی تأمین کرد. در این اردوگاه‌ها باید با عده زیادی زیر یک سقف زندگی کرد که وضع دشوار و ناخوشایندی است. در چنین وضعی همکاری با مسئولان اردوگاه نیازی مبرم بوده و رعایت قوانین اردوگاه الزامی است.

زمان اسکان در چنین اردوگاه‌هایی با توجه به نوع سانحه یا بحران ممکن است کوتاه یا طولانی مدت باشد. تا زمانی‌که مقامات مسئول وضعیت عادی را اعلام نکرده باشند‌، ترک این اردوگاه‌ها به مصلحت نیست. باید به طور مداوم به اخبار رادیو گوش داد. اگر زمان اسکان در هر جایی طولانی شد‌، باید به فکر تأمین آب و نان و سایر مایحتاج خانواده به ‌اندازه
کافی بود.

باید اجازه داد که افراد به ‌اندازه کافی آب بخورند. افراد زیادی به بیش از دو لیتر آب در روز احتیاج دارند. نیاز روزانه افراد به آب تابع سن‌، فعالیت فیزیکی‌، وضع جسمانی و نیز زمان بروز سانحه است.

هیچگاه آب جیره‌بندی نشود‌، مگر آن‌که مسئولان چنین دستوری داده باشند. امروز به‌ اندازه کافی آب مصرف کرده و تلاش ‌شود تا برای فردا آب بیشتری تأمین شود. تحت هیچ شرایطی نباید هر فردی کمتر از ۴ لیوان آب در روز بخورد. می‌توان با فعالیت کم روزانه یا استقرار در جای خنک مصرف آب را به حداقل رساند. آب آشامیدنی نباید آلوده باشد. در صورت لزوم آب‌های مشکوک (نظیر آب لوله‌کشی نامطمئن، آب چشمه یا آب برکه‌) بعد از تصفیه مصرف شوند. اگر تصفیه امکان‌پذیر نباشد‌، در صورت امکان باید استفاده از آب به تأخیر بیفتد اما در هر حال ‌نباید اجازه داد که بدن دچار کم آبی شود.

اگر گزارشاتی مبنی بر شکستگی لوله‌های آب یا فاضلاب ‌وجود دارند ‌یا مسئولان در مورد وجود مشکل در سیستم لوله‌کشی هشداری داده باشند، بهتر است برای پیشگیری آلودگی آب در خانه، شیر اصلی ورودی آب به منزل را بست‌. باید همه اعضای خانواده با این کار به خوبی آشنا باشند.برای استفاده از آب موجود در سیستم لوله‌کشی‌، می‌توان از طریق بازکردن شیر آبی که در بالاترین بخش خانه قرار دارد، هوا را به داخل سیستم لوله‌کشی هدایت کرد.

قدری آب از این شیر می‌ریزد، اما می‌توان از شیر آبی که در پایین‌ترین بخش قرار گرفته است آب تهیه کرد.برای استفاده از آب گرم موجود در تانک ذخیره آب‌، باید مطمئن شد که ‌جریان برق و گاز قطع شده‌اند. سپس دریچه خروج آب در قسمت پایین تانک باز شود. ‌دریچه ورودی بسته شود ‌و شیر آب گرم باز بماند. قبل از آنکه جریان برق و گاز مجدداً برقرار شوند، بهتر است ‌تانکر آب گرم را ‌مجدداً پر کرد. اگر جریان گاز قطع شده باشد، لازم است افراد متخصص برای برقراری مجدد آن اقدام کنند.

در شرایط بحران، منابع آب فاقد خطر عبارتند از‌: یخ‌، آب موجود در هیتر (‌اگر هیتر آسیب ندیده باشد) و آب جاری در سیستم لوله کشی. منابع نامطمئن عبارتند از‌: آب موجود در رادیاتورها‌، آب موجود در بویلرها (‌سیستم گرمایشی خانه) آب برکه‌ها‌، آب فلاش تانک‌ها‌، آب استخرهای شنا و حوض‌ها.

قبل از استفاده از آب منابع نامطمئن برای شرب‌، تهیه غذا یا شست‌وشوی مواد خوراکی‌، شست‌وشوی ظروف غذا‌، مسواک‌زدن و تهیه یخ باید آن را تصفیه کرد. آب آلوده غیر از بو و طعم بد‌، حاوی میکروب‌هایی است که موجب بیماری‌هایی از جمله اسهال خونی‌، وبا‌، حصبه و هپاتیت می‌شود. چندین روش برای تصفیه آب وجود دارد‌، اما هیچکدام از آنها کاملاً قابل اطمینان نیستند. بهتر است از مجموعه‌ای از این روش‌ها استفاده کرد. قبل از تصفیه‌ باید صبر کرد تا ‌ذرات معلق در آب ته‌نشین شده یا به کمک چای صاف‌کن یا چندلایه پارچه تمیز آن را صاف کرد. باید در کیف نجات امکانات لازم برای روش تصفیه مورد نظر وجود داشته باشد.

اگر گزارشاتی مبنی بر شکستگی لوله‌های آب یا فاضلاب ‌وجود دارند ‌یا مسئولان در مورد وجود مشکل در سیستم لوله‌کشی هشداری داده باشند، بهتر است برای پیشگیری آلودگی آب در خانه، شیر اصلی ورودی آب به منزل را بست‌. باید همه اعضای خانواده با این کار به خوبی آشنا باشند.

برای استفاده از آب گرم موجود در تانک ذخیره آب‌، باید مطمئن شد که ‌جریان برق و گاز قطع شده‌اند. سپس دریچه خروج آب در قسمت پایین تانک باز شود. ‌دریچه ورودی بسته شود ‌و شیر آب گرم باز بماند. قبل از آنکه جریان برق و گاز مجدداً برقرار شوند، بهتر است ‌تانکر آب گرم را ‌مجدداً پر کرد. اگر جریان گاز قطع شده باشد، لازم است افراد متخصص برای برقراری مجدد آن اقدام کنند.

سه روش برای تصفیه آب وجود دارد:

این روش‌ها برای تصفیه آب نامطمئن در شرایط اضطراری یعنی شرایطی که آب تمیز در دسترس نیست ‌یا آب ذخیره رو به اتمام گذاشته است‌، مورد استفاده
قرار می‌گیرند.

جوشاندن مطمئن‌ترین روش تصفیه آب است. در یک کتری یا قوری نسبتا بزرگ‌، آب باید حدود یک دقیقه تمام جوشانده شود. بخشی از این آب بخار خواهد شد. قبل از مصرف این آب باید اجازه داد تا ‌کاملا سرد شود. با استفاده از جابه‌جایی این آب در دو ظرف می‌توان اکسیژن را مجددا به آن برگرداند و مزه آن را بهتر کرد.

می‌توان با کشتن میکروب‌ها به کمک مواد شوینده خانگی حاوی ۲۵/۵ تا ۶ درصد هیپوکلریت سدیم نیز آب را تصفیه کرد. از آنجایی‌که قدرت این مواد با گذشت زمان کاهش می‌یابد، بهتر است از مواد موجود در ظروف باز نشده یا تازه بازشده استفاده کرد.

می‌توان۱۶ قطره از این مواد (۸/۱ قاشق چایخوری) را به یک گالن آب (۴ لیتر) اضافه کرد و به هم زد‌. بعد از نیم ساعت‌، آب حاصله ‌هنوز مختصری بوی مواد را می‌دهد. اگر چنین بویی وجود نداشته باشد، ‌باید مجددا به آن ماده پاک‌کننده اضافه کرد و اجازه داد تا ‌۱۵ دقیقه دیگر باقی بماند. اگر باز هم بویی از آن استشمام نشد، لازم است آن را دور ریخته از منبع آب دیگری استفاده شود (دال بر آلودگی فوق‌العاده شدید آب‌).

دو روش قبلی اغلب میکروب‌های موجود در آب نامطمئن را از بین می‌برند‌، اما در روش تقطیر علاوه بر حذف تمامی میکروب‌ها‌، فلزات سنگین‌، املاح و سایر مواد شیمیایی موجود در آب نیز از بین می‌رود. تقطیر عبارت است از جوشاندن آب و بعدا جمع‌آوری بخار آن به‌صورت قطرات متراکم. آب حاصله فاقد نمک و اغلب ناخالصی‌های موجود در آن است.

برای انجام تقطیر‌ ‌می‌توان ظرفی در‌دار را تا نصف از آب پر کرد و کاسه‌ای را به دستگیره درِ ظرف محکم بست. سپس درِ ظرف را وارونه روی آن قرار می‌دهند. کاسه باید مستقیما آویزان شود و به سطح آب برخورد نکند. آب موجود در ظرف باید ‌۲۰ دقیقه جوشانده شود‌. آب ‌جمع‌شده در ‌کاسه‌، آب مقطر است.

در هر سه روش جوشاندن، کلرزنی و تقطیر میکروب‌ها از بین می‌رود. در روش تقطیر علاوه بر این، سایر آلودگی‌ها (مانند فلزات سنگین، املاح، مواد شیمیایی و …) نیز حذف می‌شود.

توجه: مواد غذایی منجمدشده را معمولا می‌توان مصرف کرد، حتی اگر کاملا سرد باشند. اگر بلورهای یخ در این مواد هنوز باقی باشد، می‌توان آن را مجددا منجمد کرد، اما در مواردی که تردید وجود دارد، بهتر است آن را دور ریخت.

در شرایط اضطراری باید از روش‌های جایگزین پخت و پز (مثلا منقل) استفاده کرد.

شدت این زلزله به قدری بود که در شهرهای مختلف همجوار استان‌های کرمانشاه و ایلام در ایران و عراق نیز حس شد. مردم شهرهای کرمانشاه (ایران) و سلیمانیه (عراق) از خانه‌های خود خارج شده و به خیابان‌ها آمده‌اند.

اورژانس کشور از اعزام 5 گروه ارزیاب به منطقه خبر داد. هلال احمر جمهوری اسلامی ایران نیز 6 گروه ارزیاب به کرمانشاه اعزام کرده است. این زلزله تا ساعت 5 بامداد 17 پس‌لرزه بزرگتر از 3 ریشتر داشته که شدیدترین آن 4.1 ریشتر بوده است. این پس لرزه‌ها تا ساعت 7 امروز به عدد 30 افزایش یافت.

بر اثر این زمین‌لرزه، آب و برق شهرستان ثلاث باباجانی قطع و در برخی مناطق تلفن همراه با اختلال مواجه شده است. این زلزله در مناطق کانونی خساراتی را برجای گذاشته است.

«بهنام سعیدی» سخنگوی سازمان مدیریت بحران کشور اعلام کرد کانون این زمین‌لرزه در 14 کیلومتری ثلاث باباجانی بوده و تا کنون 6 پس‌لرزه داشته است. وی با بیان اینکه 100 نفر بر اثر این زلزله مصدوم شده‌اند گفت که متاسفانه یک نفر هم در این حادثه جان باخته است.

«هوشنگ بازوند» استاندار کرمانشاه نیز ضمن تایید تلفات و خسارات، گفت برق نیمی از شهر کرمانشاه نیز قطع شده و ستاد بحران در مرکز استانداری کرمانشاه تشکیل شده است.

وی همچنین از اعزام گروه‌های ارزیاب برای برآورد خسارات احتمالی خبر داد.

اورژانس شهر جوانرود می‌گوید اکثر مصدومان زلزله در اثر افت فشار و ترس دچار مصدومیت سطحی شده‌اند.

آخرین خبرها حاکیست استاندار کرمانشاه اعلام کرد، آب وبرق شماری از مناطق شهرستان ثلاث باباجانی که قطع شده بود دوباره وصل شد و برق نیمی از مناطق حد فاصل تازه آباد و سرپل ذهاب که قطع شده است صبح امروز دوباره وصل خواهد شد.

هوشنگ بازوند افزود بیشتر مصدومان سرپایی هستند.

همچنین سازمان اورژانس کشور شمار کشته‌ها را 2 نفر و مصدومان را 241 نفر تا ساعت 8 امروز اعلام کرد.

در همین حال سازمان زمین‌شناسی آمریکا شدت این زلزله را 6.1 ریشتر، در عمق 10 کیلومتری و مرکز آن را 31 کیلومتری غرب جوانرود اعلام کرد.

پرواز بالگردهای اورژانس بر فراز کرمانشاه برای ارزیابی مناطق زلزله زده/۲۴۱ مجروح و دو فوتی تا ساعت ۸ صبح

محمد کرم درآبادی در گفت‌وگو با خبرنگار سلامت خبرگزاری فارس، با اشاره به وقوع زمین لرزه ۵.۹ ریشتری در عمق هشت کیلومتری تازه آباد کرمانشاه اظهار کرد: بلافاصله پنج تیم ارزیاب و واکنش سریع اورژانس به منطقه اعزام شده‌اند.

وی افزود: به علت این زمین لرزه تا کنون ۲نفر جان خود را از دست داده و ۲۴۱ نفر مصدوم شدند.